puzzlemag

Συντάκτης: Alexandra Katsarou

  • Hugo Barriol [FR] live in Athens

    Love Light Productions & Kremlino in association with ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ

    present for the first time in Greece:

    Hugo Barriol [FR]

    The man who comes straight from Paris

    Special Guest: Dusk

    Παρασκευή 11 Μαΐου

    Kremlino

    [Καραίσκου 119, Πειραιάς]
    Doors Open: 21:00

    Περιορισμένη Προπώληση: 15€ | Προπώληση: 18€ | Ταμείο: 20€

    Μια ιδιαίτερη μορφή συνήθιζε να επισκέπτεται τατελευταία χρόνια σταθμούς του παρισινού μετρό όπως Bonne Nouvelle, Nation και Saint-Michel και με τη ζεστή του φωνή και τις μαγευτικές του μελωδίες συνόδευε τους επιβάτες. Κάποια στιγμή η μορφή αυτή εγκαταστάθηκε πιο μόνιμα στον σταθμό Pigalle. Άλλοτε εμφανιζόταν το πρωί και άλλοτε το απόγευμα… μα πάντοτε το πρόγραμμα περιελάμβανε 4 ώρες μουσική την ημέρα όπου τραγουδούσε πρωτότυπες συνθέσεις που προέρχονταν από προσωπικές εμπειρίες. Την πρώτη μέρα που έβαλε τον ενισχυτή και το μικρόφωνο, ένας παραγωγός του παρέδωσε την επαγγελματική του κάρτα. Αυτός κυρίες και κύριοι είναι o Hugo Barriol κι έρχεται στην Ελλάδα για πρώτη φορά, στη σκηνή του Kremlino στις 11 Μαΐου με ένα τραγούδι που ήδη λατρεύεται το «On The Road» και πολλά ακόμη που θα σας εκπλήξουν.

     

    Ο Γάλλος Hugo Barriol έχει καταφέρει κάτι φαινομενικά δύσκολο: Σε ηλικία μόλις 28 ετών προκάλεσε αίσθηση με την αγγλόφωνη folk μουσική του σε μία χώρα όπου η παρέκκλιση από τη μητρική γλώσσα αντιμετωπίζεται συνήθως με καχυποψία. Όλα έγιναν υπογείως πριν από μερικά χρόνια, όταν ο Hugo και η κιθάρα του ξεκίνησαν να κρατούν συντροφιά στους επιβάτες μερικών από τους σταθμούς μετρό του Παρισιού.
    «Το μετρό με έκανε να βρω τη φωνή μου» συνηθίζει να λέει. Είχε ήδη προηγηθεί η συμμετοχή του σε δύο μπάντες, στους The Handcuffs και στους Enjoy Walace, καθώς και ένα μεγάλο ταξίδι στην Αυστραλία, το οποίο τον επηρέασε σημαντικά.

    Η ιδιαίτερη φωνή του τράβηξε το ενδιαφέρον πολλών περαστικών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και μουσικοί παραγωγοί. Κάπως έτσι βρέθηκε στο στούντιο το 2015 για να ηχογραφήσει τα πρώτα του κομμάτια. Πλέον ο δρόμος ήταν ανοιχτός για να παρουσιάσει στο κοινό τις ιδέες του όπως ακριβώς τις είχε στο νου του. Το αποτέλεσμα; Ένα μουσικό σταυροδρόμι όπου ο Jeff Buckley ή ο Michael Kiwanuka συναντούν τους Bon Iver και το José Gonzáles.

    Ένα χρόνο αργότερα, το 2016, ψηφίστηκε από το κοινό και έλαβε –τι άλλο− το Metro Music Award, ένα βραβείο που δίνεται στους καλύτερους μουσικούς του παρισινού μετρό. To 2017 έδωσε στην κυκλοφορία το “On the Road”, ένα βιωματικό κομμάτι που περιλαμβάνεται στο επερχόμενο πρώτο του EP. Το κομμάτι γνώρισε μεγάλη απήχηση στην πατρίδα του αλλά και στη χώρα μας, δημιουργώντας σε πολλούς την επιθυμία να τον ακούσουν από κοντά. Αυτή η στιγμή ήρθε.

    Την Παρασκευή 11 Μαΐου ο Hugo Barriol θα εμφανιστεί στο Kremlino για μία μοναδική συναυλία που θα μας ξυπνήσει συναισθήματα θαμμένα αλλά πάντα τόσο επίκαιρα. Μαζί του ως Special Guest η Dusk.

     

    HyperLinks:

     

    Official Facebook Event: https://www.facebook.com/events/1920261488286940/

    Hugo Barriol Facebook Page: www.facebook.com/HugoBarriolmusic

    On The Road Video: https://www.youtube.com/watch?v=E9bQQZXtsMM

    LoveLight Facebook Page: https://www.facebook.com/lovelight.prod/

    Kremlino Url & Facebook Page: https://kremlino.gr/ | www.facebook.com/kremlinostage

    KΑΣΣΕΤΟΦΩΝΟ Url & Facebook Page: www.kasetophono.com |  www.facebook.com/Kasetofwno

    3P Lab Facebook Page: www.facebook.com/3plabgr
    Τιμές & Διάθεση Εισιτηρίων

     

    Περιορισμένη Προπώληση: 15€

    Προπώληση: 18€

    Ταμείο: 20€

     

    Σημεία Προπώλησης:

     

    E –Tickets: Αποκλειστικά από το Viva.gr στο παρακάτω Link: http://www.viva.gr/tickets/music/kremlino-stage/hugo-barriol

     

     

    Χορηγοί Επικοινωνίας:

    Υπεύθυνος Επικοινωνίας

    Παπαπετρίδης Άγγελος

    Mob 1: 6946 | 826531

    Mob 2: 6980 | 508752

    E-mail: apapapetridis@yahoo.gr

  • Kadebostany: Η δημοκρατία σε ένα παράλληλο σύμπαν

    Kadebostany: Η δημοκρατία σε ένα παράλληλο σύμπαν

     

    Οι Kadebostany έρχονται και πάλι στην Ελλάδα, αυτή τη φορά για να δώσουν το εναρκτήριο λάκτισμα των μεγάλων συναυλιών, από τα μέσα του Μάρτη!
    Ο Guillaume de Kadebostany απάντησε στο κάλεσμα του puzzlemag και τα ‘πε (σχεδόν) όλα!

    Μπορώ να σε αποκαλώ, Κύριο Πρόεδρο;

    Όπως αγαπάς.

    Ποιος είναι ο πιο σημαντικός νόμος στη Δημοκρατία του Kadebostany;

    Μην ακολουθείς τους κανόνες και ζήσε σαν να είναι η τελευταία σου μέρα.

    Ποιος είναι ο Έλληνας καλλιτέχνης που θα θέλατε να μοιραστείτε το stage μαζί του;

    Ο Aris San.
    (τσέκαρε εδώ για να καταλάβεις τι τυπάρα είναι ο Guillaume)


    Φαίνεται να αγαπάτε το ελληνικό κοινό. Τι ΄ν΄αυτό που δυναμώνει την αγάπη σας αυτή;

    Η ανιδιοτελής αγάπη τους είναι αξιοσημείωτη. Καταλαβαίνουν τη μουσική μου. Νομίζω ότι μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τη μελαγχολία.

    Μίλησέ μας λίγο για το Release Festival του ΄17! Πιστεύουμε ότι, αντίθετα με άλλες μπάντες, εσείς ευχαριστηθήκατε τη βροχή! Ισχύει;

    Αυτό ήταν κάπως μυστηριώδες, η πρώτη νότα του show ήταν συμπτωματικά ταυτόχρονη με ένα κεραυνό. Αυτή ήταν η επιστροφή μας, με ένα εντελώς καινούριο show και η ανταπόκριση του κοινού ήταν μνημειώδης! Σίγουρα ήταν μια νύχτα που θα θυμόμαστε, όπου παίξαμε μουσική με τα στοιχεία της φύσης και δημιουργήσαμε κάτι καινούριο με τους αγαπημένους Έλληνες fans μας.

    Τι να περιμένουμε από την εμφάνισή σας στο Fuzz;

    Ετοιμάζω ένα καινούριο show, κάτι πολύ φιλόδοξο! Μουσικά θα έχουμε τα παλιά και τα καινούρια hits μας, και τα καινούρια κομμάτια από το επερχόμενο album μας, παιγμένα με έναν τρόπο που μόνο live επί σκηνής μπορούν να παρουσιαστούν. Οπτικά, θα είναι θεαματικό! Είμαστε γνωστοί για τις μοναδικά live shows μας και θα αποδείξουμε ότι αυτό είναι αλήθεια παραπάνω από το συνηθισμένο.

    Είναι φανερό ότι διάλεξες ένα καινούριο μονοπάτι για να συνθέσεις το Monumental. Ποιο πιστεύεις ότι είναι το διαφορετικό σε αυτό το trackπου το έκανε hit;

    Υπάρχει μια συγκεκριμένη μαγεία σε ένα hit και σίγουρα δεν έχω τη συνταγή. Περισσότερο απ’ όλα πιστεύω στη σκληρή δουλειά και όχι στον παράγοντα τύχη.
    Φτιάχνω μουσική που θα την έψαχνα στο Shazam.

    Πως φαντάζεσαι τους Kadebostany σε 20 χρόνια από τώρα;

    Πιστεύω ότι θα είμαστε η απόδειξη του ότι μπορεί κανείς να είναι 100% ανεξάρτητος και επιτυχημένος δημιουργώντας ταυτόχρονα κάτι καινούριο πολύ υψηλής ποιότητας.

    Υπάρχει κάτι στην πραγματικότητα που σε εμπνέει ή είναι όλα βασισμένα στη φαντασία σου;

    Το να παρατηρώ τις ζωές των άλλων είναι η πρώτη πηγή έμπνευσης για μένα.Έχω την φοβερή ικανότητα να μεταμορφώνω τα συναισθήματά μου σε μουσική.


    Αν ήσουν Ο πρόεδρος για μία μέρα, τι θα άλλαζες σίγουρα?

    Είμαι ήδη Ο πρόεδρος και η επανάσταση είναι προ των πυλών!

     

    Τον περιμένουμε με την ίδια θέρμη, όπως πάντα!

    Ραντεβού εκεί!

     

    της Ζωής Νικολάου

     

    Info:

    Η προπώληση ξεκινάει, και για τις δύο συναυλίες (Αθήνα / Θεσσαλονίκη), προς 22 ευρώ και για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων. Μετά την εξάντλησή τους, θα συνεχιστεί προς 25 ευρώ. Στο ταμείο, η τιμή θα είναι 28 ευρώ.

    ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ για όλες τις συναυλίες : τηλεφωνικά στο 11 876, στα καταστήματα Reload , Seven Spots , Media Markt , Ευριπίδης, στο Viva Kiosk (Πλ. Συντάγματος 4, καθημερινά 9:00-21:00) και στο Viva Spot Τεχνόπολης (μέσα στον χώρο της Τεχνόπολης, είσοδος από οδό Περσεφόνης, Δευτ-Σαβ 11:00-19:00), καθώς και στα www.fuzzclub.gr (Αθήνα), www . fixfactoryofsound . gr (Θεσσαλονίκη) και www.viva.gr

     

    Kadebostany + opening acts (tba):

    Πέμπτη 15 Μαρτίου, Lab Art (Βόλος).

    Παρασκευή 16 Μαρτίου, Fix Factory of Sound (26ης Οκτωβρίου 15, Θεσσαλονίκη / τηλ. 2310 500670 & 2310 504014 / www. fixfactoryofsound.gr ) και

    Σάββατο 17 Μαρτίου, Fuzz Live Music Club (Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1, Ταύρος, Αθήνα, 210 3450817,www.fuzzclub.gr ).

    Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00.

     

     

  • Το σαξόφωνο του Parov Stelar κάνει σόλο καριέρα!

    Το σαξόφωνο του Parov Stelar κάνει σόλο καριέρα!

     

    Είναι 32 χρόνων, κατάγεται από την Αυστρία και τον ξέρουμε ως το σαξόφωνο του Parov Stelar. Είναι ο Max the Sax και πλέον, κάνοντας σόλο καριέρα, έχει να μας πει πολλά!

    Μετά την τελευταία του εμφάνιση στο Gazarte τον βρήκαμε στο κέντρο της Αθήνας και ήπιαμε μαζί του ένα βιαστικό απεριτίφ!

    «Σήμερα πέρασα μια πολύ όμορφη μέρα, μέρα συνεντεύξεων. Πήγα στον Join Radio και πέρασα πολύ όμορφα, είναι πολύ ωραίοι τύποι. Έπαιξα live στο studio του σταθμού. Ο ταξιτζής που με πήγε μου έδειξε ένα μαγαζί για να πάρω freddo και όλοι ήταν πολύ φιλικοί και χαρούμενοι. Με είδαν ξένο και ήταν πολύ φιλικοί».

    Πώς πέρασες  στο Gazarte;

    Ήταν πολύ ωραία βραδιά! Ως Max the Sax έχω επισκεφθεί την Ελλάδα δύο φορές, η πρώτη ήταν στο Bolivar και η δεύτερη φορά ήταν στο Gazarte. Είχε 600 άτομα και ο Λεωνίδας είχε φτιάξει το stage σε σταυρό ώστε να μπορώ να είμαι στη μέση του χώρου και να μπορώ να πλησιάζω τον κόσμο προς όλες τις κατευθύνσεις. Και ήταν υπέροχα.

    Κάπου εκεί προσπαθήσαμε να βγάλουμε φωτογραφία με την Ακρόπολη αλά Πίζα, αλλά δεν τα πολυκαταφέραμε, οπότε επιστρέψαμε στη συζήτηση.

    Τι διαφορετικό έχεις από τους άλλους Αυστριακούς μουσικούς;

    Οι Αυστριακοί παίζουν μουσική στη γλώσσα τους, εγώ ήθελα να είμαι mainstream και να ακούγομαι παντού. Εδώ στην Ελλάδα, είναι διαφορετικά · σας αρέσει το international, αυτό που μοιάζει αμερικάνικο, όπως και αλλού στην Ευρώπη. Εγώ, όμως με τη δουλειά μου θέλω να ταξιδεύω και να γνωρίζω τον κόσμο, να μην περιορίζομαι στη χώρα μου. Θα μπορούσα να είχα βαρεθεί κάνοντας τη δουλειά αυτή στον ίδιο τόπο, ενώ τώρα προχωράω ταξιδεύοντας. Φαντάσου, πριν από εδώ ήμουν στην Κίνα, εμπνεύστηκα και έχω ένα ριφάκι στο μυαλό μου που ανυπομονώ  να το βάλω στο στούντιο!

    Πως σε φαντάζεσαι σε 30 χρόνια;

    «As the Sax legend»! Στα κοντινά μου σχέδια είναι να διασκευάσω ένα ελληνικό μελαγχολικό κομμάτι, συνεργαζόμενος με κάποιον Έλληνα για να παραμείνει στην ίδια γλώσσα.

    Ακούω Black Machine στο single σου;

    (Γέλια) Βγήκε τυχαία, αλλά το δικό μου είναι διαφορετικό. Και το απήλαυσα από την πρώτη στιγμή!

    Τι θα πρότεινες στους νέους δημιουργούς;

    Ακολούθα τη φωνή μέσα σου. Έχεις μια ζωή, ζήσε την!

    της Ζωής Νικολάου

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

  • Οι Holy Limbo προετοιμάζονται για το Let Me Know!

    Οι Holy Limbo προετοιμάζονται για το Let Me Know!

     

    Την τελευταία φορά που είδαμε τους Holy Limbo στο ΨΧ του ΡΟΜΑΝΤΣΟ, πήραμε το βάπτισμα σε αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν «downtempo soundscapes». Τότε με τον Haig Yazdjian on stage, κατέλαβαν κυριολεκτικά τις αισθήσεις μας βάζοντάς μας στον δικό τους παράξενο κόσμο.

    Σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά, οι Holy Limbo μεταμορφώνονται. Με νέα μέλη  και εν μέσω ηχογραφήσεων του πρώτου album τους, εμφανίζονται  αύριο στο Let Me Know Festival στο Death Disco. Αναμένοντας τα αυριανά, ο Anthony Ka, κάνει ένα briefing στο puzzlemag.gr και τους αναγνώστες του!

    Γιατί στο Let Me Know;

    Είχαμε πρόσκληση και παλιότερα, σε μία περίοδο όπου ξεκινούσαμε να γράφουμε το πρώτο μας album με την παλιά σύνθεση της μπάντας. Τώρα μας δόθηκε ξανά η ευκαιρία και αυτή τη φορά είμαστε ανανεωμένοι, έχουμε νέο υλικό και θα είναι το πρώτο μας live μετά το re-crewingμας, μιας και έχουμε νέα μέλη. Το project αποκτά όλο και περισσότερο ενδιαφέρον, για εμάς τουλάχιστον, ελπίζουμε το ίδιο και για τους ακροατές.

    Τι σημαίνει «πριν» και «μετά» για τους Holy Limbo;

    Μάλλον ό,τι σημαίνει για κάθε μπάντα, προχωράει μέσα στο χρόνο. Ξεκινάει με pop και καταλήγει σε minimal techno – ή το αντίστροφο-,  ξεκινάει με τρία άτομα προχωράει με πέντε- ή το αντίστροφο-, ξεκινάει mainstream και καταλήγει underground κτλ. Εμείς είμαστε σε μία περίοδο που έχουμε παλιό και νέο υλικό στα χέρια μας, έχουμε νέα άτομα, άλλα μυαλά,  ίδια ή παρόμοια αισθητική. Ωραία είναι, both πρίν και μετά. Νομίζω έτσι είναι και η ζωή · σ’ αρέσει το παρακάτω, σε ιντριγκάρει το άγνωστο, μαθαίνεις και μαζεύεις εμπειρίες.

    Το κάθε μέλος σας ανήκει σε άλλες μπάντες που εκπροσωπούνται από κάποια εταιρεία. Οι Holy, όμως, κρατούν το indie ζωντανό. Θέλετε να το διατηρήσετε αυτό;

    Το να είσαι εντός ή εκτός δισκογραφικών δεν είναι πλέον θέμα άποψης η ιδεολογίας. Αυτά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού. Εξ’ άλλου οι εταιρείες (κάθε βεληνεκούς) δεν έχουν και πολλά να προσφέρουν πια. Οπότε το θέμα, για κάθε συγκρότημα, είναι ό,τι ευκαιρία του δίνεται στην πορεία του, να την δράττει ανάλογα με το στόχο του.

    Ποιες είναι οι προσδοκίες σας για τη μουσική που δημιουργείτε;

    Κάνουμε κάτι που μας αρέσει και, όπως κάθε δημιουργός, θέλουμε να το «τερματίσουμε». Εμείς από το πρώτο EP γράφουμε downtempo soundscapes. Σε πρώτη φάση η προσδοκία είναι να μας αρέσει το υλικό και να είναι ωραία μουσική, να την βάλει οποιοσδήποτε στο χώρο του. Ν’ αράξει και ν’ ακούσει, σε οποιαδήποτε μεριά της Γης. Έστω και ένας, και να ξέρω ότι περνάει καλά. Μία δεύτερη προσδοκία (και αγαπημένη μου ενασχόληση) για τη μουσική μας, είναι να λειτουργήσει ως soundtrack. Σε μία ωραία ταινία μικρού ή μεγάλου μήκους, σ’ ένα βίντεο, κάποιος να δώσει εικόνα ή σε κάποιον να δώσουμε ήχο. Γι’ αυτό μας αρέσουν πολύ τα clips.

    Μπορείτε να κατεβάσετε το “First Circle” EP των Holy Limbo εδώ http://smarturl.it/HolyLimboFirstCircle  και εδώ http://holylimbo.bandcamp.com 

    Αύριο, λοιπόν!
    Κατά τις εννιά, στο στέκι της Λεπενιώτου!

    της Ζωής Νικολάου

     

    Info:

    Let me know! festival 2018

    Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2018

    Death Disco
    Λεπενιώτου 24 & Ωγύγου 16, Ψυρρή

    Έναρξη 21.00 // οι πόρτες ανοίγουν στις 20.30
    Damage: 6 euro

    www.letmeknow.gr

    https://www.facebook.com/LetmeKnowTheAlternativeFestival/

    https://www.facebook.com/events/1541984955850878/

     

  • Johnny Carbonaras ή οι Καρμπονάρες του Γιάννη! Διαβάστε και διαλέξτε πριν τους δείτε στο SKG Fest στο Gagarin!

    Johnny Carbonaras ή οι Καρμπονάρες του Γιάννη! Διαβάστε και διαλέξτε πριν τους δείτε στο SKG Fest στο Gagarin!

     

    Οι Johnny Carbonaras είναι ένα ψυχεδελικό σερφοπάνκ (και όχι μόνο) συγκρότημα. Χρόνια στο κουρμπέτι, με ένα ομότιτλο πράσινο βινύλιο (s/t, LP, CD, Green Makaroni Records).

    Πριν εμφανιστούν το Σάββατο στο SKG Festival, έσπασαν τη σιωπή τους και μίλησαν στο puzzlemag και φυσικά καταπώς φαίνεται, έχουμε ήδη παρασυρθεί.

    Περί ονόματος.. Δεν έχετε Γιάννη, οπότε πως προκύπτουν οι καρμπονάρες του;

    Υπάρχουν 2 σενάρια:

    – Ο Johnny Carbonaras είναι ένα τοτέμ που με τις υπερφυσικές του δυνάμεις μας προστατεύει από την κακοκαιρία, τις κακές παρέες, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.

    – Ο Johnny είναι ο πρώτος drummer του συγκροτήματος που ο προπαππούς του ήταν ναύτης στην Ιταλία και πρωτομαγείρεψε καρμπονάρα πάνω σε πλοίο.

    Τι εστί surf punk;

    Είναι ένα είδος μουσικής το οποίο δεν είναι ούτε surf ούτε punk αλλά κάτι ανάμεσα στα δύο και κάτι έξω απ᾽ αυτά τα δύο.

    Με μία αυτοοργανωμένη ευρωπαϊκή περιοδεία στην πλάτη τους, συνεχίζουν ακάθεκτοι να σέρνουν το χορό και να ξεκουφαίνουν τα πλήθη. Take a look!

    Πόσο δύσκολο είναι να πραγματοποιήσεις μια αυτό-οργανωμένη ευρωπαϊκή περιοδεία; Είστε γενικά της αυτό-οργάνωσης;

    Παρ᾽όλο που μας προσέγγισαν χιλιάδες manage  (…),η απόφασή μας να οργανώσουμε ένα τέτοιο εγχείρημα μόνοι μας έγκειται στο ότι το ονειρευόμασταν για καιρό και θέλαμε οπωσδήποτε να ζήσουμε αυτήν την εμπειρία. Γι αυτό αυτοοργανωθήκαμε. Ξεκινήσαμε να στέλνουμε mail παντού, σε μαγαζιά, clubs, στέκια, καταλήψεις, επικοινωνήσαμε με καλούς φίλους που ζουν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και κάπως έτσι ξεκίνησαν να κλείνουν οι πρώτες συναυλίες. Φυσικά δεχτήκαμε αρνητικές απαντήσεις από πάρα πολλά μέρη γιατί χωρίς manager/booking agents δύσκολα σε εμπιστεύονται. Παρ όλα αυτά με πολύ υπομονή και πείσμα τα καταφέραμε. Και τα περάσαμε υπέροχα.

    Τι αποκομίσατε από την εμπειρία σας στα ευρωπαϊκά stage και πόσο τελικά διαφέρει η ελληνική μουσική σκηνή από αυτά;

    Το tour μας έμαθε να προσαρμοζόμαστε σε διαφορετικούς χώρους, σε ιδανικές ή δυσμενείς συνθήκες, να λύνουμε τις όποιες διαφωνίεςέχουμε μεταξύ μας και να δίνουμε πάντα τον καλύτερο μας εαυτό. Το συνεχές παίξιμο μας έδεσε πολύ και σε μουσικό και σε προσωπικό επίπεδο κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δεχτούμε πολύ θερμή υποδοχή από το ευρωπαϊκό κοινό.

    Όσο για τις διαφορές με την Ελλάδα, στην Ευρώπη ξεκινάνε οι συναυλίες  στις 8.30, δεν καπνίζουνε αλλά δεν έχουν σουβλάκια.

    Στο Gagarin στις 10 Φεβρουαρίου θα παίξουν κομμάτια απ’το επερχόμενο δωδεκάιντσο single τους, που θα κυκλοφορήσει την Άνοιξη.

    Τι καινούριο ετοιμάζετε στο νέο σας άλμπουμ;

    Το νέο album περιλαμβάνει τρία ολοκαίνουρια κομμάτια τα οποία έχουν ηχογραφηθεί live στο Magnanimus Studio με ηχολήπτη το Χρήστο Μέγακαι  θα κυκλοφορήσουν σε 12ιντσο βινύλιο στο άμεσο μέλλον.

    της Ζωής Νικολάου

    Info:

    SKG FEST

    Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου

    Underwater Chess

    Μ.Α.Τ.Ε.

    Alien Mustangs

    Γιάννης Αγγελάκας & 100°C

    Σάββατο 10 Φεβρουαρίου

    Μπάμπης Παπαδόπουλος (electric solo)

    Psychedelic trips to death

    Johnny Carbonaras

    Ντίνος Σαδίκης

    Gagarin 205 Live Music Space |Λιοσιών 205, Αθήνα |http://www.gagarin205.gr

    Τιμή Εισιτηρίου:

    Προπώληση:  10€ (ημερήσιο) – 16€ (διήμερο)

    Ταμείο:  12 (ημερήσιο)

    Σημεία προπώλησης:  https://www.viva.gr/tickets/music/gagarin/skg-fest/

    τηλεφωνικά στο: 11876, Viva Kiosk, Ευριπίδης, Seven spots, Reload, Media Markt, Τεχνόπολη.

    https://www.facebook.com/events/768127083383180/

     

  • Οι Psychedelic Trips To Death μιλούν στο puzzlemag πριν εμφανιστούν στο SKG Fest

    Οι Psychedelic Trips To Death μιλούν στο puzzlemag πριν εμφανιστούν στο SKG Fest

     

    Οι Θεσσαλονικείς Psychedelic Trips To Death δημιουργήθηκαν το 2010 και έχουν εμφανιστεί δίπλα σε ονόματα όπως οι The Black Angels, Singapore Sling, The Underground Youth αλλά και στο Berlin Psych Fest. Έχοντας ως αφετηρία σκοτεινές και θορυβώδεις επιρροές, έχουν κυκλοφορήσει το Malibu (2012) και το Love & Death EP (2014) ενώ κομμάτια των κυκλοφοριών τους συγκαταλέχθηκαν σε συλλογές εντός και εκτός Ελλάδας. Αναμένοντας να τους δούμε τη δεύτερη μέρα του SKG Fest, η ηλεκρονική μας συζήτηση, εδώ στο puzzlemag, μας έκανε να ανυπομονούμε περισσότερο να τους δούμε. Προσγειωμένοι και συνηδειτοποιημένοι. Ωραίοι.

    Είναι , τελικά, η ζωή ένα ψυχεδελικό ταξίδι προς το θάνατο;

    Ταξίδι προς τον θάνατο σίγουρα, η ερμηνεία αυτού έγκειται στην αντίληψη του καθενός.

    Ο δίσκος σας συμπεριλαμβάνεται στους καλύτερους του ΄17 από ελληνικές μπάντες.
    Πόσο βοήθησε η τριετής «σιωπή» σας στο να πετύχετε αυτό το αποτέλεσμα;

    Μετά τη κυκλοφορία του Love & Death EP το 2014 κάναμε μια παύση ενός χρόνου και στη συνέχεια αρχίσαμε την δημιουργική διαδικασία του ‘Blood For Blood’.Ο δίσκος ηχογραφήθηκε τον Μάρτιο του 2016 και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2017.Σ’αυτό το διάστημα κάναμε τα απαραίτητα, από το εικαστικό κομμάτι μέχρι και τη κοπή/χρηματοδότηση  του δίσκου, μιας και το κυκλοφορήσαμε μόνοι μας.

    Πώς είναι η κατάσταση για τους μουσικούς στη Θεσσαλονίκη; Γιατί δεν κατεβαίνετε στην Αθήνα μόνιμα;

    Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως μουσικοί είναι προβλήματα του μηχανισμού προώθησης της δουλειάς μας και όχι γεωγραφικής θέσης. Το να ζείς σε μια πρωτεύουσα διευρύνει το κοινό σου με πιθανώς ταχύτερους ρυθμούς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό κάνει το έργο σου πιο εύκολο.

    Έχετε μοιραστεί το stage με μπάντες όπως οι Underground Youth και οι Black Angels. Πώς πήγε αυτό; Τι σας άρεσε και τι όχι;

    Οι συνθήκες για μια  μπάντα που κάνει support, δεν είναι πάντα οι καλύτερες.Αυτό δεν αναιρεί βέβαια ότι είναι πολύ όμορφο να μοιράζεσαι τη σκηνή με μουσικούς που εκτιμάς.

    Το ’14 εμφανιστήκατε στο Berlin Psych Fest. Τι αποκομίσατε από αυτήν την εμπειρία και πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στην Ελλάδα;

    Συγκεκριμένα το Berlin Psych Fest δεν υπήρξε μια πολύ ευχάριστη εμπειρία για εμάς.Είτε στο εξωτερικό είτε στην Ελλάδα, πάντως,  εφόσον η αντιμετώπιση από τη διοργάνωση είναι αξιοπρεπής, το να συμμετέχεις σε ένα φεστιβάλ είναι μια ωραία εμπειρία.

    της Ζωής Νικολάου

    Μπορείτε να κατεβάσετε το καινούριο τους album Blood for Blood εδώ: https://pttd.bandcamp.com/album/blood-for-blood

    Info:

    SKG FEST

    Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου

    Underwater Chess

    Μ.Α.Τ.Ε.

    Alien Mustangs

    Γιάννης Αγγελάκας & 100°C

    Σάββατο 10 Φεβρουαρίου

    Μπάμπης Παπαδόπουλος (electric solo)

    Psychedelic trips to death

    Johnny Carbonaras

    Ντίνος Σαδίκης

    Gagarin 205 Live Music Space |Λιοσιών 205, Αθήνα |http://www.gagarin205.gr

    Τιμή Εισιτηρίου:

    Προπώληση:  10€ (ημερήσιο) – 16€ (διήμερο)

    Ταμείο:  12 (ημερήσιο)

    Σημεία προπώλησης:  https://www.viva.gr/tickets/music/gagarin/skg-fest/

    τηλεφωνικά στο: 11876, Viva Kiosk, Ευριπίδης, Seven spots, Reload, Media Markt, Τεχνόπολη.

    https://www.facebook.com/events/768127083383180/

     

     

     

  • Οι έξι ερωτήσεις που θα σου λύσουν τις απορίες για τους ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC , πριν τη βραδιά στο Fuzz!

    Οι έξι ερωτήσεις που θα σου λύσουν τις απορίες για τους ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC , πριν τη βραδιά στο Fuzz!

     

    Γκάιντες, λύρες, νταούλια και.. punk! Ναι, αμέ, γιατί όχι. Αγαπάμε αυτά τα σχήματα, ειδικά εδώ στο puzzlemag.gr. Με αφορμή το επερχόμενο live τους, λοιπόν, στις 9 Δεκέμβρη στο Fuzz, οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC, μας τα ‘παν εν τάχει και εκ του μακρόθεν!

    Πάρτε μια γεύση και ετοιμαστείτε για ωραία πράγματα!
    Δω, στα λιανοχορταρούδια, ντε!

    Τι είναι Θραξ, τι είναι Punk και τι τ’ ανάμεσό τους;

    Θράξ είναι η έδρα του συγκροτήματος (κατά μέσο όρο :P) στη Θράκη και φυσικά ο ήχος στον οποίο ξεκίνησε να βασίζεται η μουσική μας. Punk είναι η ανάγκη μας να εξελίξουμε τον παραδοσιακό ήχο σύμφωνα με τη δική μας οπτική, να προσφέρουμε καινούρια πράγματα, ενώ στη πορεία αυτή αποβάλλουμε “πρέπει” και λοιπούς συντηρητισμούς.

    Τι διαφορές έχει ένα live σε venue από ένα γλέντι σαν αυτό στο δρόμο των Εξαρχείων και ποιο προτιμάτε τελικά;

    Στα venues, υπάρχει η δυνατότητα να παρουσιάσεις μία οργανωμένη δουλειά που κυλά σαν παράσταση, εκμεταλλευόμενος τα τεχνολογικά μέσα που παρέχονται όπως ηχητικά, φωτισμό, stage κτλ. Επίσης λόγω αυτών μπορείς να παίξεις σε ακροατήρια με λίγο ή πολύ κόσμο, χωρίς να θυσιάσεις την ποιότητα του θεάματος. Ένα γλέντι στο δρόμο είναι εντελώς αυθόρμητο, συνήθως δεν χρειάζεται καν να το προγραμματίσεις. Μπορεί να συμμετέχει, να χορέψει και να παίξει μουσική  ο οποιοσδήποτε χωρίς να απαιτείται κάποια πρόβα ή συντονισμός!! Φυσικά μας αρέσουν και τα δύο! Ως ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC όμως προτιμούμε τα venues, ακριβώς γιατί αυτά που παίζουμε απαιτούν συγκεκριμένο εξοπλισμό και το πρόγραμμά μας έχει συγκεκριμένη συνοχή και εξέλιξη!

    Αν κάνατε ένα tour σε ποια χώρα θα θέλατε διακαώς να παίξετε;

    Γενικώς ανυπομονούμε να κάνουμε το πρώτο μας διεθνές tour! Έχουμε μεγάλη περιέργεια να δούμε τις αντιδράσεις του κοινού της Βουλγαρίας, αφού έχουμε πολλά κοινά χαρακτηριστικά στον ήχο μας και όχι μόνο! Σκωτία και Ισλανδία επίσης θα είναι δύο πολλοί ενδιαφέροντες προορισμοί!

    Με τους Βανδαλούπ τι παίζει;

    Από το 2006 ακόμα όταν ο Βάιος με το Γιώργο ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί μουσική, οι Βανδαλούπ ήταν μια κοινή συνισταμένη, και φυσικά κάποια από τα τραγούδια τους ήταν από τα πρώτα που διασκευάσαμε. Είναι αυθεντικό λαϊκό punk! Με ειλικρίνεια και χιούμορ εκφράζουν καθημερινές δυσκολίες και προβληματισμούς!

    Σιδηρόπουλος ή Lost Bodies; Αγγελάκας ή Victim of Society; Κονιτοπούλου ή Παγιουμτζής; Ποια μουσική γενιά της ελληνικής σκηνής σας εμπνέει περισσότερο;

    Ακούμε και θαυμάζουμε μουσική από όλες τις γενιές. Σε κάθε εποχή στην ουσία ανακυκλώνονται τα ίδια μυαλά, οι ίδιες ανησυχίες, οι ίδιοι άνθρωποι, απλά σε διαφορετικού τύπου καταστάσεις. Καλλιτέχνες της κάθε εποχής αποτυπώνουν τα βιώματά τους στην τέχνη τους. Όσον αφορά το αισθητικό κομμάτι μας αρέσουν όλοι οι παραπάνω! Ο ήχος της Κονιτοπούλου παρόλα αυτά δεν μας ξετρελαίνει!

    Τι να περιμένουμε στο live σας στο Fuzz;

    Το κρατάμε για έκπληξη!! Τα λόγια είναι περιττά!

     

    Για πάμε!

    Info:
    Εισιτήρια προπωλούνται προς 10 ευρώ. Στο ταμείο, η τιμή θα είναι 12 ευρώ.

    Διάθεση: τηλεφωνικά στο 11 876, στα καταστήματα Reload, Seven Spots, Media Markt, Ευριπίδης, στο Viva Kiosk Συντάγματος (Ερμού 1, καθημερινά 9:00-21:00) και στο Viva Spot Τεχνόπολης (μέσα στον χώρο της Τεχνόπολης, είσοδος από οδό Περσεφόνης, Δευτ-Σαβ 11:00-19:00), καθώς και στα www.fuzzclub.gr και www.viva.gr
    ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC + opening acts (tba)

    Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου, Fix Factory of Sound (26ης Οκτωβρίου 15, Θεσσαλονίκη / τηλ. 2310 500670 & 2310 504014 / www.fixfactoryofsound.gr)

    Σάββατο 9 Δεκεμβρίου, Fuzz Live Music Club Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1, Ταύρος, Αθήνα, 210 3450817, www.fuzzclub.gr

    Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

    της Ζωής Νικολάου

  • Τα είπαμε με τον Nick Hillman των Ephemerals!

    Τα είπαμε με τον Nick Hillman των Ephemerals!

    Έρχονται από το Λονδίνο (σχεδόν) με το καινούριο τους Egg Tooth για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Με Wolfgang Valbrun και James Graham στα πλήκτρα, δεν θα μπορούσαν σίγουρα να περάσουν απαρατήρητοι. Ο πρωτεργάτης Nick Hillman τα είπε όλα στο puzzlemag λίγο πριν την κυριακάτικη εμφάνισή τους στο Κύτταρο!

    Εφήμεροι και τέσσερα άλμπουμ, πάνε μαζί; Πως προέκυψε αυτό

    «Επέλεξα το όνομα Ephemerals, όταν έφυγα από την παλιά μου μπάντα και ήθελα να μου θυμίσω ότι τίποτα δεν χρειάζεται να κρατάει για πάντα. Έτσι, πιστεύω, έχουμε λιγότερο stress και προχωράμε μπροστά, μια μέρα κάθε φορά». Και κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας και συνεχίστηκε.. σε φιλοσοφικούς τόνους.

    Φρέσκος αέρας στους ήχους των Ephemerals, και η εύλογη ερώτηση, «πως έγινε τούτο», απαντήθηκε με τον πιο ωραίο τρόπο.

    «Ξεκίνησα με κλασική soul ώστε όλοι να καταλάβουν από πού ξεκίνησα. Μετά πήρα κάποιους ήχους και δημιούργησα το Chasin Ghosts. Μετά για το Egg Tooth έχω βάλει κάποιες καινούριες ιδέες. Θέλω οι άνθρωποι να μπορούν να ακολουθούν τη δημιουργική μου πορεία. Δεν θέλω να ξεκινάω αόριστα. Το τέταρτο άλμπουμ εμβαθύνει σε καινούριους ήχους. Πάω με το ένστικτο, τώρα, που μπορεί να είναι τρομαχτικό και να σημαίνει ότι μπορεί και να αποτύχεις · αλλά πρέπει να προσπαθήσεις. Επίσης πρέπει να συμπεριφέρεσαι στους ακροατές σου με σεβασμό. Να τους δείχνεις σεβασμό δίνοντάς τους έξυπνη μουσική. Θέλεις το κοινό να κάνει την επιλογή και να έρχονται στο live για να γνωρίσουν άλλους ανθρώπους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο».

    Και με ποιον Έλληνα καλλιτέχνη θα συμπράττατε, παρακαλώ;

    «Μπορώ μόνο να απολογηθώ που δεν γνωρίζω κανέναν αυτή τη στιγμή. Είναι απαίσιο! Στην Αγγλία είναι κάπως δύσκολο, λόγω του ότι μας αρέσει η αγγλόφωνη μουσική και ίσως η δυτικο-αφρικανική ή η ινδική. Δεν ακούς τόσα από Ελλάδα εδώ. Ευτυχώς, όμως, έχουμε καλές μπάντες στο support που μπορούν να μας κάνουν το “κονέ”».
    Μας άρεσε η απάντηση, η αλήθεια να λέγεται.

    Δύσκολη εποχή για πρίγκηπες. Πως σας επηρεάζουν οι πολιτικο –κοινωνικές συνθήκες;

    «Είναι δύσκολη αυτή η περίοδος γιατί ο Wolfie και ο Thierry ζουν στη Γαλλία. Οπότε η κατάσταση στην Ε.Ε. θα μας δυσκολέψει. Είμαστε επαγγελματίες αλλά δεν βγάζουμε εκατομμύρια, οπότε μπορεί να ΄ναι δύσκολο να υπάρξουμε. Ποιος ξέρει;! Αλλά θα συνεχίσουμε να είμαστε εντελώς θετικοί για το μέλλον και συνεχίσουμε να γιορτάζουμε όλα τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο. Υπάρχουν πολλά!».

    Ποια στιγμή ξεχωρίζετε on ή off stage;

    Αυτό είναι ενδιαφέρον γιατί και τα δύο είναι ωραία για τους Ephemerals. Δεν μπορώ να κάνω  ένα πράγμα όταν όλη μέρα όλοι τσακώνονται και μετά κάνουν ένα τέλειο gig. Προτιμώ να υπάρχει φιλική ατμόσφαιρα και να παίζουμε και ωραία! Ένα offstage σκηνικό που ήταν πολύ αστείο ήταν όταν πέρυσι το tour μας επισκέφθηκε την Στουτγκάρδη. Ερχόμασταν από τη Βιέννη αλλά έπρεπε να πάρουμε το τραίνο γιατί οι πτήσεις μας ακυρώθηκαν. Μετά τη συναυλία στη Στουτγκάρδη ακυρώθηκαν και πάλι οι πτήσεις μας και έτσι «κολλήσαμε» στο ξενοδοχείο. Τότε γιόρταζαν το Oktoberfest οπότε όλα ήταν γεμάτα. Απλά «καήκαμε» εντελώς για 24 ώρες στο ξενοδοχείο και περάσαμε τέλεια! Συνήθως έχουμε υποχρεώσεις αλλά εκεί ήταν εντελώς ελεύθερος χρόνος.

    Μπορώ να είμαι σοβαρός αλλά μου αρέσει να παρτάρω κιόλας.

    Onstage πιστεύω είναι δυσκολότερο να πω γιατί συνήθως δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Αγαπώ εκείνες τις στιγμές που κάτι spiritual συμβαίνει στη μπάντα και ξεπερνάς τη μουσική. Γιατί η μουσική είναι το όχημα για κάπου αλλού. Επιτρέπει μια πιο ενδόμυχη εμπειρία να συμβεί. Πώς όμως ξεφεύγεις από τη μουσική όταν στέκεσαι στο stage με όργανα; Είναι κάτι σαν τη γιόγκα.. αν προσπαθήσεις να φτάσεις σε αυτό το πνευματικό σημείο, δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.

    Τι περιμένετε από τη συναυλία σας στα μέρη μας;

    «Απλά ελπίζω να έχουμε το κατάλληλο κοινό στην Ελλάδα και να προσεγγίσουμε τους ανθρώπους που είναι θέλουν να είναι διορατικοί. Για μας δεν είναι να έχουν άπειρους fans ή κάτι τέτοιο. Είναι το να γεμίζουμε ένα δωμάτιο με ωραίους ανθρώπους για να γιορτάσουμε αυτά στα οποία πιστεύουμε όλοι».

    «Προσπαθούμε να χτίσουμε δίκτυα μεταξύ των ανθρώπων σε κάθε πόλη που επισκεπτόμαστε. Οπότε, αν έρθετε στο live, μιλήστε με τους άλλους. Είναι ένα ασφαλές περιβάλλον για ιδέες».

    Θα τους δούμε την Κυριακή στο Κύτταρο, κατά τις 9. Θα σας δούμε εκεί!

     

    της Ζωής Νικολάου 

  • Welcome to Tijuana, Murcof, Murcof and Murcof

     

    Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Έτσι λένε. Γι αυτό αν δείτε τις φωτογραφίες από το συγκεκριμένο live, ίσως αντικρύσετε σκηνές από θεατρικό έργο.

     

    Θα δείτε έναν τύπο με ρωσικό καπέλο, καθισμένο μπροστά από μηχανήματα και καλώδια. Κάτι ανάμεσα σε φιλοδοξία και μειδίαμα θα ξεχωρίσετε στη φάτσα του, όσο περνάει η ώρα. Το experimental soundtrack του έργου όμως, είναι κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Έμοιαζε να μελετάει κάτι κοσμοϊστορικής σημασίας και η μουσική τον ακολουθούσε. Ξεκίνησε με ασυνάρτητους ήχους σαν λέξεις από ξένη γλώσσα. Σιγά σιγά ο ρυθμός και οι μελωδίες γίνονταν εντονότερες και σε παρέσερναν σε σκέψεις.  Δυο προβολείς δίπλα του κινούνταν φτιάχνοντας στο ταβάνι δυο φωτεινούς κύκλους που άνετα έμοιαζαν με πλανήτες, φεγγάρια, κάτι εξωπραγματικό πάντως. Και οι ήχοι συνέχιζαν να μπλέκονται μεταξύ τους, να ηρεμούν και να ζωντανεύουν κι άλλες φορές να είναι μακρόσυρτοι ή επαναλαμβανόμενοι. Σαν κάποιος και πάλι να μιλάει, να σκέφτεται, να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του.

    Και πιστεύουμε ότι αυτά ακριβώς συνέβαιναν, γιατί στις φωτογραφίες θα δείτε τον Murcof στην Αγγλικανική Εκκλησία. Μια Αγγλικανική φωτισμένη από beats και απροσδιόριστους ήχους που έσπαγαν το σκοτάδι, και γεμάτη με κόσμο με κλειστά μάτια.  Όχι, δεν έχουμε πάρει ουσίες και οινοπνεύματα, απλά το να ακούς live τον Μεξικανό Fernando Corona, είναι το κάτι άλλο. Αν δεν το ξέρετε, ψάξτε τον, αν και δύσκολα να μην τον έχετε ακούσει. Αν δεν σας αρέσει η πειραματική ηλεκτρονική, βάλτε Murcof και θα αλλάξετε γνώμη, δεν είναι τυχαίο που έκανε δύο απανωτά sold out στην Αθήνα. Και κάτι τελευταίο · αν δεν έχετε παρευρεθεί στα St Paul’s Sessions φροντίστε να το κάνετε άμεσα. Το φετινό τους πρόγραμμα μας έχει προσφέρει πολυτιμότατες μουσικές στιγμές, μην τις χάνετε.

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    [Best_Wordpress_Gallery id=”17″ gal_title=”Murcof”]

  • Πως η λέξη lizard σταμάτησε να θυμίζει Morrison;;

    Το live των King Gizard & the Lizard Wizzard θα μείνει στη μνήμη μας αλλά και στην ιστορία της νυχτερινής Αθήνας!

    Το Fuzz γεμάτο από νωρίς με όλες τις ηλικίες ορεξάτες για να τα «σπάσουν». Και το έκαναν. Αυτό που λέμε «ροκ συναυλία». Λιποθυμίες, αναγούλες, μπύρες και νερά στον αέρα και τα περισσότερα crowd serfing που έχουμε σημειώσει την τελευταία δεκαετία. Ο κόσμος έβγαινε από το moshpit κάθιδρος, να πάρει μια ανάσα και βουτούσε ξανά πίσω με τα χέρια ψηλά. Εμπειριάρα, πώς να σας το μεταφέρουμε; Όσοι ήσασταν εκεί ξέρετε.

    Στο stage ο εκκεντρικός Stu Mackenzie και άλλα έξι μουσικοί. Δύο drummer που άναψαν τα αίματα με το πάθος τους, τρεις κιθάρες πρωταγωνιστές και ένα μπάσο για την ήρεμη δύναμη που χρειαζόταν η όλη performance. Οι τύποι παίζουν πολλά είδη μουσικής, οπότε δυσκολεύομαι πολύ να τους πω psych rock. Θόρυβος από punk, ψυχεδελική μπασίλα, ροκ φωνητικά και αρπίσματα, μέχρι και jazzy μελωδία ακούσαμε (θα σας το πούμε παρακάτω).

    Έμοιαζε σαν να ήθελαν να πουν μια ιστορία. Άλλωστε, με 15 δίσκους στην 8ετή πορεία τους, θα έχουν σίγουρα πολλά να μας πουν. Βγήκαν στη σκηνή με Beating Around The Bush (!) και μας ξεσήκωσαν με το Rattlesnake. Συνέχισαν με Nuclear Fusion, Digital Black και Gamma Knife, The Lord of Lightning, Big Fig Wasp μειώνοντας σταδιακά τα bpms. Έκλεισαν τη συναυλία τους με το The River που θύμισε κάπως Take Five καταστάσεις και μας αποχαιρέτησαν μετά από μιάμιση ώρα αδιάκοπης μουσικής.

    Είχαμε χρόνια να το ζήσουμε αυτό το «χωρίς παύσεις» live. Αλλά αυτό που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ ήταν ότι μετά την αποχώρησή τους, πέρασαν δέκα λεπτά μέχρι να αρχίσει το κοινό να φεύγει το χώρο! Δεν κουνιόταν κανείς και συνέχιζαν να κραυγάζουν  παρακαλώντας για encore.

    Η παρθενική τους φορά στο Αθηναϊκό έδαφος, μας άφησε με το στόμα ανοιχτό, περιμένοντας εναγωνίως να τους ξαναδούμε. Αν δεν φαίνονταν τόσο αντικομφόρ, θα λέγαμε ότι θα έρθουν ξανά το καλοκαίρι. Βρε, λες να μας κάνουν το χατήρι;;

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    [Best_Wordpress_Gallery id=”12″ gal_title=”King Gizzard”]

  • Κάντε Μποστάνι αδέρφια!

    Οι Kadebostany ανέβηκαν στο stage του Fuzz και σάρωσαν εντυπώσεις. Τι κι αν έχουν έρθει τόσες φορές στην Αθήνα, τι κι αν η τελευταία ήταν μόλις το περασμένο καλοκαίρι, πάνω από 1.300 άτομα έκοψαν το τικέτογια να τους δουν, το Σάββατο. Ο Guillaume, ο δημιουργός και ιθύνων νους του project απέδειξε ότι ξέρει καλά τι κάνει, και είναι πια κατακτητής των charts και των stages, καθώς, δέκα χρόνια, αισίως, μετά την δημιουργία τους, συνεχίζουν να ξεσηκώνουν το κοινό τους.

    Monumental I, λοιπόν, το πολυαναμενόμενο album τους. Mind If I Stay, Joy and Sorrow, Eternal boats και Early Morning Dreams, όπου φυσικά συμμετείχε το κοινό στο γνωστό Ale ale aleo! Η αξεπέραστη, πλέον επιτυχία τους, Castle In The Snow, είναι πλέον κάτι κλασικό, ειδικά μετά την εκτόξευσή του από τον Avener. Invisible Man, Teddy Bear, National Anthem. Το setlist τους δε διέφερε και πολύ από το καλοκαιρινό τους, στο Release· παρ’ όλ’ αυτά ο κόσμος ζητοκραύγαζε. Καθήσαμε και κάτω για να αποθανατιστεί αυτό το τίναγμα στον αέρα, όταν θα έμπαινε το κομμάτι, σημαίες του Kadebostan ανέμισαν ξανά.. Απ΄όλ είχε το πρόγραμμα.

    Μετά τη λήξη του set τους, και την καθιερωμένη τους υπόκλιση, ο Kadebostan ζήτησε να ανοίξουμε τους φακούς των κινητών μας για να φτιάξουμε ατμόσφαιρα. Κι έτσι, εκεί που άλλοτε άναβαν αυθόρμητα αναπτήρες, άναψαν τα smartphones. Και η Kristina, καθισμένη σε μια καρέκλα, με μια κιθάρα αγκαλιά και καταμεσίς του Fuzz, είπε το Walking With A Ghost. Δεν το είπε καλά. Κάτι το unplugged, κάτι το ότι η Amina Cadelli δεν φτάνεται εύκολα, ήταν κομματάκι δύσκολο να καταλάβεις τι άκουγες. Βέβαια, στο σήμα κατατεθέν του track, στο solo του τρομπονιού, διαλευκάνθηκε πλήρως το μυστήριο, και γυρίσαμε έτσι το χρόνο πίσω, στο ’12, στα πρώτα βήματα των Kadebostany.

    Overall, οι Kadebostany τα έδωσαν όλα. Ανεξάρτητα από τις επιτυχίες, ο Guillame συνεχίζει να δημιουργεί και να μην αφήνει το πράγμα στην τύχη του, το εκτιμάμε. Κρατάει τα βασικά χαρακτηριστικά της μουσικής του ζωντανά, τη φωνή του, το τρομπόνι και το εμβατηριακόταμπούρο και προχωράει. Σαν live, αυτό του Σαββάτου, ήταν show. Είμαστε εξαπανέκαθεν πανηγυρτζήδες, σα λαός, αλλά μετά την εξαμερικανοποίησή μας, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Το show μας μαγεύει, το clubbing μας παρασύρει, και οι περσόνες μετρούν για μας περισσότερο από τις νότες. Δεν είναι κακό, μη λυσσάτε.

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    [Best_Wordpress_Gallery id=”19″ gal_title=”Kadebostany”]

  • Grandbrothers στα St Paul’s Sessions

    Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη η ανακοίνωση της έλευσης των Grandbrothers στην Αθήνα, όπως όλες εξάλλου οι μετακλήσεις που γίνονται στα πλαίσια των St Paul’s Sessions (τόσες φορές που έχω πάει την τελευταία τριετία στη συγκεκριμένη εκκλησία, δεν έχω πάει σε όλες τις υπόλοιπες σ’ ολόκληρη τη ζωή μου, που λέει ο λόγος…). Οι Grandbrothers είναι ένα ντουέτο από το Ντύσελντορφ, που ανακάλυψα πέρυσι με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του δεύτερού τους άλμπουμ με τίτλο Open (το πρώτο ονομάζεται Dilation, σε περίπτωση που επιθυμείτε να τους ψάξετε περαιτέρω. Έχω δε την εντύπωση ότι στη συναυλία που παρακολούθησα δεν το τίμησαν καθόλου, ή έστω ελάχιστα). O ήχος του γκρουπ, που απαρτίζεται από τους Erol Sarp και Lukas Vogel, είναι ένας συνδυασμός κλασικής και ηλεκτρονικής μουσικής που περπατούν χέρι – χέρι με ποικίλα αποτελέσματα, άλλοτε εξαιρετικά κι άλλοτε σχετικά τετριμμένα. Όλα αυτά, εκείνο τέλος πάντων που κάνουν και που τελικά δεν είχαμε ακριβώς την ιδέα, όχι του τι ήταν αλλά του πώς ήταν, ήρθαν να μας παρουσιάσουν σε δύο διαδοχικές μέσα στην ίδια βραδιά εμφανίσεις, λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος από τον κόσμο – σημάδι πάντα ευπρόσδεκτο και παρήγορο για την ποιότητα κι ασφαλώς την ποσότητα του ακροατηρίου τέτοιου είδους ακουσμάτων.

    Ενώ λοιπόν το εσώφυλλο του δίσκου τους, δίνει μια σχετική ιδέα του πώς διαμορφώνεται στο εσωτερικό του το πιάνο που χρησιμοποιούν, προκειμένου να φτάσουν στ’ αυτιά μας οι σε ίσες ποσότητες ακουστικοί κι ηλεκτρονικοί ήχοι που παράγουν οι δύο μουσικοί, μόνο όταν το δεις εκ του σύνεγγυς κι εν δράσει αντιλαμβάνεσαι πλήρως πόσο σπουδαίο σαν σύλληψη μα και εκτέλεση είναι το τελικό αποτέλεσμα. Προσαρμόζουν λοιπόν κάποιους μαγνήτες στα εντόσθια του πιάνου και με πολύπλοκες καλωδιακές συνδέσεις μεταφέρουν τα ηχητικά μηνύματα σε ηλεκτρονικές συσκευές επεξεργασίας ήχου (laptop, samplers, λοιπά ακατανόητα κουτάκια με πολύχρωμα φωτάκια κι άλλες λιγότερο φωτεινές αλλά όχι λιγότερο εντυπωσιακές δυνατότητες) που με το προϊόν της επεξεργασίας τους αυτής έρχονται να συνοδεύσουν το συμβατικό κατά τα άλλα παίξιμο στο πιάνο. Η περιγραφή είναι πολύ πιθανό να είναι περισσότερο εντυπωσιακή από το πραγματικό εισπρακτικό ηχητικό όφελος, από την άλλη είναι όντως εντυπωσιακό να ξέρεις πως οτιδήποτε ακούς προέρχεται ουσιαστικά και καθ’ ολοκληρία από το πιάνο, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο φαίνεται μάλλον απίθανο…

    Η μουσική των Grandbrothers είναι όμορφη, έχει τους τονισμούς που την κάνουν σχεδόν ένα ευπρόσδεκτο ηχητικό χαλί, που άλλοτε έχει τα φόντα να τραβήξει την προσοχή κι άλλοτε υπάρχει εκεί και δεν σε ενοχλεί μα ούτε του δίνεις κι ιδιαίτερη σημασία. Ορισμένα κομμάτια τους έχουν μια κινηματογραφική υφή, όπως το Honey για παράδειγμα (και δε θα μου έκανε την παραμικρή εντύπωση αν τους έβλεπα να υπογράφουν κάποιο κινηματογραφικό score στο άμεσο μέλλον), άλλα κινούνται σε εσωστρεφή ηχητικά τοπία, σαν το Circonflexe ας πούμε, ενώ κάποτε κινούνται σ’ ένα άκρως αντίθετο απ’ αυτό άκρο, παίζοντας με μία τέτοια εξωστρέφεια κι έως εορταστική διάθεση, ώστε δεν σου προξενεί καμία περιέργεια το γεγονός ότι μπόλικοι παραγωγοί έχουν ασχοληθεί να ρεμιξάρουν τη μουσική και τα κομμάτια τους – το Bloodflow είναι ένα καλό παράδειγμα μιας τέτοιας στιγμής στο ρεπερτόριό τους.

    Έτσι λοιπόν στάθηκαν απέναντί μας εκείνο το βράδυ, κουρασμένοι αλλά με καλή διάθεση για να παίξουν και να μιλήσουν μαζί μας, μένοντας στη σκηνή για κάτι παραπάνω από μία ώρα (όχι και πολύ παραπάνω βέβαια, μη φανταστείτε), παίζοντας μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, κι επομένως κάπου επτά με οκτώ αν θυμάμαι καλά. Το πιάνο του Erol Sarp κυριαρχούσε στη μουσική τους, κι υπαγόρευε τη διάθεση τελικά, παρά τις φιλότιμες του  έτερου στο ντουέτο να συμμετέχει φυσικά – κι όχι σκαλίζοντας κουμπάκια και pads – στο συνολικό αποτέλεσμα. Κάποιοι ρυθμοί ξεκίνησαν με μπακέτες από τον Lukas Vogel και στη συνέχεια αναπαράχθηκαν μηχανικά, ενεργοποιώντας μηχανισμούς που έκαναν αισθητή την παρουσία τους διαμέσου μικρών led φωτισμών και click ήχων, που έδιναν ένα δικό τους ανεπαίσθητο βήμα στην όλη διαδικασία. Προσθέτοντας στα παραπάνω τον λακωνικά εντυπωσιακό επί σκηνής φωτισμό, μας μένει μια ακόμη εξαιρετική εμφάνιση στο συγκεκριμένο χώρο, που είχε τις κορυφώσεις της και μια γενικά καλή εντύπωση που μας άφησε, χωρίς πάντως να αγγίζει την ιδιοφυία κάποιου σαν τον Hauschka για παράδειγμα, με τον οποίο έχουν πολλά περισσότερα κοινά σημεία επαφής από τον τόπο καταγωγής τους.

     

    Κείμενο : Μάνος Μπούρας   

    Φωτογραφίες : Αλεξάνδρα Κατσαρού

     

    [Best_Wordpress_Gallery id=”21″ gal_title=”Grandbrothers”]