Κατηγορία: INTERVIEWS

«Είμαστε οι BONNIE NETTLES από την Αθήνα

και ισχυριζόμαστε πως παίζουμε νέο – ψυχεδελικό ροκ.

Άντε και λίγο ποπ.»

Οι Bonnie Nettles βρίσκονται στο πρώτο τους ευρωπαϊκό tour και μας μίλησαν στη διαδρομή τους από Πλόβντιβ για Κραγκούγιεβατς. Τους προλάβαμε για μερικές φωτογραφίες στο studio τους αλλά για την κουβέντα μας, τους πετύχαμε.. στο βαν!

Οι προσδοκίες από την περιοδεία είναι να υπάρξουν και άλλες περιοδείες μελλοντικά. Υπάρχει το «πάγωμα» της πρώτης φοράς με ένα κοινό το οποίο δεν μας γνωρίζει, αλλά περιμένουμε να το δούμε. Μόνο από εμπειριες φιλικών μπαντών ξέρουμε ότι η κάθε χώρα διαφέρει, π.χ τα Βαλκάνια μας μοιάζουν πολύ στη διασκέδαση.  Ανυπομονούμε να δούμε αν είμαστε τόσο ίδιοι με τους κατοίκους των Βαλκανίων όσο πιστεύεται, και σίγουρα να δούμε αν έχουμε την ίδια «δίψα» για underground activities όπως υπάρχει και στην Ελλάδα.

 

 

Όσο για τη βόρεια Ευρώπη ανυπομονούμε να μάθουμε!

 

Οι προετοιμασίες τους, ξέρουμε ότι ήταν πυρετώδεις.

Έχουμε ετοιμάσει ένα video clip , περιορισμένο αριθμό κασετών με ό,τι κυκλοφορία έχουμε κάνει το 2023. Η σύνθεση της ομάδας Bonnie παραμένει όπως μας ξέρετε!

Κάθε μέρα σε ένα τόσο μεγάλο ταξιδιωτικό πλάνο είναι πρόκληση και έκπληξη και πολύ πιθανό είναι κατά το κανόνισμα να υπάρξουν αλλαγές στα πλάνα. Με τη βοήθεια του promoter μας, Δημήτρη Πάλλη, όλα πήγαν κατ’ ευχήν.

Ανυπομονούμε να πάμε στο Βερολίνο και στο Μόναχο λόγω των πολύ ωραίων event που έχουν κανονίσει τα παιδιά εκεί. Τώρα, δυστυχώς, δεν προλάβαμε ενεργό τον Elton John, οπότε θα περιμένουμε λίγο ακόμα για νέες συνεργασίες!

 

 

Οι Bonnie έχουν τρία νέα κομμάτια, Adorable, Blowing Hearts και Sanguine Pool που θα παίξουν στην περιοδεία τους.

Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα παίξουμε τα νέα μας tracks αλλά και όλο μας το debut album που δεν προλάβαμε να παίξουμε πιο νωρίς λόγω της καραντίνας που επικρατούσε όταν κυκλοφόρησε.

Σίγουρα, η περιοδεία είναι ένας καλός τρόπος να μπορέσουμε να ανοίξουμε τον ορίζοντα μας σε ένα νεο κοινό που πριν δεν είχαμε την ευκαιρία. Το αν θα μέναμε εξωτερικό, είναι μια τεράστια κουβέντα, ας ξεχνάμε πως είμαστε εφτά άτομα!

 

 

Το tour τους τελειώνει στις 7/12 στo Arch Live Stage στην Αθήνα.

Για το τελευταίο live της Αθήνας, έχουμε ετοιμαστεί ένα intro video με στιγμές από τα γυρίσματα του κλιπ μας αλλά και studio moments που στη συνέχεια θα συνοδευτούν από visuals. Στο stage θα βρεθούμε με τους πολύ καλούς μας φίλους Big Nose Attack και τους Birds of Vale, για το κλείσιμο της περιοδείας.

Ανυπομονούμε να τους απολαύσουμε από κοντά σε λίγες ημέρες και να δούμε αν.. άλλαξαν τον αέρα τους! Βρες όλες τις πληροφορίες παρακάτω για να κλείσεις τα εισιτήριά σου.

 

 

INFO:

Bitter Tea Proudly Presents: 
Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου
ARCH Live Stage 

Τιμή Εισιτηρίων:
General Presale 10€
On Spot 12€

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00.
Σημεία προπώλησης: online more.com, τηλεφωνικά στο 2117700000 και στο δίκτυο του More.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Είναι τελικά οι Fujiya & Miyagi το «καλύτερο είδος σεξ»; Ποιος ηθοποιός θα ‘θελαν να παίξει σε videclip τους και πού θα πήγαινε ο David Best αν είχε ανακαλυφθεί η μηχανή του χρόνου;

Το Σάββατο 2 Δεκεμβρίου στο Fuzz Club, οι Fujiya & Miyagi μας καλούν σε μια βραδιά χορού, γεμάτη groove και εθιστικές pop μελωδίες. Δημιουργήθηκαν στις αρχές των 00s και, μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει εννέα studio albums. Από τα εξαιρετικά  “Transparent Things” (2006), “Lightbulbs” (2008), στο ομότιτλο του 2017 και το περσινό ακαταμάχητο “Slight Variations”, οι Βρετανοί θυμίζουν πως -και- το rock μπορεί να σε κάνει να χορέψεις. Ο ιδρυτής, τραγουδιστής και κιθαρίστας τους, David Best, απάντησε σε δέκα ερωτήσεις που κανείς δεν του είχε κάνει έως τώρα.

https://www.youtube.com/watch?v=N5XVeENmLMk

Περίγραψε σε 25 λέξεις τη μουσική σας σε κάποιον που δεν σας έχει ακούσει ποτέ.

Η μουσική μας δημιουργείται από την φαντασία μας. Απορροφούμε πράγματα που μας αρέσουν και τα μεταμορφώνουμε σε κάτι άλλο. Είμαστε μινιμαλιστές και… είμαστε φάνκι!

Το καλύτερο σχόλιο που έχετε δεχτεί για τη μουσική σας;

Είτε «γελοίοι και επιτηδευμένοι» είτε «το καλύτερο είδος σεξ».

Ποιος ηθοποιός θα θέλατε να πρωταγωνιστήσει στο επόμενο video σας;

Μου αρέσει η ιδέα της Natasha Lyonne από το “Poker Face”.

https://www.youtube.com/watch?v=2zcBxx2cTHg

Aν οι Fujiya & Miyagi ήταν ταινία, ποια θα ήταν;

“ The Parallax View ” (Υπόθεση Πάραλαξ, 1974)

Η τελευταία συναυλία που είδες και ενθουσιάστηκες;

Pavement πέρσι στο Λονδίνο.

Διοργανώνετε ένα τεράστιο festival. Ποιο θα ήταν το ιδανικό lineup σας;

Αν μπορούσαμε να φέρουμε και πίσω στη ζωή μερικούς, ιδού!

Prince, The Fall, Can, Neu!, Sly & the Family Stone, Parliament, Talking Heads, E.S.G., William Onyeabor, David Bowie, Velvet Underground, U Roy, Aaliyah, lee Scratch Perry, Kate Bush, Sparks, Arthur Russell, Missy Elliott, Orchestra Poly Rythmo, Don Cherry, Captain Beefheart, Silver Apples, MF Doom, Suicide & Terry Riley

Αν το ταξίδι στο χρόνο ανακαλυφθεί, πες μας τρία μέρη ή εποχές που θα ταξίδευες.

Θα ήθελα να δω τους Can να παίζουν κάπου στην Ευρώπη γύρω στο 1973. Μου αρέσουν οι Πυραμίδες, άρα θα πηγαίνα στην Αίγυπτο την εποχή της κατασκευής τους. Επίσης, θα πήγαινα πενήντα χρόνια μπροστά στο μέλλον, ώστε να αξιολογήσω τη ζημιά…

 

Με ποιόν καλλιτέχνη θα έκανες τα πάντα για να συνεργαστείς;

Mε τον Πικάσο. Θα ήταν ιδανικός να μας κάνει δεύτερα φωνητικά στον τελευταίο μας δίσκο. Είχε κάτι απροσδιόριστα ενδιαφέρον πάνω του.

Τι θα έλεγες σήμερα στον 18χρονο εαυτό σου;

Γύμνασε τον αχίλλειο τένοντά σου.

Κάνε την ερώτηση που κανείς δεν σου έχει κάνει ακόμα.

«Πως έγινες τόσο καλός στην κιθάρα;»

https://www.youtube.com/watch?v=4OrzHQR14EQ

 

 

Ο ασταμάτητος ηλεκτρονικός παλμός του κουαρτέτου από το Μπράιτον της Μ. Βρετανίας, υπόσχεται μια βραδιά χορού που θα σημαδέψει τη χρονιά μας και θα αφησει τους πάντες με το χαμόγελο στα χείλη!

 

 

Follow Fujiya & Miyagi:

Website | Instagram | Facebook | YouTube | Soundcloud | Bandcamp

Διάθεση εισιτηρίων:
• Τηλεφωνικά στο 11876
• Online www.more.com
• Φυσικά σημεία: Καταστήματα Νova, Public, Media Markt, Ευριπίδης, Yoleni’s και Viva Spot Τεχνόπολης

 

https://www.youtube.com/watch?v=_6xOwSsTJpY

Την Παρασκευή, πηγαίνουμε Gagarin για να απολαύσουμε τον Γάλλο παραγωγό Kid Francescoli. Ποιος Έλληνας καλλιτέχνης θα ανέβει στο stage πριν ακούσουμε το Moon;

Ο One of Vas aka Βασίλης Τσαβδαρίδης, γνωστός για τις μελωδικές του δημιουργίες σε dream electronica ρυθμούς, αλλά και την αποκωδικοποίηση φαρμακευτικών συνταγών (!) μας μίλησε για τα κοινά του με τον Kid Francescoli, την αυτοεκτίμηση, τα ταξίδια.

 

https://youtu.be/psgmdagrZho?t=4

 

Έλληνας καλλιτέχνης και Έλληνας φαρμακοποιός. Πόση απόσταση έχουν αυτά τα δύο; Απέχουν ή συγκλίνουν;

“Φαινομενικά απέχουν πολύ. Ωστόσο φρόντισα να μικρύνω τις αποστάσεις τοποθετόντας ένα πιάνο μέσα στο φαρμακείο. Καμιά φορά παίζω μουσική εν ώρα εργασίας. Είναι σαφές ότι η τέχνη ήταν πάντα μέρος του ζωής μου ενώ η φαρμακευτική έγινε στην πορεία. Δεν βρέθηκα ποτέ σε δίλημμα να διαλέξω μεταξύ τους καθώς καθένα από αυτά συμπληρώνουν διαφορετικές ανάγκες του εαυτού μου”.

Είχες δηλώσει πριν κάποια χρόνια: «Γνωρίζω καλά πως έχω μεγαλύτερη θέληση παρά ταλέντο». Παρόλο που δεν συμφωνούμε, μια τέτοια δήλωση δείχνει βαθιά αυτοεκτίμηση. Πόσο δύσκολο είναι να την αποκτήσει και να τη διατηρήσει κάποιος στις μέρες μας;

«Δυστυχώς συχνά δεν ζούμε την ζωή μας μέσα από τα δικά μας μάτια δημιουργώντας έτσι μια λανθασμένη εικόνα του εαυτού μας. Όταν ακούς όσα έχεις μέσα σου, όλα γίνονται πιο εύκολα».

Έντεχνο, Dropeners και Παπασπυρόπουλος, One of Vas. Ποιο είναι το συνδετικό στοιχείο της μουσικής σου πορείας;

«Η δημιουργία! Είναι όμορφο να μπορείς να σχολιάζεις την κάθε περίοδο της ζωής του μέσα από την μουσική».

Θα σε ακούσουμε λίγο πριν τον Kid Francescoli. Ποια είναι τα κοινά σου με τον Γάλλο παραγωγό;

«Όπως πολλοί Γάλλοι παραγωγοί, έτσι και ο Kid Francescoli χρησιμοποιεί τον ηλεκτρονικό ήχο με έναν “ευγενικό” αλλά και μελωδικό τρόπο. Θαυμάζω αυτή την προσέγγιση και νομίζω ότι συναντάται και στην δική μου μουσική».

Ξέρουμε ότι σου αρέσουν τα ταξίδια. Ποιο είναι το μεγάλο ταξίδι που ονειρεύεσαι να κάνεις;

«Ελπίζω σύντομα να βρεθώ για ένα road trip στην μακρινή Ισλανδία. Είναι όνειρο ζωής. Ακούγοντας τους αγαπημένους μου Sigur Ros σε εκείνα τα απόκοσμα τοπία».

Παρασκευή 3 Νοεμβρίου, ο δρόμος οδηγεί στο Gagarin. Θα είμαστε εκεί!

https://youtu.be/dfDGccsdoBE?t=2

info:

20:30 – DOORS OPEN
21:15 – ONE OF VAS
22:30 – KID FRANCESCOLI 
Δίκτυο προπώλησης:
Online: https://www.more.com/music/kid-francescoli
Τηλεφωνικά: 11876
Σημεία προπώλησης:

Public // Καταστήματα Nova // More Spot Τεχνόπολης

Χώρος:

Gagarin 205Λιοσίων 205 Αθήνα, 104 45Τηλ: 211 4112500
www.gagarin205.gr

https://puzzlemag.gr/o-kid-francescoli-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bd%ce%b1/

(Φωτ. εξωφύλλου : Κική Παπαδοπούλου)

 

Ποιοι είναι οι Lip Forensics που θα ακούσουμε λίγο πριν τους Prodigy;

Έχουμε πολλάκις γράψει, θαυμάσει, σχολιάσει για αυτό το ιδιαίτερο duo. Αυτή τη φορά,βουτήξαμε σε πολύ ενδιαφέροντα θέματα μαζί τους, σχετικά με τη μουσική,την τέχνη και το μέλλον.

Τι θα ακούσουμε στο Release Athens Festival όπου η Kit Kido θα τους συνοδέψει στα φωνητικά;

“Θα παρουσιάσουμε την διπλή ζωή των Lip Forensics. Από τη μία μεριά το Apophenia με τα τραγούδια του και την ρυθμική και μελωδική του πολυμορφία και από την άλλη μουσική για το dancefloor χωρίς πολλά λόγια αλλά με πολύ groove και ένταση. Η αγαπημένη μας Kit Kido θα αναλάβει τα φωνητικά καθήκοντα και οι “συνήθεις ύποπτοι” τα beats και τις συχνότητες”.

Οι ηλεκτρονικές τους συχνότητες σε μαγνητίζουν και σε βάζουν στο κλίμα από τον πρώτο ήχο. Σκοτεινοί σαν έγκλημα και ιδιαίτερα δημιουργικοί, σε κουνάνε χωρίς να προλάβεις να το σκεφτείς. Κιθάρες και beats,distorted φωνητικά , σε συνεπαίρνουν σε ένα συναισθηματικό rollercoaster μεταξύ ρυθμού και χάους. Ο καινούριος τους δίσκος Apophenia είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

“Κατ’ αρχάς να πούμε ότι αποφένια είναι ένας ιατρικός όρος που περιγράφει την ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου να βρίσκει συνδέσεις και νοήματα σε, φαινομενικά, άσχετα μεταξύ τους πράγματα. Πρόκειται για ένα σχόλιο πάνω στην σημερινή πραγματικότητα, όπου μία από τις παρενέργειες αυτού του ακατάσχετου βομβαρδισμού πληροφορίας είναι η σύνδεση άσχετων πραγμάτων, είτε αυτή εκφράζεται μέσα από παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας είτε μέσα από την ανάγκη μας να εκφέρουμε άποψη για τα πάντα είτε απλώς βάζοντας ανανά στην πίτσα μας. 

Στο μουσικό πεδίο, είναι ένας τίτλος που επιχειρεί να περιγράψει την φύση αυτού του δίσκου. Είναι ένα album όπου συνειδητά συνυπάρχουν ετερόκλητα μουσικά στυλ και ιδέες. Indie τραγούδια ενορχηστρωμένα αποκλειστικά με ηλεκτρονικούς ήχους, κιθάρες πάνω σε techno beats, αιθέρια φωνητικά πάνω σε παραμορφωμένα συνθεσάιζερ. Μπήκαμε στο στούντιο με σκοπό να βάλουμε όλες τις μουσικές που έχουμε αγαπήσει μέσα σε δύο πλευρές βινυλίου”. 

https://www.youtube.com/watch?v=Zy8KEc5Ei7Y

Οι συνεργασίες τους είναι πάντα διαλεχτές και έτσι πορεύτηκαν και στον Apophenia, καθώς σχεδόν όλα τα κομμάτια έχουν κάποιον guest.

“Έχουμε το προνόμιο να έχουμε συνυπάρξει, συμπορευτεί και συγχρωτιστεί με πολλούς μουσικούς που αγαπάμε και θαυμάζουμε. Το κομμάτι των συνεργασιών ήταν από τα πιο διασκεδαστικά και ενδιαφέροντα πράγματα στην παραγωγή του δίσκου. Η Ειρήνη Σκυλακάκη, η Sugahspank! ο Gray Skies (Tendts) και ο Δημήτρης Μπινιάρης (Sad Disco), ανέλαβαν τα φωνητικά και τους στίχους στα αντίστοιχα κομμάτια. Πήραν κάποια ηλεκτρονικά τζαμαρίσματα και τα έκαναν τραγούδια και αυτό είναι που μας  ενθουσιάζει περισσότερο, το πώς, δηλαδή,μεταμορφώνεται η ίδια η μουσική μέσα από αυτές τις συνεργασίες, πολλές φορές ξεπερνώντας και τις προσδοκίες μας. Αποκτά μια επιπλέον διάσταση, περισσότερο βάθος και νόημα.

Στα υπόλοιπα κομμάτια κάναμε κάποια ενδιαφέροντα “ηχητικά πειράματα”, σαν αυτό με την synth-κιθάρα του Παιδί Τραύμα στο Halt n Catch Fire ή τα ηλεκτρονικά τύμπανα του Σωτήρη Ντούβα στο Cynical, αλλά και το Strange Me, το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, που είναι μια σύνθεση του Cayetano ξανα-παιγμένη από τους Lip Forensics”.  

https://www.youtube.com/watch?v=IvzCOFmYN0c

Αν έχεις παρακολουθήσει τους Lip Forensics σε συναυλία,έχεις σίγουρα ενθουσιαστεί με τις στολές που φορούν,και κρύβουν την πραγματική τους όψη και τονίζοντας έτσι την κίνηση του σώματός τους καθώς μπλέκουν τους ήχους τους.

“Οι στολές ήταν μια ιδέα που από κοινού εξελίξαμε με την συνεργάτιδά μας, την Εριφύλη, και είναι μέρος της προσπάθειας μας να παρουσιάσουμε ένα ολοκληρωμένο show. Πιστεύουμε πολύ στο show και όχι απλά σε μια εμφάνιση. Οφείλουμε να δίνουμε στους θεατές που μας εμπιστεύονται μια γκάμα ερεθισμάτων προσπαθώντας αντίστοιχα να προκαλέσουμε μία γκάμα συναισθημάτων. Δεν τις φοράμε για να μην βγαίνουμε με τα καθημερινά μας ρούχα στη σκηνή. Προσπαθούμε η σκηνική μας παρουσία να παρασέρνει το κοινό μέσα στο show και να μην αφήνει περιθώρια να χαθεί η προσοχή σου. Στο Release θα δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο γιατί οι συνθήκες θα είναι διαφορετικές. Πιστεύουμε όμως ότι θα είναι μια εξ ίσου δυνατή εικόνα”. 

Βέβαια,η ιδιαίτερη ενδυμασία στα live δεν είναι κάτι καινούριο. Όμως,για τους Lip Forensics είναι αναπόσπαστο κομμάτι της performance τους.

“Για εμάς το τέλειο αποτέλεσμα είναι όταν αυτά που “λες” και αυτά που “δείχνεις” αλληλοσυμπληρώνονται και δημιουργούν ένα νοηματικό και συναίσθηματικό σύνολο. Σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Τότε μόνο η εικόνα δεν μπλέκει στα πόδια της μουσικής και το αντίθετο”. 

Η μέρα που θα συμμετάσχουν στο Release δεν είναι τυχαία, μιας και “οι Prodigy αλλά και οι Primal Scream έχουν καθορίσει ένα μεγάλο μέρος του μουσικού σύμπαντος των Lip Forensics και είναι πολύ όμορφο το ότι θα πατήσουν το ίδιο stage”.

https://www.youtube.com/watch?v=lntzzKKtsHo

Το πολύ ενδιαφέρον με τους Lip Forensics είναι ότι ιδιαιτερότητα της μουσικής τους παραγωγής, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον κόσμο,την σκοπιά που ατενίζουν το μέλλον και τον ρεαλισμό που τους διέπει αφήνοντας ταυτόχρονα άπλετο χώρο για πειραματισμούς και πρωτοποριακές τοποθετήσεις.

“Μέσα στην γενικότερη post Covid εφορία των καλοκαιρινών φεστιβάλ και των μεγάλων ονομάτων που επισκέπτονται τη χώρα μας, είναι ίσως λίγο δύσκολο για το μουσικόφιλο κοινό να αντιληφθεί ότι ο κόσμος της μουσικής βρίσκεται και αυτός, όπως και πολλές πτυχές της καθημερινότητας, μπροστά στο τρόμο της πλήρους αντικατάστασης από τις αναδυόμενες τεχνολογίες της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι το πρώτο bot που θα μπορεί να κατασκευάσει από μόνο του μουσική θα αναδειχθεί σε αγαπημένο παιχνίδι του κόσμου. 

Για εμάς, το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι να δούμε πόσο από το μουσικόφιλο κοινό εν γένει θα επιμείνει και θα συνεχίσει να ακούει μουσική που εκφράζει συναισθήματα και επικαλείται την ευαισθησία και την αισθητική των ανθρώπων. Ή,από την άλλη, πόσο απλά θα ενδώσει σε ένα παιχνιδάκι που μπορεί να βάζει την μια νοτούλα δίπλα στην άλλη αντιγράφοντας την προϋπάρχουσα μουσική. 

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι η μουσική, αλλά και η τέχνη γενικότερα, είναι μέσο έκφρασης βαθύτατων και πολύπλοκων συναισθημάτων που δεν μπορούν να εκφραστούν με άλλο τρόπο. Χωρίς την ανάγκη για έκφραση ουσιαστικά δεν είναι τέχνη. Φαντάζει λοιπόν αρκετά παράδοξο πώς ένας αλγόριθμος που, σύμφωνα με τους επιστήμονες που τον κατασκευάζουν δεν είναι ικανός να νιώσει, θα μπορέσει να παρέχει στην ανθρωπότητα ένα τόσο πολύτιμο αγαθό όσο η τέχνη. Σίγουρα οι επόμενες γενιές μπορεί να δυσκολευτούν να καταλάβουν γιατί η τέχνη δεν μπορεί να παραχθεί στο εργαστήριο. Θα έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε αν θα είναι ικανές να κατανοήσουν τα μηνύματα και να βιώσουν την έκφραση του συναισθήματος  που επιδιώκουν οι καλλιτέχνες. 

Εμείς πιστεύουμε οτι όπως η μουσική επιβίωσε της κατάρρευσης της βιομηχανίας και βγήκε ισχυρότερη και πιο πλουραλιστική από ποτέ, όπως το βινύλιο έπεισε της τότε νέες γενιές για την υπεραξία του ως αντικείμενο και φορέας μουσικής, έτσι και τώρα, μπροστά στην σύγκρουση της τέχνης με την τεχνητή νοημοσύνη ο απλός άνθρωπος παραμένει σε θέση να αντιληφθεί και να αισθανθεί την ουσιώδη διαφορά μεταξύ του πηγαίου συναισθήματος και της άρτιας αντιγραφής».

Παρασκευή, 21/7, θα απολαύσουμε από κοντά τους Lip Forensics, στο Release Athens Festival. Ραντεβού εκεί!

 

(φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη)

Παραμονές του ελληνοφρικιού, το Slap n’ Panic Fest έρχεται και πάλι στην πόλη για να μας ταρακουνήσει με..σφαλιάρα και πανικό. Ένα σκοτεινό παραμύθι που ξεκίνησε πριν χρόνια, συνεχίζει ακόμα να ξυπνάει την αθηναϊκή σιωπή, θυμίζοντας ότι το μόνο που μας μένει είναι η αλληλεγγύη. Αυτή τη φορά, η αγαπημένη διοργάνωση φιλοξενείται στο Temple Athens με τους Shadowmass, Vile Species, Blame Kandinsky, Spit the Blood, Necrochakal και DreamLongDead και προσφέρει τα έσοδα στη Στέγη Θηλέων Παλαιού Φαλήρου “Ο Άγιος Αλέξανδρος”.

Το puzzlemag τα είπε με τους Blame Kandinsky, τους οποίους γνωρίσαμε στο Slap n’ Panic, και η κουβέντα ήταν άκρως ενδιαφέρουσα από την αρχή και ως το τέλος.

-Σας γνωρίσαμε στο Slap n Panic το ’13. Μιλήστε μας λίγο για τη σχέση σας με το φεστιβάλ της σφαλιάρας και του πανικού.

Αυτή θα είναι η 3η φορά που συμμετέχουμε στο αγαπημένο αυτό φεστιβάλ καθώς ήμασταν μέρος των Lineups του 13′ όπως κ του 17′. Από το πρώτο κάλεσμα ανταποκριθήκαμε με ενθουσιασμό! Μας άρεσε πολύ η ιδέα ενός εγχειρήματος που θα συνδυάζει τον ακραίο ήχο με έναν τέτοιο ευγενή σκοπό, και φυσικά ήταν και είναι τιμή μας να είμαστε μέρος αυτού.

-Τι γνώμη έχετε για τις φιλανθρωπικές δράσεις; Συμμετέχετε σε τέτοιες εν γένει ή σας τραβάει κάτι συγκεκριμένο στο slap n panic ;

Τις θεωρούμε απαραίτητες, γι αυτό προσπαθούμε ως μπάντα αλλά και ως μονάδες να είμαστε ενεργοί σε διαφορες ανάλογες δράσεις. Ωστόσο, για το Slap n Panic τρέφουμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια πρώτα λόγω της αισθητικής του, και μετά λόγω του ότι με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί μια πιο ξεχωριστή σχέση με την ομάδα του SnP.

-Καινούριο άλμπουμ, καινούρια ζωή; Τι άλλαξε από το 2012 στη μουσική σας;

Στα δικά μας αυτιά τουλάχιστον, έχουν αλλάξει πολλά στην μουσική μας. Πλέον οι συνθέσεις μας αγκαλιάζουν όλο και περισσότερες από τις επιρροές μας και σε συνδυασμό με το ότι από το 2018 κι έπειτα παίζουμε ως τετράδα -πλέον υπάρχει μόνο μια κιθάρα- έχει αλλάξει αρκετά η διαδικασία της σύνθεσης, συνεπώς κι ο ήχος μας. Αυτό αποτυπώνεται πολύ ξεκάθαρα στην τελευταία μας κυκλοφορία, Eclectic Ruiner.

-Έχουμε ξετρελαθεί με το artwork του Ruined! Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα;

Χαιρόμαστε πολύ γιατί και εμείς ξετρελαθήκαμε με το αποτέλεσμα! Την ιδέα την έριξε στο τραπέζι ο αγαπημένος μας φίλος Νίκος Κούρος, ακόμη και αν τότε ούτε ο ίδιος είχε εικόνα για το πού θα οδηγήσει ή για το πόσο καιρό θα πάρει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Αλλά έχοντάς του απόλυτη εμπιστοσύνη συμφωνήσαμε κατευθείαν, και μετά από ένα χρόνο δουλειάς, ιδού!

-Φοράτε hardcore παλτό αλλά κάποιος θα χαρακτήριζε crossover τις δημιουργίες σας. Τελικά, τι μουσική παίζετε;

Παίζουμε τις πολλές παραλλαγές του rock, απλά όλες μαζί σε ένα κομμάτι!

-Μπορεί κάτι τόσο ακουστικά aggressive, όσο οι μουσικές σας συνθέσεις, να συνδεθεί με τον ρομαντισμό;

Ο ακραίος ήχος ανέκαθεν αποτελούσε ένα τολμηρό μονοπάτι έκφρασης στη μουσική. Είναι πάντα μια πρόκληση για εμάς να καταφέρουμε να ξεφύγουμε από όποια στεγανά συνοδεύουν τις προκαθορισμένες φόρμες, ακόμα και την δική μας πεπατημένη.

Για εμάς, το ιδανικό είναι με οτιδήποτε καταπιανόμαστε να περιέχει κάπως τον ρομαντισμό, είτε ως βάση και πηγή της ανησυχίας για δημιουργία είτε ως μέρος αυτής σε δεύτερο χρόνο. Παρόλο που θα ακουστεί μάλλον οξύμωρο, δίνουμε πάντοτε περισσότερο χώρο στο συναίσθημα απ’ ό,τι στην τεχνική.

-Αν σας ζητούσαμε να τοποθετηθείτε πολιτικά,τι θα μας λέγατε;

Για εμάς σίγουρα, δεν χρειάζεται κανείς τις εκλογές για να τοποθετηθεί πολιτικά.Δεν έχει καμία σημασία.Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη. Θεωρούμε ότι κάθε πράξη και κάθε συμπεριφορά έχει πολιτική διάσταση. Αν στηρίζουμε κάτι φανατικά, αυτό είναι η αλληλεγγύη. Καθημερινά.

Κατά τ’ άλλα…. ένα τρία ένα δύο.

Μετά από αυτά, καταλαβαίνεις, ότι το ραντεβού είναι κλεισμένο για το πλέον αλληλέγγυο και εκκωφαντικό φεστιβάλ της Αθήνας. Slap n’ Panic  αυτήν την Παρασκευή!

 

Info:

Παρασκευή 24 Μαρτίου
Temple Athens
τιμή εισιτηρίου: 8€

Εισιτήρια πωλούνται αποκλειστικά στον χώρο διεξαγωγής.

 

Της Ζωής Νικολάου

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Μετά τη λαιβάρα των SHAME,την προηγούμενη εβδομάδα, μιλήσαμε με τον Council Popstar. Τον άνθρωπο που άνοιξε το λάιβ φορώντας foulface, κρατώντας μια φρατζόλα ψωμί και φωνάζοντας ” feed the poor “.

Πηγή της έμπνευσής του είναι “η αυτοκτονία, οι Fat White Family, ο Bill Hicks, ο Arthur Scargill και οι Γάλλοι αναρχικοί”, και εκτός από οργισμένους πολιτικούς στίχους, έχει και ενδιαφέρουσες απόψεις.

Γιατί με τους SHAME;

“Με τους SHAME γνωριζόμαστε λίγο! Τους υποστήριξα στην πρώτη τους εμφάνιση στην παμπ των φίλων μου «The Queens Head» και κάναμε το κλιπ «Tasteless» στο παλιό μου στούντιο. Μετακόμισα στην Κυψέλη της Αθήνας τον Οκτώβριο, οπότε συντονιστήκαμε.”

Ποιος είναι ο Council Popstar;

“Ξεκίνησα να γράφω στίχους όταν ήμουν στα είκοσί μου, και όχι τέτοιους στίχους ακριβώς. Έγραφα ένα είδος σλόγκαν. Τότε τραγουδούσα μόνο ρίμες στα squat party στο Λονδίνο. Θα θεωρούσα πραγματικά τη μουσική μια μορφή πολιτικού ακτιβισμού μόνο αν λειτουργούσε ως κάποιο είδος καταλύτη για να κατευθύνει τη δράση των ανθρώπων που την ακούν. Το να κάθεσαι χεράκι-χεράκι και να τραγουδάς δεν αλλάζει τίποτα – οι χίπις το απέδειξαν αυτό.”

On stage,κατά τη διάρκεια του σετ του,την περασμένη Παρασκευή, υπήρχε ένα πανό που έγραφε Viva Exarcheia. Ένα σχόλιο περί ελευθερίας λόγου στη μουσική βιομηχανία ήταν απαραίτητο.

“Δεν θεωρώ ότι ανήκω “στη μουσική βιομηχανία”, καθώς λειτουργώ 100% DIY αυτή τη στιγμή. Βλέπετε, όμως, τις μπάντες να μειώνουν τους τόνους μόλις υπογραφούν. Υποθέτω ότι εξαρτάται από το είδος του συμβολαίου που υπογράφει ο καθένας, και πόσο του επιτρέπεται να έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο. Η αυτολογοκρισία είναι η χειρότερη μορφή λογοκρισίας. Υποθέτω ότι η βιομηχανία της μουσικής στηρίζει την ελευθερία της έκφρασης, ως εκεί που δεν επηρεάζει αρνητικά τις πωλήσεις κλπ”.

Για κλείσιμο, μάθαμε ότι η κατάσταση στην Αγγλία είναι “βλοσυρή ” και δεν κρατήθηκαμε, κάναμε και μια bonus question:

-Do you know the “You haven not been to Samos!” line?

-No, I had to google it. That kind of shit never surprises me…

Βρες τον Council Popstar στο bandcamp και στα social. Εμείς χαρήκαμε πολύ που τον γνωρίσαμε.

 

Original interview

How long have you been writing lyrics?Can music be a form of political activism?

>I started writing lines when I was in my early twenties, not lyrics as such. Kind of slogans. Back then I only did spoken word at squat parties in London. I would only really consider music a form of political activism if it acted as some kind of catalyst to direct action in the people listening. Sitting around holding hands and singing songs doesn’t change anything- the hippies proved that.

How do censorship and freedom of expression intersect in the music industry, particularly when it comes to politically charged content?

>I don’t really consider myself ‘in the music industry’ as I am 100% DIY at the moment. You do see bands tone it down once they get signed though. I suppose it depends on what kind of contract you sign and how much if it allows you total creative control. Self-censorship is the worst form of censorship. I presume they are only into freedom of expression as much as it doesn’t negatively impact sales etc

Why did you choose Athens for your live show and how did you like the Athens audience?

>Ah, me and the SHAME boys go back a bit! I supported them at their first show at my friends pub ‘The Queens Head’ and we did the ‘Tasteless’ music video in my old studio. I moved to Kypseli, Athens in October so the (pop)stars aligned. The audience seemed up for it and attentive, down at the front at least anyway.

How are things up in UK politically and socially?

>Grim.

What’s your source of inspiration?

>Suicide, Fat White Family, Bill Hicks, Arthur Scargill and the French anarchists.

Bonus question

Do you know the “You haven not been to Samos!” line?

No, I had to google it. That kind of shit never surprises me…

 

 

 

by Puzzlemag Crew

Οι Thee Holy Strangers μας συστήθηκαν ως μπάντα το 2013, τους γνωρίζαμε, όμως, ως μουσικές προσωπικότητες,  μέσα από την πορεία που είχαν ήδη στην εγχώρια ροκ σκηνή μεταξύ Last Drive, Nightstalker, Make Believe. Τους γνωρίσαμε με το κομμάτι “Fiery Road” που ήταν και το πρώτο που κυκλοφόρησαν με ένα 7ιντσο, μέσω του περιοδικού Fractal Press. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, ενθουσίασε,και ήταν όντως μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών στην εγχώρια σκηνή. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά, και μιλήσαμε για όλα αυτά με τους Αλέξη Καλοφωλιά, Κώστα Χρυσόγελο και Φλώρα Ιωαννίδη.

Μόλις κυκλοφόρησαν το δεύτερο και πολυαναμενόμενο album τους “Diary of a Shadow”, στο οποίο υποβόσκει μια αίσθηση αισιοδοξίας και ελπίδας. Μια ρωγμή από φως. Σα να περπατάς στο κέντρο της Αθήνας, με σκυμμένο κεφάλι, τα παλιά και παρατημένα κτίρια να σε πλακώνουν, όμως να καταλήγεις σε μια πλατεία με φως και φωνές παιδιών που παίζουν.Το περιμέναμε πολύ καιρό, όπως και οι ίδιοι.

“Νιώθουμε σαν να φτάνουμε στο τέλος ενός μεγάλου τούνελ. Ανακούφιση και χαρά γιατί επιτέλους μπορούμε να μοιραστούμε τα τραγούδια, να τα αφήσουμε πίσω μας και να ασχοληθούμε με καινούργια.(Α.Κ.) Πολλά χρόνια αναμονής, αναποδιών και εμποδίων σε αυτό το άλμπουμ. Τελικά τα καταφέραμε και προχωράμε μπροστά.»(Κ.Χ.)

Σε αυτό το διάστημα, όπως είπαμε, έγιναν αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας. Ήρθε ο Αντρέας Λάγιος στο μπάσο και ο Κλέων Αντωνίου στην κιθάρα,με αρκετά διαφορετικές καταβολές ο καθένας.

“Το «νέο αίμα», μετά την πρώτη περίοδο της προσαρμογής, πάντα μα πάντα δίνει νέες κατευθύνσεις και ζωτικότητα σε ένα σύνολο που έχει συνηθίσει να δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο και με συγκεκριμένες διαθέσεις από τα μέλη του. Βέβαια ο Κλέων και ο Αντρέας έχουν ξαναπαίξει στο παρελθόν με κάποιους από εμάς, οπότε δεν είναι ότι δεν ξέραμε τι να περιμένουμε! Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι από το πού έχει πάει το πράγμα με τη συμμετοχή τους.»(Φ.Ι.)

«Όλα αυτά βγαίνουν πάνω στο παίξιμο και τη ζύμωση μέσα στη συγκεκριμένη συνθήκη που λέγεται Ηoly Strangers.» ( Κ.Χ)

Αρκετά από τα κομμάτια του “Diary of a Shadow” τα είχαμε ακούσει και στις τελευταίες live εμφανίσεις τους, αρκετό καιρό πριν την κυκλοφορία του.

“Η διαδρομή των τραγουδιών μέχρι να αποτυπωθούν ήταν μια περιπέτεια. Ορισμένα, όπως τα «Devil’s Hands» και «Broken Arrows», καθώς και η πρωτόλεια μορφή του «Lotus Song» φτιάχτηκαν και πρόλαβαν να παιχτούν ζωντανά, από την προηγούμενη σύνθεση των Strangers. Άλλα, όπως το «Fire in the Woods», τα δουλέψαμε σε μια ενδιάμεση φάση με κιθαρίστα τον Κωστή Αναγνωστόπουλο των Distortion Tamers που ήταν για κάποιο διάστημα μαζί μας. Τέλος, υπάρχουν κάποια κομμάτια όπως το «Shadow Town» που γράφτηκαν λίγο πριν μπούμε να ηχογραφήσουμε, και αφού είχε προκύψει η τωρινή μας σύνθεση με τον Ανδρέα και τον Κλέωνα.

Η πανδημία μας πήγαινε διαρκώς πίσω. Δύο φορές επιχειρήσαμε να ξεκινήσουμε και λίγες μέρες πριν μπούμε στο στούντιο κάτι συνέβαινε – την πρώτη φορά ένα ακόμη lockdown και τη δεύτερη νόσησε ο ηχολήπτης μας. Στις αρχές του 2021 και με τη βοήθεια της Inner Ear αποφασίσαμε να ξανακάνουμε μια προσπάθεια στο διάστημα ανάμεσα στην άνοιξη και το καλοκαίρι, και το πράγμα λειτούργησε.

Οι περισσότερες αλλαγές στα τραγούδια εντοπίζονται στην ενορχήστρωση και στους στίχους – καθώς οι καταστάσεις γύρω μας άλλαζαν, άλλαζαν κι αυτοί για να τις αποτυπώσουν. Κατά κάποιο τρόπο, τα τραγούδια – η δουλειά που απαιτούσαν και η επιμονή μας να τα ηχογραφήσουμε – μας βοήθησαν να διατηρήσουμε ένα σταθερό σημείο αναφοράς μέσα σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση.» (Α.Κ.)

“Τα τραγούδια δεν είναι «στεγανά» κατασκευάσματα. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που μεταλλάσσονται, εξελίσσονται διαρκώς, αυτά μαζί μας κι εμείς μαζί τους. Σίγουρα μια ηχογράφηση τους δίνει ένα κάπως πιο συγκεκριμένο «σχήμα», όμως ακόμα και τότε είναι δεν είναι απίθανο να ξαναχρειαστούν έναν καινούργιο τρόπο ή τόπο για να συνεχίσουν τη ζωή τους!» (Φ.Ι.)

Το πρώτο τους album μάς «χτύπησε» κατευθείαν στην καρδιά, και το ίδιο συνέβη και με το “Diary of a Shadow”. Πώς επιτυγχάνουν αυτήν την αμεσότητα;

“Προσπαθείς να μπορέσεις να δώσεις ό,τι περισσότερο μπορείς έχοντας στο νου σου να παραμείνει το πράγμα απλό. Έτσι, μέσα από την συμπύκνωση, βρίσκεις μια ισορροπία.» (Α.Κ.)

«Μέσω της αλήθειας και χωρίς εξαναγκασμό, πετυχαίνεται η αμεσότητα.»(Κ.Χ.)

Το “Diary of a Shadow” είναι κάπως πιο «σκοτεινό» συγκριτικά με το πρώτο album.

“Σίγουρα αν υπάρχει μια τέτοια διάθεση, έχει να κάνει και με τους καιρούς, υπάρχει ένας διάχυτος ζόφος.” (Α.Κ.)

“Δεν είναι και λίγα όλα αυτά που συμβαίνουν γενικότερα και αν και ο πρώτος δίσκος δημιουργήθηκε μέσα σε αντίστοιχη εποχή, τώρα πια, μη έχοντας αναπνεύσει καθαρό οξυγόνο και ελευθερία για πάνω από μια δεκαετία ίσως η σκοτεινιά αποτυπώνεται αυθόρμητα. (Κ.Χ.)

Ακούμε στο “Words” το στίχο “Listen to the warplanes” και δεν μπορούμε απλά να σκεφτούμε τα πολεμικά μέτωπα που είναι ανοιχτά αυτή την περίοδο.

“Ο στίχος γράφτηκε περίπου ένα χρόνο πριν την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και τότε υπήρχαν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα. Συρία, Υεμένη, και πιο πριν Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, ο κατάλογος δυστυχώς είναι μακρύς. Για μας ο πόλεμος δεν είναι ιστορική αναγκαιότητα όπως λένε κάποιοι, αλλά η καταστροφή στην οποία καταλήγουν τα χρεωκοπημένα συστήματα εξουσίας για να λύσουν τις αντιφάσεις τους.» (Α.Κ.)

Μπορεί ένας μουσικός/καλλιτέχνης να δημιουργεί ανεπηρέαστος από την πραγματικότητα;

“Όλοι μας αναγκαστήκαμε να ζήσουμε παράλογα, αντιφατικά σχήματα όπως η κοινωνική αποστασιοποίηση, κάτι σαν τους «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς». Θεωρίες συνομωσίας, ανορθολογισμός, θάνατοι δίχως τη δυνατότητα πένθους, υποβάθμιση της δημόσιας υγείας σε μια εποχή που μόνο αυτή μπορούσε να σώσει την κατάσταση. Όλα αυτά είναι πράγματα πολύ σοβαρά και θα ζούμε για πολύ καιρό τις επιπτώσεις τους, όσο και να θέλουμε να τα αφήσουμε πίσω μας. Επίσης γνωρίσαμε τα όρια της ψηφιακής επικοινωνίας, καταλάβαμε την αξία της αληθινής επαφής, πόση σημαντικό είναι να έχεις απέναντί σου τον φίλο σου και όχι μία οθόνη. Σαν μπάντα, μας πήγε πίσω στην ηχογράφηση του άλμπουμ όπως είπαμε και παραπάνω, αλλά αυτό είναι το λιγότερο.” (Α.Κ.)

“Κάποιοι καλλιτέχνες μπορούν να μένουν ανεπηρέαστοι από την πραγματικότητα και κάποιοι άλλοι δε μπορούν, κανένας δεν είναι λιγότερος από τον άλλο. Στην καραντίνα, ζήσαμε περίεργες και παράλογες καταστάσεις, αποκτήσαμε ψυχολογικά προβλήματα, αποξενωθήκαμε, και καταλάβαμε όπως λέει και ο Αλέξης την αξία της ανθρώπινης επαφής.» (Κ.Χ.)

 

Ζούμε σε μια περίοδο πολέμου, φτώχειας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι καλλιτέχνες παίρνουν τελικά θέση; 

“Θέση πρέπει να παίρνουν όλοι ανεξαιρέτως, ειδικά σε περιόδους δύσκολες και δυσάρεστες. Το μόνο που ίσως διαφοροποιεί σε κάτι τους καλλιτέχνες, είναι η πιθανή επιρροή που μπορεί να έχουν στο κοινό τους – και θεωρώ πως ναι, πρέπει να δίνουν το «καλό παράδειγμα». Για μένα είναι ένα είδος ευθύνης μεγάλης αλλά ταυτόχρονα και ένα μικρό προνόμιο.” (Φ.Ι.)

Με αφορμή την κυκλοφορία του album, αλλά και την επικείμενη εμφάνισή τους στο Κύτταρο στις 21 Οκτωβρίου,θυμηθήκαμε ότι εκτός από τα δικά τους κομμάτια, στις συναυλίες συνήθως παίζουν και διάφορες διασκευές. Από Link Wray και Gun Club μέχρι Neil Young. Τώρα με τα νέα μέλη, που έχουν διαφορετικές καταβολές, να περιμένουμε κάποια έκπληξη;

«Τώρα θα εστιάσουμε περισσότερο στα δικά μας, υπάρχει πια αρκετό υλικό. Το καινούργιο σχήμα προσεγγίζει διαφορετικά τα παλιότερα τραγούδια, κι αυτό είναι από μόνο του πολύ ενδιαφέρον. Εκπλήξεις θα υπάρχουν, αλλά αν τις λέγαμε, τι εκπλήξεις θα ήταν; ” (Φ.Ι.)

(Φωτογραφία: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος)

Info:

THEE HOLY STRANGERS LIVE

Opening Act: Eliana One Woman Band

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου
Κύτταρο Live – Ηπείρου 48 & Αχαρνών
210 8224134 – 697 764 1373 & info@kyttarolive.gr
www.kyttarolive.gr

Είσοδος: 21.00
Έναρξη: 22:00
Εισιτήριο: Προπώληση: 10€ || Ταμείο: 12€

Προπώληση εισιτηρίων: VIVA.GR– Viva Spots
www.viva.gr/tickets/music/thee-holy-strangers-kyttaro-live

 

 

Με αφορμή την εμφάνισή τους στο πρώτο Cult of the Amps στο Gagarin – μαζί με Allochiria, Amniac και Caldera- αλλά και την αδυναμία που τους έχουμε –να τα λέμε κι αυτά- ήπιαμε ένα καφέ μαζί τους στο Dudu Loft, το studio ή αλλιώς το δεύτερο σπίτι τους.

Για εσένα που δεν τους γνωρίζεις, θα σου πούμε, με κάθε επιφύλαξη, ότι παίζουν post rock σαν πρώτο hint. Aλλά μην μείνεις σε αυτό, γιατί οι Afformance δίνουν πολλά παραπάνω από post rock ατμόσφαιρα και riffs. Από την άλλη δεν μπορούμε να σου πούμε και πολλά παραπάνω γιατί σεβόμαστε τις οδηγίες τους προς ναυτιλομένους:

«Τα press release είναι ένα μεγάλο θέμα γιατί διαβάζει κάποιος ότι παίζουμε post και βγάζει συμπεράσματα που δεν είναι πάντα αληθή. Προτιμάμε να έρθει κάποιος να μας ακούσει χωρίς να ξέρει και πολλά γιατί το feeling που θα πάρει ενέχει μια μεγάλη δόση ειλικρίνειας».

Ξεκίνησαν λοιπόν πριν 13 χρόνια και τους έχουμε δει σε δικά τους live, σε φεστιβάλ (στο Release ας πούμε ήταν εξαιρετικοί), σε support. «Δεν προτιμάμε πια να κάνουμε support αλλά είναι μια ευκαιρία που δεν μπορείς να την αφήσεις. Είναι μια ευκαιρία να σε δει κόσμος που δεν θα ερχόταν να σε ακούσει. Το ότι εκτίθεσαι σε κόσμο που ενδεχομένως δεν τον ενδιαφέρεις και καθόλου, δεν έχει ακούσει ποτέ για σένα,  είναι καλό. Πάντα έχεις ένα μικρό κέρδος. Μπορεί να πιάσεις 4-5 άτομα που δεν σε έχουν ακούσει ποτέ κι αυτό είναι πολύ ωραίο».

Δεν έχουν μανατζαραίους, αν και θα ‘θελαν (μεταξύ μας συμφωνούμε!). «Τα συζητάμε όλα, τα φέρνουμε στο τραπέζι και αποφασίζουμε για το πλάνο της μπάντας, Μας λείπει ένας manager. Η δουλειά είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία που θα έπρεπε να την κάνει ένας άνθρωπος που να μην είναι στη μπάντα. Θα πρέπει να ‘ναι σκληρός και να μην χαρακτηρίζεται η μπάντα από αυτόν. Ο tour manager είναι ο μ@@@κας της υπόθεσης γιατί πρέπει να υπάρχει ένας τέτοιος να υπερασπιστεί την μπάντα. Εμείς σαν δημιουργοί είμαστε εμείς πιο διαλλακτικοί».

Έχουν όμως πολύτιμους συνεργάτες που εκτιμούν ιδιαιτέρως. «Είναι πολύ σημαντικό η μπάντα να έχει τον ηχολήπτη της. Μια punk μπάντα δε χρειάζεται ηχολήπτη αν παίζει σε καταλήψεις και μικρούς χώρους αλλά για όλους τους υπόλοιπους είναι πολύτιμος! Σίγουρα, βέβαια, ένας καλός ηχολήπτης δεν κάνει μια κακή μπάντα, καλή. Αλλά όταν ξέρει ο άλλος τον ήχο της μπάντας προσαρμόζεται στο χώρο και ταιριάζει και η αισθητική σου. Είναι πολλοί οι παράγοντες που καθορίζουν τον ήχο της μπάντας και ο ηχολήπτης είναι ένας από τους σημαντικότερους».

Ακούνε απ’ όλα –χωρίς τζατζίκι ενίοτε- και αυτό είναι που τους πάει και παρακάτω όλ’ αυτά τα χρόνια. «Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε μουσική που προσιδίαζε στο post rock. Εκείνη την εποχή ήταν κάτι που μας εξέφραζε και το θεωρήσαμε και ενδιαφέρον παιχτικά. Οι περισσότεροι της μπάντας δεν ήταν fans της post. Η κοινή μας συνισταμένη είναι η metal. Όλοι ακούμε metal αλλά για όλα τα υπόλοιπα ακούμε ο καθένας τα δικά του».
Και έχουν και ανοιχτούς ορίζοντες.. «Έχουν αλλάξει τα πάντα σε αυτά τα 13 χρόνια. Τα μέλη, τα γούστα μας. Δεν θα ακούγαμε με την ίδια ευκολία rap τότε, όπως το κάνουμε τώρα. Το Hip hop ποια είναι ότι ποιο ενδιαφέρον δημιουργείται πλέον. Δεν θα κάναμε αμιγώς hip hop δίσκο αλλά στοιχεία rap θα βάζαμε».

Σε μια μικρή παρένθεση που κάναμε για την μουσική βιομηχανία μοιράστηκαν μαζί μας και κάποια βαθύτερα πράγματα που δεν τα αναγνωρίζεις on stage…
«Όταν το είδαμε σοβαρά να ξεκινήσουμε τους Afformance, οι φιλοδοξίες μας δεν ήταν πολύ ρεαλιστικές, ποτέ δεν είναι. Αλλά ήμασταν σε φάση πάμε να παίξουμε κι ότι γίνει. Μουσικά δεν έχουμε πει ποτέ ότι δεν έχουμε κάτι να δώσουμε, αλλά από άποψη βιωσιμότητας όμως ναι το νιώσαμε. Το καλό είναι ότι η μπάντα αυτοσυντηρείται. Δεν ξέρουμε αν μπορούμε να βγάζουμε λεφτά από την μουσική γιατί έχουμε και σαν προτεραιότητα να παίζουμε αυτό που μας αρέσει. Και να προσπαθούσαμε να κάναμε κάτι εμπορικό δεν ξέρουμε αν θα έβγαινε. Τώρα θα πούμε ότι δεν θα κάναμε πίσω για να φτιάχνουμε hits για να βιοποριστούμε αλλά αν μας γινόταν μια τέτοια πρόταση δεν ξέρουμε αν θα το αποφασίζαμε. Αν κάποιος έβρισκε ένα 4λεπτο track μας και μας έλεγε πάμε να κάνουμε ένα δεύτερο mix και να κάνουμε clip με  πισίνες θα λέγαμε ναι, υπό όρους. Δηλαδή να μας καλύπτει και ηθικά. Δεν θα δίναμε ποτέ μουσική μας στα Jumbo, θέλουμε να έχουμε ένα όριο ποιότητας που εμείς έχουμε θέσει».

Αναμένοντας τα επερχόμενα live τους, θα μοιραστούμε μαζί σας ό,τι μας είπαν για το performance τους: «Στο live πάντα δοκιμάζεις πράγματα. Προσπαθούμε να περιορίζουμε να αυτοσχεδιάζουμε on stage αλλά πάντα υπάρχει σε ένα βαθμό. Αλλά δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να παίζουμε τα κομμάτια ακριβώς όπως τα ηχογραφήσαμε. Το αποφεύγουμε κιόλας. Θεωρούμε ότι είναι ενδιαφέρον να αλλάζουν τα πράγματα από την ηχογράφηση. Κομμάτια από τον πρώτο δίσκο ας πούμε δεν έχει νόημα να τα παίξουμε ίδια. Δεν ήμασταν ίδιοι τότε».

Θα ήθελαν να γράψουν soundtrack για μυστηριώδη ατμοσφαιρικά θρίλερ αλλά και για πιο «φωτεινά» projects, όπως το Internal Sunshine of a Spotless Mind.  Παίζουν «απενοχοποιημένο ορχηστρικό death metal», όπως είχαν δηλώσει και στους Laternative και γενικώς μια τρέλα την κουβαλάνε, γι αυτό φτιάχνουν και μουσικάρες βεβαίως βεβαίως.

See you at Gagarin people!

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους AFFORMANCE εδώ :  

https://afformance.bandcamp.com &
https://www.facebook.com/pg/afformance

της Ζωής Νικολάου

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

More Info :
Οι Afformance εμφανίζονται την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου στο πρώτο Cult of the Amps στο Gagarin μαζί με Allochiria, Amniac και Caldera.

https://puzzlemag.gr/cult-of-the-amps-vol-i-%CE%BF%CE%B9-%CF%8E%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%B7%CF%82/

 

Φοβούνται οι πρίγκηπες; Φοβούνται! Και φτιάχνουν μουσική που γράφει ιστορία στο ελληνόφωνο ροκ.

Ξεκίνησαν το ’95 και ως το 2000 ηχογράφησαν τρία album. Μετά την ηχογράφηση της διασκευής του Let me down again (Depeche Mode), το 2002, τους χώρισε η απόσταση… για να ξαναβρεθούν στα πλατάνια του Φεστιβάλ της Βρύσης Τυρνάβου το 2018!

Πριν το επερχόμενο live τους στο Six d.o.g.s, στις 12 Ιανουαρίου 2019, οι Φόβοι του Πρίγκηπα απαντούν στο puzzlemag.gr!

 

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να σκεφτείτε την επανένωση μετά από 17 χρόνια (με ένα ενδιάμεσο live στη Λάρισα το 2011);

Αυτό ακριβώς το live του 2011 ήταν ο κύριος λόγος που μας έκανε να σκεφτόμαστε μια επαναδραστηριοποίηση της μπάντας πιο σταθερά. Το 2011, είχαν ήδη περάσει περίπου 9 χρόνια από τα τελευταία μας live. Μέναμε σε διαφορετικές πόλεις και είχαμε ήδη σχηματίσει τους Action Ladies (ο Αντώνης, ο Πάρις και ο Αλέξης στην Αθήνα) και τους Birthday Kicks (ο Ανδρέας στη Λάρισα). Αρχικά σκεφτόμασταν να οργανώσουμε ένα live μόνο γι’ αυτές τις μπάντες στο Stage της Λάρισας. Μόλις όμως συνειδητοποιήσαμε ότι θα είμασταν και οι τέσσερις στον ίδιο χώρο με τα όργανα στημένα, σκεφτήκαμε ότι ένα jam σαν Φόβοι θα είχε το γούστο του. Τελικά καταλήξαμε να κάνουμε ένα δύωρο και κάτι σετ ως Φόβοι του Πρίγκηπα και περιορίσαμε τις καινούριες μας μπάντες ως support act.

Από τότε, κάθε φορά που βρισκόμασταν συζητούσαμε και σχεδιάζαμε το πώς θα μπορούσαμε να το επαναλμβάνουμε όσο το δυνατόν συχνότερα. Οι συνθήκες ευνόησαν τα πλάνα μας πρόσφατα και φέτος τον Αύγουστο κάναμε το πρώτο μας live στο Φεστιβάλ Βρύσης Τυρνάβου. 

 

Θεωρείτε ότι πριν από 20 χρόνια το ελληνικό ροκ ήταν μόδα που τώρα ξέπεσε στο έντεχνο;

Και τότε υπήρχε το έντεχνο. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν καθιερώθηκαν οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 οι πρώτοι και στα μέσα του 90 οι δεύτεροι, ως ελληνικό ροκ περνούσαν και οι Φατμέ, οι Πυξ Λαξ, οι αδερφοί Κατσιμίχα κλπ. Υπήρχαν βέβαια πολύ σοβαρά συγκροτήματα πιο πριν, όπως οι Panx Romana, οι Γενιά του Χάους, η Αντίδραση, ο Σιδηρόπουλος με τους Απροσάρμοστους και τους Σπυριδούλα, οι Λευκή Συμφωνία κλπ, αλλά οι Τρύπες πρώτοι και τα Σπαθιά στη συνέχεια έκαναν τη διαφορά, μπολιάζοντας την ελληνική δισκογραφία με έναν εναλλακτικό σκληρό ήχο που ανοίχτηκε σε μεγάλα ακροατήρια. Από τότε ναι, μπορεί να πει κάποιος ότι το ελληνικό ροκ έγινε μόδα για κάποια χρόνια, σπρώχτηκε κι όλας από διάφορες πλευρές και μοιραία μετά από λίγο καιρό ξεφούσκωσε όσο γρήγορα φούσκωσε.

 

Την δεκαετία του 90 το ελληνικό ροκ απογειώθηκε, σήμερα τα πράγματα δεν είναι έτσι.. που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;Τι ήταν αυτό που υπήρχε τη δεκαετία του 90 και πλέον δεν υπάρχει;

Τα πράγματα σήμερα είναι μια χαρά.
Υπάρχουν εγχώριες μπάντες που γεμίζουν με άνεση  μεγάλους χώρους και κάνουν περιοδείες στο εξωτερικό. Κυκλοφορούν πολύ καλοί δίσκοι και τα τελευταία χρόνια οργανώνονται μεγάλα φεστιβάλ σχεδόν σε κάθε περιοχή της Ελλάδας. Ο Αγγελάκας και ο Παυλίδης ακόμα παίζουν σε γεμάτους χώρους, οι Last Drive, οι Nightstalker, οι Panx Romana τα σπάνε και κυκλοφορούν καινούριους δίσκους οι οποίοι είναι καλύτεροι από τους παλιούς και ούτω καθεξής. Οι 1000Mods, οι Planet of Zeus και οι VIC έχουν ξεφύγει από τα σύνορα της χώρας, και δεν είναι μόνο αυτοί.

“Αυτό που μπορεί να λέμε «απογείωση» τη δεκαετία του 90 ήταν μια αφύσικη υπερπαραγωγή πολλών ελληνόφωνων δίσκων και συγκροτημάτων που τελικά φάνηκε ότι ούτε το κοινό υπήρχε για να την απορροφήσει, ούτε όμως και τα ίδια τα συγκροτήματα κατάφεραν να δημιουργήσουν κοινό για να διατηρηθεί κάπως η κατάσταση”.

Στην πραγματικότητα, πάλι για τις Τρύπες μιλάμε, για τα Σπαθιά και ακόμα 6-7 συγκροτήματα που πρότειναν κάτι καινούριο, όπως οι Στέρεο Νόβα, τα Διάφανα Κρίνα, οι Active Member, τα Μωρά στη Φωτιά, που ακούστηκαν αρκετά παραπάνω από το μέσο όρο και έγραψαν τη δική τους ιστορία. Αυτό που ήταν άδικο όμως τη δεκαετία του 90, με την «απογείωση» του ελληνόφωνου ροκ ήταν η σχεδόν ισοπεδωτική σιωπή των κυριάρχων μέσων, δηλαδή εταιρειών, ραδιοφωνικών σταθμών και του mainstream τύπου για όλα τα αγγλόφωνα διαμάντια εκείνης της περιόδου. Συγκροτήματα όπως οι Deus Ex Machina, Nightstalker, Bokomolech, Honeydive κλπ ενώ αναγνωρίστηκαν από τους ανθρώπους της σκηνής δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά του ακροατηρίου που ήταν έτοιμο να δεχτεί μόνο τις επόμενες Τρύπες.

 

 

Ποια ήταν τα ερεθίσματα σας όταν ξεκινήσατε;Έχουν αλλάξει τώρα που επανασυνδεθήκατε;

Όταν σχηματίσαμε τους Φόβους είμασταν 20 χρονών. Θέλαμε να ζήσουμε πολλά πράγματα μέσα από τη μπάντα, θέλαμε – αν και ποτέ δεν το παραδεχόμασταν ούτε στους εαυτούς μας – να μας ακούσει ο κόσμος, να αναγνωριστούμε κλπ. Πάνω από όλα ήταν η χαρά και η αγάπη του rock’n’roll αλλά τα κατάλοιπα της εφηβείας δεν είχαν στεγνώσει τελείως.

Τώρα μετά από 20 και κάτι χρόνια, το μόνο που μένει είναι η χαρά και η αγάπη για το rock’n’roll. Τα υπόλοιπα που πιστεύαμε κάποτε ότι θα μας τα φέρει η μπάντα μας τα έχει φέρει ήδη η ζωή από άλλους δρόμους.

Σε σχέση με τα μουσικά ερεθίσματα, είναι λογικό μετά από 20 χρόνια να έχουμε ψηθεί πολύ περισσότερο, αν και ποτέ δεν είχαμε εμμονές με κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

“Ακούγαμε και ακούμε σχεδόν τα πάντα”.

 

 Έχετε ξεχωρίσει κάποιες εγχώριες μπάντες; Με ποιες θα συνεργαζόσασταν;

Ήδη πιο πριν αναφερθήκαμε σε κάποια ονόματα που μας ήρθαν πρώτα στο  νου, αδικώντας δεκάδες άλλα που δεν γίνεται να αναφέρουμε. Ξεχωρίζουμε πολλές μπάντες για πολλούς και διάφορους λόγους. Αλλά αν θα έπρεπε να διαλέξουμε μια θα μείνουμε πιστοί στο παρελθόν μας και θα ξαναπροτιμήσουμε τους Last Drive, αφού με κάποια από το μέλη τους (Alex K, Jimmy Spliff) συνεργαστήκαμε σε δυο παραγωγές, στη Φάρσα με Χρυσή Συνοχή (1998) και στον Τελευταίο Διαστημοταυρομάχο (2000).

 

Σας είδαμε στο Φεστιβάλ Βρύσης Τυρνάβου,κάτω από τα πλατάνια παρέα με ανθρώπους που ήρθαν από όλη την Ελλάδα για να σας δούνε και πάλι μαζί. Για εμάς από κάτω τα συναισθήματα ήταν άπειρα, συγκίνηση, χαρά, νοσταλγία, μνήμες.. εσείς από πάνω πως το βιώσατε;

Αν και τίποτα δεν μπορεί να σβήσει το παρελθόν μας, αυτό το live ήταν ένα από τα καλύτερα live που έχουμε ζήσει τόσο ως μπάντα όσο και ως αυτόνομοι μουσικοί. Προσπαθήσαμε να φερθούμε στο υλικό μας με τιμιότητα, ωριμότητα και αγάπη και μάλλον κάτι κάναμε καλά γιατί λάβαμε πολλή αγάπη από τους ανθρώπους που ήρθαν να μας συναντήσουν, είτε για πολλοστή είτε για πρώτη φορά. Αυτό που μας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο νεότερος κόσμος στο κοινό, που υπολογίσαμε ότι τη δεκαετία του 90 που παίζαμε θα πρέπει να ήταν λογικά αγέννητος. Αισθανθήκαμε πρωτόγνωρα συναισθήματα γιατί για πρώτη φορά καταλάβαμε ότι κάποια νέα παιδιά μας ακούνε και δεν περίμεναν ποτέ ότι θα μας έβλεπαν live.

“Αν και εκείνοι πιστεύουν ότι εμείς τους κάναμε το χατήρι που ξαναενωθήκαμε, δεν θα μπορέσουν να διανοηθούν ποτέ πόσο μεγάλο δώρο μας έκαναν οι ίδιοι”.

 

Ο Πρίγκηπας βιώνει τους ίδιους φόβους με αυτούς της δεκαετίας του ’90;

Δυστυχώς ναι, αν και σε υπερθετικό βαθμό. Όσο ο κόσμος συνεχίζει να ποντάρει στον εαυτό του και όχι στις συλλογικότητες, στις προσωπικές του επιθυμίες και όχι στις δυνάμεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, τόσο οι φόβοι θα πολλαπλασιάζονται.

 

Έχετε βάλει μπροστά για νέο υλικό; Και εάν ναι, έχετε σκεφτεί να αλλάξετε τον ήχο σας;

Δοκιμάζουμε αρκετά καινούρια πράγματα χωρίς να οδηγούμαστε κάπου συνειδητά. Κρατάμε από παλιά τον τρόπο με τον οποίο γράψαμε πολύ διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια. Απλώς φέρνουμε τις ιδέες μας και παίζουμε έτσι όπως μας κάθεται καλύτερα κάθε φορά.

 

Τι θα ακούσουμε στο live της Αθήνας;

Θα παίξουμε κομμάτια από όλα τα album μας δίνοντάς τους μια πνοή από αυτό που μας συνέβη μέσα σε αυτά τα χρόνια. Δεν θα ήταν δυνατόν να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε το 2002. Κατανοήσαμε ποια κομμάτια και με ποιο τρόπο συνεχίζουν να είναι επίκαιρα σήμερα και θα τα παρουσιάσουμε γιατί έχουν νόημα και λόγο ύπαρξης και όχι γιατί θα βοηθήσουν στη δημιουργία μιας νοσταλγικής ατμόσφαιρας.

“Αισθανόμαστε τη μπάντα ολοζώντανη και καλούμε τους φίλους των Φόβων να προετοιμαστούν να συναντήσουν περισσότερο το παρόν παρά το παρελθόν”.

 

 

Οι Φόβοι του Πρίγκηπα εμφανίζονται live στο Six d.o.g.s το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019 

More Info : 

https://puzzlemag.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%86%CF%8C%CE%B2%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%BA%CE%B7%CF%80%CE%B1-live-%CF%83%CF%84%CE%BF-six-d-o-g-s/

Ο Φούρνος της Μαυρομιχάλη, το μικρό (σε μέγεθος) θέατρο με το φιλόξενο φουαγιέ που θυμίζει το Μεταξουργείο πριν από μια 15ετία,  γίνεται 25 χρονών και το γιορτάζει με ένα πάρτυ στις 5 Οκτωβρίου και το puzzlemag δίνει ραντεβού εκεί!

Ο Φούρνος λειτουργεί από το 1993 και η απορία μας είναι τι έχει μείνει ίδιο στο θεατρικό κόσμο από τότε. «Πολλά πράγματα να σκεφτείτε. Όταν άνοιξε ο Φούρνος ήταν το πρώτο θέατρο που έδινε τη δυνατότητα σε νέους ηθοποιούς να εκφραστούν. Σήμερα έχουν δημιουργηθεί πολλές σκηνές μικρές ή μεγαλύτερες που καλύπτουν τις ανάγκες όσων θέλουν να ανεβάσουν ένα έργο».

Ένα από τα θέατρα της Αθήνας που έδωσαν την ευκαιρία σε πολλές πειραματικές ομάδες για το εναρκτήριο λάκτισμα της «καριέρας» τους, να μοιραστούν με το θεατή τη μαγεία της μέθεξης στο θεατρικό έργο. Πως επιβιώνει το θέατρο σαν επιχείρηση, όμως, μετά από δέκα χρόνια κρίσης; «Μέσα από τη δύναμη , την διάθεση για έκφραση των συνεργατών και των συνεργαζόμενων καλλιτεχνών  και την αγάπη  των θεατών που δεν έπαψαν να μας παρακολουθούν».

 

 

Η Ντοντό Σαντοριναίου, με την οποία συνομιλήσαμε για το Φούρνο, έδωσε μια από τις πιο αισιόδοξες απαντήσεις στην ερώτηση τι ρόλο έχει το θέατρο στο σήμερα: «Εν μέσω κρίσης νομίζω ότι ανθεί η δημιουργικότητα , ο θεατράνθρωπος δεν είναι διαφορετικός από τον καθένα σε περιόδους μεγάλων δυσκολιών όπως αυτή που βιώνουμε. Έχει τα ίδια προβλήματα με όλους.  Έχει όμως ως αντίδοτο την δυνατότητα δημιουργίας  και έκφρασης ίσως με πιο φτωχά μέσα , όμως αυτή η σχέση δημιουργίας κοινού είναι ιδιαίτερα λυτρωτική και σε βγάζει από μίζερες καταστάσεις».

Παλιά οι ιδιοκτήτες θεάτρων ήταν οι θιασάρχες… Η Ντοντό θα ήθελε να έχει το θέατρο του Peter Brook στο Παρίσι το Bouffe du Nord και πιστεύει ότι «σημαντικό είναι σε κάθε δουλειά να την αγαπάς πολύ , να παθιάζεσαι με αυτήν και να γνωρίζεις κάθε της λεπτομέρεια». Εκείνη και οι συνεργάτες της «δεν ξεχνούν ποτέ πως ξεκίνησαν και τις “αρχές“ που έθεσαν  τότε να αποτελούν  φυτώριο νέων δημιουργών. Έτσι φέτος που συμπλήρωσαν 25 χρόνια δράσης προσέφεραν  σε νέους δημιουργούς  τον χώρο να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Οι παραστάσεις  διεξήχθησαν με ελεύθερη συνεισφορά του κοινού όπου τα έσοδα διατέθηκαν υπέρ της ομάδας».

Ένα πάρτυ, λοιπόν, για το Φούρνο που έδωσε και συνεχίζει να δίνει βήμα έκφρασης  σε πολύ νέες ομάδες. Μια γιορτή για 25 χρόνια δημιουργίας και συνεργασίας που μας χάρισαν παραστάσεις για μεγάλους και για παιδιά. Θα είμαστε οπωσδήποτε εκεί! Εσύ, όχι;

 

 

της Ζωής Νικολάου

Πριν από κάποιους μήνες ο  Γιάννης Καλιφατίδης μας έστειλε το Pilgrimage. Ένα ταξίδι στην Αμερική, κάτι sexy, κάτι rock, κάπως παλιακό, αδιαμφισβήτητα σκοτεινό και μυστήριο, όσο πρέπει επιθετικό και άκρως δυναμικό. Αν έκανα δισκοκριτική μάλλον η προηγούμενη πρόταση θα ήταν ο πρόλογός μου. Οι τύποι αυτοί ακούγονται τόσο δελεαστικοί. Και καταφέραμε την παρακάτω συνέντευξη που είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες. Όσο και η μουσική των Penny Dreadful, τόσο και η (ακόμα και ηλεκτρονική) επικοινωνία μαζί τους, μας έκανε να ανυπομονούμε να τους δούμε live όσο πιο σύντομα γίνεται.

Δύο δίσκοι, λοιπόν, που υπάρχουν και σε βινύλιο για τους μερακλήδες, εναλλακτικό rock  που σε αφήνει να σκηνοθετείς σκηνές του σινεμά, όμορφες σκέψεις που ψάχνουν διέξοδο, ένα «προσκύνημα» για άθεους και παράξενους, και ιδού τα αποτελέσματα:

• Πως προέκυψε το όνομά σας; Έχετε καμία σχέση με το Penny Dreadful του Netflix;

Από το 2010, έτος σχηματισμού της μπάντας, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook, φιλοξενούν το ιστορικό των Penny Dreadful, απ’ όπου φαίνεται ότι το όνομα μας προέρχεται από τα φτηνά αναγνώσματα τρόμου στη βικτωριανή Αγγλία. Αντίθετα, το πρώτο επεισόδιο της ομώνυμης σειράς προβλήθηκε τον Μάιο του 2014. Κατόπιν εξωδικαστικού συμβιβασμού, εκχωρήσαμε στους δημιουργούς της σειράς το δικαίωμα να κάνουν χρήση του ονόματος. Ωστόσο, το συμφωνητικό εχεμύθειας που συνάψαμε το 2016 δεν μας επιτρέπει να υπεισέλθουμε σε αποκαλυπτικές λεπτομέρειες.

• Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές;

Οι ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Ως γνωστόν, το repeat, η επανάληψη, είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως! Πριν από τις πρόβες μαζευόμαστε και οι τέσσερις στο αυτοκίνητο της μάνατζερ του γκρουπ και τριγυρίζουμε άσκοπα στους δρόμους κάνοντας ζάπινγκ σε δημοφιλείς σταθμούς των ερτζιανών, των οποίων το playlist –ή κονσέρβα για τους κακεντρεχείς– αριθμεί το πολύ πενήντα κομμάτια ημερησίως.

• Πόσο εύκολο είναι να κάνεις ροκ εν ρολ στις μέρες μας;

Στις μέρες μας, όσο εύκολο είναι να κάνεις μουσική, τόσο εύκολο είναι να έχεις αξιοπρεπή δουλειά. Το ροκ εν ρολ κυλά μεν στις φλέβες μας, αλλά κατά καιρούς υποβάλλουμε τους εαυτούς μας σε μεταγγίσεις.

• Ποια είναι οι άποψή σας για τις εγχώριες νέες μπάντες ; Με ποιους θα μοιραζόσασταν το stage αύριο το βράδυ;

Η καλύτερη, ασφαλώς. Όπως κάθε μπάντα, εστιάζουμε όμως στη μουσική μας. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε κριτήρια αισθητικής και άποψη για τα μουσικά δρώμενα της εποχής, εγχώρια και μη. Ευκαιρίας δοθείσης, συμπράττουμε με άλλα σχήματα και μουσικούς, με τους οποίους μας συνδέουν αισθήματα αλληλοεκτίμησης. Σχετικά με το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος, η αλήθεια είναι ότι το ‘μοιράζομαι το stage’ ξυπνά μέσα μας συνειρμούς με το ‘μοιράζομαι το κρεβάτι’, και το ‘αύριο το βράδυ’ δημιουργεί μια υπέρμετρη προσμονή. Επομένως, προκειμένου να μην εκθέσουμε πρόσωπα και οικογένειες, προτιμούμε να το αφήσουμε αναπάντητο.

• Φαίνεται ότι η μουσική σας φιλοσοφία συνδέεται με την πολιτική σας ιδεολογία. Επηρεάζεστε από τις κοινωνικές εξελίξεις και, αν ναι, πώς διαμορφώνεται η μουσική σας από αυτές;

Μάλλον, διαφορετικά θα χρήζαμε ψυχιατρικής περίθαλψης. Η ιδεολογία, η πολιτική σκέψη, η φιλοσοφία, το αξιακό μας σύστημα και η ηθική του καθενός μας συμβάλλουν στη σύνθεση ενός συλλογικού αποτελέσματος που διαμορφώνεται μέσα από την ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων και της μουσικής μας επικοινωνίας. Και σαφώς επηρεαζόμαστε, όχι μόνο από τις κοινωνικές εξελίξεις, αλλά και από τον απόηχο του παγκοσμίου γίγνεσθαι, πράγμα που αποτυπώνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στη μουσική και στους στίχους μας. Από κει και πέρα, η μουσική δεν είναι για εμάς όχημα για να εκφράσουμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις. Περισσότερο μας ενδιαφέρουν οι αθέατες πλευρές της ύπαρξης και οι διαστροφές που συμβαίνουν κατά τις μεταμεσονύκτιες ώρες, τόσο στους δρόμους της πόλης όσο και πίσω από τις κλειστές κουρτίνες των αστικών διαμερισμάτων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι διεστραμμένοι αναλαμβάνουν δράση μόνο τη νύχτα.

• Στη μουσική σας πορεία βλέπουμε ότι στηρίζετε αρκετά τα events, τα φεστιβάλ, τις εκδηλώσεις με κοινωνικό υπόβαθρο. Είναι όντως κριτήριο στις επιλογές σας ως μπάντας και γιατί;

Κριτήριο μας είναι να παίζουμε και να ακούγεται η μουσική μας. Να λειτουργούμε σε πλαίσιο αλληλοσεβασμού και αλληλοεκτίμησης και σαφώς να είμαστε ενεργοί και συμμετοχικοί σε εκδηλώσεις, με τις οποίες συμφωνούμε και θέλουμε να στηρίξουμε. Δεν επιλέγουμε χώρους που δεν σέβονται την ιδιότητα του μουσικού και δεν τηρούν τα στοιχειώδη.

• Σχολιάστε μας το γεγονός που συνέβη στο Indie Free Festival, όπου μετά από εισαγγελική παρέμβαση απαγορεύτηκε από την Ελληνική Αστυνομία το Festival για πρώτη φορά μετά από 28 χρόνια.

Το γεγονός μιλά από μόνο του. Τα σχόλια περιττεύουν.

• Οι Penny Dreadful με μια μόνο λέξη. Ποια θα ήταν αυτή; Μια μπάντα σταθερή που μετράει από το 2010 , με ένα άλμπουμ το 2013 Deadwood και ένα άλλο το 2017 Pilgrimage , μιλήστε μας για το τελευταίο σας άλμπουμ και γι αυτό τον “βρόμικο ήχο’’ του.

Με μία λέξη είμαστε Dreadful. Φρικτοί, απαίσιοι και τρομακτικοί. Το Penny είναι το αναγκαίο κακό. Ο ήχος της μπάντας μας μεταδίδεται σαν ιός, σαν γονίδιο ή σαν κρυφός ψίθυρος. Η βρομιά του έχει να κάνει με καθετί άσχημο, παραμορφωμένο και γκροτέσκο ποτίζει την ψυχή μας. Υπό αυτή την έννοια, είμαστε μια μπάντα που παίζει ροκ με την έννοια του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

• Ποιοι στίχοι σας θα ταίριαζαν σε πανό;

Όπως σε κάθε σοβαρή συλλογικότητα, έτσι και στους Dreadful, οι διαστάσεις του πανό, το μέγεθος και το χρώμα των γραμμάτων, όπως και το αν τα δοκάρια που θα στηρίζουν το πανό θα τα προμηθευτούμε από τον ξυλουργό της γειτονιάς μας ή από το πολυεθνικό πολυκατάστημα ενισχύοντας έτσι τον παγκόσμιο καπιταλισμό, είναι αποφάσεις που παίρνονται δι’ ανατάσεως της χειρός από πολύωρες γενικές συνελεύσεις και εκτοπίζουν από την ημερήσια διάταξη όλα τα άλλα σημαντικά θέματα. Αν επιμένετε, στο δικό μας πανό θα γράφαμε: I’m gonna set that train afire.

 

 

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους Penny Dreadful εδώ :https://pennydreadful1.bandcamp.com/ & https://www.facebook.com/pennydreadfulathens/

 

της Ζωής Νικολάου

Ξεκινάμε να γράφουμε τον καινούριο δίσκο τον Οκτώβριο.

-Τι καινούριο θα ακούσουμε;

-Τραγούδια των Nightstalker.

Στο studio των Nightstalker ο χρόνος δεν κυλάει κανονικά, νομίζεις ότι είσαι κάποιες δεκαετίες πίσω κι ότι όλα κινούνται σε άλλους ρυθμούς. Την ερχόμενη χρονιά γίνονται 30 και το να παίρνεις συνέντευξη από μια συνομήλική σου  μπάντα είναι μαζί παράξενο και συναρπαστικό.

Τους ρωτάω πόσο καιρό γράφουν στο studio του Βύρωνα κι ο Αργύρης μου απαντάει τι εννοείς, εγώ γεννήθηκα εδώ. Είναι το σπίτι του παππού του που έπαιζε τύμπανα και ο χώρος που η ψιλή μαρίδα τρύπωνε για να παίξει μουσική. Λίγα χρόνια μετά έγινε το σπίτι των Nightstalker.

Και μετά από τα εισαγωγικά προχωράμε στη λαογραφία του πράγματος. Όταν οι Kyuss έπαιζαν stoner, αναβιώνοντας τον ήχο από Black Sabbath, οι Nightstalker έκανα εμφάνιση στο ελληνικό έδαφος του πουριτανισμού. Τους κοιτούσαν περίεργα, ο κόσμος ήταν λίγος αλλά γούσταρε και η πρώτη ατάκα του Argy προς το κοινό του ήταν τώρα θα παίξουμε ρε! Ακολούθησαν βρισίδια και έτσι άρχισε μια τριαντάρα πλέον, σέξυ, hardcore σχέση μεταξύ Αργύρη Γαλιατσάτου και φιλο- stoner τύπων. Στο Ρόδον τους έβριζα και μου πετούσαν κέρματα. Δεν μου άρεσε να κάθονται, τους προκαλούσα.

«Ζείτε από τη μουσική;» τους ρωτάω. Προς το παρόν τα έχουμε καταφέρει και ζούμε από αυτό, μην φανταστείς ότι κάνουμε τη μεγάλη ζωή, έχει τα πάνω και τα κάτω του. Η ερώτηση είναι πια ψιλοκλασική μιας και πολλοί φίλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μουσική στον μάταιο τούτο κόσμο και να βγάζουν και το νοίκι τελοσπάντων. Όμως, φυσικά, απασχολούνται σε διάφορες άλλες θέσεις εκτός από αυτήν του frontman, του μπασίστα ή του κιθαρίστα. Καλά κι εμείς στην ηλικία των 20-25 κάναμε κι άλλες δουλειές, μας λέει ο Τόλης – και κάπως ηρεμούμε ότι οι μουσικολάγνοι αναγνώστες μας θα συνεχίσουν το όνειρο όσο δύσκολο κι αν φαίνεται.

Πιστεύω ότι πρέπει να δείχνεις τον εαυτό σου. Δε θα ‘θελα να ‘μαι πρότυπο. Είσαι πρεζάκι της αδρεναλίνης όταν είσαι στη σκηνή.

Όταν συναντιέσαι με μπάντες σαν τους Nightstalker (γεμίστε κάπως την παρένθεση, αδυνατώ), η ερώτηση «καλύτερη και χειρότερη στιγμή σε live;» αποκτά μια σημασία άλλη, ξεχωριστή, μεγαλύτερη. «Με το Children of the sun κόντεψε  να πέσει το stage κάνα δυο φορές, στο στρατόπεδο στη Θεσσαλονίκη που είχε παλέτες για εξέδρα. Γινόταν χαμός. Στο Ιβανώφειο μας πετούσαν κουτάκια μπύρες»!

 «Εγώ τους είπα αν είναι να πετάτε μπύρες να τα πετάτε γεμάτες. Μαλακία έκανα, ε;».

 «Χειρότερη φάση είναι να μην ακούς τι λες. Ο ήχος να είναι χάλια, τα μηχανήματα χαλασμένα και τέτοια. Παλιά ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού χειρίζοταν και την κονσόλα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο ηχολήπτης είναι μέλος της μπάντας».

Και οι Nightstalker που έχουν 7 δίσκους και 7 labels, μου λένε:

Ε, δεν χρειάζεται πια η εταιρεία σε αυτήν την εποχή. Μόνο πρόμο μπορούν να προσφέρουν Αλλά δεν επενδύει η εταιρεία εύκολα, πρέπει να πιστέψουν σε αυτό που κάνεις . Υπάρχουν εταιρείες που ασχολούνται με αυτό και πας εκεί.

Πάντα στα live τους έχει πιτσιρικαρία, δηλαδή κολασμένα εφηβάκια που χτυπιούνται μανιωδώς, αγκαλιάζονται, ιδρώνουν, λούζονται με μπύρα.

Παλιά δεν είχε πιτσιρίκια, τώρα έχει. Οι μεγάλοι πάνε λιγότερο σε live γιατί βγαίνουν λιγότερο. Μας αρέσει που έχουμε μικρές ηλικίες γιατί ανανεώνεται το κοινό της μπάντας. Να σου πω και κάτι, εγώ είμαι 50 ποιος θα ναι ο μεγαλύτερος που θα ‘ρθει, ο 70αρης; Οι φρέσκιες ιδέες και τα φρέσκα κεφάλια πάνε παρακάτω τη φάση.

Rock σημαίνει ηλεκτρική κιθάρα. Αλλά μπορείς να παίξεις rock χωρίς κιθάρα. .Οι Depeche είναι rock χωρίς κιθάρα. Και οι Prodigy. Και τα blues.
Όλα είναι rock με λίγη προσθαφαίρεση, συμπληρώνουμε εμείς.

Και τελικά τι σημαίνει rock; Και τα ηνία παίρνουν ο Ανδρέας και ο Αργύρης. Είναι τρόπος ζωης. Να σ ‘αρέσει η μουσική τόσο ώστε να απαρνηθείς όλα τα τριγύρω.  Sex, drugs ‘n rock ‘n roll, την ίδια στιγμή αν γίνεται. Να αισθάνεσαι ελεύθερος από το τυποποιημένο. Η μουσική είναι ρυθμός και μελωδία. Από την Αφρική έχει βγει σίγουρα. Πριν τους ανθρώπους. Από τους ήχους της φύσης, η φύση έχει ρυθμό και μελωδία.

Τους ρώτησα αν θα διασκεύαζαν κάποιο παραδοσιακό κομμάτι και μου απάντησαν ότι έχουμε διασκευάσει ήδη Iron Maiden, Black Sabbath και Motorhead. Με αποστόμωσαν κι έτσι πήγα παρακάτω η ανυποψίαστη.

«Αργύρη θα πέθαινες σε συναυλία;» Ακολούθησε μια 5λεπτη συζήτηση μεταξύ Argy και Τόλη διαφωνώντας για το αν είναι καλύτερο το έμφραγμα από την ανακοπή, κι έτσι επαναδιατύπωσα: Αν, πέθαινες on stage, ποιο τραγούδι θα έλεγες;  Baby God is dead.

Από την συζήτηση που διαβάσετε λείπουν τα ασταμάτητα γέλια, το ρομάντζο της αγάπης μεταξύ Αργύρη, Ανδρέα και Τόλη και η ζεστασιά που νιώθεις όταν πίνεις μπύρα στο studio μιας από τις ιστορικότερες μπάντες της χώρας.

 

 

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους Nightstalker εδώ :https://www.facebook.com/nightstalkerband/ & http://www.nightstalkerband.com/

 

της Ζωής Νικολάου

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

 

Info:

THE LAST DRIVE – NIGHTSTALKER

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Opening act : Black Hat Bones (διαβάστε εδώ την συνέντευξη που μας δώσανε : https://puzzlemag.gr/%CE%BF%CE%B9-black-hat-bones/)

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00. Η συναυλία ξεκινάει στις 20:30.

Η προπώληση θα ξεκινήσει από όλο το δίκτυο της Viva στις 8 Ιουνίου. Έως τη Δευτέρα 9 Ιουλίου τα εισιτήρια θα κοστίζουν 10€.

Στη συνέχεια και μέχρι τη μέρα της συναυλίας η τιμή της προπώλησης θα είναι 12€.

Η τιμή στην είσοδο θα είναι 14€.

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”81″ gal_title=”Nightstalker -3″]