Ένας διήμερο φεστιβάλ για τη δημιουργική αναζήτηση, την έκφραση, και την εκδήλωση της διαφορετικότητας και μοναδικότητας του καθενός.
Making Space for Disability in the Arts
Με κύριο άξονα την ισότητα και την συμπερίληψη στον πολιτισμό και τις τέχνες, το All Souls Festival έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Τετάρτη 1 και την Πέμπτη 2Αυγούστου και βρίσκει το σπίτι του στον Κινητήρα, στην περιοχή της Ακρόπολης.
Το All Souls Festival στοχεύει να εξασφαλίσει στα άτομα με αναπηρία ίδιες ευκαιρίες προβολής της τέχνης τους, καθώς και δυνατότητες προσβασιμότητας.
Επιθυμεί να φέρει σε επαφή διαφορετικούς καλλιτέχνες, με ή χωρίς αναπηρία, και να δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για το χτίσιμο μιας δυνατής και ποικιλόμορφης κοινότητας. Βασικό ζητούμενο του All Souls Festival είναι ο διάλογος μεταξύ των τεχνών, των δημιουργών τους και των θεατών, η οποίοι παραμένουν πάντα ενεργοί, και λαμβάνουν συνεχώς ερεθίσματα τα οποία αποτελούν πηγές έμπνευσης σε καλλιτεχνικό όσο και σε ηθικό επίπεδο.
Το πρόγραμμα του All Souls Festival περιλαμβάνει αναλυτικά:
Τρεις παραστάσεις χορού και θεάτρου, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν από διαφορετικούς καλλιτέχνες και θα αποδείξουν τις απεριόριστες ευκαιρίες και δυνατότητες της αναπηρίας στις παραστατικές τέχνες.
Τρία σεμινάρια, για εφήβους και ενήλικες τα οποία θα επικεντρωθούν στη δημιουργική διαδικασία, στις θεραπευτικές πτυχές των παραστατικών τεχνών και στην εξοικείωση με την αναπηρία.
Παροτρύνοντας το κοινό να έρθει σε μια πιο άμεση επαφή με καλλιτέχνες, το All Souls Festival φιλοδοξεί να αποτελέσει το κάλεσμα για τον εορτασμό των τεχνών, στο οποίο μπορούν να συμμετάσχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας, με ή χωρίς αναπηρία.
All Souls Festival
Ημερομηνία: Τετάρτη 1 & Πέμπτη 2 Αυγούστου
Τόπος Διεξαγωγής: Κινητήρας, Ερεχθείου 22, Αθήνα
Η είσοδος σε όλες τις δράσεις του φεστιβάλ είναι με ελεύθερη συνεισφορά.
The Big Nose Attack & Breath After Coma ζωντανάστηνΑθήνα
Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2018
Στο Temple(Ιάκχου 17, Γκάζι)
Πόρτες: 21:00
Σε ένα εξαιρετικό co-headline show τον Οκτώβριο κι αφού έχουν σαρώσει τα καλοκαιρινά φεστιβάλ, οι The Big Nose Attack από τη Μεγάλη Μπραχαμία και οι Αθηνέζοι Breath After Coma έρχονται να κάνουν αμφότεροι τη παρθενική τους εμφάνιση στη σκηνή του Temple, σε μια βραδιά γεμάτη ιδρώτα, fuzz, καπνό, σκισμένα ηχεία, violent dancing και ερωτικό κλίμα, που ως απώτερο σκοπό της έχει να σας αφήσει αποσβολωμένους εν μέσω συντριμμιών και ραγισμένων καρδιών.
Οι alternative rockers Breath After Coma ξεκίνησαν τα jam sessions τους το καλοκαίρι του 2013, με σκοπό να δημιουργήσουν κάτι «οργανικό», κάτι που θα ξέφευγε από τις τυποποιημένες τακτικές της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας.
Χωρίς edits, χωρίς ακραία επεξεργασία και χωρίς επιτηδευμένο attitude, το Αθηναϊκό κουαρτέτο αποδίδει τη μουσική του με την ίδια ενέργεια, στουντιακά αλλά και στη σκηνή, έχοντας ως προτεραιότητά του τη διάδοσή της και τη μεταφορά αυτής της ενέργειας στο κοινό.
Έχοντας πραγματοποιήσει ήδη πληθώρα συναυλιών στην ελληνική επικράτεια, για την προώθηση του ομώνυμου EP τους, στο πλευρό των 1000mods, Villagers of Ioannina City, Nightstalker, The Re-Stoned και Black Rainbows, μεταξύ άλλων, οι Breath After Coma ανεβαίνουν την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου στη σκηνή του Temple για να μοιραστούν με το Αθηναϊκό κοινό, τη βαθύτατα επηρεασμένη από το Αμερικάνικο rock και εμποτισμένη με την stadium friendly νοοτροπία και ατμόσφαιρα των Foo Fighters και Red Hot Chili Peppers, μουσική τους.
Τα αδέρφια Βoogieman (κιθάρα, φωνή) και Little Tonnie (τύμπανα) a.k.a. the Big Nose Attack ξεκίνησαν τη πορεία τους το 2011, θέτοντας ως βάση blues επιρροές, μπολιασμένες με ατίθασα rock riff που “κλείνουν το μάτι” στη δοξασμένη δεκαετία των 70’s.
Μερικά χρόνια αργότερα, το συγκρότημα κατάφερε να θεωρείται ένα απο τα πιο ενεργά εγχώρια μουσικά σχήματα, μετρώντας ήδη τέσσερεις Ευρωπαϊκές περιοδείες με εμφανίσεις σε κάποια από τα πιο αξιόλογα venues και festivals (Suwalki Blues Festival, Bialystok Jesien z Bluesem, Φαρμα Projekt, The Lost Dogs Festival) της γηραιάς ηπείρου, υπεράριθμες εγχώριες εμφανίσεις στα μεγαλύτερα μουσικά δρώμενα (Rockwave Festival 2015 μαζί με Black Keys και Black Angels, Resistance Festival, Fuzztastic Planet και Los Almiros Festival), αλλά και ως opening act σε κορυφαία ονόματα όπως οι Blue Oyster Cult, Clutch, Blues Pills, Fuzztones και άλλοι) .
Οι τρείς πλήρεις κυκλοφορίες των Big Nose Attack έχουν αποσπάσει αξιόλογες κριτικές απο τον παγκόσμιο μουσικό τύπου ενώ το single “A Bite to Eat” χρησιμοποιήθηκε σαν soundtrack στην ταινία μικρού μήκους “American Burger II”.
Το instant hit τους “Yeah! ThatGirl” κάνει καθημερινά τα περάσματά του από τις playlists κάθε ενημερωμένου ραδιοφωνικού παραγωγού και DJ, ενώ μεγάλη είναι η απήχηση που η μπάντα γνωρίζει διαδικτυακά, με εκατοντάδες χιλιάδες θέασεις στα μουσικά τους videos.
Αυτή τη περίοδο, όταν δεν βρίσκονται στο δρόμο, δουλεύουν το υλικό που θα αποτελέσει την τέταρτη δισκογραφική τους δουλειά.
Special Guests: Panos Alexiadis & George Karamanolakis
Στο Temple Athens(Ιάκχου 17, Γκάζι, Αθήνα)
Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018
Πόρτες: 21:00
Όταν πρέπει να γράψεις για ανθρώπους όπως ο Drew δυσκολεύεσαι. Δυσκολεύεσαι γιατί η συνεισφορά του στην παγκόσμια πειραματική σκηνή είναι τόσο έντονη αλλά και τόσο διακριτική σε έναν συνδυασμό που σε συγκλονίζει. Με μια πορεία από το 1978 ως το σήμερα, όντας ή πλήρες μέλος ή συνεργάτης σε σχήματα που άλλαξαν την αντίληψή μας για τη μουσική και καθόρισαν την εξέλιξή της με τον πιο δραστικό τρόπο, ο Drew McDowall σίγουρα κατέχει μία απ’ τις πιο σημαίνουσες θέσεις, στον κύκλο αυτών των ανθρώπων που κάνοντας αυτό που αγαπούν και αρνούμενοι ξεκάθαρα τη φήμη, μας προσέφεραν έναν άλλο δρόμο σε μια μουσική γεωγραφία που θα διαμόρφωνε ριζικά την παγκόσμια μουσική πραγματικότητα.
Το 1978 δημιουργεί τους The Poems με την πρώην γυναίκα του, Rose McDowall (Current 93, Strawberry Switchblade, Coil, Psychic TV κ.α.) στη Γλασκώβη.
Με την μεταφορά του στο Λονδίνο, γίνεται μέλος των PsychicTV και αρχίζει να ηχογραφεί και να πειραματίζεται με τους Coil ζωντανά από το 1989, για να γίνει τελικά πλήρες μέλος τoυς το 1994 και να έχει ενεργό συμμετοχή σε ιστορικούς δίσκους τους όπως τα “Musick to Play in the Dark”, “Astral Disaster”, “Worship The Glitch”, “Black Light District”, τα sessions που οδήγησαν στο “The New Backwards”, “Moon’s Milk” και “Time Machines”. Το 1995 επίσης θα συνεργαστούν και στον remix δίσκο των Nine Inch Nails“Further Down the Spiral” μαζί με Balance, Christopherson και Hyde.
Το 2000 μετακομίζει στη Νέα Υόρκη όπου και χωρίζουν οι δρόμοι τους, για να ξεκινήσει μια πορεία σημαντικών συνεργασιών και εμφανίσεων όπως οι Compound Eye με τον Tres Warren των Psychic Ills αλλά και τους Captain Sons And Daughters με την Kara Bohnenstiel.
Ο Drew επίσης -όπως τον περιγράφουν οι φίλοι του- έχει τη φήμη ενός απ’ τους πιο ενεργούς υποστηρικτές της νεοϋορκέζικης πειραματικής σκηνής.
Οπως μας λέει ο ίδιος, τα πράγματα γι’ αυτόν παίρνουν χρόνο. Το 2012 λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια συνεργασιών, θα σημάνει την αρχή των solo του εμφανίσεών του και μετά από συνεχή πίεση του Ryan Martin (Dais Records) θα αποφασίσει να γράψει το “Collapse”, το ντεμπούτο προσωπικό του album, που θα κυκλοφορήσει το 2015 στη Dais, αποτελώντας έναν απ’ τους σημαντικότερους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία δεκαετία, ενώ το 2017 θα ακολουθήσει το “Unnatural Channel”, ο δεύτερος solo δίσκος του, που μαζί με τον προκάτοχό του και σε παράλληλη πορεία με τις κυκλοφορίες των Stephen Thrower και Ossian Brown (Cyclobe) μας προσφέρουν την μόνη πραγματική συνέχεια στο έργο των Coil, και ένα –κατά πολλούς- αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας τους.
Ως το τελευταίο εν ζωή πλήρες μέλος των Coil, ο Drew McDowall παρουσιάζει το συγκλονιστικό “Time Machines” για επιλεγμένες εμφανίσεις ανά τον κόσμο, δίνοντας και πάλι ζωή σε έναν δίσκο δομημένο στις παραισθησιογόνες αρχές διάλυσης του χρόνου, αλλά και αυτών που αποκαλύπτονται στην μετά-πραγματικότητα.
Η ιστορική σημασία αυτής της βραδιάς είναι μοναδική, όπως και η τιμή και ο σεβασμός μας προς αυτή. Για να μπορέσουμε λοιπόν να της αφιερωθούμε επαρκώς, τα μπαρ του Temple θα λειτουργήσουν μόνο στην αρχή και στο τέλος των setlistsενώ ο χώρος θα διαμορφωθεί ειδικά για την περίσταση.
Special guests: Qual (UK) + Waiting for Words (FR) + Data Fragments
Στο Temple Athens (Ιάκχου 17, Γκάζι)
Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018
Πόρτες: 20:00
Οι θρυλικοί Trisomie 21, δημιουργημένοι το 1981 από τ’αδέρφια Hervé και Philippe Lomprez, είναι ένα από τα σημαντικότερα cold wave σχήματα διατηρώντας μάλιστα σταθερή πορεία μέχρι και σήμερα.
Με τον ήχο τους να βρίσκει βάση στο σκοτεινό post-punk των Joy Division και The Cure αλλά και τον πειραματισμό των Residents και Yello, οι T21 θα κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους “Le Repos des Enfants Heureux” στην βέλγικη δισκογραφική Stechak το 1983 και θα συνεχίσουν μια λαμπρή πορεία υπογράφοντας στην Play It Again Sam αυξάνοντας στα χρόνια που ακολούθησαν κατά πολύ την δημοτικότητά τους.
Μετά από σειρά κυκλοφοριών και αλλεπάλληλων επιτυχημένων περιοδειών, θα γράψουν τον –τότε- καταληκτικό τους δίσκο “Black Label” που θα κυκλοφορήσει το 2009 από τη Le Maquis, φέροντας τη στάμπα του τελευταίου τους, και θα κλείσουν τη μέχρι τότε ιστορική πορεία τους με μία μεγάλη περιοδεία.
Η ιστορία και η δημιουργικότητα των T21 δεν είχε κλείσει οριστικά. Το 2017 ξαναμπαίνουν στο studio για να επανέλθουν τελικά δισκογραφικά με το “Elegance Never Dies”, που κυκλοφορεί από το ίδιο το group μέσω του label τους Chromo Music Production, συγκυρία που τους φέρνει για πρώτη φορά στη χώρα μας για μια συναυλία μεγάλης ιστορικής σημασίας στο Ναό της Αθήνας.
Qual είναι το solo project του William Maybelline (το ένα από τα δύο μέλη των Lebanon Hanover) το οποίο βουτάει βαθύτερα στην dark ηλεκτρονική μουσική και χαρακτηρίζεται από έντονο beat και ρυθμικές, υπνωτιστικές βάσεις αναφοράς, εμπλουτισμένες με φωνητικά που κραυγάζουν τρόμο!
Οι WaitingforWords είναι μια κολεκτίβα οικοδομημένη γύρω από τη δημιουργικότητα του χαρισματικού και πολυτάλαντου Zen. Θα μπορούσαν να συγκριθούν με μια σύγχρονη και πιο θαρραλέα εκδοχή των OMD ενώ η μουσική τους εμπεριέχει έξυπνες rock, pop, new wave και electrodark δομές δημιουργώντας, ιδιαίτερα, ευχάριστα και ξεχωριστά ήχοχρώματα.
Οι νεοσύστατοι Data Fragments μπορεί να δημιουργήθηκαν μόλις το 2017 αλλά έχουν ως μονάδες μακρά πορεία στην Αθηναική σκηνή. Με μέλη από Doric και Κωμωδία Θανάτου και με το παρθενικό τους live να έχει λάβει χώρα μόλις τον Ιούνιο του 2018 με τους Second Still στη σκηνή του Death Disco, οι Data Fragments θα υποδεχτούν τους Trisomie 21 στην ιστορική τους επίσκεψη στην Αθήνα.
3 Shades of Black, Temple & Catch the Soap present
Crippled Black Phoenix ζωντανάστηνΑθήνα
Special guest: The Devil’s Trade
Στο Temple (Ιάκχου 17, Γκάζι)
Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2018
Πόρτες: 21:00
Οι Crippled Black Phoenix ξεκίνησαν το 2004, με βασικό άξονα κάποιες πρωτόλειες συνθέσεις και ιδέες του Justin Greaves. Έχοντας ο ίδιος περάσει από γνωστά σχήματα (Electric Wizard, Iron Monkey, Teeth Of Lions Rule The Divine), βρέθηκε να συνεργάζεται με άλλους πολύ ενεργούς μουσικούς της ευρύτερης σκηνής και το αποτέλεσμα ήταν αξιοθαύμαστο.
Την πρώτη δεκαετία ύπαρξής της, η μπάντα πήρε τη σημερινή της μορφή μέσα από μία εξελικτική διαδικασία που επέφερε πολλές μεταβολές στη σύνθεσή της, από την οποία πέρασαν πολύ γνωστά ονόματα όπως οι Geoff Barrow (Portishead, Beak), Dominic Aitchison (Mogwai), Joe Volk (Gonga), Niall Hone (Hawkwind, Mandragora), Kostas Panagiotou (Pantheist) κ.α.
Η μουσική τους ξεκίνησε ως ένα κράμα επιρροών και ιδεών (από stoner-prog και psychedelic-doom, μέχρι freak-folk και post-rock), για να πάρει τελικά μία σαφέστερη κλίση προς το επικό progressive rock των τελευταίων κυκλοφοριών τους, πάντα υπό το πρίσμα της δικής τους ασυνήθιστης προσέγγισης. Οι CBP είναι μία μπάντα δύσκολα κατατάξιμη που όμως κινείται με άνεση ανάμεσα στην -πάντα παρούσα= ψυχεδελική κληρονομιά των Pink Floyd και τη βλοσυρή μελαγχολία του post-rock, γράφοντας “επιβλητικές μπαλάντες για το τέλος του κόσμου”, όπως οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τα τραγούδια τους.
Από το “A Love Of Shared Disasters” του 2007 μέχρι το “White Light Generator” του 2014, οι Crippled Black Phoenix είδαν τα δισκογραφικά τους έργα τους να κερδίζουν την αποδοχή των μουσικοκριτικών παγκοσμίως. Το κοινό τους αποδείχτηκε εξίσου πιστό, όμως η διαρκής αύξησή του οφείλεται ακόμα περισσότερο στις εντυπωσιακές συναυλίες τους, ένα κομμάτι που η ίδια η μπάντα λατρεύει στη δουλειά της.
Η επιστροφή τους στην Ελλάδα συμπίπτει με την ολοκλήρωση του 7ου studio album τους “Great Escape”, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 14 Σεπτεμβρίου από τη Season Of Mist.
“Οι Crippled Black Phoenix γράφουν μερικά από τα καλύτερα tripped-out space rock τραγούδια στην πρόσφατη ιστορία. Μοιάζουν σα να συνθέτουν τα καλύτερα κομμάτια που θα έγραφαν οι Pink Floyd στον 21ο αιώνα.” – New Noise Magazine
“Η λέξη «επικό» είναι υπερ-χρησιμοποιημένη, αλλά όταν μιλάμε για τη μουσική των Crippled Black Phoenix είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Αν έχεις το παραμικρό ενδιαφέρον για την progressive – experimental σκηνή, πρέπει να τους ακούσεις.” – Louder Than War
Τη συναυλία θα ανοίξει ο Dávid Makó, ή αλλιώς The Devil’s Trade, για χρόνια frontman των Stereochrist και Haw, δύο εκ των βασικοτέρων stoner/doom μπαντών της Ουγκαρίας. Στο νέο του αυτό solo project, ο Makó συνδέει την Αμερικάνικη country με την Ουγγρική folk παράδοση.
3 Shades of Black, Temple & Catch the Soap present
Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso UFO ζωντανάστηνΑθήνα
Special Guests: TBA
Στο Temple Athens (Ιάκχου 17, Γκάζι)
Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018
Πόρτες: 21:00
Το αχανές σύμπαν των Acid Mothers Temple δημιουργήθηκε το 1995 απ’τον Kawabata Makamoto ως Acid Mothers Temple SoulCollective και απαρτιζόταν από μουσικούς, χορευτές, καλλιτέχνες, αγρότες, μέντιουμ, πρώην μέλη της γιακούζα, εξερευνητές γοργόνων και διάφορους παραθεριστές για να εξελιχθεί τελικά σε μία οντότητα με αναρίθμητα παρακλάδια και ενσαρκώσεις όπως Τhe Mothers of Invasion, Τhe Cosmic Inferno, Τhe Pink Ladies Blues, Τhe Incredible Strange Band, Acid Mothers Guru Guru και Space Paranoid μεταξύ άλλων, με τον πυρήνα ωστόσο να είναι παραμένει πάντα ο ίδιος.
Με πάνω από 100 κυκλοφορίες τα τελευταία 20 χρόνια και σε μια εποχή που ο όρος ψυχεδέλεια έχει γίνει ψωμοτύρι από αναρίθμητες τυχάρπαστες μπάντες που νομίζουν ότι το χασίς είναι παραισθησιογόνο, οι Acid Mothers Temple εκφράζουν της ουσία της και μας λυτρώνουν απ’ αυτή την ανούσια και εξουθενωτική λαίλαπα συντηρητικού και γυαλισμένου “αυτοσχεδιασμού” για μεζεδοπωλεία με τσίπουρο κακίστης ποιότητας.
“Μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιο κομμάτι παίζουν, από τον ιδιαίτερα μεγάλο κατάλογό τους, καθώς είναι γνωστοί και για τους αυθόρμητους αυτοσχεδιασμούς τους. Όμως, ποιος νοιάζεται; Είναι η καλύτερη ψυχεδελική μπάντα που έχουμε δει ποτέ live. Αυτό που τους κάνει φανταστικούς είναι το γεγονός πως δεν κολλάνε σε ένα συγκεκριμένο στυλ, αλλά παίζουν ένα διαφορετικό υπο-είδος psych rock σε κάθε τραγούδι.” – Echoes & Dust
Από την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2018 μέχρι την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019
Κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή
Η καλλιτεχνική εταιρία Μυθωδία (Γεράσιμος Σκαφίδας) παρουσιάζει την παράσταση «Μη Σκοτώνεις τη Μαμά» της Σαρλότ Κήτλυ στο θέατρο OLVIO, από την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου. Η μετάφραση είναι του Αλέξανδρου Κοέν, η σκηνοθεσία της Ρέινας Σ. Εσκενάζυ και πρωταγωνιστούν η Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, η Πέγκυ Σταθακοπούλου, η Ισιδώρα Δωροπούλου, η Ελίνα Γιαννάκη.
Το έργο διατρέχει τα εξήντα τελευταία χρόνια του 20ου αιώνα μέσα από τις ιστορίες τεσσάρων γυναικών (γιαγιά, μητέρα, κόρη, εγγονή). Πρόκειται για ένα σύγχρονο ψυχογράφημα των σχέσεων μητέρας – κόρης. Η μετ’ εμποδίων σχέση τους βεβαιώνει ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη και μοιραία για την εξέλιξη του ανθρώπου σχέση, όσο αυτή της μητέρας με το παιδί της.
RETROSPECTIVA ΝΙΚΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ : ΝΟΣΤΑΛΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
16.00 – 18.00 Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά μου – Μαύρο Γάλα
18.00 – 20.00 Tuxedomoon: No Tears
20.00-21.00 Στέκια προσφύγων και μεταναστών
21.00-23.00 90 Χρονια ΠΑΟΚ – Νοσταλγώντας Το Μελλον
23.00-1.00 Οι Αισθηματίες
Είσοδος Ελεύθερη
Η ρετροσπεκτίβα του Νίκου Τριανταφυλλίδη που παρουσιάζεται στο Gagarin 205 στις 9 Σεπτεμβρίου περίτρανη απόδειξη πώς το Έργο είναι πάντα παρόν. Ένα έργο αυτόνομο, αντισυμβατικό και απόλυτα συναισθηματικό που διαπερνά τον πεπερασμένο χωροχρόνο και τελικά κατακτά την δική του «καλλιτεχνική αθανασία» στις μνήμες και την καρδιά μας.
Οι κινηματογραφικοί ήρωες που πρώτα αγάπησε και μετά δημιούργησε ο Τριανταφυλλίδης τόσο μέσα από τις ταινίες τεκμηρίωσης όσο και μέσα από τις ταινίες μυθοπλασίας κινούνται αέναα μέσα στο ιδιόμορφο κινηματογραφικό του συνεχές ανάμεσα στην παρανομία και τον νόμο, την δημιουργία και την καταστροφή, τον Έρωτα και την απόρριψη, την επιτυχία και την πτώση. Βαθιά πλούσιοι μέσα στην έλλειψή τους και αμετανόητοι Αισθηματίες. Μέχρι το τέλος.
*Στην ρετροσπεκτίβα αυτή το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει επιλεγμένα έργα της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη.
16.00 – 18.00
Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά μου (1993, 22 min) Trailer
Ο ντετέκτιβ Μπλέιν ανακαλύπτει πως η αγαπημένη του ηθοποιός έχει εξαφανιστεί. Θέλοντας να την προσεγγίσει, ψάχνει να βρει τα ίχνη της ώσπου να ανακαλύψει το πτώμα της σε ένα εγκαταλελειμμένο αμάξι. Η νεκροψία θα δείξει πως η βοηθός πέθανε από καρδιακή προσβολή και ο ντετέκτιβ έρχεται σε επαφή με τον εραστή της, μια συνάντηση που θα αποβεί μοιραία και για του δύο τους καθώς παρασέρνει ο ένας τον άλλο στην καταστροφή.
Μαύρο Γάλα (1999, 104 min) Trailer
“Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται, το μόνο που απομένει είναι να…εξαφανιστείς από προσώπου γής!”
O Αλέκος (Μιχαήλ Mαρμαρινός), νεαρός συγγραφέας σε δημιουργικό αδιέξοδο, δεν μπορεί να βρει καμιά λύση στην πραγματικότητα, βολοδέρνοντας ανάμεσα σε περιπετειώδεις έρωτες (Μυρτώ Aλικάκη, Tάνια Nασσιμπιάν, Mαρίσσα Τριανταφυλλίδη) και επικίνδυνες φιλίες (Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Tάκης Σπυριδάκης, Χρήστος Στέργιογλου).
18.00 – 20.00
Tuxedomoon: No Tears (1998, 120 min) Trailer
Αυτό το ντοκιμαντέρ αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη ταινία που έγινε ποτέ για το συγκρότημα των Tuxedomoon. Η ταινία περιέχει πολύ σπάνιο αρχειακό υλικό, καθώς και συνεντεύξεις των τριών βασικών μελών του συγκροτήματος Steven Brown, Blaine Reininger and Peter Principle κατά τις οποίες σχολιάζουν το παρελθόν, όπως πια το έβλεπαν μέσα από έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, τον οποίο άφησαν εν μέρει πίσω τους το 1981, όταν μετακόμισαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Ευρώπη.
20.00-21.00
Στέκια προσφύγων και μεταναστών (2015, 50 min) Trailer
Από το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από τον Καύκασο στην Αιθιοπία και στο Σουδάν, οι αποστάσεις είναι μερικά οικοδομικά τετράγωνα και μ’ ένα λεωφορείο της γραμμής στην πόλη της Αθήνας μπορείς πλέον να διασχίσεις τον πλανήτη Γη. Ξενώνες, ιατρεία, αυτοδιαχειριζόμενα σχολεία, χώροι θρησκευτικής λατρείας, στέκια αλληλεγγύης και συνάντησης αλλά και τα στέκια του καθημερινού πολιτισμού, μπακάλικα και κουρεία, εστιατόρια, ψιλικατζίδικα και τηλεφωνεία. O Νίκος Τριανταφυλλίδης αφουγκράζεται πρόσφυγες που απειλείται η ζωή τους, μετανάστες, τόσο νόμιμα διαμένοντες στη χώρα όσο και χωρίς χαρτιά αλλά και τα παιδιά των μεταναστών που έχουν μεγαλώσει ή γεννηθεί στην Ελλάδα, έχοντας τη συνδρομή Ελλήνων αλληλέγγυων. Ένας σκληρός και απάνθρωπος, αλλά εξίσου τρυφερός και ανθρώπινος κόσμος. Ο κόσμος ο δικός μας.
21.00-23.00
90 Χρονια ΠΑΟΚ – Νοσταλγώντας Το Μελλον (2016, 102 min) Trailer
Η 90λεπτη ταινία τεκμηρίωσης «90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το Μέλλον» δεν είναι μια απλή καταγραφή της ιστορίας της ομάδας, αλλά ένα ζωντανό φιλμικό ημερολόγιο που διατρέχει τους σημαντικούς σταθμούς της ομάδας σε συνάρτηση με τις ιστορικές εξελίξεις και τις κοινωνικές διαστάσεις. Πρόκειται για ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο και στον τόπο, μία κινηματογραφική πραγματεία στην «ομάδα – ιδέα». «Διότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλά ένα αθλητικό σωματείο. Οι φίλαθλοί μας λένε πως η ομάδα είναι ιδέα. Και πράγματι εκπροσωπεί τον νόστο του πρόσφυγα και το δίκαιο της φτωχολογιάς και των κατατρεγμένων».
23.00-1.00
Οι Αισθηματίες (2014, 100 min) Trailer “Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι η αγάπη. Έπειτα ήρθε το αίμα και η δίψα για το αίμα.”
Ένας μεσήλικας αστός, υπεράνω πάσης υποψίας, με το παρατσούκλι ο “Δάσκαλος” (Τάκης Μόσχος) ζει απομονωμένος στην παραθαλάσσια έπαυλη του μαζί με την έφηβη κόρη του (Ηλιάνα Μαυρομάτη). Μόνο που, στην πραγματικότητα, είναι ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος που διακινεί τα κλοπιμαία του μέσα σε νεκροφόρες που διασχίζουν την Αθήνα. Τις βρωμοδουλειές του τις έχουν αναλάβει δύο νεαροί: o Eρμής (Δημήτρης Λάλος) και ο Γιάννης (Χάρης Φραγκούλης). Έκαστος διαπράττει από ένα μοιραίο λάθος. Ο μεν Ερμής ερωτεύεται την έφηβη κόρη του Δασκάλου, ο δε Γιάννης παθιάζεται με μία πόρνη (Ευτυχία Γιακουμή). Αμφότεροι, ως Αισθηματίες, πρέπει να βγουν από την μέση…
“Το Σάουντρακ ενός χορευτικού πάρτι πάνω σε έναν πλανήτη που πεθαίνει στην ξέφρενη πορεία του προς τον Ήλιο”
Οι Lumerians, από το Οakland της Καλιφόρνιας, αποτελούν μία από τις προεξέχουσες μπάντες στο χώρο της σύγχρονης ψυχεδέλειας. Από το 2006 που σχηματίστηκαν στο Σαν Φρανσίσκο, οι Lumerians διέγραψαν την πορεία τους μέσα από πολλά διαφορετικά μουσικά είδη προσφέροντας ιδιαίτερες ηχητικές “περιπέτειες” στο space rock, το kraut, το noise, το zamrock, τη free jazz, το drone και το dub. Αντλώντας τις επιρροές τους από μία ευρεία μουσική γκάμα τόσο από το παρόν όσο και από το παρελθόν καταφέρνουν να δημιουργούν τον δικό τους προσωπικό ήχο που πάντα ακούγεται σα να ‘ρχεται από το μακρινό μέλλον. Στα δώδεκα χρόνια ύπαρξής τους έχουν περιοδεύσει ανά τον κόσμο με καλλιτέχνες όπως οι My Bloody Valantine, Killing Joke και Black Moth Super Rainbow, έχουν εμφανιστεί σε δεκάδες φεστιβάλ της ψυχεδελικής και όχι μόνο σκηνής ενώ ταυτόχρονα έχουν κυκλοφορήσει δύο studio albums αλλά και δύο συλλογές αυτοσχέδιων συνθέσεων που ονομάζονται Transmission from Tellos III & IV. Στις 22 Ιουνίου του 2018 το συγκρότημα επιστρέφει με το τρίτο album του με τίτλο “Call of Void’ στην περίφημη Fuzz Club του Λονδίνου.
Μπορεί να χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για τη δισκογραφική τους επιστροφή όμως η αναμονή σίγουρα άξιζε μιας και βρίσκει τις ηχητικές μυστικιστικές τους αναζητήσεις στα καλύτερά τους. Εκλεκτικοί και πολύπλευροι, με αυτήν την τρίτη τους κυκλοφορία, οι Lumerians επιβεβαιώνουν την πρωτοκαθεδρία τους στη σύγχρονη ψυχεδέλεια. Μιλώντας για το “Call of the Void” ο τραγουδιστής Jason Miller εξηγεί: “Αν η Transmalinnia αντιπροσώπευε την εξερεύνηση ενός εξωγήινου κόσμου και το High Frontier ένα ταξίδι στο διαστήμα τότε το Call of the Void είναι μια διεισδυτική εξερεύνηση της Γης μέσω μίας εξωγήινης ματιάς που έγινε γήινη προκειμένου να κατανοήσει – το μέγεθος της βαρύτητας, τη συσσώρευση της ρύπανσης και των ιζημάτων, τις εμπειρίες της εκστασιακής διασκέδασης και της τραγωδίας.”
The Steams
Το 2018 αποτελεί για τους psych rockers The Steams μια πολύ εύφορη χρονιά. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους Wild Ferment κυκλοφορεί από τέλη Μαΐου, με την πλειοψηφία των βινυλίων να έχουν εξαντληθεί από τον πρώτο κιόλας μήνα, και την δεύτερη κοπή να βρίσκεται ήδη στα σκαριά. Συνεχίζοντας την live πορεία τους εν μέσω μιας γεμάτης σεζόν, η εμφάνιση αυτή θα είναι και η παρθενική τους στην σκηνή του Gagarin. Η μουσική των Steams βρίσκεται εκεί έξω και σας προσκαλούν να την ακούσετε.
Lumerians
special guest: The Steams
Τιμή Εισιτηρίων: 12€ περιορισμένη προπώληση, 15€ προπώληση, 18€ ταμείο
Σημεία Προπώλησης: viva.gr, τηλεφωνικά στο 11 876, Reload, Seven Spots, Media Markt, Ευριπίδης, Viva Kiosk Συντάγματος (Ερμού 1 , καθημερινά 9:00-21:00), Viva Spot Τεχνόπολης (μέσα στον χώρο της Τεχνόπολης, είσοδος από οδό Περσεφόνης, Δευτ-Σαβ 11:00-19:00), Syd Records (Πρωτογένους 13 Ψυρρή)
Gagarin 205
Λιοσίων 205, Αθήνα
104 45
Τηλ.: 211 4112500
Λεωφορεία για το Rockwave Festival
Προς και Από το TerraVibe Park
Για την άνετη μεταφορά σας Προς και Από το TerraVibe Park,
για να παρακολουθήσετε το ROCKWAVE FESTIVAL OFFICIAL
την Πέμπτη 19 και την Παρασκευή 20 Ιουλίου
μπορείτε να χρησιμοποιείτε είτε το ΚΤΕΛ Ν. Αττικής,
είτε τα λεωφορεία της Apollon Association.
Οι πόρτες ανοίγουν στη 1 το μεσημέρι.
Ακολουθούν οι απαραίτητες πληροφορίες:
ΚΤΕΛ Ν. ΑΤΤΙΚΗΣ
Σημείο & Ώρες Αναχωρήσεων: Πεδίον του Άρεως (πλησίον του Σταθμού ΗΣΑΠ Βικτώρια) & Σταθμός Θησείου
Το πρώτο δρομολόγιο ξεκινά στις 12 το μεσημέρι
και τα επόμενα θα εκτελούνται ανά μία ώρα έως τις 8 το βράδυ
Αναλυτικά οι ώρες είναι οι εξής:
12:00-13:00-14:00-15:00-16:00-17:00-18:00-19:00-20:00
Σημείο & Ώρες Επιστροφής: Στον χώρο στάθμευσης έξω από το ΤerraVibe, µετά το τέλος των εκδηλώσεων
Προπώληση: Ticket House
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2108808000
ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ APOLLON ASSOCIATION
Σημείο & Ώρες Αναχωρήσεων: Σταθμός Λαρίσης (έξω από τη στάση του ΜΕΤΡΟ)
Το πρώτο δρομολόγιο ξεκινά στις 12 το μεσημέρι
και τα επόμενα θα εκτελούνται ανά μία ώρα έως τις 8 το βράδυ
Αναλυτικά οι ώρες είναι οι εξής:
12:00-13:00-14:00-15:00-16:00-17:00-18:00-19:00-20:00
Σημείο & Ώρες Επιστροφής: Στον χώρο στάθμευσης έξω από το ΤerraVibe, µετά το τέλος των εκδηλώσεων
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12 Ιουλίου στους κινηματογράφους
H αληθινή ιστορία για μια από τις πιο ριψοκίνδυνες, αλλά και θρασύτατες ληστείες στην ιστορία της Αμερικής
ΣΥΝΟΨΗ
Η ασυνήθιστη και συναρπαστική αληθινή ιστορία τεσσάρων φίλων οι οποίοι, ενώ ζούσαν απολύτως φυσιολογικές ζωές, επιχείρησαν να φέρουν εις πέρας μια από τις πιο εξωφρενικές ληστείες στην ιστορία των ΗΠΑ. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν έτσι όπως τα περίμεναν. Καθώς λοιπόν η παράτολμη κλοπή ξεκινούσε να παίρνει σάρκα και οστά, κάθε ένας από τους τέσσερις φίλους άρχισε να αναρωτιέται αν οι προσπάθειές τους να ενσταλάξουν ενθουσιασμό και νόημα στη ζωή τους, ήταν απλώς μια πλανεμένη προσπάθεια για την επίτευξη του Αμερικανικού Ονείρου.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ
2004, Λέξινγκτον, Κεντάκι. Στα γεμάτα οικογένειες της μεσαίας τάξης προάστια τούτης της αμερικάνικης πόλης ζει ο Σπένσερ, που θέλει να γίνει καλλιτέχνης και ο Γουόρεν, ένας απρόβλεπτος και ατίθασος νέος. Είναι φίλοι και παρακολουθούν μαθήματα σε δύο διαφορετικά κολέγια. Καθώς η ενηλικίωση τους χτυπάει την πόρτα, συνειδητοποιούν πως υπάρχει πολύ μεγάλο ενδεχόμενο να μην γίνουν ποτέ κάτι πολύ σημαντικό, πως δεν θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν, πως θα ζήσουν βαρετές ζωές. Κατά τη διάρκεια μας ακαδημαϊκής επίσκεψης στο Ειδικό Τμήμα της Βιβλιοθήκης του τοπικού Πανεπιστήμιου, ο Σπένσερ διαπιστώνει πως εκεί φυλάσσονται απίστευτοι θησαυροί, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο «Birds of America» του John James Audubon, με χρηματιστηριακή αξία άνω των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Καθώς αφηγείται την εμπειρία στον φίλο του διαπιστώνουν και οι δύο την ευκαιρία που έψαχναν, να εμφανίζεται αναπάντεχα μπροστά τους. Έτσι, αποφασίζουν να κλέψουν τα πολύτιμα βιβλία. Χρειάζονται άλλα δύο άτομα, όμως, για να φέρουν εις πέρας το σχέδιό τους. Έτσι, επιστρατεύουν τον εκκολαπτόμενο λογιστή Έρικ και τον γεννημένο αθλητή Τσας. Όντας τέσσερις πλέον κι έχοντας ως έμπνευση διάσημες ταινίες, αρχίζουν να ετοιμάζονται για το μεγάλο κόλπο. Και το προχωράνε. Και το βάζουν σε εφαρμογή. Όμως, αλλιώς τα σχεδιάζουν τα πράγματα κι αλλιώς τους προκύπτουν. Άλλο οι ταινίες κι άλλο η πραγματική ζωή. Και η ληστεία που θα έλυνε τα οικονομικά και τα υπαρξιακά τους προβλήματα μια για πάντα, είναι εκείνη που τελικά θα θέσει το λαμπρό τους μέλλον σε κίνδυνο…
Μια ταινία που παρουσιάζεται από πολλαπλές, διαφορετικές οπτικές γωνίες, μια ταινία που μετατοπίζεται διαρκώς από την μυθοπλαστική κεντρική αφήγηση στις – με τη μορφή ντοκιμαντέρ – συνεντεύξεις των ανθρώπων που πραγματικά βίωσαν όσα αφηγείται το φιλμ, μια ταινία μέσω της οποίας ο Μπαρτ Λέιτον ανεβάζει το κινηματογραφικό είδος των ταινιών heist σε τολμηρά και συναρπαστικά νέα ύψη.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία τεσσάρων νεαρών ανδρών οι οποίοι χάθηκαν μέσα σε μια φαντασίωση που δημιούργησαν οι ίδιοι. Όταν συνειδητοποίησαν πως η αμείλικτη πραγματικότητα θα τους συνέτριβε ήταν πια πολύ αργά. Είχαν περάσει την κόκκινη γραμμή κι έφτασαν στην αντίπερα όχθη, της βίας και της παρανομίας, από την οποία δεν μπορούσαν πλέον να γυρίσουν πίσω.
Ο γεννημένος στη Μεγάλη Βρετανία Μπαρτ Λέιτον είναι εκείνος που ανέλαβε τα χρέη σκηνοθέτη στην ταινία. Αυτή έμελλε να είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά το ντεμπούτο του «The Imposter». Το «The Imposter» ήταν ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο παρουσιαζόταν η ιστορία ενός νεαρού Γάλλου απατεώνα, ο οποίος έπεισε πολύ κόσμο και κυρίως μια οικογένεια από το Τέξας, πως ήταν ο έφηβος γιος τους, που είχε εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη, τρία χρόνια πριν! Ήταν ένα ντοκιμαντέρ που αποδείκνυε εμφατικά πως δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία. Κατά μία έννοια και η ταινία μυθοπλασίας του αυτό ακριβώς αποδεικνύει.
Σε μια επίδειξη δημιουργικής ιδιοφυΐας, λοιπόν, ο Λέιτον μπόλιασε τη δραματοποίηση της θρασύτατης ληστείας που επιχειρήθηκε μέρα μεσημέρι, με συνεντεύξεις των αληθινών δραστών που οργάνωσαν τη ληστεία, οι οποίες δόθηκαν αφού βγήκαν από τη φυλακή.
Ο Λέιτον διείδε την προοπτική να μεταφερθεί η ιστορία στον κινηματογράφο όταν διάβασε κάποιο σχετικό άρθρο. «Μου φάνηκε σαν να διάβαζα την υπόθεση μιας παλιάς ταινίας», λέει ο Λέιτον. «Αυτό που μου προκάλεσε μεγαλύτερη έκπληξη ήταν το γεγονός ότι η ληστεία έλαβε χώρα σε ένα πανεπιστήμιο στο Κεντάκι και ότι οργανώθηκε από μια ομάδα σπουδαστών σε διάφορες σχολές της περιοχής».
Όσο περισσότερα μάθαινε ο Λέιτον για τη ληστεία, τόσο πιο παράξενη γινόταν η ιστορία και τόσο περισσότερο γινόταν φανερό πως οι τέσσερις νεαροί δεν είχαν καμία πιθανότητα να τη φέρουν εις πέρας. «Ήθελα να ανακαλύψω για ποιον λόγο μια ομάδα από φαινομενικά μορφωμένους νεαρούς άνδρες οι οποίοι προέρχονταν από ένα άνετο οικονομικά περιβάλλον, σκέφτηκαν να συμμετέχουν σε ένα έγκλημα τέτοιου μεγέθους», λέει ο Λέιτον. «Οπότε, μιας που έχω παρελθόν στο ντοκιμαντέρ, το ένστικτό μου ήταν να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους που έλαβαν μέρος στη ληστεία, παρά το γεγονός ότι εκτίαν μακρόχρονες ποινές φυλάκισης για τα εγκλήματά τους».
Ο Λέιτον άρχισε να αλληλογραφεί με τους τέσσερις άνδρες ενόσω εκείνοι ήταν φυλακή καταδικασμένοι για τα εγκλήματά τους, μεταξύ των οποίων ήταν η κλοπή πολιτιστικών αντικειμένων από δημόσιο μουσείο και η διαπολιτειακή μεταφορά κλεμμένης περιουσίας. Τα γράμματά του προς τους τέσσερις φυλακισμένους – τους Γουόρεν Λίπκα, Σπένσερ Ράινχαρντ, Έρικ Μπόρσουκ και Τσαρλς Άλεν – εντέλει οδήγησαν στο να δημιουργηθούν τα θεμέλια του σεναρίου για την ταινία. Σενάριο το οποίο τελικά έγραψε όταν οι τέσσερις άνδρες αποφυλακίστηκαν κι άρχισαν να ξαναχτίζουν τις ζωές τους από την αρχή.
«Θα μπορούσαμε να συγχωρέσουμε εύκολα όποιον νόμιζε πως αυτοί οι τύποι ήταν ανόητοι ή αμόρφωτοι», λέει ο Λέιτον. «Αντιθέτως, ήταν πολυμαθείς και γεμάτοι με τις πιο αναπάντεχες ιδέες και αναφορές, αναφορές που ξεκινούσαν από λογοτεχνικά κομμάτια και ποιήματα, μέχρι ταινίες».
Στην αλληλογραφία τους με τον Λέιτον, οι τέσσερις άνδρες ανέφεραν τα κίνητρά τους για τη συμμετοχή στο συγκεκριμένο έγκλημα. Αυτό που έκανε τεράστια εντύπωση στον σκηνοθέτη ήταν το γεγονός ότι οι λόγοι που έδωσε ο καθένας από τους συμμετέχοντες, ήταν εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Οι πιο πολλοί ούτε καν ανέφεραν τα χρήματα ως κίνητρο. Κάποιοι έριξαν την ευθύνη στην μεγαλοαστική ανατροφή τους και τις προσδοκίες που προέκυπταν από αυτήν. Πιο συγκεκριμένα, ο Σπένσερ ανέφερε τη βαθιά του επιθυμία να γίνει καλλιτέχνης ως κίνητρο. Ένιωθε πως η «τέλεια» ζωή του, από την οποία έλειπαν τα βιώματα, η πείρα και τα τραύματα, δεν του επέτρεπε να εκφραστεί καλλιτεχνικά. Ένιωθε ότι δεν είχε τίποτε να πει μέσω της τέχνης του. Γι’ αυτό συμμετείχε στη ληστεία. Για να ζήσει κάτι. Ο Γουόρεν, ο αρχηγός της ομάδας και κολλητός φίλος του Σπένσερ από την παιδική τους ηλικία, ανέφερε την ανάγκη να ξεχωρίσει ως κίνητρο, την ανάγκη να αφήσει το σημάδι του στον κόσμο. Ο Έρικ, που ήθελε να κυνηγήσει μια πιθανή καριέρα στο FBI, έγραψε πως ήθελε να πάρει μέρος σε κάτι απτό, πραγματικό, αληθινό και να απελευθερωθεί από τις συμβάσεις της ζωής στα προάστια. Τέλος, ο Τσας, ο άνθρωπος που έμελλε να οδηγήσει το αυτοκίνητο διαφυγής, απλά χρειαζόταν τα χρήματα.
«Για περισσότερους από έναν λόγους, αυτή ήταν μια μεγαλύτερη και περισσότερο προφητική ιστορία από απλά εκείνη μιας χαμένης και αυξανόμενα ατομικιστικής γενιάς, τα μέλη της οποίας μεγάλωσαν με το μάντρα ότι οι ζωές τους θα είναι εξαίσιες και πολύ σημαντικές», λέει ο Λέιτον. «Καθώς λοιπόν εξέλειπε αυτό που οι τέσσερις φίλοι είχαν στο μυαλό τους ως ουσιαστική εμπειρία ζωής, αποφάσισαν να κατασκευάσουν μία».
Όντας αρχάριοι στο έγκλημα, σχεδίασαν το μεγάλο κόλπο που ετοίμαζαν παρακολουθώντας ταινίες όπως το «Oceans 11» και το «Snatch» και αναζητώντας απαντήσεις στο Google στις απορίες τους για το πως να ενορχηστρώσουν την τέλεια ληστεία. Όσο περισσότερο καταπιάνονταν με το σχέδιό τους, τόσο περισσότερο ένιωθαν εθισμένοι στην κατάσταση. Επρόκειτο καθαρά για μια φαντασίωση που τους έβγαζε από τις συνηθισμένες ζωές τους. «Όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο απρόθυμοι ήταν να παρατήσουν τη φαντασίωση», λέει ο Λέιτον. «Κανένας τους δεν ήθελε να είναι εκείνος που θα ακυρώσει το σχέδιο, με τον φόβο πως με αυτόν τον τρόπο θα επέστρεφε ξανά στην κανονική ζωή».
Τελικά ο Λέιτον συνάντησε από κοντά τους τέσσερις πρώην κατάδικους στο Κεντάκι, αφού αποφυλακίστηκαν, αποφασισμένος να ανακαλύψει οριστικά τι ήταν εκείνο που οδήγησε μια ομάδα προνομιούχων νέων ανδρών στο να επιχειρήσουν ένα τέτοιο θρασύ και ριψοκίνδυνο έγκλημα. Αυτό που εντυπωσίασε τον Λέιτον ήταν η περιγραφή των δύο πρώτων χρόνων τους στη φυλακή, που όπως δήλωσαν όλοι τους, ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους! «Αιφνιδιάστηκα εντελώς από αυτόν τον ισχυρισμό τους και τους ρώτησα γιατί αισθάνθηκαν έτσι», λέει ο Λέιτον. «Μου είπαν ότι αισθάνονταν έτσι επειδή ήταν ελεύθεροι, πράγμα τρομερά οξύμωρο. Κι όμως, μου είπαν πως στη φυλακή απελευθερώθηκαν από όλες τις προσδοκίες που είχαν οι γονείς τους και οι δάσκαλοί τους γι’ αυτούς. Όλα τα πράγματα που υποτίθεται πως έπρεπε να κάνουν στη ζωή, έπαψαν να υφίστανται ως ανάγκη, ως καταναγκασμός».
ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΔΟΜΗ
Όταν ο Λέιτον άκουσε πρώτη φορά την ιστορία των τεσσάρων πίστεψε αρχικά πως, για να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο, μπέρδεψαν τα όρια τέχνης και πραγματικότητας, θεωρώντας πως η ζωή τους ήταν μια ταινία. «Πολλά από τα πράγματα που έκαναν είχαν επηρεαστεί από τις ταινίες που παρακολουθούσαν και από την επιθυμία τους να ζήσουν μέσα σε μια πιο ζωντανή πραγματικότητα, την οποία οι ίδιοι δημιουργούσαν. Κι εγώ ήθελα να φτιάξω κάτι που να το αντανακλά όλο αυτό», λέει ο Λέιτον. «Η ιστορία είχε να κάνει εν μέρει με τη σύγχυση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία – και είναι μια πραγματική ιστορία. Θεώρησα λοιπόν πως θα μπορούσα να πειραματιστώ με έναν τρόπο αφήγησης της ιστορίας στον οποίο τόσο οι χαρακτήρες όσο και το κοινό θα μπορούσαν να παρασυρθούν ταυτόχρονα σ’ αυτόν τον φανταστικό κόσμο. Ήταν σημαντικό για μένα να δείξω πως αυτοί οι νεαροί άνδρες δεν βρίσκονταν σε κάποιον ασφαλή κινηματογραφικό κόσμο».
Οι συνεντεύξεις του Λέιτον με τους τέσσερις συνένοχους ουσιαστικά δημιούργησε τα θεμέλια του σεναρίου. Πολλά από τα σχόλιά τους εντέλει μεταφέρθηκαν αυτολεξεί ως διάλογος στην ταινία. Ήταν πολλές οι φορές που οι απόψεις τους, οι αναμνήσεις σχετικά με όλα όσα είχαν να κάνουν με τη ληστεία άλλαζαν ή δεν ταίριαζαν καθόλου με προηγούμενες μαρτυρίες τους. Κάποιος από τους συμμετέχοντες είχε συγκεκριμένη αντίληψη για το τι συνέβη, ενώ κάποιος άλλος είχε εντελώς διαφορετική άποψη. «Προσπάθησα να εμπεδώσω στην ταινία ακριβώς αυτό: πως όλοι μας δημιουργούμε τη δική μας άποψη σχετικά με το τι είναι αλήθεια – την αλήθεια που θυμόμαστε ή που θέλουμε να πιστέψουμε», λέει ο Λέιτον. «Η μνήμη από μόνη της είναι συχνότατα αναξιόπιστη. Και ποτέ δύο διαφορετικά άτομα δεν θυμούνται το ίδιο γεγονός με τον ίδιο ακριβώς τρόπο».
Η αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν φανταστικό κόσμο που παρέπεμπε σε ταινίες, με την αληθινή ζωή σε ένα βαρετό παρόν, αποτέλεσε έναν μηχανισμό για τον σκηνοθέτη προκειμένου να αφηγηθεί μιαν αληθινή ιστορία η οποία θα περιείχε στοιχεία ντοκιμαντέρ συνδυασμένα με μεταφορές από τις ταινίες που οι τέσσερις άνδρες προσπάθησαν να μιμηθούν κατά τη διάρκεια της ληστείας. «Ήθελα να γυρίσω και να μοντάρω την ταινία με τέτοιο τρόπο ώστε να αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη αποσύνδεσή τους από την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας τη γραμματική των ταινιών με ληστείες», λέει ο Λέιτον. «Αυτή η ιστορία έγινε στην πραγματικότητα κι εμείς συνεχίζουμε να αμφισβητούμε πτυχές των γεγονότων καθώς ξεπροβάλλουν κατά την αφήγηση. Ως αποτέλεσμα, οι θεατές συνδέονται με την ταινία με έναν διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο. Με το να μην χανόμαστε εντελώς στον κινηματογραφικό κόσμο, αναστέλλοντας εσκεμμένα τη δυσπιστία, γινόμαστε πιο συναισθηματικά εμπλεκόμενοι στην ιστορία».
Fun Facts
Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν 7 1/2 εβδομάδες
Για τα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκε ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός διαφορετικών σκηνών οι οποίες γυρίστηκαν σε ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό διαφορετικών τοποθεσιών
Παρά το γεγονός ότι τα η πλοκή της ταινίας λαμβάνει χώρα στην πολιτεία του Κεντάκι, τα γυρίσματά της έγιναν όλα στη Βόρεια Καρολίνα
Ο Μπαρτ Λέιτον ήθελε να χρησιμοποιήσει μια σκηνή από την ταινία «Η συμμορία των 11» μέσα στην ταινία του, οι παραγωγοί της όμως αρνήθηκαν. Όταν είδε την ταινία του Λέιτον ο Στίβεν Σόντερμπεργκ μετάνιωσε για το ότι δεν δόθηκε το απόσπασμα
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων δεν επετράπη στους ηθοποιούς να γνωρίσουν τους ανθρώπους τους οποίους υποδύονταν καθώς ο σκηνοθέτης φοβόταν πως αυτό θα επηρέαζε τις ερμηνείες τους
