Plissken Festival 2024 Day 1
VIAGRA BOYS
ACID PAULI
KOKOKO!
BILLY NOMATES
BAR ITALIA
SLIFT
GOYA GUMBANI
NEKROTSOULITHRA
TUNNEL STAGE
REPUBLIC STAGE
(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)
Κατηγορία: REVIEWS
-
Photostory: Release Athens 2024 / Judas Priest & Bruce Dickinson
Release Athens: Judas Priest/ Bruce Dickinson/ Accept/ Saturday Night Satan
(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού )
-
Massive Attack στο Release: Το show της δεκαετίας
Ίσως να έπρεπε να γράψουμε τρία διαφορετικά κείμενα για τη χθεσινοβραδινή συγκλονιστική performance των Massive Attack στο Release Athens Festival: ένα για το τεχνικό – ηχητικό, καθαρά μουσικό κομμάτι, ένα για το πολιτικό ντοκιμαντέρ που άλλοτε θα ονομάζαμε visuals και ένα για να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι παρακολουθήσαμε τελικά;». Το σίγουρο είναι ότι στη σύγχρονή μας δυστοπία, που παρανοϊκά απαρνιόμαστε γυρνώντας αλλού την προσοχή, ψάχνοντας κίνητρο για επιβίωση και μαχόμενοι να απενοχοποιήσουμε τη χαρά και την απόλαυση, show σαν αυτό των ΜΑ, μας χρειάζονται για να νιώθουμε ότι τουλάχιστον κάτι μοιραζόμαστε.
Η ανθρώπινη επικοινωνία, που πια περιορίζεται στο να γράφουμε στις οθόνες άλλων και άλλοι να γράφουν στις δικές μας, είναι ο στίχος «I was looking back to see if you were looking back at me to see me looking back at you». Και αυτή τη φορά το Safe from Harm συνοδεύτηκε από συνθήματα για «λευτεριά στην Παλαιστίνη». Όλο το live ήταν μια αντιπολεμική δήλωση που, φυσικά, συνάδει με όλη τη στάση της μπάντας από τη γέννησή της στα 90s έως και σήμερα. Ένα show βαρύ και απόλυτο, χωρίς διαφυγή, με τα video walls να δείχνουν την κατεστραμμένη Γάζα από τη μια και τα νέα της show biz από την άλλη, τον αριθμό νεκρών τους τελευταίους μήνες και τα δισεκατομμύρια που επενδύονται σε όπλα για σφαγές, τα πρόσωπα των θεατών της συναυλίας ως στόχων των μυστικών υπηρεσιών σε κόκκινα κουτιά, που όσο και να χαμογελούσαν, η ομοιότητα πραγματικότητας και εικόνας είναι κάτι παραπάνω από τρομαχτική.
Voodoo in my Blood και πίσω από τους MA έπαιζαν πίνακες αεροδρομίου που το ιλλιγιώδες download τους σαν άλλο Matrix κατέληξε στο «σύνορα κλειστά» για όλες τις χώρες. Οι δίδυμοι πύργοι και το Ιράκ, ο δρόμος του θανάτου, τα πειράματα του Ελον Μασκ και Karmacoma. Ιnertia Creeps, κιθάρες που οργίαζαν και ειδήσεις, ατελείωτες ειδήσεις που δεν άφηναν κανένα περιθώριο ρομαντισμού ή ελεύθερης σκέψης. Η αφόρητη ζέστη χθες στην τσιμεντένια πλατεία έδενε -κυριολεκτικά- τρομερά με τα όσα νιώθαμε, μια δυσφορία από την οποία θέλαμε να βγούμε για να μπορέσουμε να απολαύσουμε την αυθεντική trip – hop των Massive Attack, τον επίδεσμο που έγραφε Palestina στο μπράτσο του Del Naja, τους Young Fathers, τον Daddy G, την μαγική Liz Frazer.
Η Frazer στα 60 της εν τω μεταξύ είναι μια steampunk ιέρεια. Η φωνή της και η μορφή της μοιάζουν ταιριαστές και αντικρουόμενες ταυτόχρονα. Κάθε τραγούδι που ερμήνευσε στο Present Shock έμοιαζε με guilty pleasure για όλες μας τις αισθήσεις. Εκπροσωπεί άλλωστε μια γενιά που έζησε τόσους πολέμους και αυτός που τώρα εκτυλίσσεται είναι αναπάντεχα χειρότερος από όλους τους προηγούμενους. Πώς θα μπορούσε να μην μας συγκινήσει;
Στην πραγματικότητα εχθές παρακολουθήσαμε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για την τελευταία 30ετία του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη, ενός είδους που ξεχνάει ότι κάθε καταστροφή στον φυσικό του περιβάλλον έχει αντίκτυπο μόνο στην δική του ύπαρξη. Το ιστορικό αυτό ντοκιμαντέρ ήταν ντυμένο με τη live μουσική των Massive Attack που δεν πρωταγωνιστούσε και μάλλον αυτός ήταν κι ο στόχος:να καθηλώσει περισσότερο τη σκέψη σου παρά να σου προκαλέσει ανεμελιά και αναμνήσεις, να προβοκάρει την σκηνοθετημένη ξεγνοιασιά των stories σου παρά να σε ενθαρρύνει να τα ποστάρεις. Σαν κεντρικό μήνυμα κρατάμε το «η καχυποψία είναι ένα άλλος τρόπος ελέγχου», μιας και όλη η οπτικοακουστική εμπειρία που μας προσέφεραν οι MA είχε περισσότερο στόχο την αφύπνιση παρά την παράταση της κατάθλιψης.
Πόσοι καλλιτέχνες τολμούν να δείχνουν τα απόκρυφα του πολέμου στην οργουελική μας πραγματικότητα; Λίγοι. Και όταν δε μιλάμε για Άγγλους,το πράγμα γίνεται ιδιαζόντως ζοφερό. Οπότε, λοιπόν,ναι, το live show των Massive Attack ήταν ένα ιστορικό live που θα μνημονεύουμε.
Προηγουμένως ακούσαμε kraut από τους πράγματι απολαυστικούς Beak> που θα θέλαμε πάρα πολύ να δούμε τον χειμώνα! Οι Mount Kimbie που έπαιξαν πρώτοι μέσα στον καύσωνα ξεσήκωσαν τους λίγους που κατέφθασαν από νωρίς στην πλατεία.
Massive Attack
Beak
Mount Kimbie
Κείμενο: Ζωή Νικολάου
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού
-
Thievery Corporation με παλαιστινιακή σημαία στο Release Athens Festival
Είναι η εμφάνιση της παλαιστινιακής σημαίας άξια λόγου και συζήτησης; Φυσικά και ναι. Οι Thievery Corporation κυμάτισαν το πολύπαθο σύμβολο και αφιέρωσαν στον παλαιστινιακό λαό το Facing East. Κι αυτή ήταν και η καλύτερη στιγμή τους κατά τη χθεσινή τους performance στο Release Athens Festival,μιας και σε άλλες ευνομούμενες ευρωπαϊκές χώρες,τέτοιες στιγμές συνοδεύονται πλέον με την παρέμβαση της αστυνομίας.
Τους έχουμε δει και σε καλύτερες φάσεις. Η αλλαγή του μπασίστα τους φαίνεται να είναι πια καθοριστική μιας και έχει αλλάξει η γκρούβα τους, κάπως έχει χάσει την έντασή της. Βεβαίως,μια τέτοια μουσική κολλεκτίβα σαν αυτούς,δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι βαρετή. Ως γνωστόν, συνδυάζουν τόσα πολλά είδη μουσικής, τόσες διαφορετικές κουλτούρες, τόσο ξεχωριστά προερχόμενο ταμπεραμέντο που τα live τους μετατρέπουν πάντα την ατμόσφαιρα σε πάρτυ που δεν θες να χάσεις.
Η ομάδα εμφανίστηκε με τις Laura Vall και Raquel Jones στα φωνητικά, έπαιξαν τα El pueblo unido, Vampires , Amerimacka με τον reggae artist Puma, Letter to the Editor με τον καταιγιστικό Mr Lif, και The heart’s a lonely hunter με τον Frank Orrall να στριφογυρνάει σαν ζογκλέρ το καλώδιο μιας λάμπας. Και μετά κάπως το σκηνικό άλλαξε και για δύο – τρία tracks – συμπεριλαμβανομένου του Richest Man in Babylon- οι Thievery το “γύρισαν” στο acoustic! Μας έκοψαν το πάρτυ στη μέση σαν τον τύπο που θέλει οπωσδήποτε να πούμε το Ρίτα -Ριτάκι. Μια κοιλιά την έκανε το live για να επανέλθουν ευτυχώς με το Exilio και να ολοκληρώσουν το δίωρο live τους.
Κάθε φορά που έρχονται αποδεικνύουν την διαχρονικότητά τους. Κάνουν μουσική που μπορείς να την ακούσεις χορεύοντας,παρτάροντας, κάνοντας drugs, κάνοντας έρωτα, αράζοντας σε μια παραλία ή σέρνοντας τον εαυτό σου μετά από ξέφρενο μεθύσι. Περιμένουμε να δούμε ξανά σε tour τον Eric Hilton αν και ο Rob Garza είναι φυσικά απολαυστικός και χωρίς το έτερον ήμισυ.
Το Warning shots, που αναφέραμε στην αρχή ως την καλύτερη στιγμή της συναυλίας, είναι ένας ύμνος στην επανάσταση και στην τρομερή προσπάθεια για τον πνιγμό της. Κάθε στιγμή,κάθε φορά. Να πιούμε σε αυτό ακιναν ευχηθούμε καλή λευτεριά!
Νωρίτερα ακούσαμε τους Budos Band που δυστυχώς ενώ έπαιξαν και πάλι πολύ καλά, δεν κατάφεραν να μας συνεπάρουν παρόλο που βαιμπάραμε αρκετά. Αμέσως μετά, οι πολυσυζητημένοι Black Pumas τα έδωσαν όλα. Χρειάζονται,όμως,έναν χώρο πιο χειμωνιάτικο για να τους απολαύσουμε. Στη ζέστη του αθηναϊκού καλοκαιριού οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και όντως έως τώρα έχουμε δει λίγους καλλιτέχνες να καταφέρνουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον καύσωνα!
Κείμενο: Ζωή Νικολάου
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού
