Οι IRON MAIDEN κατακτούν τα 90s!

Οι IRON MAIDEN
κατακτούν τα 90s

Η δεκαετία του 1990 ξεκίνησε για τους Iron Maiden υπό το βάρος
μιας τεράστιας κληρονομιάς.

Έχοντας κυριαρχήσει απόλυτα στα 80s με μια σειρά
από αριστουργηματικά άλμπουμ που καθόρισαν το heavy metal,
η μπάντα βρέθηκε αντιμέτωπη με την πρόκληση της ανανέωσης
σε ένα μουσικό τοπίο που άρχιζε να αλλάζει δραματικά.

Η αποχώρηση του Adrian Smith κατά τη διάρκεια των προπαρασκευών για τη νέα δεκαετία σηματοδότησε την αρχή μιας εποχής που,
αν και χαρακτηρίστηκε από εσωτερικές αναταράξεις και αλλαγές μελών, απέδειξε την ανθεκτικότητα και τη συνθετική εξέλιξη
της «Σιδηράς Παρθένου».

Η είσοδος στη νέα δεκαετία έγινε με το No Prayer for the Dying
το 1990. Ήταν μια συνειδητή επιστροφή σε έναν πιο άμεσο, βρώμικο

και λιγότερο progressive ήχο σε σχέση με τις

προηγούμενες κυκλοφορίες τους.

Η μπάντα εγκατέλειψε τα synths και τις επικές παραγωγές για χάρη μιας πιο street αισθητικής. Παρά την κριτική που δέχτηκε για την απλότητά του, το album περιείχε το εμβληματικό “Holy Smoke”, το οποίο καυτηρίαζε την υποκρισία των τηλε-ευαγγελιστών, και φυσικά
το “Bring Your Daughter… to the Slaughter”.

Το τελευταίο, αν και αρχικά προοριζόταν για την προσωπική δουλειά
του Bruce Dickinson, έγινε το πρώτο και μοναδικό νούμερο ένα single του συγκροτήματος στα βρετανικά charts, αποδεικνύοντας ότι οι Maiden μπορούσαν ακόμα να κυριαρχούν στο mainstream χωρίς να χάνουν
την ταυτότητά τους.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1992, κυκλοφόρησε το Fear of the Dark,
ένας δίσκος που θεωρείται η κορωνίδα της πρώτης περιόδου των 90s.

Εδώ οι Iron Maiden βρήκαν την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην

ενέργεια του παρελθόντος και τον σκοτεινό λυρισμό που απαιτούσε
η νέα εποχή. Το ομώνυμο κομμάτι, “Fear of the Dark”, εξελίχθηκε

στον απόλυτο συναυλιακό ύμνο, ένα τραγούδι που μέχρι σήμερα προκαλεί ρίγη συγκίνησης με τις ιαχές των οπαδών.

Παράλληλα, το “Be Quick or Be Dead” έδειξε το πρόσωπο μιας μπάντας που μπορούσε να παίξει πιο γρήγορα και επιθετικά από ποτέ,

ενώ το “Afraid to Shoot Strangers” κατέγραψε την πολιτική και κοινωνική ευαισθησία του Steve Harris απέναντι

στον πόλεμο του Κόλπου, αποτελώντας ένα

από τα πιο ποιοτικά tracks της δεκαετίας.

Ωστόσο, το 1993 μια είδηση σόκαρε την παγκόσμια metal κοινότητα:

ο Bruce Dickinson ανακοίνωσε την αποχώρησή του.
Πολλοί πίστεψαν ότι αυτό θα ήταν το τέλος, όμως ο Steve Harris,
με την παροιμιώδη επιμονή του, επέλεξε τον Blaze Bayley
ως τον άνθρωπο που θα επωμιζόταν το βάρος της διαδοχής.

Η αλλαγή αυτή οδήγησε στο The X Factor το 1995.
Πρόκειται για τον πιο σκοτεινό, εσωστρεφή και μελαγχολικό δίσκο
της ιστορίας τους, επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από
τα προσωπικά προβλήματα που αντιμετώπιζε τότε ο Harris.

Πολλά έχουν ειπωθεί για τον συγκεκριμένο δίσκο μα κανείς
δεν μπορεί να αρνηθεί το μεγαλείο του “Sign of the Cross”,
ενός επικού δεκαλέπτου κομματιού που συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες στιγμές της δισκογραφίας των Maiden.

Επίσης, το “Man on the Edge”, βασισμένο στην ταινία “Falling Down”, πρόσφερε τη δόση αδρεναλίνης που χρειαζόταν το κοινό,
δείχνοντας ότι η μπάντα παραμένει ζωντανή παρά
την αλλαγή του frontman της.

Η πορεία συνεχίστηκε το 1998 με το Virtual XI.
Σε μια περίοδο που το heavy metal δεχόταν ισχυρές πιέσεις
από το nu-metal και την pop κουλτούρα, οι Maiden επέμειναν παραδοσιακά, κρατώντας απαρέγκλιτες τις heavy metal αρχές τους.
Το “The Clansman”, εμπνευσμένο από την ιστορία του William Wallace, αναδείχθηκε ως το κορυφαίο τραγούδι του δίσκου, ένας ύμνος

για την ελευθερία που αργότερα αποθεώθηκε ακόμα περισσότερο

στις ζωντανές εκτελέσεις.

Το single “The Angel and the Gambler” έδειξε μια πιο rock ‘n’ roll διάθεση, με πολλούς να υποκλίνονται στη συνθετική τους μαεστρία. Παρά τη σκληρή δουλειά του Bayley, έγινε σαφές
ότι η χημεία της μπάντας χρειαζόταν μια ριζική επανεκκίνηση

για να επιστρέψει στην κορυφή του κόσμου.

Το τέλος της δεκαετίας επιφύλασσε την πιο θριαμβευτική στιγμή για
τους φίλους του συγκροτήματος. Το 1999, οι Iron Maiden ανακοίνωσαν την επιστροφή του Bruce Dickinson και του Adrian Smith, μετατρέποντας το σχήμα σε ένα εξαμελές “θηρίο” με τρεις κιθάρες.
Η περιοδεία “The Ed Hunter Tour” λειτούργησε ως προάγγελος της

νέας εποχής, γιορτάζοντας την ιστορία τους και προετοιμάζοντας
το έδαφος για τον επόμενο δίσκο.

Αν και το εμβληματικό “Brave New World” κυκλοφόρησε το 2000,

η σύνθεση και η προετοιμασία του έγιναν μέσα στο 1999, κλείνοντας

τη δεκαετία με ένα κλίμα απόλυτης ευφορίας και αναμονής.