Κατηγορία: MUSIC

 

Η καταπληκτική εμφάνιση του Bryan Adams στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ μεσα από 14 φωτογραφίες

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Οι Fujiya and Miyagi σχηματίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας των 00s, και, μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει εννέα στούντιο άλμπουμ. Από το εξαιρετικό “Transparent Things“, το “Lightbulbs”, το ομώνυμό τους του 2017 ως και το περσινό ακαταμάχητο “Little Versions“, οι Βρετανοί από το Μπράιτον φτιάχνουν μουσική για χορό. Με έξυπνες μελωδίες, ηλεκτρονικό παλμό, και μπόλικη synth pop περιμέναμε ένα live που θα ευχαριστιόμασταν πολύ. Όμως, δεν συνέβη αυτό.

 

 

Ίσως να φταίει που δεν υπήρξε ένα support act να ζεστάνει το κοινό, ίσως να φταίει που όλα τα όργανα ακούγονταν στην ίδια ένταση, ίσως να φταίει που πλησιάζει ανάδρομος ο Ερμής (;!). Από την αρχή η performance τους ήταν χλιαρή. Μια φλατ αισθητική, σαν να έλειπε το συναίσθημα, όλα παίζονταν με τον ίδιο τρόπο, τον ίδιο τόνο, δεν υπήρχε κανένα ξέσπασμα. Στο Collarbone κάπως ξέφυγαν από την βαρετή πεπατημένη αλλά ακόμα κι όταν ακούσαμε το Knickerbocker, το καταλάβαμε από το «vanilla, straweberry» που κάπως ακούστηκε γνώριμο.

 

 

Προς το τέλος της συναυλίας, έπαιξαν το Impossible Objects of Desire και ανεβήκαμε κάπως. Κάτι το πλήκτρο αλά Moroder, κάτι κι ο κόσμος που περιμένοντας για τόση ώρα μια δυνατή στιγμή, άρχισε να χοροπηδάει, τελοσπάντων ήταν μια ωραία στιγμή.

 

 

Παρόλ’αυτά, το σχετικά λίγο κοινό, φάνηκε να περνάει καλά. Διάφορες ηλικίες με ποτάκι, μπαινόβγαιναν στο Fuzz για τσιγάρο, κουνιούνταν λίγο στον ρυθμό, η ατμόσφαιρα ήταν ωραία. Έμοιαζε, όμως, περισσότερο με ένα βράδυ σε ένα ωραίο venue ακούγοντας μια μπάντα που δειλά ξεκινούσε την πορεία της, παρά το live μιας μπάντας όπως οι Fujiya and Fujiyama που προσδοκούσαμε να μας διασκεδάσει τόσο πολύ.

 

 

 

 

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

 

 Plisskën presents cumgirl8 + BIPOLIA

 

«Catch them live; their shows are one of the most immersive and engaging post-punk experiences to be had in this current generation of bands.»
Creem

 

cumgirl8

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BIPOLIA

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

PAIN & Degenerate Mind

 

PAIN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Degenerate Mind

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά)

 Plisskën Festival : Forest Swords live + special guest: SPIVAK στο Ωδείο Αθηνών, Αμφιθέατρο Ι. Δεσποτόπουλος

Forest Sword

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SPIVAK

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

EDEN presents MALL GRAB + CHLOE CAILLET+ JAY JAY at Athens Conservatoire

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

του Duke Zappa

 

Αλήθεια, πως μπαίνει η ομορφιά σε λέξεις; Πως μπορεί να μεταφραστεί μια βραδιά χαρούμενων συναισθημάτων σε ένα κείμενο;

 

Η ώρα έχει φτάσει εννιάμισι το βράδυ, και οι Magnetic Fields λαμβάνουν θέση στην σκηνή του Floyd, με τον Stephen Merritt να κάθεται μπροστά και αριστερά στην σκηνή, την Shirley Simms με το γιουκαλίλι της μπροστά και δεξιά, τον Sam Davol και το ηλεκτρικό βιολοντσέλο του να καταλαμβάνουν το κέντρο, και τον John Woo να βρίσκεται χωμένος κάπου πίσω και δεξία.

 

 

Ξεκίνημα, λοιπόν, με το Castles of America, σε μια setlist που την μερίδα του λέοντος είχαν το πρόσφατο Quickies και το κλασσικό πλέον 69 Love Songs. Ο Merritt και η παρέα του έδειξαν από την αρχή γιατί ήταν τα unplugged darlings του Αμερικάνικου Κολλεγιακού Ραδιοφώνου, παρά το γεγονός ότι ο ήχος που κυριαρχούσε στις συγκεκριμένες ραδιοφωνικές συχνότητες εκείνη την εποχή, ήταν βουτηγμένος στην κιθαριστική παραμόρφωση.

 

Το κύριο συστατικό της βραδιάς ήταν οι καθαρές μελωδίες από τα ακουστικά – στην πλειοψηφία τους – όργανα, και τις μελωδικές γραμμές στα φωνητικά, που υποστηρίζονταν από ελάχιστες και πολύ διακριτικές ηλεκτρονικές παρεμβάσεις σε σημεία. Το ιδιότροπο και ελαφρώς off-beat χιούμορ του Stephen Merritt κάλυπτε τις όποιες αμήχανες στιγμές ανάμεσα στα κομμάτια, οι οποίες ήταν τόσο μικρές που ίσα ίσα χώραγε το να ακουστεί ο τίτλος του επόμενου κομματιού, και να προχωρήσει η παρέα στο επόμενο κομμάτι με έναν τρόπο απόλυτα φυσικό μα καθόλου μηχανηστικό, συνεπαίρνοντας τον κόσμο που είχε σχεδόν γεμίσει την πλατεία του Floyd.

 

 

 

Ελαφριά γελάκια στα Kraftwerk in a black-out, , The Day the Politicians Died και Biker Gang,για να έρθουν οι πρώτες ανατριχίλες στο Candy (καμία σχέση με το τραγούδι των Jesus And Mary Chain σύμφωνα με τον Merritt, και ας ακολουθεί τον ίδιο α λα Phil Spector ρυθμό), οι οποίες θα ισχυροποιηθούν με το The Book of Love, δύο τραγούδια αργότερα. Papa was a Rodeo και κάπου νιώθω την καρδιά μου να ελαφρώνει και να πεταρίζει σαν πουλάκι, μέχρι να έρθει η ώρα να αναλάβει η Shirley Simms τα lead φωνητικά και να οδηγήσει τον Merritt αλλά και ολόκληρο το Floyd σε ένα τρίλεπτο sing-along στο All My Little Words.

 

 

 

Aμέσως μετά πετάγεται ο θεούλης John Woo από πίσω δεξιά για να δώσει μαθήματα feel-good αίσθησης και φωνητικής στο The Luckiest Guy on the Lower East Side, με τον κόσμο από κάτω να χορεύει. Ένα ακόμη πέρασμα από τα Get Lost ( All the Umbrellas In London) και Holiday (Take Ecstasy With Me) και όλοι μοιάζουν έτοιμοι να βγουν από το FLOYD με ένα τεράστιο χαμόγελο. Η μπάντα, όμως, είχε έναν ακόμη άσσο στο μανίκι της: επέστρεψε στα γρήγορα με μια εκτέλεση του Chicken With Its Head Cut Off μέσα σε επιφωνήματα ενθουσιασμού και αλλαλαγμούς, με το κοινό μπροστά από το stage να χορεύει χαμογελαστός.

 

 

Τελικά, οι Magnetic Fields μάλλον έδωσαν σε όλο αυτό τον κόσμο που ήρθε να τους δει, αυτό ακριβώς που ήθελε και χρειαζόταν. Ένα ενενηντάλεπτο feel good διάλλειμα, μια μικρή φυγή από την ζωφερή πραγματικότητα των ημερών.

 

 

Νωρίτερα, βγήκε στην σκηνή ο Ed Dowie, καθισμένος πίσω από μια μεγάλη κονσόλα. Η ηλεκτρονική αλλά και ταυτόχρονα “παλιομοδίτικη” παραγωγή και η χροιά της φωνής του, τον έκαναν να φαντάζει πολύ διαφορετικός αλλά ταυτόχρονα πολύ συγχρoνισμένος με το σύμπαν των Magnetic Fields, κάνοντας τα περίπου 40 λεπτά του σετ του να περάσουν αρκετά ευχάριστα. Γενικά άφησε καλές εντυπώσεις, και αφού μας αποχαιρέτησε ευγενικά, μας άφησε να περιμένουμε το “κυρίως πιάτο” της βραδιάς.

Υ.Γ. Well my heart’s runnin’ round like a chicken with its head cut off.

 

Magnetic Fields

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ed Dowie

 

 

 

 

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Enter Shikari & Lake Malice

 

Enter Shikari

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lake Malice

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά)

 

 

 

Ο Kid Francescoli κάνει εμφανίσεις που διέπονται από μια φινέτσα, μια αισθητική που χαρακτηρίζεται από μια απαλή ατμόσφαιρα. Δεν είναι μια κάποια εξτραβαγκάνζα που θα σου δώσει κάτι καινούριο ως δημιουργία, όμως τα απαλά φωνητικά και οι καλοδουλεμένες γκρούβες των τραγουδιών του σε περιβάλλουν σχεδόν με κάποια τρυφερότητα. Χθες στο Gagarin έγινε ένα πάρτυ που θύμιζε εποχές ανέμελες όπου όλα τα σενάρια έμοιαζαν πιθανά.

 

 

Από το πρώτο μισάωρο οι εναλλαγές των κομματιών μας έβαλαν σύντομα στο electro pop/funky κλίμα του Francescoli. Μερικές φορές η κατάσταση θύμιζε Kavinsky, κάποιες άλλες νόμιζες ότι κάπου ο Moroder σκάει γελάκι στη γωνία, και κάποιες άλλες οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν εφάμιλλες κάποιου τεκνόπαρτου στο κέντρο της πόλης. Ο Francescoli άλλωστε, δεν φημίζεται για τις δημιουργικές του καινοτομίες αλλά πολύ περισσότερο για τις catchy μελωδίες του, τις ικανότητές του ως producer, για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί στις εμφανίσεις του, για τις ενδιαφέρουσες συνεργασίες του. Από το Blow up του ’14 ως το Moon  του ΄17 και το τελευταίο του release, το Take Time, κερδίζει τις εντυπώσεις στην Ευρώπη και το απέδειξε και στη χθεσινή του συναυλία.

 

 

Αρκούσε να δώσει το σήμα και το γεμάτο Gagarin ξεσηκωνόταν απαντώντας άμεσα στο νεύμα του. Η εξαιρετική παρουσία της μπασίστριας Andrea Durant ήταν το κερασάκι στην τούρτα -ίσως και η μισή τούρτα, θα πουν πολλοί. Επιβλητική και δυναμική στις κινήσεις της, με έναν διάχυτο ερωτισμό, η Durant καθήλωνε το κοινό και μόνο με την ύπαρξή της στο ημίφως του stage. Μουσική και φωνητικά παρουσιάστηκαν σαν να ακούγονταν σε studio version, κάτι το οποίο είναι κοινός τόπος στις εμφανίσεις του Francescoli. Ο δε Raphaël Léger, ο ντράμερ του τρίο, αποδείχτηκε πραγματικό drum mashine, γκρουβάροντας σε κάθε κομμάτι.

 

Στο μιαμισάωρο live του όλα λειτούργησαν υπέροχα: ο φωτισμός έπαιζε στην ένταση που έδενε με τη μουσική, το σκηνικό με τους led προβολείς που άλλαζαν χρώματα αντικατέστησε επάξια κάθε visual show που θα μπορούσε να προβάλλεται -δίνοντας και την πρωτοκαθεδρία στην μπάντα, ένα πρόβλημα στον ήχο λύθηκε σχετικά άμεσα, οπότε μπορέσαμε να απολαύσουμε το live (φανταστικός ηχολήπτης). Στο Moon που ήταν και το αποχαιρετιστήριο track, συνέβη ακριβώς ότι περιγράφει ο Franscescoli και για τη δημιουργική του διαδικασία: αφέθηκαν όλοι εντελώς ελεύθεροι και μας συνεπήραν κι εμάς. Μια γιορτή χωρίς επιτηδευμένες εξάρσεις ήταν η χθεσινή, τρυφερή και ονειροπόλα.

Νωρίτερα ακούσαμε τον One of Vas που έπαιξε μόνος dreamy electro. Κι ενώ ξεκίνησε μέσα στην -αναμενόμενη- οχλαγωγία, όσο περνούσε η ώρα γινόταν και καλύτερος. Προς το τέλος που τα beat «έσκαγαν» εντονότερα κι ο ίδιος αφέθηκε στην εμπειρία, συνδεθήκαμε  εμείς καλύτερα με την performance του. Well done Plisskën Festival, υπέροχη επιλογή!

 

 

ΥΓ.: Χρειαζόμαστε τέτοιες στιγμές μέσα στην αμηχανία των καιρών που βιώνουμε. Κι όπως λέει η Brene Brown, «χρειάζεται δύναμη για να πεις ναι στην ξεκούραση και το παιχνίδι, σ΄ έναν κόσμο όπου η εξόντωση θεωρείται σήμα κατατεθέν».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Epica at Floyd

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Red Snapper & The Unsound Mind at Fuzz Club Live

Red Snapper

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Unsound Mind

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Blind Guardian

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)