Κατηγορία: MUSIC

Iron Maiden

 

Airbourne

Lord of the Lost

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Περίπου 40 χιλιάδες θεατές κατέφθασαν χθες στο Ολυμπιακό Στάδιο για τους Iron Maiden γεμίζοντας το χώρο με όλες τις ηλικίες και φανταστική ενέργεια. Ιστορικό live, άχαστο!

Οι Iron Maiden είναι θεσμός, έτσι κι αλλιώς, ένας κλασικός έρωτας για πολλούς, οπότε το περιμέναμε να έχει πολύ κόσμο. Μια εύλογη ερώτηση θα ήταν «η παραγωγή δεν το περίμενε;». Γιατί όταν περιμένεις τόσο κόσμο, βάζεις πολλούς κάδους σκουπιδιών, (πολλούς πολλούς), δεν βάζεις τις καντίνες δίπλα στις χημικές τουαλέτες, ούτε μπροστά στα εκδοτήρια, και τοποθετείς και πολλά εκδοτήρια για να μην περιμένεις τσικνιζόμενος να πάρεις το εισιτήριο ή το πάσο σου πάνω από μισάωρο. Δύσκολο εγχείρημα μια τέτοια συναυλία, αλλά ο σεβασμός στους θεατές είναι προαπαιτούμενο.

Στο δια ταύτα τώρα, οι Maiden έπαιξαν ωραία. Είχαν το ίδιο setlist με την προηγούμενη επίσκεψή τους στην Ελλάδα, και αυτό ξενέρωσε αρκετούς. Κοιτώντας πίσω στο 2008, και πάλι θα βρούμε αρκετές ομοιότητες. The trooper ,The Number of the beast, Hallowed be thy name, Run to the hills, Fear of the dark, Sign of the cross, εγώ θα βάλω και το The Clansman κι ας είναι late 90s. Είναι, όμως, κομμάτια που δεν γίνεται να μην τα παίξουν, πώς να το κάνουμε;! Σε αυτά ήταν που άναψαν τα καπνογόνα, που φώναζε όλο το στάδιο τους στίχους, και γενικά αυτά που θα λέγαμε οι δυνατές στιγμές της δίωρης εμφάνισής των Maiden. Ειδικά στο Fear of the dark, έγινε χαμός!

Ο ήχος ήταν πολύ καλός στο Standing A, όπερ μεθερμηνευόμενον εστί το πολυπόθητο κομμάτι μπροστά στο stage, το φιλέτο. Αλλά πίσω από τον ηχολήπτη, το πράγμα ήταν απογοητευτικό την περισσότερη ώρα. Σε αρκετά κομμάτια νομίζαμε ότι η μπάντα το «έχανε» λόγω του bounce του ήχου μέσα στο στάδιο. Περιμέναμε και θα συνεχίσουμε να περιμένουμε, ικανότερους ηχολήπτες και τιμιότερα στησίματα από τις μπάντες που έρχονται για live. Είναι μια δουλειά κι αυτό, ε κάνε την σωστά εφόσον έχεις προπληρωθεί!

Στα ενδιαφέροντα incidents της βραδιάς, πρωταγωνιστής ήταν ο Dickinson. Κάτι κλασικό και απόλυτα σεβαστό ήταν όταν νευρίασε με κάποιον fan που άναψε καπνογόνο στο Number of the beast, και το δήλωσε απερίφραστα στο μικρόφωνο, προφανώς. Από τα 90s μας χωρίζουν ήδη τρεις δεκαετίες, φτάνει με την καφρίλα. Το δεύτερο ήταν η έξυπνη προσποίηση που έκανε όταν είπε «Alexander the great» και ούρλιαζε όλο το στάδιο, αλλά συνέχισε λέγοντας «didn’t see the Writing on the wall». Απολαυστικός Bruce Dickinson, σταθερή αξία, ή τον αγαπάς ή τον μισείς.

Δυνατό το βράδυ του Σαββάτου, με μια μπάντα θρύλο που κανείς δεν αμφισβητεί την πορεία της παρόλα τα παράπονα που μπορεί να έχει από αυτήν, έναν frontman που η λυρικότητά του έκανε πάντα τη διαφορά στη metal σκηνή, και αγαπημένα κομμάτια που, αν μην τι άλλο, ξυπνούν αναμνήσεις από τις εποχές που όλα ήταν διαφορετικά.

ΥΓ: Είχα γράψει στους Manowar, ότι «μόνο ο Eric Adams και ο Dickinson έχουν μείνει». Επιβεβαιώθηκε -και- χθες ότι παρόλη την υποβοήθεια από τα ηχοληπτικά κόλπα, ο Bruce Dickinson είχε και έχει ακόμα Φωνάρα.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Release Athens 2022 presents : Judas Priest, Cradle of Filth, The Dead Daisies, Black Soul Horde 

Judas Priest

Cradle of Filth

The Dead Daisies

Black Soul Horde 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Laurie Anderson live at the Acropolis with Special Guest Rubin Kodheli 

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άκου να δεις, τώρα. Αν ακούς Ισλανδία και σου’ ρχονται στο μυαλό οι Sigur Ros, έχασες τη μπάλα. Οι Kaleo, είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα.

Πολύ δυναμικό live το χθεσινό τους στην Τεχνόπολη. Περίπου 2.000 στο κοινό, να επευφημούν, να τραγουδούν όλους τους στίχους, να χορεύουν, να πετούν νερά στον αέρα, εικόνες που δεν περιμέναμε να δούμε, για να είμαστε ειλικρινείς.  Και φυσικά, όλα αυτά με τα κινητά ανά χείρας, για να ΄χουμε να ταΐσουμε και τον αλγόριθμο. Ένα live για teenagers αλλά και πουρέιντζερς -που λέει και ο Πολυχρονίου- λίγους σε αριθμό αλλά τους είδαμε ενθουσιασμένους. Και πολλοί τουρίστες, απροσδιορίστου καταγωγής, που κατέφθασαν από νωρίς στην αυλή της Τεχνόπολης και διασκέδασαν με την ψυχή τους.

Ο Jökull Júlíusson, ο 30άχρονος frontman, έχει αφήσει μαλλί αλά Jim Morrison και χθες το στόλισε και με το κλασικό, μεταλλικό δάφνινο στεφάνι που πολλά αγόρια και κορίτσια επιλέγουν ως αξεσουάρ. Και είναι ένα αγόρι με υπέροχη φωνή, ωραία σκηνική παρουσία και όρεξη για όσα προμηνύονται για τους Κaleo. Και είναι πολύ πολύ θετικά. Έχοντας ήδη ακούσει το Way down we go σε καμιά δεκαπενταριά αμερικανικές σειρές και video games -παιδιά, ως και στο FIFA 16- οι Kaleo εξελίσσονται σε μπάντα που, σίγουρα, σύντομα θα παρακολουθήσουμε και στα εγχώρια φεστιβάλ. Καμία σχέση με όσα περιμέναμε.

Το blues rock είναι η βάση τους, και όπως δηλώνουν, και το συστατικό που τους ένωσε το 2012. Αλλά χθες, με τα μπόνγκος που θύμησαν ολίγον από Richie Havens, με τα κορίτσια στα φωνητικά που ξεσήκωναν τον κόσμο, με τον Þorleifur Gaukur Davíðsson με την φυσαρμόνικα να κάνει βόλτες σε όλο το stage, και με τις ηλεκτρικές κιθάρες να σε προκαλούν σε χορό, κάθε άλλο παρά blues rock μπάντα θύμιζαν. Στην αρχή μονάχα, υπήρχε αυτή η χαλαρότητα και η γλυκιά αμερικανιά, με το Break my baby και το All the Pretty girls, που μας μετέφερε στα country clubs. Από το Hot blood και μετά ξεκίνησε το πάρτυ. Σεξυ μπάσο, λικνιζόμενα κορίτσια, δυνατά ντραμς, όμορφη κατάσταση.

Τους ταίριαξε κι ο χώρος και το καλοκαίρι. Περιμένουμε να τους δούμε ξανά σύντομα, καθώς είναι επιβεβαιωμένο, πια, ότι έχουν έτοιμο το ένθερμο κοινό τους στα μέρη μας.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Junius Meyvant

 

H πρώτη φορά που άκουσα live τον Ben Frost, ήταν αποκάλυψη. Χθες, στο Ηρώδειο, ζήσαμε την δεύτερη, με τους Autechre.

Οι Autechre, το ηλεκτρονικό δίδυμο από το Rochdale της Αγγλίας, διαθέτει μια από τις πιο ποικίλες δισκογραφίες που μπορεί κανείς να αναμένει από έναν καλλιτέχνη. Το ’93 με το Incunabula στην Warp Records (κι όμως δεν είναι αλαμπουρνέζικα, ο όρος αναφέρεται στην πρώιμη λογοτεχνία που δημοσιεύτηκε πριν το 1500), και έγινε hit στα αγγλικά indie charts, και μία χρονιά μετά με το πιο ambient Amber, έδειξαν απευθείας τη διαφορετικότητα που τους διέπει ως δημιουργοί πειραματικής electrο. Έκτοτε, το duo συνεχίζει να εκπλήσσει το κοινό με ένα τεράστιο εύρος κυκλοφοριών.Από το LP5, που όπως οι ίδιοι δήλωσαν, «γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ των ανθρώπων που τους άρεσε το παλιό μας υλικό και προωθεί τους ανθρώπους στο νέο μας υλικό», έκαναν μια αισθητή στροφή στο πειραματικό έδαφος. Στο Draft 7.30 και στο Confield βάζουν στη μουσική τους μαθηματικά μοτίβα, ενώ στο  Quaristice χαλάρωσαν τους ρυθμούς. Χθες, για περίπου μιάμιση ώρα, με ετερόκλητο κοινό που γέμισε λίγο παραπάνω από το μισό θέατρο, απολαύσαμε πιο μακροσκελείς συνθέσεις τους με  πυκνά, μεταβαλλόμενα ηχοτοπία, πιο εσωστρεφή και πιο σκοτεινά από ποτέ.

Το live διεξήχθη στο σκοτάδι. Τα μπλε φώτα των εξόδων του Ηρωδείου, ο φωτισμός της Ακρόπολης και τα φώτα της πόλης που ποτέ δεν αφήνουν τον αθηναϊκό ουρανό να νυχτώσει, άφηναν το θέατρο σε μια κατάσταση γυμνής φωταύγειας. Συνήθως οι Autechre συνοδεύονται από δυνατά φώτα και visuals, όμως αυτή τη φορά, ήρθαν σε αντίθεση με τον έντονο φωτισμό των show ηλεκτρονικής μουσικής.

Το σκοτάδι τους ταιριάζει πολύ. Έμοιαζε, μάλιστα, να μην είναι ένα τέχνασμα, αλλά μια συνειδητοποίηση, καθώς σε όλο το set το κοινό ωθούνταν να αφεθεί πλήρως στον ήχο. Εξυπηρετούσε ένα λειτουργικό σκοπό το σκοτάδι: αφαιρώντας το οπτικό ερέθισμα, οξύνθηκε το ακουστικό, και μπορούσες να παρατηρήσεις αισθητά περισσότερο τα ηχοχρώματα, που ξεχύνονταν χτίζοντας εικόνες σε μαύρο καμβά. Η εκκωφαντική ένταση άλλων πειραματικών live, έδωσε τη θέση της στις δημιουργίες των Autechre, οι οποίοι έδειχναν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Η συναυλία ήταν σαν μια ανάσα. Κάπου κάπου ακούγονταν επιδοκιμασίες, και μόνο δύο φορές κατά τη διάρκεια του set, και στο τέλος, ο κόσμος χειροκρότησε. Ο ήχος δεν ήταν ποτέ υπερβολικά δυνατός όταν δεν χρειαζόταν να είναι, για να απολαύσεις τα ambient στοιχεία. Kι όταν ήταν απαραίτητο, τιναζόταν και ακουγόταν πάνω απ’ όλα.

Το πραγματικά εντυπωσιακό ήταν το πόσο αποτελεσματικά πήραν τον έλεγχο αυτού που θα μπορούσε να είναι ένα σκληρό και χαοτικό ηχητικό τοπίο, και το μετέτρεψαν σε κάτι όμορφο και αρμονικό. Η ένωση των τόσων ήχων τους, ενώ θα έλεγε κανείς, ότι είναι χαοτική και αταίριαστη στη φύση, περιεστάλει τόσο πολύ, που στο live έμοιαζε σαν κάτι απόλυτα διαχειρίσιμο. Κι ενώ πολλοί καλλιτέχνες της πειραματικής σκηνής, υποστηρίζουν ότι η ελευθερία στη δουλειά τους, τους επιτρέπει την ελευθερία της έκφρασης, στην περίπτωση των Autechre,  αποδείχθηκε το γιατί ο αριστοτεχνικός έλεγχος της δουλειάς τους είναι τόσο σημαντικός και ήταν τόσο εκπληκτικός για να τους παρακολουθήσεις ζωντανά επί σκηνής.

Ήταν μια από τις πιο απολαυστικές ζωντανές εμφανίσεις που έχουμε δει και θα θυμόμαστε για πολύ καιρό στο μέλλον.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

 

Κι αν έχουμε δει γέροντες στην Ελλάδα. Ε,ο Iggy είναι ο πιο σέξυ γέρος του πλανήτη.

Είναι γερασμένος και καταπονημένος. Αλλά να σου πω κάτι; Τους θέλουμε τους ανθρώπους με όλη τους την αλήθεια. Και το να βλέπεις τον Iggy Pop στα 75 του,να κάνει βόλτα στο stage,να κατεβαίνει στο pit (!!),να τραγουδάει βραχνός προσπαθώντας να βγάλει το λάιβ και να ζητάει και συγγνώμη για τη φωνή του,είναι το λιγότερο συγκινητικό. Είναι εμπειρία ζωής,και να ομολογήσω εδώ ότι τον είδα πρώτη φορά. Καταλαβαίνεις τον ενθουσιασμό μου,ειδικά αν είσαι ακόλουθος του στα λάιβ του στην Ελλάδα (ή και εκτός). Χθες φαινόταν το γήρας. Αλλά αν είναι να έρχεται έτσι,με τέτοια ενέργεια,με τέτοια πίστη και δύναμη σ’αυτό που έχει διαλέξει κανείς να αφιερώσει τη ζωή του,τότε χαλάλι. Λίγο παραπάνω από μιάμιση ώρα,ο Iggy και η μπαντάρα που τον συνοδεύει, τραγούδησε για μας. Και ήταν υπέροχος. Μπήκε πολύ δυνατά,κι ίσως κι αυτό να τον εξουθένωσε. TV eye, I wanna be your dog, Passenger, Lust for life. Και ήμασταν μπροστά στο foh και κάναμε moshpit. Και φυσούσε. Σαν να διάλεξε ο άνεμος να έρθει για να μας δροσίζει και να χορεύουμε κι άλλο. Η συνέχεια για κάποιους ήταν απογοητευτική,γιατί κάπου εκεί καταλάβαμε ότι ο χρόνος δεν του φέρθηκε καλά,τον κούρασε. Αλλά πώς να μην συγκινηθείς όταν βλέπεις έναν πραγματικό θρύλο μπροστά σου,να μην κατεβαίνει από το stage,να προσπαθεί against all odds και να είναι στα αληθινά απίστευτο το πόσο ζωντανός είναι. Πιστεύω ότι μόνο αυτός και ο Ozzy έχουν μείνει να κρατούν ψηλά τη σημαία. Ξέρω,μοιάζει ασύνδετο αλλά αυτό ήρθε στον νου όσο έπαιζε το I’m sick of you. Κάποιος φίλος έβαλε και τον Mick Jagger στη λίστα,αλλά αυτός είναι ακόμα νεούδι. Σε κάποια φάση,του ήρθε ένα κουτάκι μπύρα ξυστά στο κεφάλι,και σήκωσε ένα κωλοδάχτυλο (ναι Ζούκι, κωλοδάχτυλο, κωλοδάχτυλο,κόψε με!),έτσι σαν απόδειξη ότι η εφηβεία δεν τελειώνει για όλους. Για κάποιους κρατάει μια ζωή ολόκληρη. Θα μνημονεύουμε αυτό το λάιβ,το γερασμένο του Iggy,πολύ περισσότερο από αλλά παλιότερα,είμαι σίγουρη.

Προσπαθώντας να γράψω και για την υπόλοιπη βραδιά,θα ξεκινήσω λέγοντας ότι μάλλον ήταν λάθος το ότι που έγραψα ότι στους Pet shop boys ζήσαμε την καλύτερη φεστιβαλική βραδιά. Γιατί η χθεσινή ήταν ο,τι καλύτερο ως τώρα (Release,πόσες εκπλήξεις μας επιφυλάσσεις ακόμα;;). Liam Gallagher,κυρίες και κύριοι. Είναι σαν να ήρθε κατευθείαν από τα 90s. Δεν γέρασε,δεν άλλαξε ύφος,δεν άλλαξε outfit. Είναι ο misfit,ο αλήτης της καρδιάς μας. Εξαιρετική performance, απολαυστική. Έπαιξε και Oasis,έπαιξε και δικά του. Αλλά όσο και να αναρωτιόμαστε “who is Noel?”,οι μεγάλες στιγμές του live ήταν στα κομμάτια από Oasis. Δε θα μιλήσω για το Wonderwall, θα ήταν ιεροσυλία για πολλούς, γιατί θα το χαρακτηρίσω ως ραδιοφωνικό hit που δεν αποτυπώνει το μπαμ που κατάφεραν κάποτε να κάνουν οι Oasis, ακόμα κι αν έχει ένα από τα διασημότερα signature breaks στο “and backbeat,the word is on the Street..”. Θα σου πω,όμως για το Morning glory, για το Slide away, για το Champagne supernova και το Rock n roll star που μας έκαναν να ξετρελαθούμε. Θα σου πω και για το Some might say που δεν το ακούσαμε,και το σχολιάζω ως απώλεια γιατί ήταν στο αναμενόμενο setlist. Αλλά στ’αληθεια,ήταν απογειωτικός ο Liam Gallagher. Και όσοι super fans παρευρέθηκαν το απόλαυσαν. Τους έβλεπα να φωνάζουν τους στίχους και ανατριχιαζα. Liam,έλα ξανά!

Θα τελειώσω το review με τους Sleaford Mods,την αγαπημένη μπάντα του Iggy Pop. Γκούγκλαρε το βίντεο με τον παπαγάλο και θα καταλάβεις. Μας χάρισαν το καλύτερο απόγευμα του Release, συγκριτικά με όλα τα απογεύματα που ζούμε από την πρώτη χρονιά του φεστιβάλ. Κι αν αναρωτιέσαι πώς γίνεται να ζωντανέψεις την Πλατεία νερού,με ντάλα ήλιο, μια μέρα του Ιουλίου,η απάντηση από δω και πέρα θα είναι: Sleaford Mods, φίλε μου. Post-punk και δύο τυπάκια ερωτεύσιμα on stage. Ο ένας πάταγε το space bar στο λάπτοπ και ξεχυνόταν να χορέψει. Ο άλλος έφτυνε ρίμες στο μικρόφωνο, σε ανφάς στάση κυρίως,και έμοιαζε βγαλμένος από ταινία του Guy Ritchie: ένας φυλακόβιος με bad habits(που είπε και ο Σ.). Λιωμένοι από τη ζέστη, ακούραστοι και το αντίθετο του mainstream σε όλα τα επίπεδα. Όχι απλά περιμένουμε να τους δούμε τον χειμώνα,σχεδόν το απαιτούμε! Δεν θυμάμαι καλύτερο και πιο δυναμικό απόγευμα στο Release.

Η καλύτερη βραδιά του φεστιβάλ ως τώρα (εξαιρώ του Nick Cave γιατί μου τον στέρησε ο κόβιντ και δεν έχω προσωπική άποψη), λοιπόν, ήταν χθες,με πολύ κόσμο. Από τ’ απόγευμα ως τη μία που φύγαμε,μια ασταμάτητη απόλαυση,σχεδόν ονείρωξη που δεν περιμέναμε να μας συμβεί. Γιατί η ζωή να μην έχει repeat;!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Iggy Pop

Liam Gallagher

Sleaford Mods

The K’s

Noise Figures

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: το Release Athens είναι ένα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, δεδομένων των συνθηκών, προσμετρώντας και την έλλειψη φεστιβαλικών χώρων, και της μικρής «δεξαμενής» φεστιβαλικού κοινού στην Ελλάδα. Να πούμε ότι χθες, με σχεδόν 20 χιλιάδες κόσμο, όλα δούλεψαν ρολόι, και γι αυτό προτιμούμε τα live του Release. Αρκεί να πάμε μερικά χρόνια πίσω, στην επίσκεψη των Muse στο Eject, όπου με παρόμοια προσέλευση, είχαν τελειώσει τα νερά! Οπότε, μπράβο στην διοργάνωση. Good job!

Πάμε παρακάτω. Καλοκαιρινό απόγευμα στην Πλατεία Νερού σημαίνει ζέστη, έχει τσιμέντο κάτω παιδιά! Δεν θα ξανασχολιάσουμε γιατί ένα φεστιβάλ ξεκινάει νωρίς το απόγευμα και δεν περιμένει να πέσει ο ήλιος. Εμείς προλάβαμε να δούμε από την αρχή Κωνσταντίνο Βήτα, καθημερινή γαρ, εξαρτημένοι από το μισθό μας -ξέρεις- ε, αργήσαμε. Ο ΚΒ είναι γλυκύτατος, και πάντοτε φτιάχνει τη φάση, όπου κι αν εμφανιστεί live. Έπαιξε τα beat του, μας κούνησε, μας έβαλε στο mood. Το κακό ήταν ο ήχος, που για κάποιο λόγο είχε εξαιρετικά έντονα μπάσα. Στη μέση του set συνήλθε το πράγμα αλλά κατόπιν, και μάλιστα στα αγαπημένα tracks τύπου Κύμα, πάλι χάθηκε λίγο η μπάλα. Αλλά τον αγαπάμε και τον απολαμβάνουμε.

Thievery Corporation. Είμαστε τρία χρόνια χωρίς συναυλίες, παίξτε μας τα αγαπημένα μας, να γουστάρουμε! Προσωπικά, έχω λατρεία με τους Thievery, τους ακολουθώ παντού, είμαι groupie. Αλλά χθες, άργησαν να «μπουν». Βέβαια στο 45λεπτο έβαλαν φωτιά στο φεστιβάλ. Έχουν τέτοια ενέργεια και groove που δεν γίνεται να μην χορέψεις, να μην χαμογελάσεις. Ξέρουμε από χθες, ότι ο Zee Steele, ο performer που τουράρει για χρόνια με τους Thievery βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση (δες εδώ το λινκ ενίσχυσης), αλλά αυτό δεν πτόησε κανέναν από όσους ανέβηκαν on stage. Ήταν για ακόμη μια φορά υπέροχοι και ασταμάτητοι. Βγήκαν με το Sound the alarm να παίζει στα ηχεία και λίγο μετά η εκρηκτική Racquel Jones έκανε την έναρξη του live show. Με αρκετά από τα lοunge κομμάτια τους, συνέχισαν ως τις 9 και κάτι, και μετά ανέβασαν τα decibel και τον ρυθμό και μας απογείωσαν. Προς το τέλος και ειδικά στο Warning shots,είχε ξεσηκωθεί όλη η κατάμεστη Πλατεία Νερού.

Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί είχαμε την απορία, πώς γίνεται να είναι headliners οι Pet shop boys, και μάλιστα μετά από Thievery Corporation. Φυσικά είναι από τους παλαίμαχους της electro-synth pop αλλά, εκτός από τους ταγμένους fans τους, κανείς από τα 80’s δεν θα πίστευε αυτό που ζήσαμε χθες το βράδυ: από τα καλύτερα live του καλοκαιριού. Πολυπληθές, με πολύ καλό ήχο και με vibes και διάθεση που λίγες φορές βλέπουμε και βιώνουμε. Ο Neil Tennant και ο Chris Lowe εμφανίστηκαν αλά Ντενίση, αλλάζοντας τρεις φορές κοστούμια, σε ένα φαντασμαγορικό show, με φώτα και visuals και headpieces που θα μείνουν στην μνήμη μας. Εννοείται ότι υπήρχαν προηχογραφημένα parts, όπως συμβαίνει σε όλες της synth pop μπάντες, προφανώς!Domino Dancing, Heart, Always on my mind με τον κόσμο να αφήνει άφωνα τα PSBoys, It’s a sin, και για το encore West End Girls και Being Boring. Περίπου μιάμιση ώρα με ουρλιαχτά και χορό από όλες τις ηλικίες, και γενικώς μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό. Για τους fans που παραπονέθηκαν για μικρό setlist, να ενημερώσουμε ότι αυτό είναι το φεστιβαλικό τους set γι αυτό το tour. Και φυσικά άλλο Glastonbury, άλλο Release,μια μικρή υπενθύμιση για όσους έψαχναν τους χορευτές. Μπράβο στους Pet Shop Boys για το σθένος τους και για την performance τους, αν και θαρρώ πως η γενικευμένη στροφή προς τα 80s-90s ήταν το στοιχείο που τόσος κόσμος μαζεύτηκε και πραγματικά πέρασε υπέροχα στο χθεσινοβραδινό live-πάρτυ-ξεφάντωμα.

Ραντεβού αύριο με Iggy Pop! (πολλές πολλές καρδούλες!)

ΥΓ: Αν πρόσεξες μια ξινίλα για τους PSB, είναι γιατί όσο το stage προετοιμαζόταν για την εμφάνισή τους, στο wall προέδρευε η ουκρανική σημαία. Κι επειδή το review, ενέχει και την προσωπική άποψη και διάθεση του γράφοντος, θα αφήσω το πολιτικό μου σχόλιο, όσο πιο ταπεινά μπορώ. Το σύνθημα, σε μια ανθρώπινη κοινωνία είναι «όχι στον πόλεμο», και κυρίως «όχι στα συμφέροντα που προκαλούν θάνατο στον κοσμάκη κάθε εθνικότητας». Άλλωστε η μουσική πάντα ένωνε τους ανθρώπους, ποτέ δεν τους διαχώριζε σε έθνη και σύνορα-φυλακές.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Ευχαριστούμε το Release Athens Festival για την παραχώρηση των φωτογραφιών των Pet Shop Boys

Ωραία ημέρα χθες στο Release, μια ωραία Δευτέρα σε χαλαρούς ρυθμούς, με λίγο κόσμο και πολύχρωμη διάθεση. Σαν ένα απαλό setlist για να συνοδεύσει ένα απόγευμα στη θάλασσα, χωρίς υπερβολές και εξάρσεις, με ερωτική διάθεση και μερικές έντονες στιγμές.

Δευτέρα, γαρ, λοιπόν, και φτάσαμε λίγο πριν τις 6. Πρόλαβα τον Deltha, τον νεαρό με το λουλουδένιο κιμονό, που κάτω από το χθεσινό λιοπύρι, μας χαλάρωσε εντελώς. Γυρίσαμε από τη δουλειά, πήραμε μια δροσερή μπύρα και είδαμε φίλους και γνωστούς που κατέφθαναναν στην Πλατεία Νερού. Ενημερώθηκα ότι νωρίτερα, η Daphne & the fuzz της άνοιξαν το line up με μεγάλη επιτυχία και όσοι παρευρέθηκαν το ευχαριστήθηκαν .

Αυτοί που άρχισαν να κινούν περισσότερο την Πλατεία Νερού ήταν οι Hooverphonic. Επιτέλους επέστρεψε -από το 2020- η Geike Arnaert, το σήμα κατατεθέν των μεγάλων επιτυχιών τους. Βγήκε με τη φωνάρα της και τα μαύρα της γυαλιά και τραγούδησε για εμάς το χαλαρό You Love me to Death, το σέξυ 2Wicky, τα αγαπημένα Babadoum και Mad about you, το ρυθμικό Jackie Cane. Ατμοσφαιρικοί, με δυναμικές μπασογραμμές, με εξαιρετικά δουλεμένη παρουσία on stage. Μας δρόσισαν.

Για τη συνέχεια, LP, το ΛΟΑΤΚΙ είδωλο με την υπέροχη φωνή. Προσωπικά δεν απολαμβάνω τη μουσική της, κάπως αισθάνομαι σαν να άνοιξα το ραδιόφωνο και να παίζει ένα διασκεδαστικό «χαλί» καθώς γράφω κάτι καλό στο λάπτοπ. Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι αξίζει την αγάπη που της έχει ο κόσμος, γιατί εκτός από την ιδιαίτερη χροιά της, έχει υπέροχη σκηνική παρουσία, είναι αυτό που λέμε αυθεντική, χαρίζει απλόχερα χαμόγελα και γενικά φαίνεται ένα υπέροχο τυπάκι που θα το αγαπήσεις. Και χθες έδωσε τον καλύτερό της εαυτό. Θυμάμαι, την πρώτη φορά που ήρθε στην Τεχνόπολη και γινόταν χαμός με το Lost on You, μας είχε αφήσει και πάλι τις καλύτερες εντυπώσεις. Αυτή τη φορά μας το άφησε τελευταίο και αποχαιρετιστήριο, με το χαρακτηριστικό σφύριγμά της να ακολουθείται από το κοινό. Απολαυστική performance η LP,  προσφέρει πάντα μια παιδικότητα, μια γλυκιά αφέλεια στον χώρο και το συνθετικό της ταλέντο εκτιμάται δεόντως από τον κόσμο.

Το φινάλε το έδωσαν οι London Grammar. Τους περιμέναμε πώς και πώς και μας απέδειξαν το γιατί. Nα είσαι γύρω στα 30 σου και να είσαι οι London Grammar, να παίζεις headliner σε φεστιβάλ και το κοινό να σε αποθεώνει. Ε το λες κι επιτυχία! Το παράπονό μας ήταν ότι άργησαν να «σκάσουν» τα κομμάτια τους. Είναι, βεβαίως, δυναμικοί και ατμοσφαιρικοί κι αυτοί, αλλά η γκρούβα ήρθε στο μισάωρο να μας συνεπάρει. Να πούμε κάπου εδώ ότι είχαν τα καλύτερα φώτα και visuals σε όλο το ως τώρα φεστιβάλ, γεγονός που μπούσταρε ακόμα περισσότερο την άρτια παρουσία τους. Η υπέροχη φωνή της Hannah Reid σε ταξιδεύει, η μελαγχολική διάθεση των London Grammar σε συνεπαίρνει, και η ενέργεια των τριών Άγγλων, που ζεστάθηκαν ιδιαίτερα στην Αθήνα, σε κρατάει σε ένα ρελαντί έντασης που κουνάει το κορμί σου. Μας άρεσαν πολύ. Υπερυψωμένοι πάνω στο stage, με μια κόκκινη γραμμή να υπογραμμίζει το set up τους, με την Reid να κατεβαίνει μέσα στο photo pit και να παρτάρει, ήταν υπέροχοι. Missing, I need the night, φυσικά Baby it’s you, Hell to the Liars και Wasting my young years, διαλεγμένα στη σωστή σειρά για να μας ανεβάζουν λίγο λίγο και να φτάσουν σε ένα καταπληκτικά παιγμένο Metal and Dust. Για το encore μας φύλαξαν την καλύτερη στιγμή τους με το Lose your head σε remix (Camelphat remix) που μας βρήκε μέσα στον κόσμο να χορεύουμε και να ζητάμε κι άλλο beat κι άλλη ενέργεια. Τους περιμένουμε ξανά και, γιατί όχι, να παίξουν και σε κλειστό χώρο τον χειμώνα!

Το επόμενο ραντεβού μας είναι την Πέμπτη με Pet Shop Boys. Η προπώληση συνεχίζεται, οι διαγωνισμοί τρέχουν και το Release περιμένει να ανοίξει τις πόρτες του. See you there!

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Γιορτή περιμέναμε και γιορτή ζήσαμε. Και το review θα ήταν άρτιο, αν μόνο γράφαμε στίχους αυτών των δύο ποιητών του σήμερα, του Αγγελάκα και του Παυλίδη. Οι συναυλίες μας φέρνουν πάντα κοντά αλλά live σαν του Σαββάτου ενώνουν και το σώμα και τον νου μας, σε γιορτές που έχουν και χαρά και λύπη και ελευθερία και συνειδητοποίηση και θυμό και αγανάκτηση και έρωτα.

Από το Παιδί- Τραύμα φαινόταν ότι η βραδιά θα είναι σπουδαία. Γιατί μετά από τη μεγάλη μας παύση από την κοινωνική ζωή, ο κόσμος μαζεύτηκε ξανά τραγουδώντας και χορεύοντας, διψώντας για αγκαλιές και επαφή. Ο Παυλίδης βγήκε όταν ακόμα είχε φως, και όπως και στην προηγούμενη φορά, μας προθέρμανε. Ξετρελάθηκα με τους Hotel Alaska, είναι μια μπάντα που πραγματικά κάνει εξαιρετική δουλειά, ξανανιώνει τα κομμάτια του Παυλίδη. Η εκδοχή του “Ρίτα” ήταν μια τέτοια στιγμή, που ακούς ένα αγαπημένο τραγούδι και ευχαριστιέσαι που το απολαμβάνεις φρέσκο! Έπαιξαν και το “Η Νέα Βαρβαρότητα” που έβγαλαν με τον Αγγελάκα, αλλά μετα λύπης μας το έπαιξε μόνος του και δυστυχώς δεν έσμιξαν καθόλου ούτε αργότερα με τον Αγγελάκα on stage. Αυτό είναι και το παράπονο της βραδιάς. Ο Παυλίδης ήταν κάπως διαφορετικός αυτή τη φορά. Έχει χάσει λίγο τη.. “βρωμιά” στη χροιά του, σαν να προσπαθούσε να κάνει κάτι καινούριο και διαφορετικό και να μην του έβγαινε, κάτι στην φωνή του δεν είχε αυτό που αγαπάμε, κάτι δεν πήγαινε καλά. Όμως αυτό δεν το ενστερνίζονται όλοι, γιατί το κοινό του Σαββάτου τον αποθέωσε. Και να σου πω και κάτι, η γλυκύτητα αυτού του ανθρώπου, το σκοτάδι που φωτίζει με χίλιες λέξεις, φτάνει για να μένεις κολλημένος μαζί του σε κάθε του βήμα.

Και ύστερα Γιάννης Αγγελάκας. Βγήκε δέκα και μισή και κατέβηκε από το stage δύο ώρες μετά. Δεν το αφήναμε εμείς, δεν μπορούσε κι εκείνος να αποχωριστεί αυτή τη γιορτή που γινόταν. Οι 100°C ταιριαστοί γι ακόμα μια φορά και δεν γίνεται να μην σχολιάσουμε τον εξαιρετικό κιθαρίστα τους, τον Αλέξανδρο Κόντζογλου που μας άφησε άφωνους. Δικαιοσύνη, Αιρετικό κι αυτές οι Τηλεντρόγκες που όταν τ’ακούς ζωντανά είναι από τα καλύτερα τραγούδια του Αγγελάκα. Ακούω την αγάπη, Άγρια των άστρων μουσική, Σαράβαλο, Σιγά μην κλάψω και η Πλατεία Νερού πήρε φωτιά. Άναψαν καπνογόνα, ανάψαν κι οι ψυχές μας και φώτισαν τη νύχτα που ΄χει πέσει τόσα χρόνια. Χορέψαμε και τραγουδήσαμε και γίναμε μούσκεμα και αγκαλιαστήκαμε και βραχνιάσαμε. Στο encore έπαιξε πέντε κομμάτια, κανείς δεν μπορούσε να φύγει. Θα ανατέλλω και Ταξιδιάρα ψυχή για το τέλος, που το είπαμε μόνοι μας. Εκείνος ήταν μπροστά και χτυπούσε παλαμάκια συγκινημένος. Είναι ο χαμένος που τα παίρνει όλα, είναι αυτός που δε θυμάται αν έζησε σ’εκείνο το σπίτι που γιάτρευε την λύπη του, εκείνος που μεθάει, θυμάται και γελά. Υπέροχος, αιρετικός και πάντα παρών, με τα λόγια του και τη μουσική του να συνοδεύει τις στιγμές μας.

Να πληθαίνουν τα βράδια αυτά, ευχόμαστε, να βρίσκουμε πάντα τρόπο να συναντιόμαστε σε τέτοιες συνθήκες, να φωνάζουμε τους πόθους μας, να ενωνόμαστε. «Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η ρόδα που κολλάει κι όλο στην αρχή γυρνάει πού θα πάει θα ξεκολλήσει κι ο κόσμος σαν σαράβαλο γι’ αλλού θα ροβολήσει». Άντε και στα επόμενα!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Ευχαριστούμε το Release Athens Festival για την παραχώρηση των φωτογραφιών 

 

Ένα ζεστό βράδυ Σαββάτου, βρεθήκαμε στο Ηρώδειο, το γεμίσαμε, για να απολαύσουμε την επιστροφή της Patti Smith στην Αθήνα, μετά από 6 χρόνια.

Μόλις η Patti έκανε την εμφάνισή της στη σκηνή του Ηρωδείου ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα και φωνές εκδηλώνοντας από την πρώτη στιγμή την αγάπη του. Ξεκινώντας με το “Dancing Barefoot”, και τις απλές χορευτικές της κινήσεις, ο κόσμος άρχισε να δίνει ρυθμό και παλμό από το πρώτο κιόλας κομμάτι.

Ήταν ένα πολύ εκδηλωτικό κοινό αυτό χθες στο Ηρώδειο. Κοινό σε όλο το φάσμα των ηλικιών, πράγμα πολύ ευχάριστο και αισιόδοξο. “Patti Smith I love you” φώναξε κάποιος, με την Patti να απαντάει “Send me your picture”.

Μας είπε πόσο ευγνώμων είναι που παίζει μουσική σε αυτό τον χώρο, κάτω από την Ακρόπολη, και μας το τραγούδησε κιόλας με το “Grateful”.

Το βράδυ κινήθηκε σε κομμάτια από την δισκογραφία της Patti Smith αλλά και σε διασκευές. Ακούσαμε Bob Dylan, αλλά και το “Since I’ve Been Loving You” των Led Zeppelin, σε μια εκρηκτική blues εκτέλεση.

Το κοινό ακολουθούσε τη ροή της συναυλίας και έδινε το ρυθμό μαζί με τη μπάντα. Ήταν πολύ ενθουσιασμένο, αλλά παρέμεινε και άκρως σιωπηλό τη στιγμή που έπρεπε. Αυτή η στιγμή ήταν όταν η Patti Smith έκανε αναφορά στον Allen Ginsberg και σχολίασε τους νόμους που ψηφίζονται αυτό το διάστημα στις ΗΠΑ και στον κόσμο, με αφορμή την κατάργηση της προστασίας του δικαιώματος στην άμβλωση από το σύνταγμα των ΗΠΑ. Αφού μας είπε πόσο λείπει ο Ginsberg στο σήμερα, μας απήγγειλε το Footnote to Howl, σε μία από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς.

Η φυσιογνωμία της Patti Smith είναι μαγική, πότε είναι ένα αερικό που χορεύει πάνω στη σκηνή, πότε μια ποιήτρια, και πότε ερμηνεύει τόσο παθιασμένα που μπορεί να σε ξεσηκώσει, χωρίς να σου αφήσει κανένα περιθώριο να αγνοήσεις αυτό που έχει να σου πει. Κυριολεκτικά δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Σε μαγνητίζει, και το κάνει αβίαστα, ακόμα και με μια απλή κίνηση των χεριών της. Σε αυτή την απλότητά της βρίσκεται και η μαγεία της.

Μας μίλησε για τη Μαρία Κάλλας, πως την έχει μελετήσει και έχει μάθει πολλά από αυτή. Μας μίλησε για τραγούδια που άκουγε έφηβη στο πικάπ και προσπαθούσε να τα αποστηθίσει.

Φτάνοντας η βραδιά προς το τέλος, και αφού το γεμάτο Ηρώδειο άρχισε να σηκώνεται σιγά σιγά στο πόδι για να τραγουδήσει το “Because the Night”, άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες.

Οι ψιχάλες έγιναν βροχή κατά τη διάρκεια της φοβερής ερμηνείας στο “Pissing in a River”, που πιστεύω πως ήταν η κορυφαία στιγμή της βραδιάς από άποψη απόδοσης και ερμηνείας.

Και ενώ η βροχή συνέχιζε, κανένας δεν πτοήθηκε! Η Patti μας τραγούδησε “Jesus died for somebody sins but not mine…” και πλέον το Ηρώδειο είναι όλο στο πόδι, τραγουδάει και χορεύει. Η Patti γίνεται ξανά έφηβη, πετάει το σακάκι της και δίνει τον καλύτερό της εαυτό σε ένα ξεσηκωτικό φινάλε.

Ο κόσμος έμεινε όρθιος να χειροκροτάει για να δει την μπάντα να επιστρέφει για το encore. People Ηave the Power φωνάζαμε, “Believe it” μας απαντούσε η Patti, δημιουργώντας φοβερή ατμόσφαιρα και συγκίνηση.

Η βροχή όχι μόνο δε χάλασε τη βραδιά, αλλά έδωσε περισσότερη ενέργεια σε μπάντα και κοινό για να την κάνουν αξέχαστη!

Το Σάββατο στο Ηρώδειο, δεν υπήρχαν φανταχτερά σκηνικά, δεν υπήρχαν πολλές “φανφάρες” πάνω στη σκηνή. Υπήρχε η μπάντα, στημένη κοντά ο ένας στον άλλον, μόνο με τη μουσική της και μπροστά στο κοινό της. Το Σάββατο στο Ηρώδειο, είδαμε μια “ιέρεια”, που δεν τα χρειάζεται όλα αυτά. Μην ξεχνάμε πως πάνω της κουβαλάει μεγάλο μέρος της ιστορίας του rock n roll, της σκηνής της Νέας Υόρκης, του CBGB και του ξεκινήματος του punk, αλλά και τους beat ποιητές. Τι και αν πλέον είναι 75 χρονών; Έκανε αυτό που ξέρει. Πήρε το μικρόφωνο και μας παρέσυρε στα τραγούδια της και έκανε τη βραδιά μαγική. Απλά, λιτά και απέριττα.

Καθώς η Patti μας χαιρετούσε, ήρθε η σειρά μας να της πούμε ότι είμαστε ευγνώμονες που την είδαμε, ελπίζοντας να την ξαναδούμε σύντομα.

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

Οι metal συναυλίες είναι από τις καλύτερες εμπειρίες που μπορεί κάποιος συναυλιάκιας να έχει. Ακόμα κι αν δεν ακούει metal, είναι μια πραγματικότητα. Γιατί το κοινό είναι απολαυστικό, το ευγενικότερο όλων, ξεσπάνε οι άνθρωποι και ταυτόχρονα σου λένε «ωπ σόρυ, σε έσπρωξα;». Γιατί οι μπάντες τα δίνουν όλα, κι όταν λέμε όλα εννοούμε ό,τι έχουν από ψυχικό κόσμο και σωματικές αντοχές ως ό,τι έχουν από χρήματα για PA και εξαντλητικά decibel, κι από φαντασία για οφθαλμόλουτρα όπως το χθεσινό. Έγινε χαμός, τι να λέμε.

Φτάσαμε στο παρά πέντε και προλάβαμε να ακούσουμε Rotting Christ στην ήδη κατάμεστη πλατεία Νερού. Ο Σάκης Τόλης, ο Θέμης Τόλης στα ντραμς και τα δύο νεούδια-μέλη της μπάντας, οι ξαπλωμένοι σταυροί και μια ώρα από αγαπημένα ακούσματα της ξακουστής μπάντας έδωσαν το απόλυτο support στους Manowar. Πολύς κόσμος ήταν χθες στο Release αποκλειστικά για τους Rotting Christ, και δικαίως. 666, Αθάνατοι εστέ, Άπαγε Σατανά (Σάτανα, για να ακριβολογούμε), Dies Irae, Xibalba, Grandis Spiritus Diavolos και φυσικά Non serviam. Μεγάλες στιγμές, όπως πάντα, άλλωστε, στα live τους. Το μόνο που μας έλειψε ήταν το Horsemen, την υπέροχη διασκευή από τους Afrodite’s Child του Παπαθανασίου. Το περιμέναμε σαν φόρο τιμής. Προχωρώντας να πούμε, λοιπόν ότι εκτός του ότι οι Rotting Christ είναι σήμα κατατεθέν της ελληνικής metal σκηνής και, σαφέστατα, αναμενόμενη και ευστοχότατη επιλογή να βρίσκονται στο line up μιας τέτοιας βραδιάς, υπάρχει κι άλλη σύνδεση μεταξύ τους με τους Manowar, κι αυτή είναι η «πάσα» για να περάσουμε στη φαντασμαγορία των Manowar, που ακολούθησε.

Ο Σάκης Τόλης και ο Joey DeMaio συνεργάστηκαν στο project «The Revenge Of Odysseus” που είναι εμπνευσμένο από την «Οδύσσεια» και παρουσιάζεται ως συνέχεια του “Achilles, Agony and Ecstasy in Eight Parts” από το “The Triumph Of Steel” που κλείνει τα 30 χρόνια, κι από το οποίο χθες ακούσαμε στο encore ένα μικρό του κομμάτι. Στο stage του Release ανέβηκε ο Κωνσταντίνος Καζάκος για το Telemachus (part 1) με περικεφαλαία και ανέγνωσε Όμηρο,μεταφρασμένο από τον Σάκη Τόλη, ω φίλοι. Επίσης, με χλαμύδα και ανάλογη σοφία εμφανίστηκε και ο James Cosmo για την παρουσίαση του project στο Sword of the Highlands. Ναι, αλήθεια. Σου μυρίζει καλτίλα; Δεν είσαι true fan.

Στο μουσικό κομμάτι της πρώτης βραδιάς του εορταστικού tour CRUSHING THE ENEMIES OF METAL ANNIVERSARY TOUR ’22, οι Manowar έδωσαν στο πιστό τους κοινό μια γερή δόση της δικής τους power metal, αυτής της επικής δημιουργίας, παίζοντας δύο ολόκληρες ώρες. Την παράσταση έκλεψε ο Eric Adams που μετά από τόσα χρόνια, στα 69 του, διατηρεί τη φωνάρα του σε άριστη κατάσταση. Μόνο αυτός και ο Dickinson έμειναν, να τα λέμε κι αυτά. Παράπονο των fans το ότι δεν έπαιξαν tracks από το Hail to England. Αλλά ποιος νοιάζεται; Hail and Kill σου λέει και τα μυαλά στα κάγκελα. Defender, Gates of Valhalla, Warriors of the world united, Black wind,fire and steel, Battle Hymn και καπνογόνα, headbanging, μωρά, έφηβοι, μεσήλικες και παππούδες. Τι άλλο να ζητήσεις;

Ο DeMaio έκανε και το disclaimer για την συναυλία της Ισπανίας που ακύρωσαν, λέγοντας ότι το θέμα των Manowar είναι πάντα το κοινό τους που θέλουν να το προστατεύσουν, γι αυτό και τα χρήματα των εισιτηρίων τα επενδύουν στα show τους, στον ήχο τους, στη διοργάνωση των live τους. Κι αλήθεια είναι. Οι άνθρωποι παρέμειναν πιστοί στο γκίνες που έχουν σπάσει για την ένταση της μουσικής τους – στα bass solo ένιωθες τα ηχεία στην καρδιά σου δηλαδή- είχαν φωτιές, είχαν καπνούς, είχαν ηθοποιούς, μεγαλύτερο stage, καλύτερο PA, δυνατότερα φώτα. Το τιμούν το κοινό τους.

Οι Manowar στα 70 τους παραμένουν ενεργέστατοι, δυναμικοί, απτόητοι, και ο κόσμος τους λατρεύει γι αυτό. Αφού ο DeMaio έσπασε τις χορδές του μπάσο του, αποχώρησαν με πυροτεχνήματα, με όλους τους παρευρισκόμενους (πάνω από 15.000 άτομα) ευχαριστημένους και χορτασμένους. In metal we trust, κι ότι θένε ας λένε.

ΥΓ: Μέσα σε όλα τα συγκινητικά που συνέβησαν χθες, υπήρξε και μια στιγμή που μόνο σε metal συναυλία θα ζούσαμε. Στο κιόσκι με τις μπύρες, υπήρχε ένα πανό με το σκίτσο του Νίκου Ζαγγογιάννη, του αγαπημένου μας μακρυμάλλη, ροκά, που έπαιζε μουσική σε όλα τα ροκ στέκια, που μας σέρβιρε μπύρες σε όλα τα φεστιβάλ, που μας χάριζε χαμόγελα και αγκαλιές, και που έφυγε νωρίς από την παρέα. Οπότε, σε ξαναευχαριστούμε για όλα Νίκο.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφία : Anthony ka