Κατηγορία: REVIEWS

Paradise Lost

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Έχουν περάσει δύο (και πλέον) χρόνια από την αρχή της πανδημίας, από τότε που αλλάξαμε τρόπο ζωής και σταματήσαμε να πηγαίνουμε σε συναυλίες -τουλάχιστον με τον τρόπο που πηγαίναμε παλιότερα. Το τελευταίο διάστημα, ευτυχώς, φαίνεται πως τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν το δρόμο τους καθώς το συναυλιακό καλεντάρι έχει γεμίσει!

Η πρώτη ημερομηνία που σημειώθηκε στο ημερολόγιο (από τις πολλές ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές) ήταν η 15η Απριλίου. Ο Steve Wynn επισκέφθηκε την Αθήνα για ακόμη μία φορά, στο Gazarte, για ένα solo ακουστικό σετ, παρόμοιο με αυτό που είχαμε παρακολουθήσει στις 19 και 20 Νοεμβρίου στο Tiki Bar, παρέα με τον Chris Cacavas.

Πολύ αγαπητός στο ελληνικό κοινό, χαίρει μεγάλης αποδοχής σε κάθε του επίσκεψη είτε μόνος του είτε με τους Dream Syndicate.

Τη βραδιά άνοιξαν, οι συνήθεις ύποπτοι για αυτή την περίσταση, Dustbowl. Πλέον έχουν στο ενεργητικό τους δύο opening στους Dream Syndicate και άλλα 2 στον Wynn.

Οι Dustbowl ανέβηκαν στη σκηνή στις 21.45 για να παίξουν ένα set με χαμηλωμένες τις εντάσεις, προσαρμοσένο στην περίσταση, το οποίο κράτησε περίπου 45 λεπτά.

Η εμφάνισή τους, πρώτη από τον Μάρτιο του 2019, βασίστηκε σε κομμάτια κυρίως του “The Great Fandango” (2016) αλλά και της τελευταίας τους κυκλοφορίας “The Story of Mr. Dandy Gasoline” (2019). Θα μπορούσαμε να πούμε πως φάνηκαν κάπως “μουδιασμένοι”, κυρίως στο ξεκινήμα, πιθανόν εξαιτίας της μεγάλης απουσίας τους από τη σκηνή. Με την ώρα πάντως, έβρισκαν καλύτερα τα πατήματά τους. Από το set τους, ξεχώρισα το “Gracious Exile”, “Sweet Flowers and Vine” και το “The Great Fandango”.

Μετά το διάλειμμα για τις απαραίτητες αλλαγές, και στις 22.45 στη σκηνή ανέβηκε ο Steve Wynn.

Ξεκίνημα με το “Follow Me” από το τρίτο προσωπικό του album “Fluorescent” και με όλα τα μάτια και τα αυτιά στραμμένα πάνω του. Τουλάχιστον στο μπροστά μέρος του χώρου που καθόμουν, δεν υπήρχε ούτε ψίθυρος ή κάποια συζήτηση. Ο κόσμος σιγοτραγουδούσε, κρεμόταν από τα χείλη και τα χέρια του Wynn, ενώ στο τέλος κάθε κομματιού τον χειροκροτούσε όλο και πιο δυνατά, δείγμα της μεγάλης αγάπης που του έχει.

Το  set που περιείχε κομμάτια από το σύνολο της 40ετούς πορείας του, και συχνά, ανάμεσα στα κομμάτια, αστειευόμενος, μας θύμιζε ότι όλα ξεκίνησαν “σαν σήμερα 40 χρόνια πριν”. Η αναφορά αυτή χρειαζόταν γιατί φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου των Dream Syndicate, του εμβληματικού “The Days of Wine and Roses”. Ενός album που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην underground σκηνή της Αμερικής.

Ο Wynn, παρόλο που ήταν μόνος με την κιθάρα του στη σκηνή, κατάφερε να μας κρατά προσηλωμένους. Ιδιαίτερη αποδοχή είχαν τα κομμάτια των Dream Syndicate, το “The Side I’ll never Show”, το  “Tell Me When It’s Over”, το “Boston” (αγαπημένο του ελληνικού κοινού) και φυσικά το “The Days of Wine and Roses”. Βέβαια, η καριέρα του Steve Wynn περιλαμβάνει πάνω από 400 ηχογραφημένα τραγούδια, όπως μας είπε σε κάποια από τις ιστορίες του ανάμεσα στα τραγούδια, και αν μπορούμε να πούμε ότι ξεχώρισαν κάποια, θα λέγαμε το “Sustain”, το “Shelleys Blues Pt.2” και φυσικά το “Amphetamine”, με το οποίο και έκλεισε το κυρίως κομμάτι του set του πριν τα encore.

Φτάνοντας προς το τέλος, και αφού πήρε ένα μεγάλο χειροκρότημα από τις πρώτες κιόλας νότες του “When You Smile”, μας αποχαιρέτησε με το “There Will Come a Day” και τις αισιόδοξες σκέψεις του.

Επειδή όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό, και μετά από φωνές και χειροκροτήματα του κοινού, επέστρεψε και πάλι στη σκηνή, για να μας πει το ήρεμο “Whatever You Please” και μία πολύ δυνατή εκτέλεση του “See That My Grave Is Kept Clean”.

Υποκλίθηκε, μας ευχαρίστησε και μας υποσχέθηκε πως σύντομα θα μας επισκεφθεί με τους Dream Syndicate.

Κατεβαίνοντας από τη σκηνή, πήγε κατευθείαν στον πάγκο με το merch για να υπογράψει cd, όπου έκανε ξεχωριστό σκίτσο σε κάθε cd (!), αλλά και για συζητήσεις.

Μια πολύ όμορφη βραδιά έφτασε στο τέλος της. Μια βραδιά που μάλλον την είχαμε πολύ ανάγκη όπως φάνηκε, αφού φεύγοντας παρατηρούσες χαμογελαστά πρόσωπα. Στην αναμονή για κάποιες υπογραφές του Wynn γινόταν κουβέντα, ο κόσμος γινόταν ξανά μια παρέα θυμίζοντας τις προ-covid εποχές. Αν μπορούσα κάπως να χαρακτηρίσω αυτό το live, θα ήταν σαν reunion, αφού υπήρχαν πολλές συναντήσεις μετά από καιρό, ανθρώπων που βρίσκονταν στις συναυλίες.

 

Κείμενο & Φωτογραφίες : Μιχάλης Κανάκης 

Balthazar

Pink Vanity

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Γράφει ο Μιχάλης Κανάκης.

«Στην Ιστορία της Ποίησης οι μεγάλοι Ποιητές μάς δείχνουν με σημάδια όψεις του μέλλοντός μας. Στην Ιστορία του Τραγουδιού οι μεγάλοι στιχουργοί το δηλώνουν απλά και ξεκάθαρα. Βλέπουν και εκφράζουν πριν από εμάς αυτό που θα γίνει συνείδηση κάποια χρόνια μετά. Η Τέχνη δεν αξίζει τον κόπο αν μόνο αντανακλά αυτό που γίνεται τώρα και που τώρα είναι κατανοητό. Πρέπει να δείχνει, να φωτίζει, να μεγεθύνει τις -καλά- κρυμμένες πλευρές των γεγονότων. Αυτό κάνει ο Αλκαίος στο Εμπάργκο. Τραγούδια συγκυρίας, τραγούδια που θα λειτουργούν στο μέλλον ως αρχαιολογικά ευρήματα.»

Με αυτά τα λόγια του ίδιου του Θάνου Μικρούτσικου, λόγια για τον Άλκη Αλκαίο, ξεκίνησε η συναυλία-παρουσίαση της επανεκτέλεσης/επανακυκλοφορίας του «Εμπάργκο».

Δίσκος ορόσημο στη δισκογραφία του Θάνου Μικρούτσικου, το πρώτο του έργο αποκλειστικά βασισμένο σε ποίηση του Άλκη Αλκαίου, τον «ποιητή που υποδυόταν τον στιχουργό» όπως έλεγε ο Θάνος. Σχεδόν 40 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του, του Εμπάργκο παραμένει σύγχρονο. Αυτό οφείλεται στις πρωτοποριακές ενορχηστρώσεις του Μικρούτσικου αλλά και στα ποιήματα του Αλκαίου που έχουν σαν άμεση αναφορά τον άνθρωπο και μένουν διαχρονικά.

Οι αναφορές του Αλκαίου στα ποιήματά του, και συγκεκριμένα στο Εμπάργκο, δεν περιορίζονται στα σύνορα της χώρας μας, αλλά καταπιάνεται με πρόσωπα και καταστάσεις που ξεπερνούν την ελληνική πραγματικότητα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στο Εμπάργκο είναι το «Μες στο Χημείο του Μαγιού (Τουρκία `81)» που μας παραπέμπει στη σφαγή της πλατείας Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης την Πρωτομαγιά του 1977, όταν παρακρατικοί άνοιξαν πυρ εναντίον διαδηλωτών που βρίσκονταν εκεί για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς, αλλά και τα κινήματα αλληλεγγύης στους Τούρκους αγωνιστές εκείνη την περίοδο ανά τον κόσμο («να κάνει ο Χικμέτ διαδήλωση στη Ρώμη»..).
Όπως επίσης στο κομμάτι «Γαμμαγραφία- Σαλβαντόρ `80» όπου στο πρόσωπο του Μιγκέλ αναγνωρίζει τον κάθε ήρωα-θύμα της αντίστασης κατά της στρατιωτικής χούντας που είχε επιβληθεί στο Ελ Σαλβαδορ, το Γενάρη του 1980.

Οι φρεσκαρισμένες οι ενορχηστρώσεις, που έχει αναλάβει ο επί χρόνια συνεργάτης (alter-ego του Μικρούτσικου) Θύμιος Παπαδόπουλος, δίνουν μια νέα πνοή στο έργο. Άλλωστε οι πρώτες συζητήσεις για την νέα μορφή, είχαν γίνει όσο ο Θάνος ήταν εδώ. Μάλιστα, είχε αναφέρει πως ίσως να μην έπρεπε να χρησιμοποιήσει τόσους διαφορετικούς ερμηνευτές στην αρχική κυκλοφορία. Πράγμα που συμβαίνει εδώ με το Θηβαίο και τον Πασχαλίδη που αναλαμβάνουν τις ερμηνείες. Πότε μοιράζονται τα φωνητικά όπως στο «Κακοήθες Μελάνωμα», πότε ο καθένας ξεχωριστά όπως στο «Γαμμαγραφία (Σαλβαντόρ 80) που ερμηνεύει ο Πασχαλίδης ή το «Ωδή σ΄ ένα δρομέα ημιαντοχής» που ερμηνεύει ο Θηβαίος. Ενώ συμμετέχει και ο Γιάννης Κότσιρας στο «Ερωτικό» και στο «Μεταμεσονύχτιο».

Υπάρχει όμως και μία προσθήκη. Το ποίημα «Spleen» που ενώ είχε ηχογραφηθεί, τελικά δεν είχε συμπεριληφθεί στην πρώτη κυκλοφορία του 1982. Έτσι εδώ έχουμε την πρώτη κυκλοφορία του με το πολύ συγκινητικό φινάλε, με τον Θάνο να ακούγεται να ερμηνεύει(πιάνο-φωνή) την τελευταία στροφή:

«Μα δεν κουνιέται ούτε φύλλο,

όλα εδώ είναι μονότονα,

να’χα τουλάχιστον μια αγάπη,

κάπως την ώρα μου να σκότωνα»

Εκείνη τη στιγμή νιώσαμε τόσο έντονη την παρουσία του Θάνου στη σκηνή. Εκεί στα αριστερά, στο πιάνο του, να παίζει, να διευθύνει, να ερμηνεύει και να μας συμπαρασύρει στην ένταση.

Με την ολοκλήρωση της ερμηνείας του «Εμπάργκο» στο σύνολό του, ακολούθησε μια γιορτή-αφιέρωμα στο σύνολο της πορείας του Θάνου Μικρούτσικου. Ο Πασχαλίδης, ο Θηβαίος, η Αντωνοπούλου, ο Κότσιρας, ο Θωμαΐδης και ο Μητσιάς, κάποιοι από αυτούς που περπάτησαν μαζί του, ήταν επί σκηνής για να ερμηνεύσουν μέρος της κληρονομιάς που άφησε ο Θάνος. «Μικρόκοσμος», «Άννα μην κλαις», «Καραντί», «Τυμβωρύχος», «Άμλετ της Σελήνης», «Για μια Ντολόρες», «Σταυρός του Νότου» και πολλά άλλα, για να κλείσουν τη βραδιά όλοι μαζί επί σκηνής με τη «Ρόζα» και τη «Θεσσαλονίκη» αλλά και το «Η πιο όμορφη θάλασσα» με τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ να τραγουδιούνται σχεδόν α καπέλα, ενώ στην οθόνη πίσω να φαίνεται γραμμένη από το Θάνο η -εμπνευσμένη από τον Καββαδία- φράση «Κατάκτησε το αδύνατο» Αυτό δηλαδή που λέει “Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία”.

Μέσα σε αυτή την παράξενη εποχή του covid, όπου παρακολουθούμε τις συναυλίες καθήμενοι, με αποστάσεις και μάσκα, αρκετός ο κόσμος βρέθηκε στο Christmas Theater εχθές, Πέμπτη 23/12, σε μια συναυλία- μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του Θάνου Μικρούτσικου. Χαρακτηριστική ήταν η συμμετοχή του κόσμου όταν οι ερμηνευτές μας καλούσαν να τραγουδήσουμε παρέα και φάνηκε πόσο μας έχουν λείψει τέτοιες στιγμές.

Βρεθήκαμε σε μια γιορτή, όπως θα την ήθελε και ο Θάνος, όπως θα ήθελε να τον θυμόμαστε και να παίρνουμε ανάσα, θάρρος και δύναμη μέσα από το έργο που άφησε.

της Ζωής Νικολάου
(η φωτογραφία ανήκει στη σελίδα της μπάντας)

Είδαμε εχθές το live των Puta Volcano και θυμηθήκαμε πόσο μας λείπουν οι συναυλίες (το ξεχάσαμε και ποτέ;). Υποσχέθηκα να γράψω review και θυμήθηκα ότι γράφοντας παλαιότερα, προσπαθούσα να μεταφέρω το feeling του κόσμου στη θέα και το άκουσμα της μπάντας, να μετρώ τα σηκωμένα χέρια, να ζητάω από την Κατσαρού να βγάλει φωτογραφία το setlist στο stage, να συνομιλώ με τους γνωστούς -και τους αγνώστους- που συναντούσαμε, να έχω τα μάτια ανοιχτά στα φώτα και στα σκοτάδια, να ακούω καλά τη δουλειά του ηχολήπτη, να κλέβω στιγμές για να τις πω μετά.

Αυτά δεν έγιναν χθες, όπως φυσικά, δεν γίνονται τον τελευταίο χρόνο. Κι έτσι, όποιος παρακολούθησε χθες τους Puta Volcano, ακολούθησε τις οδηγίες για το χαμήλωμα των φώτων και το δυνάμωμα στα ηχεία, μπας και καταφέρει να ξεφύγει από το δωμάτιο και να μπει στην οθόνη. Και η ερώτηση είναι «μπήκες;». Μπήκα ρε φίλε!

Κάτι δευτερόλεπτα σχεδόν ενοχικά, σηκώθηκα με τη μπύρα στο χέρι να τραγουδήσω λίγο από το AMMA, κάπως να κραυγάσω κι εγώ σαν την Luna με τη φωνάρα της την παράξενη, κάπως να συγχρονιστώ με Alex P. Έπιανα το τραπέζι να φαντασιωθώ εκείνο το κάγκελο του ΑΝ που πάντα συγκρατούσε τα ορμητικά μας mosh pit, έπινα νερό από μπουκάλι χωρίς καπάκι, χοροπήδησα λίγο στα χτυπήματα των διάφανων Toms του Stephen S, και κάπως κατάλαβα ότι ο Δημήτρης Μπούκας είναι ωραίος μπασίστας γιατί ακόμα και στο συμπιεσμένο, ανίερο ήχο του διαδικτύου ξεχώρισα τα βήματά του.

Βρέθηκα, λοιπόν, ξανά στην αγκαλιά του ΑΝ που τόσο λαχταράμε και παρακολούθησα το προσωρινό είδος συναυλίας που μου στερεί τον συντονισμό της καρδιάς μου με τους ήχους της μπάντας. Και με λίγο από το καθετί, φαντάστηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν με και για τη μουσική, και τώρα κάθονται στα σπίτια τους, συνεχίζουν να γράφουν και να μιξάρουν, βγαίνουν στο δρόμο, βλέπουν αγαπημένους, αναζητούν διεξόδους, κάνουν youtube live, αρπάζουν την κιθαρα τους με πόθο ή χαιδεύουν και πάλι τις κονσόλες τους, στέκονται κάτω από τις μπάντες σε άδειες μουσικές σκηνές με νοσταλγία, και περιμένουν να ξαναβρεθούμε στα ίδια μέρη, περιμένουν τη μεγάλη έξοδο.

Το σύγχρονο Puta Volcano είναι αυτή η έξοδος, και οι Puta Volcano μου το έδωσαν να το καταλάβω.

Villagers of Ioannina City 

HALF Gramme of SOMA

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Rotting Christ at Piraeus 117 Academy

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

The Tiger Lillies “30th Anniversary Tour” at Fuzz Live Music Club

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Οι εκρηκτικοί Planet of Zeus παρουσίασαν το νέο album τους, “Faith in Physics” χτες το βράδυ στην σκηνή του Fuzz Live Music Club.

Σήμερα η δεύτερη μέρα της εμφάνισής τους, το live ανοίγουν οι Κροταλίας, το desert punk κουαρτέτο από την Αθήνα.

Μη το χάσεις! 

Hooverphonic & Marva Von Theo at Fuzz Live Music Club

Hooverphonic

 

Marva Von Theo

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Winter Plisskën Festival 2019

Main Stage : CARLA DAL FORNO , SNAPPED ANKLES, BISHOP NEHRU, QUANTIC & FLOATING POINTS

Aquarium : KOREA TOWN ACID, Ε.MYERS, CABARET NOCTURNE, AFRODEUTSCHE & SAMA’

 

Main Stage : CARLA DAL FORNO, SNAPPED ANKLES, BISHOP NEHRU, QUANTIC & FLOATING POINTS

CARLA DAL FORNO

SNAPPED ANKLES

BISHOP NEHRU

QUANTIC

FLOATING POINTS

Aquarium : KOREA TOWN ACID, Ε.MYERS, CABARET NOCTURNE, AFRODEUTSCHE & SAMA’

KOREA TOWN ACID

CABARET NOCTURNE

AFRODEUTSCHE

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού