Συντάκτης: Zoe Nikolaou

Λίγο πριν το πρώτο ευρωπαϊκό τους tour και μετά από πολλά live που μας έχουν κάνει να τους αγαπήσουμε, οι Steams εμφανίστηκαν στο stage του Gazarte για μια ακόμα απολαυστική performance (μια περίοδος, έξι λέξεις αγγλιστί, μια χαρά πάμε αδέρφια).

Η ιδιαίτερη παρουσία του frontman τους, Πάνου Δημητρόπουλου, που έχει υιοθετήσει ένα στυλ μεταξύ Frank Zappa και Freddie Mercury, και φωνή βγαλμένη από την αυθεντική ψυχεδέλεια των 60s-70s, είναι από τα πρώτα στοιχεία που θα σε μαγνητίσουν στους Steams. Δίπλα του τα κιθαριστικά κόλπα του Andrew Kokovikas, τα δυναμικά drums του Νικόλας Μαμάσης και τα έξυπνα μπασιστικά riffs του Alex Bolbasis, συνυφαίνουν την σχεδόν ποιητική τους εμφάνιση. Το πολυδοκιμασμένο πάντρεμα του ροκ με παραδοσιακά όργανα,εδώ φαίνεται σαν κάτι καινούριο και αναπάντεχα ενδιαφέρον.

 

 

Το κοινό τραγούδησε τους στίχους, χόρεψε και χάρηκε τον πηγαίο αυθορμητισμό των Steams, που θυμίζει εφηβική ανεμελιά,κάτι που έχουμε ξεχάσει στον κόσμο που τα στερεότυπα ακόμα καλά κρατούν (αλλά πέφτουν με εκκωφαντικούς γδούπους σιγά σιγά,ευτυχώς).

 Απολαυστικό και αυτό το live show τους, όπως ακριβώς το περιμέναμε. Αυτή η στροφή στο παρελθόν για πολλούς μεταφράζεται ως βιντατζολαγνεία, και πράγματι σε πολλές περιπτώσεις αποκαλύπτεται η οπισθοδρόμηση του εγχειρήματος. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες περιπτώσεις,όπως αυτή των Steams, όπου το ταξίδι στο παρελθόν μοιάζει να γίνεται για να θυμηθούμε ξεχασμένα οράματα και συναισθηματικές εξάρσεις που ίσως να μπορούμε να κάνουμε και δίχως acid τώρα πια.

 

 

Νωρίτερα, οι Psycada έκαναν μια εξαιρετική δουλειά για να μας προθερμάνουν και περιμένουμε να τους δούμε ξανά σύντομα. Δυστυχώς, ο ήχος ήταν εξαιρετικά δυνατά και, τουλάχιστον στον εξώστη, δεν απολαύσαμε το live τους όσο θα θέλαμε.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση στην αναβίωση του ήχου των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70. Μέσα σε αυτό το ύφος δημιουργήθηκαν και οι Lucifer. Η Johanna Sadonis μετά τη διάλυση των The Oath, έφτιαξε τους Lucifer και τους πάει αρκετά μακριά. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν το “V” μέσω της Nuclear Blast. Πιθανότατα το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι τώρα.

Πηγαίνοντας προς το Temple μαθαίνουμε πως ο Nicke Andersson δεν έχει έρθει στην Ελλάδα και πως έχει αντικατασταθεί από άλλο ντράμερ. Μια κρυάδα την πήραμε. Μεγαλύτερη κρυάδα πήραμε μπαίνοντας στο χώρο, όπου το παραδοσιακό «ζακέτα να πάρεις» μοιάζει αναγκαίο για επιβίωση.

 

 

Τη συναυλία άνοιξαν οι Saturday Night Satan με ένα καθαρό heavy metal ύφος. Καθαρός ήχος, βαριά riffs αλλά και με με μια προσθήκη synthesizers. Κατάφεραν και με το παραπάνω να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και να δημιουργήσουν δυνατή ατμόσφαιρα μέχρι να ανέβουν στη σκηνή οι Lucifer.

 

 

Το φέρετρο των Lucifer παίρνει τη θέση του μπροστά στη σκηνή, με μια κρυφή ελπίδα να βγει ο Nicke κάνοντάς μας «έκπληξη!» , πράγμα που -προφανώς- δεν έγινε. Πάμε παρακάτω όμως.

 

 

Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ξεχνούσες σε ποιό έτος ζούμε, και εστιάζες μόνο στη σκηνή, θα μεταφερόσουν σίγουρα κάπου κοντά στο 1970. Μακριά μαλλιά, μουστάκια, παντελόνια καμπάνες. Το ξεκίνημα των Lucifer με το “Fallen Angel” από την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους, έβαλε με τη μία το πόδι τέρμα στο γκάζι, και από εκείνο τη σημείο δε σταμάτησε ποτέ. Ο ήχος εξαιρετικός, οι κιθάρες εναλάσσονταν στα σόλο και ένας πληθωρικός ντράμερ έδινε τον ρυθμό. Η Sadonis με πολύ καλή απόδοση πηγαινοερχόταν στη σκηνή. Το φέρετρο είχε και αυτό τις δικές του στιγμές. Έτσι και αλλιώς υπάρχουν άμεσες και έμμεσες αναφορές σχεδόν σε πολλά κομμάτια των Lucifer.

 

 

Μπορεί οι Lucifer να ήταν λίγο φειδωλοί στο χρόνο τους πάνω στη σκηνή, ήταν όμως ανοιχτοχέρηδες σε απόδοση και ένταση στην εμφάνισή τους. Απολαυστικό και άκρως συναυλιακό το setlist που κάλυψε μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους. Τα κομμάτια τους είναι ξεσηκωτικά και «πιασάρικα» με ρεφρέν που σου μένουν. Τραγουδήθηκαν αρκετά κιόλας από το κοινό. Είναι ξεκάθαρο ότι είναι μπάντα για φεστιβαλικές σκηνές. Οι Lucifer στο encore με το “Reaper on your Heels” σε μια φοβερή εκτέλεση, έκλεισαν το set όπως το ξεκίνησαν με «τέρμα τα γκάζια»

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Βρεθήκαμε στο Floyd το Σάββατο, και πού αλλού να βρισκόμασταν, αφού ο Παύλος Παυλίδης θα παρουσίαζε το νέο του άλμπουμ και τη νέα του μπάντα. Η προσμονή ήταν μεγάλη και αυτό φάνηκε με το sold out περίπου 2 εβδομάδες πριν τη συναυλία.

Στις 22:00 ακριβώς, και ενώ το Floyd είχε γεμίσει αρκετή ώρα νωρίτερα, τα φώτα έσβησαν και η μπάντα βγήκε στη σκηνή. 

 

 

Ξεκίνημα με νέα κομμάτια. Ακούσαμε όλο το νέο άλμπουμ. Κυκλοφόρησε μόλις την προηγούμενη μέρα, κι όμως τα τραγούδια έλαβαν την αναγνωρισιμότητα που τους πρέπει. Όπως συμβαίνει συνήθως με τον Παυλίδη, φτιάχνει μπάντες που είναι για live, και έτσι τα κομμάτια ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά.

Η μπάντα αν και είναι νέα, ήταν φανερή η συνοχή της και το δέσιμό της. Τόσο στο παίξιμο των κομματιών, όσο και γενικά στο feeling που έβγαινε από τη σκηνή. Η εικόνα έμοιαζε με μπάντα που παίζει μαζί χρόνια. 

 

 

Μέσα στις 2,5 ώρες της εμφάνισης του Παύλου Παυλίδη, ακούσαμε όλο το νέο άλμπουμ αλλά και κομμάτια από όλη του τη δισκογραφιά, είτε με τα Ξύλινα Σπαθιά είτε με τους B-Movies. Είναι φανταστικό αυτό που γίνεται με τον Παυλίδη, που ανά περιόδους «πειράζει» τα παλιότερα κομμάτια του, άλλοτε με μικρές αλλαγές και άλλοτε με μεγαλύτερες. Ανανεώνοντάς τα, δίνοντάς τους νέα πνοή και κάνοντάς μας να μη βαριόμαστε ποτέ να τα ακούμε.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ο κόσμος τραγουδούσε και χόρευε ακατάπαυστα. Άλλωστε και ο Παυλίδης από σκηνής χόρεψε όσο περισσότερο μπορούσε! Ασταμάτητος!

 

 

Πραγματικά κάποιες στιγμές, για κάποια κομμάτια, προσπαθούσα να αναρωτηθώ αν τα έχω ξανακούσει να τραγουδιούνται τόσο πολύ από το κοινό. Ο μεγάλος χαμός γινόταν προφανώς στα… «χιτάκια», αλλά ο κόσμος δε σταμάτησε να δίνει παλμό μέχρι το τέλος.

Μια γεμάτη εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη, τόσο σε διάρκεια όσο και σε απόδοση. Η μπάντα κατάφερε να βγάλει όλες τις δυναμικές των κομματιών και να τα αποδώσει εξαιρετικά. Ακόμα και τα visuals του Βασίλη Κεχαγιά, ήταν εκεί για να συμπληρώσουν την εικόνα και να δώσουν επιπλέον στοιχεία στην ατμόσφαιρα.

 

 

Άλλη μια συναυλία του Παυλίδη. Άλλη μια φορά που βγήκαμε από το συναυλιακό χώρο και σκεφτήκαμε «μα πώς (μας) το κάνει αυτό κάθε φορά;» Κάποιος θα έλεγε «μα δεν κάνει και κάτι ιδιαίτερο». Σίγουρα πάντως αυτό που κάνει, και το κάνει πολύ καλά. Παίζει τη μουσική του, αυτή που χρόνια τώρα μας συντροφεύει στις ζωές μας. Μας γεμίζει ήχους, εικόνες και μαγικές στιγμές όπως αυτές του Σαββάτου στο Floyd. 

Αυτό ήταν το καλύτερο live των τελευταίων ετών του Παύλου. Μέχρι το επόμενο.

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

Δεν πουλάει πια η καλή μουσική με την έννοια που την ξέραμε. Τα ποιητικά αρπίσματα και οι λυρικές μπασογραμμές είναι πλέον ντεμοντέ ενώ οι συναρπαστικές χροιές έχουν εκλείψει ως θέλγητρο για να επιλέξεις τα ακούσματα που θα σε συνοδεύσουν στη ζωή. Η Δήμητρα της Λέσβου είχε πει για έναν γκόμενο της ότι «δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο απλώς ήταν αυθεντικός». Η αυθεντικότητα είναι το ζητούμενο σήμερα, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Το χθεσινό live ήταν όλο ελληνόφωνο και καθ’ όλη του την διάρκεια είχε υποτιτλισμό. Η συμπερίληψη είναι, επίσης, κάτι καινούριο που ξεπροβάλλει, αν και ακόμα έχουμε δρόμο.

 

 

Η χθεσινή βραδιά στο Gazarte ξεκίνησε με  Turboflow 3000, ένα project γεννημένο επί covid. Σύνθια, breaks και ρίμες, επιρροές από Κλιντ, Μicro, Fandracar, και ένα γενικό πλάνο από live σε κατάληψη. Οι σκέψεις που οι άνθρωποι 15-45 κάνουν κάπου-κάπως-κάποτε, βγήκαν σε στιχάκια, κόλλησαν και με κλασικά πολυτραγουδισμένα «fuck you, I wont do what you tell me” και «μοιάζουν με τέχνη». Ή μήπως είναι τελικά;

 

 

Για τη συνέχεια, η μελιστάλαχτη Sophie Lies που έριξε τους ρυθμούς. Σαν μια ολοκαίνουρια Τσάτσου, λίγο νεράιδα και λίγο πραγματική, μας έσπρωξε πιο βαθιά. Από τα επιφανειακά που όλοι συζητάμε με τσίπουρο, κάτσαμε στην καρέκλα της ψυχοθεραπείας. Η μουσική έγινε πιο ταξιδιάρικη, πιο ατμοσφαιρική, βγήκε κι ο Αγγελάκας και κάπως το κράμα της γλυκύτητας και της αγριότητας έφτιαξε ωραίες στιγμές. Ενδείκνυνται ως ντουέτο και για πιο καλοκαιρινά βράδια δίπλα σε τρεχούμενο νερό μακριά από το αστικό περιβάλλον. Η καλλιτέχνης έχει επιχειρήσει επιτυχώς να διασκευάσει τον Δρόμο του Λοΐζου. Συγκινητική η νέα γενιά.

 

 

Για το κυρίως, Παιδί Τραύμα. Οι γνώμες διίστανται – sic – αλλά το χθεσινό κοινό απήλαυσε τη βόλτα του Τ.Κ. στα τρία του άλμπουμ. Έπαιξε απ’ όλα, χόρεψε, παρέσυρε το κοινό σε ωραία μονοπάτια. Οι στίχοι είναι και εδώ ο κυρίαρχος μαγνήτης, μιας και η μουσική δεν έχει κάτι το ρηξικέλευθο. Να πούμε ότι οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν είναι ιδιαίτερες περιπτώσεις και ο ηχολήπτης του φανερά ταλαντούχος. Διαφυλικότητα, αγία ελληνική οικογένεια, αγάπη, διαφορετικότητα, αυτά που πλέον λέμε ανοιχτά, δεν χρειάζονται πια συμβολισμοί, είναι όλα πολύ ξεκάθαρα ειπωμένα. Έχει ενδιαφέρον αυτή η αλλαγή.

 

 

Η πιο ωραία στιγμή ήταν το τελευταίο «Ανατέλλω». Όλοι οι συμμετέχοντες βρέθηκαν στο stage και είπαν/έπαιξαν μαζί ένα κομμάτι που μπορούμε να αφιερώνουμε για πάντα στις σάπιες μήτρες που μας λένε πώς να ζήσουμε – όποια μορφή κι αν έχουν αυτές. Είναι ευτυχές να ατενίζουμε το μέλλον με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε μια μέρα ελεύθεροι να σκορπάμε τις στάχτες τους δίχως ενοχές.

 

 

Σήμερα είναι η δεύτερη ημέρα του project, μην το χάσετε.

 

Υ.Γ.: Γυρνώντας σπίτι, η TV είχε Πλιάτσικα – Στόκα σε συνέντευξη του Χατζηνικολάου, όπου ο Στόκας δήλωνε ότι «περιμένουμε να υπάρξουν μουσικοί να μας ξεπεράσουν». Είπα να βάλω μια σφήνα, για να προσγειωνόμαστε και λίγο στην ζοφερή πραγματικότητα. Σε αυτήν την μεγάλη παρακμή που ζούμε και που κανείς δεν ξέρει πότε θα ξεφουσκώσουμε επιτέλους το μπαλόνι, οι άνθρωποι προσπαθούμε να χαμογελάμε και να δημιουργούμε. Καλό είναι αυτό.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

 

Του Μιχάλη Κανάκη

 

Μπορεί να είναι υπερβολικό, όμως ακριβώς έτσι ένιωθα το Σάββατο το βράδυ βγαίνοντας από το Floyd.

Είναι μεγάλη υπόθεση να βλέπουμε μπάντες πάνω στην καλύτερή τους φάση, πάνω στη δημιουργικότητά τους. Εκεί δηλαδή που βρίσκονται και οι Black Country, New Road. Αν και σε μεταβατικό στάδιο μετά την αποχώρηση του Isaac Wood, αποφάσισαν να μην κοιτάξουν πίσω, και προχώρησαν άμεσα στη σύνθεση νέου υλικού με το οποίο και περιόδευσαν. Υλικό που αποτυπώθηκε και στην τρίτη κυκλοφορία της μπάντας “Live at the Bush Hall”.

 

 

Δεν ξέρω πόσος κόσμος ήξερε τι θα άκουγε το Σάββατο στο Floyd, μιας και οι BC,NR έχουν αφήσει το υλικό των δύο πρώτων -και εξαιρετικών- άλμπουμ τους και παίζουν μόνο το νέο υλικό τους. Ο κόσμος πάντως, που γέμισε τον κάτω χώρο του Floyd -αρκετοί ήταν οι 20άρηδες- αγκάλιασε τη μπάντα, τους υποδέχτηκε πολύ θερμά και τους αποθέωνε σε κάθε ευκαιρία. Η ίδια η μπάντα ανταπέδωσε με την εμφάνισή της.

 

 

Είδαμε λοιπόν, έξι χαμογελαστά πρόσωπα πάνω στη σκηνή. Ένα πολύ δυναμικό ξεκίνημα με το “Up Song” και τον κόσμο να τραγουδάει μαζί με τη μπάντα. Ένα παραμυθένιο “The Boy”. Μια πολύ καλή εκτέλεση του “Across the Pond Friend”. Απίστευτες εκρήξεις στο “Turbines/Pigs” με τον Charlie Wayne να γκρεμίζει τα τύμπανά του στο φινάλε του κομματιού. Μια μαγευτική εκτέλεση του “Dancers” που έδειξε όλες τις δυναμικές που μπορεί να βγάλει η μπάντα.

 

 

Οι BC,NR κατάφεραν κάτι πολύ σπουδαίο το Σάββατο. Μέσα σε μόνο 70 λεπτά, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σκηνική παρουσία, χωρίς να παίζoυν τα…“χιτάκια” από τα προηγούμενα άλμπουμ τους, κατάφεραν να μας δώσουν μαγικές στιγμές, και μας έκαναν να φύγουμε μουσικά χορτάτοι από το Floyd.

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

 

Οι Fujiya and Miyagi σχηματίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας των 00s, και, μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει εννέα στούντιο άλμπουμ. Από το εξαιρετικό “Transparent Things“, το “Lightbulbs”, το ομώνυμό τους του 2017 ως και το περσινό ακαταμάχητο “Little Versions“, οι Βρετανοί από το Μπράιτον φτιάχνουν μουσική για χορό. Με έξυπνες μελωδίες, ηλεκτρονικό παλμό, και μπόλικη synth pop περιμέναμε ένα live που θα ευχαριστιόμασταν πολύ. Όμως, δεν συνέβη αυτό.

 

 

Ίσως να φταίει που δεν υπήρξε ένα support act να ζεστάνει το κοινό, ίσως να φταίει που όλα τα όργανα ακούγονταν στην ίδια ένταση, ίσως να φταίει που πλησιάζει ανάδρομος ο Ερμής (;!). Από την αρχή η performance τους ήταν χλιαρή. Μια φλατ αισθητική, σαν να έλειπε το συναίσθημα, όλα παίζονταν με τον ίδιο τρόπο, τον ίδιο τόνο, δεν υπήρχε κανένα ξέσπασμα. Στο Collarbone κάπως ξέφυγαν από την βαρετή πεπατημένη αλλά ακόμα κι όταν ακούσαμε το Knickerbocker, το καταλάβαμε από το «vanilla, straweberry» που κάπως ακούστηκε γνώριμο.

 

 

Προς το τέλος της συναυλίας, έπαιξαν το Impossible Objects of Desire και ανεβήκαμε κάπως. Κάτι το πλήκτρο αλά Moroder, κάτι κι ο κόσμος που περιμένοντας για τόση ώρα μια δυνατή στιγμή, άρχισε να χοροπηδάει, τελοσπάντων ήταν μια ωραία στιγμή.

 

 

Παρόλ’αυτά, το σχετικά λίγο κοινό, φάνηκε να περνάει καλά. Διάφορες ηλικίες με ποτάκι, μπαινόβγαιναν στο Fuzz για τσιγάρο, κουνιούνταν λίγο στον ρυθμό, η ατμόσφαιρα ήταν ωραία. Έμοιαζε, όμως, περισσότερο με ένα βράδυ σε ένα ωραίο venue ακούγοντας μια μπάντα που δειλά ξεκινούσε την πορεία της, παρά το live μιας μπάντας όπως οι Fujiya and Fujiyama που προσδοκούσαμε να μας διασκεδάσει τόσο πολύ.

 

 

 

 

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

 

του Duke Zappa

 

Αλήθεια, πως μπαίνει η ομορφιά σε λέξεις; Πως μπορεί να μεταφραστεί μια βραδιά χαρούμενων συναισθημάτων σε ένα κείμενο;

 

Η ώρα έχει φτάσει εννιάμισι το βράδυ, και οι Magnetic Fields λαμβάνουν θέση στην σκηνή του Floyd, με τον Stephen Merritt να κάθεται μπροστά και αριστερά στην σκηνή, την Shirley Simms με το γιουκαλίλι της μπροστά και δεξιά, τον Sam Davol και το ηλεκτρικό βιολοντσέλο του να καταλαμβάνουν το κέντρο, και τον John Woo να βρίσκεται χωμένος κάπου πίσω και δεξία.

 

 

Ξεκίνημα, λοιπόν, με το Castles of America, σε μια setlist που την μερίδα του λέοντος είχαν το πρόσφατο Quickies και το κλασσικό πλέον 69 Love Songs. Ο Merritt και η παρέα του έδειξαν από την αρχή γιατί ήταν τα unplugged darlings του Αμερικάνικου Κολλεγιακού Ραδιοφώνου, παρά το γεγονός ότι ο ήχος που κυριαρχούσε στις συγκεκριμένες ραδιοφωνικές συχνότητες εκείνη την εποχή, ήταν βουτηγμένος στην κιθαριστική παραμόρφωση.

 

Το κύριο συστατικό της βραδιάς ήταν οι καθαρές μελωδίες από τα ακουστικά – στην πλειοψηφία τους – όργανα, και τις μελωδικές γραμμές στα φωνητικά, που υποστηρίζονταν από ελάχιστες και πολύ διακριτικές ηλεκτρονικές παρεμβάσεις σε σημεία. Το ιδιότροπο και ελαφρώς off-beat χιούμορ του Stephen Merritt κάλυπτε τις όποιες αμήχανες στιγμές ανάμεσα στα κομμάτια, οι οποίες ήταν τόσο μικρές που ίσα ίσα χώραγε το να ακουστεί ο τίτλος του επόμενου κομματιού, και να προχωρήσει η παρέα στο επόμενο κομμάτι με έναν τρόπο απόλυτα φυσικό μα καθόλου μηχανηστικό, συνεπαίρνοντας τον κόσμο που είχε σχεδόν γεμίσει την πλατεία του Floyd.

 

 

 

Ελαφριά γελάκια στα Kraftwerk in a black-out, , The Day the Politicians Died και Biker Gang,για να έρθουν οι πρώτες ανατριχίλες στο Candy (καμία σχέση με το τραγούδι των Jesus And Mary Chain σύμφωνα με τον Merritt, και ας ακολουθεί τον ίδιο α λα Phil Spector ρυθμό), οι οποίες θα ισχυροποιηθούν με το The Book of Love, δύο τραγούδια αργότερα. Papa was a Rodeo και κάπου νιώθω την καρδιά μου να ελαφρώνει και να πεταρίζει σαν πουλάκι, μέχρι να έρθει η ώρα να αναλάβει η Shirley Simms τα lead φωνητικά και να οδηγήσει τον Merritt αλλά και ολόκληρο το Floyd σε ένα τρίλεπτο sing-along στο All My Little Words.

 

 

 

Aμέσως μετά πετάγεται ο θεούλης John Woo από πίσω δεξιά για να δώσει μαθήματα feel-good αίσθησης και φωνητικής στο The Luckiest Guy on the Lower East Side, με τον κόσμο από κάτω να χορεύει. Ένα ακόμη πέρασμα από τα Get Lost ( All the Umbrellas In London) και Holiday (Take Ecstasy With Me) και όλοι μοιάζουν έτοιμοι να βγουν από το FLOYD με ένα τεράστιο χαμόγελο. Η μπάντα, όμως, είχε έναν ακόμη άσσο στο μανίκι της: επέστρεψε στα γρήγορα με μια εκτέλεση του Chicken With Its Head Cut Off μέσα σε επιφωνήματα ενθουσιασμού και αλλαλαγμούς, με το κοινό μπροστά από το stage να χορεύει χαμογελαστός.

 

 

Τελικά, οι Magnetic Fields μάλλον έδωσαν σε όλο αυτό τον κόσμο που ήρθε να τους δει, αυτό ακριβώς που ήθελε και χρειαζόταν. Ένα ενενηντάλεπτο feel good διάλλειμα, μια μικρή φυγή από την ζωφερή πραγματικότητα των ημερών.

 

 

Νωρίτερα, βγήκε στην σκηνή ο Ed Dowie, καθισμένος πίσω από μια μεγάλη κονσόλα. Η ηλεκτρονική αλλά και ταυτόχρονα “παλιομοδίτικη” παραγωγή και η χροιά της φωνής του, τον έκαναν να φαντάζει πολύ διαφορετικός αλλά ταυτόχρονα πολύ συγχρoνισμένος με το σύμπαν των Magnetic Fields, κάνοντας τα περίπου 40 λεπτά του σετ του να περάσουν αρκετά ευχάριστα. Γενικά άφησε καλές εντυπώσεις, και αφού μας αποχαιρέτησε ευγενικά, μας άφησε να περιμένουμε το “κυρίως πιάτο” της βραδιάς.

Υ.Γ. Well my heart’s runnin’ round like a chicken with its head cut off.

 

Magnetic Fields

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ed Dowie

 

 

 

 

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Ο Kid Francescoli κάνει εμφανίσεις που διέπονται από μια φινέτσα, μια αισθητική που χαρακτηρίζεται από μια απαλή ατμόσφαιρα. Δεν είναι μια κάποια εξτραβαγκάνζα που θα σου δώσει κάτι καινούριο ως δημιουργία, όμως τα απαλά φωνητικά και οι καλοδουλεμένες γκρούβες των τραγουδιών του σε περιβάλλουν σχεδόν με κάποια τρυφερότητα. Χθες στο Gagarin έγινε ένα πάρτυ που θύμιζε εποχές ανέμελες όπου όλα τα σενάρια έμοιαζαν πιθανά.

 

 

Από το πρώτο μισάωρο οι εναλλαγές των κομματιών μας έβαλαν σύντομα στο electro pop/funky κλίμα του Francescoli. Μερικές φορές η κατάσταση θύμιζε Kavinsky, κάποιες άλλες νόμιζες ότι κάπου ο Moroder σκάει γελάκι στη γωνία, και κάποιες άλλες οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν εφάμιλλες κάποιου τεκνόπαρτου στο κέντρο της πόλης. Ο Francescoli άλλωστε, δεν φημίζεται για τις δημιουργικές του καινοτομίες αλλά πολύ περισσότερο για τις catchy μελωδίες του, τις ικανότητές του ως producer, για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί στις εμφανίσεις του, για τις ενδιαφέρουσες συνεργασίες του. Από το Blow up του ’14 ως το Moon  του ΄17 και το τελευταίο του release, το Take Time, κερδίζει τις εντυπώσεις στην Ευρώπη και το απέδειξε και στη χθεσινή του συναυλία.

 

 

Αρκούσε να δώσει το σήμα και το γεμάτο Gagarin ξεσηκωνόταν απαντώντας άμεσα στο νεύμα του. Η εξαιρετική παρουσία της μπασίστριας Andrea Durant ήταν το κερασάκι στην τούρτα -ίσως και η μισή τούρτα, θα πουν πολλοί. Επιβλητική και δυναμική στις κινήσεις της, με έναν διάχυτο ερωτισμό, η Durant καθήλωνε το κοινό και μόνο με την ύπαρξή της στο ημίφως του stage. Μουσική και φωνητικά παρουσιάστηκαν σαν να ακούγονταν σε studio version, κάτι το οποίο είναι κοινός τόπος στις εμφανίσεις του Francescoli. Ο δε Raphaël Léger, ο ντράμερ του τρίο, αποδείχτηκε πραγματικό drum mashine, γκρουβάροντας σε κάθε κομμάτι.

 

Στο μιαμισάωρο live του όλα λειτούργησαν υπέροχα: ο φωτισμός έπαιζε στην ένταση που έδενε με τη μουσική, το σκηνικό με τους led προβολείς που άλλαζαν χρώματα αντικατέστησε επάξια κάθε visual show που θα μπορούσε να προβάλλεται -δίνοντας και την πρωτοκαθεδρία στην μπάντα, ένα πρόβλημα στον ήχο λύθηκε σχετικά άμεσα, οπότε μπορέσαμε να απολαύσουμε το live (φανταστικός ηχολήπτης). Στο Moon που ήταν και το αποχαιρετιστήριο track, συνέβη ακριβώς ότι περιγράφει ο Franscescoli και για τη δημιουργική του διαδικασία: αφέθηκαν όλοι εντελώς ελεύθεροι και μας συνεπήραν κι εμάς. Μια γιορτή χωρίς επιτηδευμένες εξάρσεις ήταν η χθεσινή, τρυφερή και ονειροπόλα.

Νωρίτερα ακούσαμε τον One of Vas που έπαιξε μόνος dreamy electro. Κι ενώ ξεκίνησε μέσα στην -αναμενόμενη- οχλαγωγία, όσο περνούσε η ώρα γινόταν και καλύτερος. Προς το τέλος που τα beat «έσκαγαν» εντονότερα κι ο ίδιος αφέθηκε στην εμπειρία, συνδεθήκαμε  εμείς καλύτερα με την performance του. Well done Plisskën Festival, υπέροχη επιλογή!

 

 

ΥΓ.: Χρειαζόμαστε τέτοιες στιγμές μέσα στην αμηχανία των καιρών που βιώνουμε. Κι όπως λέει η Brene Brown, «χρειάζεται δύναμη για να πεις ναι στην ξεκούραση και το παιχνίδι, σ΄ έναν κόσμο όπου η εξόντωση θεωρείται σήμα κατατεθέν».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού