Συντάκτης: Zoe Nikolaou

Ίσως να έπρεπε να γράψουμε τρία διαφορετικά κείμενα για τη χθεσινοβραδινή συγκλονιστική performance των Massive Attack στο Release Athens Festival: ένα για το τεχνικό – ηχητικό, καθαρά μουσικό κομμάτι, ένα για το πολιτικό ντοκιμαντέρ που άλλοτε θα ονομάζαμε visuals και ένα για να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι παρακολουθήσαμε τελικά;». Το σίγουρο είναι ότι στη σύγχρονή μας δυστοπία, που παρανοϊκά απαρνιόμαστε γυρνώντας αλλού την προσοχή, ψάχνοντας κίνητρο για επιβίωση και μαχόμενοι να απενοχοποιήσουμε τη χαρά και την απόλαυση, show σαν αυτό των ΜΑ, μας χρειάζονται για να νιώθουμε ότι τουλάχιστον κάτι μοιραζόμαστε.

Η ανθρώπινη επικοινωνία, που πια περιορίζεται στο να γράφουμε στις οθόνες άλλων και άλλοι να γράφουν στις δικές μας, είναι ο στίχος «I was looking back to see if you were looking back at me to see me looking back at you». Και αυτή τη φορά το Safe from Harm συνοδεύτηκε από συνθήματα για «λευτεριά στην Παλαιστίνη». Όλο το live ήταν μια αντιπολεμική δήλωση που, φυσικά, συνάδει με όλη τη στάση της μπάντας από τη γέννησή της στα 90s έως και σήμερα. Ένα show βαρύ και απόλυτο, χωρίς διαφυγή, με τα video walls να δείχνουν την κατεστραμμένη Γάζα από τη μια και τα νέα της show biz από την άλλη, τον αριθμό νεκρών τους τελευταίους μήνες και τα δισεκατομμύρια που επενδύονται σε όπλα για σφαγές, τα πρόσωπα των θεατών της συναυλίας ως στόχων των μυστικών υπηρεσιών σε κόκκινα κουτιά, που όσο και να χαμογελούσαν, η ομοιότητα πραγματικότητας και εικόνας είναι κάτι παραπάνω από τρομαχτική.

Voodoo in my Blood και πίσω από τους MA έπαιζαν πίνακες αεροδρομίου που το ιλλιγιώδες download τους σαν άλλο Matrix κατέληξε στο «σύνορα κλειστά» για όλες τις χώρες. Οι δίδυμοι πύργοι και το Ιράκ, ο δρόμος του θανάτου, τα πειράματα του Ελον Μασκ  και Karmacoma. Ιnertia Creeps, κιθάρες που οργίαζαν και ειδήσεις, ατελείωτες ειδήσεις που δεν άφηναν κανένα περιθώριο ρομαντισμού ή ελεύθερης σκέψης. Η αφόρητη ζέστη χθες στην τσιμεντένια πλατεία έδενε -κυριολεκτικά- τρομερά με τα όσα νιώθαμε, μια δυσφορία από την οποία θέλαμε να βγούμε για να μπορέσουμε να απολαύσουμε την αυθεντική trip – hop των Massive Attack, τον επίδεσμο που έγραφε Palestina στο μπράτσο του Del Naja, τους Young Fathers, τον Daddy G, την μαγική Liz Frazer.

Η Frazer στα 60 της εν τω μεταξύ είναι μια steampunk ιέρεια. Η φωνή της και η μορφή της μοιάζουν ταιριαστές και αντικρουόμενες ταυτόχρονα. Κάθε τραγούδι που ερμήνευσε στο Present Shock έμοιαζε με guilty pleasure για όλες μας τις αισθήσεις. Εκπροσωπεί άλλωστε μια γενιά που έζησε τόσους πολέμους και αυτός που τώρα εκτυλίσσεται είναι αναπάντεχα χειρότερος από όλους τους προηγούμενους. Πώς θα μπορούσε να μην μας συγκινήσει;

Στην πραγματικότητα εχθές παρακολουθήσαμε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για την τελευταία 30ετία του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη, ενός είδους που ξεχνάει ότι κάθε καταστροφή στον φυσικό του περιβάλλον έχει αντίκτυπο μόνο στην δική του ύπαρξη. Το ιστορικό αυτό ντοκιμαντέρ ήταν ντυμένο με τη live μουσική των Massive Attack που δεν πρωταγωνιστούσε και μάλλον αυτός ήταν κι ο στόχος:να καθηλώσει περισσότερο τη σκέψη σου παρά να σου προκαλέσει ανεμελιά και αναμνήσεις, να προβοκάρει την σκηνοθετημένη ξεγνοιασιά των stories σου παρά να σε ενθαρρύνει να τα ποστάρεις. Σαν κεντρικό μήνυμα κρατάμε το «η καχυποψία είναι ένα άλλος τρόπος ελέγχου», μιας και όλη η οπτικοακουστική εμπειρία που μας προσέφεραν οι MA είχε περισσότερο στόχο την αφύπνιση παρά την παράταση της κατάθλιψης.

Πόσοι καλλιτέχνες τολμούν να δείχνουν τα απόκρυφα του πολέμου στην οργουελική μας πραγματικότητα; Λίγοι. Και όταν δε μιλάμε για Άγγλους,το πράγμα γίνεται ιδιαζόντως ζοφερό. Οπότε, λοιπόν,ναι, το live show των Massive Attack ήταν ένα ιστορικό live που θα μνημονεύουμε.

Προηγουμένως ακούσαμε kraut από τους πράγματι απολαυστικούς Beak> που θα θέλαμε πάρα πολύ να δούμε τον χειμώνα! Οι Mount Kimbie που έπαιξαν πρώτοι μέσα στον καύσωνα ξεσήκωσαν τους λίγους που κατέφθασαν από νωρίς στην πλατεία.

 

Massive Attack

Beak

Mount Kimbie

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Είναι η εμφάνιση της παλαιστινιακής σημαίας άξια λόγου και συζήτησης; Φυσικά και ναι. Οι Thievery Corporation κυμάτισαν το πολύπαθο σύμβολο και αφιέρωσαν στον παλαιστινιακό λαό το Facing East. Κι αυτή ήταν και η καλύτερη στιγμή τους κατά τη χθεσινή τους performance στο Release Athens Festival,μιας και σε άλλες ευνομούμενες ευρωπαϊκές χώρες,τέτοιες στιγμές συνοδεύονται πλέον με την παρέμβαση της αστυνομίας.

Τους έχουμε δει και σε καλύτερες φάσεις. Η αλλαγή του μπασίστα τους φαίνεται να είναι πια καθοριστική μιας και έχει αλλάξει η γκρούβα τους, κάπως έχει χάσει την έντασή της. Βεβαίως,μια τέτοια μουσική κολλεκτίβα σαν αυτούς,δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι βαρετή. Ως γνωστόν, συνδυάζουν τόσα πολλά είδη μουσικής, τόσες διαφορετικές κουλτούρες, τόσο ξεχωριστά προερχόμενο ταμπεραμέντο που τα live τους μετατρέπουν πάντα την ατμόσφαιρα σε πάρτυ που δεν θες να χάσεις.

Η ομάδα εμφανίστηκε με τις Laura Vall και Raquel Jones στα φωνητικά, έπαιξαν τα El pueblo unido, Vampires , Amerimacka με τον reggae artist Puma, Letter to the Editor με τον καταιγιστικό Mr Lif, και The heart’s a lonely hunter με τον Frank Orrall να στριφογυρνάει σαν ζογκλέρ το καλώδιο μιας λάμπας. Και μετά κάπως το σκηνικό άλλαξε και για δύο – τρία tracks – συμπεριλαμβανομένου του Richest Man in Babylon- οι Thievery το “γύρισαν” στο acoustic! Μας έκοψαν το πάρτυ στη μέση σαν τον τύπο που θέλει οπωσδήποτε να πούμε το Ρίτα -Ριτάκι. Μια κοιλιά την έκανε το live για να επανέλθουν ευτυχώς με το Exilio και να ολοκληρώσουν το δίωρο live τους.

Κάθε φορά που έρχονται αποδεικνύουν την διαχρονικότητά τους. Κάνουν μουσική που μπορείς να την ακούσεις χορεύοντας,παρτάροντας, κάνοντας drugs, κάνοντας έρωτα, αράζοντας σε μια παραλία ή σέρνοντας τον εαυτό σου μετά από ξέφρενο μεθύσι. Περιμένουμε να δούμε ξανά σε tour τον Eric Hilton αν και ο Rob Garza είναι φυσικά απολαυστικός και χωρίς το έτερον ήμισυ.

Το Warning shots, που αναφέραμε στην αρχή ως την καλύτερη στιγμή της συναυλίας, είναι ένας ύμνος στην επανάσταση και στην τρομερή προσπάθεια για τον πνιγμό της. Κάθε στιγμή,κάθε φορά. Να πιούμε σε αυτό ακιναν ευχηθούμε καλή λευτεριά!

Νωρίτερα ακούσαμε τους Budos Band που δυστυχώς ενώ έπαιξαν και πάλι πολύ καλά, δεν κατάφεραν να μας συνεπάρουν παρόλο που βαιμπάραμε αρκετά. Αμέσως μετά, οι πολυσυζητημένοι Black Pumas τα έδωσαν όλα. Χρειάζονται,όμως,έναν χώρο πιο χειμωνιάτικο για να τους απολαύσουμε. Στη ζέστη του αθηναϊκού καλοκαιριού οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και όντως έως τώρα έχουμε δει λίγους καλλιτέχνες να καταφέρνουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον καύσωνα!

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Κοντεύουν εννιά χρόνια από τότε που ο Γιάννης Αγγελάκας επέλεξε το όχημα των 100οC για να ξαναβγεί στο δρόμο,με περισσότερο ηλεκτρισμό, με αρκετά τραγούδια από Τρύπες. Διασκευασμένα μεν, αλλά αρκετά σε σύγκριση με προηγούμενο διάστημα. Από τότε ο Αγγελάκας μοιάζει να έχει γίνει πιο εξωστρεφής. Ακουμπάει και ξαναφέρνει στο προσκήνιο τραγούδια που τα ζητούσε και τα ζητάει ο κόσμος. Έτσι πολύς κόσμος ανηφόρισε το λόφο του Λυκαβηττού για να τον δει και να τον ακούσει για ακόμη μια φορά.

Η συναυλία είχε τίτλο «Ηλεκτρική Καρέκλα» και είχε παρουσιαστεί και πέρυσι στο Ηρώδειο. Στο σχήμα έχει προστεθεί το φωνητικό σχήμα «Διώνη» και ένα τρίο εγχόρδων, και τουλάχιστον για όσους δεν είχαμε βρεθεί στο Ηρώδειο, δημιουργούσε προσμονή για το αν και πώς θα είχαν διασκευαστεί τα τραγούδια.

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή της συναυλίας και με όλο το σχήμα να είναι καθιστό σε κομμάτια που από τη φύση τους είναι ακουστικά, φάνηκε πως πηγαίναμε να δούμε κάτι διαφορετικό. Βέβαια υπήρχε μια δυσκολία να το παρακολουθήσουμε με δεδομένο ότι εκείνη την ώρα άρχισε να μπαίνει ο κόσμος για να γεμίσει το μισοάδειο μέχρι εκείνη τη στιγμή θέατρο Λυκαβηττού. Μέχρι περίπου το «Άγρια των Άστρων Μουσική» υπήρχε ένα ενδιαφέρον για το πως θα μπορούσε να εξελιχθεί η βραδιά, αλλά και μια αμηχανία του κόσμου που έβλεπε τον Αγγελάκα καθιστό και ανησυχούσε μήπως δεν δει αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Κάπου όμως το σκηνικό άλλαξε, σηκώθηκαν όλοι και οι συναυλία θύμισε τις κλασικές συναυλίες του Αγγελάκα. Το θέατρο γέμισε και οι εντάσεις άρχισαν να ανεβαίνουν. Τα φωνητικά χάθηκαν, τα έγχορδα δε χρειάζονταν πια.

Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να ξεσηκώνεται και να χορεύει. Έχει μεγάλο εκτόπισμα ο Αγγελάκας σαν καλλιτέχνης. Όταν βρίσκεται στη σκηνή και ερμηνεύει είναι καθηλωτικός. Αυτός είναι κι ο ένας λόγος που τον ακολουθεί πιστά ο κόσμος. Μεγαλύτερο εκτόπισμα από τον ίδιο όμως, έχουν τα τραγούδια που δημιούργησε με τις Τρύπες. Και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος που τον ακολουθεί πιστά ο κόσμος. Θα ξεσηκωθεί και θα τραγουδήσει το «Αιρετικό» ή το «Σιγά Μην Κλάψω» αλλά είναι τέτοια η λαχτάρα να ακούσει και να τραγουδήσει Τρύπες που δεν μπορεί να μπει σε σύγκριση. Και μάλιστα σε ένα βαθμό έρχεται να δει τον Αγγελάκα να τα ερμηνεύει αλλά κατά βάθος να σκέφτεται ότι ακούει τις κιθάρες των Τρυπών και όχι …πνευστά.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι εκρήξεις του κοινού ήταν εκεί, με τις φωνές, τον παλμό, με τα συνθήματα για τον Παύλο Φύσσα, με τα «είναι ωραία στον παράδεισο» και όλα αυτά τα ωραία που συναντάμε στις συναυλίες του Αγγελάκα. Με τη μπάντα να έχει πολύ καλή απόδοση όπως πάντα, και ειδικά όταν αυξανόταν το γκάζι τα πράγματα γίνονταν ακόμα καλύτερα. Το τέλος μας επιφύλασσε μια απολαυστική εκτέλεση του «Δε Χωράς Πουθενά» με όλο το θέατρο να τραγουδάει. Ίσως η πιο επιτυχημένη ενορχήστρωση ώστε να συμμετέχουν ωραία και τα έγχορδα! Η καληνύχτα ήρθε με τον Αγγελάκα να παίρνει την κιθάρα και να ξεκινάει το “Ω! Δεσποινίς μου Ουτοπία» και τον κόσμο πάνω στο πάλκο να τραγουδάει “I love you”, κλείνοντας έτσι την αυλαία σε μια χορταστική συναυλία που φάνηκαν να απολαμβάνουν όλοι πάνω και κάτω από τη σκηνή!

 

 

Κείμενο: Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες:  Αφροδίτη Ζαγγανά

Η τέταρτη μέρα του Release μας επιφύλασσε εκπλήξεις και σίγουρα ήταν όχι απλώς χορταστική, αλλά μία από τις καλύτερες βραδιές που έχουμε περάσει σε αυτό το φεστιβάλ.

Με τον ήλιο να καίει και να χτυπάει τη σκηνή στην Πλατεία Νερού, εμφανίστηκαν οι Tramhaus. Οι Ολλανδοί ήταν η πρώτη ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Με μια δυναμική εμφάνιση κέντρισαν το ενδιαφέρον του κόσμου που είχε αρχίσει να έρχεται. Ο ήλιος και η ζέστη δεν τους πτόησε καθόλου και μας θύμισαν ηχητικά αυτό που συμβαίνει με την αναγέννηση του post punk στη Βρετανία. Με χαρά να τους απολαύσουμε ξανά!

Και ενώ ο ήλιος δεν έλεγε να πέσει, στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Ride, τακτικοί επισκέπτες στη χώρα μας, είτε σε φεστιβάλ είτε σε δικές τους συναυλίες σε κλειστούς χώρους. Οι Ride έχουν αφήσει και αυτοί την κληρονομιά τους στη δεκαετία του 90 στην alternative shoegaze σκηνή και με τον πρόσφατο νέο δίσκο τους κέρδισαν και τους φαν τους και πήραν και καλές κριτικές. Το setlist μοιράστηκε σε κομμάτια του νέου δίσκου και στα δύο παλιότερα άλμπουμ τους, αυτά που τους καθιέρωσαν: Nowhere και Going Black Again. Οι κιθάρες των Ride μοιάζουν να μη χάνουν ποτέ, κι έτσι, με σύμμαχο τον καλό ήχο και το ορεξάτο παίξιμό τους μας έκαναν να ξεχάσουμε το λιοπύρι. Και πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε, όταν ακούσαμε κομματάρες σαν το Leave Them All Behind (που πρέπει να έχει τη θέση του σε κάθε playlist), το OX4 ή το Seagull.

Η ώρα πέρασε, η ζέστη υποχώρησε και η σκηνή του Release ετοιμάστηκε να υποδεχτεί τους The Smile. Η προσμονή ήταν μεγάλη από τους περισσότερους στο κοινό καθώς θα εμφανίζονταν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα μετά το 2000, δύο μέλη των Radiohead: ο Thom Yorke και ο Johnny Greenwood. Συνοδευόμενοι από τον ντράμερ Tom Skinner αλλά και τον Robert Stillman (κυρίως) στα πνευστά. Οι The Smile είναι μια μπάντα με πολύ ιδιαίτερο ήχο. Παιξίματα που έχουν αναφορές στη jazz και στο krautock. Πολύ δουλεμένα κομμάτια, αρκετά δομημένα αφήνοντας όμως και μια αίσθηση χτισίματος το οποίο όμως δεν κορυφώθηκε ποτέ. Ο ήχος τους ήταν αρκετά νωχελικός ωστόσο είχαν κάποια πιο «πιασιάρικα» σημεία, κυρίως σε κάποιες μπασογραμμές και σε ορισμένα κιθαριστικά σημεία. Όπως και να το κάνουμε το να βλέπεις αυτούς τους μουσικούς επί σκηνής είναι από μόνο του σημαντικό. Η μουσική των The Smile ίσως θα ήταν καταλληλότερη για μια κλειστή συναυλία, με μικρότερη απόσταση κοινού και μπάντας. Χαρακτηρίζονται από αυτήν την εσωστρέφεια η οποία πιθανόν να μην είναι ιδανική για σκηνή φεστιβάλ, παρόλο που, φυσικά, έχουν μεγάλο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

«Αυτή είναι η νύχτα που θα θυμάστε για όλη σας τη ζωή». Αυτές ήταν οι λέξεις στις οθόνες λίγα λεπτά πριν ανέβουν στη σκηνή του Release οι Pulp. Σε δύο ώρες αυτό το μήνυμα θα είχε επιβεβαιωθεί. Οι Pulp στη δεύτερη νιότη τους, 13 χρόνια από την τελευταία εμφάνισή τους στη χώρα μας δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μας στέλνουν αδιάβαστους! Με ένα setlist που κάλυπτε όλη τους τη δισκογραφία, μετέτρεψαν το Release Festival σε ένα 90’s πάρτυ και έκαναν τον κόσμο στην Πλατεία Νερού να χορεύει και να τραγουδάει ασταμάτητα. Μέσα σε λίγα λεπτά μας έκαναν να ξεχάσουμε ότι είχαμε δει και είχαμε ακούσει πριν.

Τι να πρωτοξεχωρίσεις από αυτή την εμφάνιση; Ο Jarvis Cocker σαν έφηβος αλώνιζε τη σκηνή και μας χάριζε τις χορευτικές του κινήσεις. Πόσο τυχεροί μπορεί να είμαστε να βλέπουμε ζωντανά έναν τέτοιο performer. Δε σταμάτησε να γράφει χιλιόμετρα πάνω στη σκήνη, να παίρνει χορευτικές πόζες, και φυσικά να ερμηνεύει τους στίχους που σημάδεψαν τη δεκαετία του 1990, και όχι μόνο.

Σα να μπήκαμε σε μια χρονομηχανή και μας γύρισε 30 χρόνια πίσω. Ο κόσμος να ακολουθούσε τους Pulp σε αυτό το ξέφρενο πάρτυ. “Disco 2000”, “Pink Glove”, “Do You Remember the First Time”, “Babies” όπου ο κόσμος ανταάλασσε ενέργειες με τη μπάντα. Ξεχωριστή στιγμή σίγουρα το “This Is Hardcore” , το πιο σκοτεινό κομμάτι των Pulp, σε μία φοβερή εκτέλεση.

Είχαμε χάσει την αίσθηση του χρόνου, βρισκόμασταν στον φαντασιακό κόσμο των Pulp και του Jarvis Cocker και χορεύαμε ασταμάτητα! Η εμφάνιση των Pulp ήταν κορυφαία και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να ρουφήξουμε κάθε δευτερόλεπτο.

Φτάνοντας προς το τέλος, ξέραμε πια τι θα ακούγαμε: “Common People” και η Πλατεία Νερού σείστηκε! Είναι λίγα τα τραγούδια που μπορείς να τα βιώσεις τόσο έντονα όταν παίζονται ζωντανά και Common People είναι ένα από αυτά. Ήταν το αποκορύφωμα αυτής της συναυλίας. Αυτό το τραγούδι που σημάδεψε πολλούς, ξεχώρισε τους Pulp από το υπόλοιπο ρεύμα της Brit Pop.

Και ενώ νομίζαμε πως ήρθε το τέλος και κερδίζαμε μερικές ανάσες, οι Pulp είχαν και δεύτερο encore, κι εμείς μοιραζόμασταν όση ενέργεια είχαμε χορεύοντας το Razzmatazz. Με την ώρα να έχει περάσει τη μία μετά τα μεσάνυχτα, δεν μας ένοιαζε να αφήσουμε τα κόκκαλά μας εκεί, αρκούσε να μας τραγουδάει ο Jarvis!

Δεν ξέρω αν ο τίτλος της περιοδείας “This is what we do for encore” έχει κάποιο διπλό μήνυμα και οι Pulp παίζουν το encore τους, δισκογραφικά άλλωστε είναι ανενεργοί από το 2001. Αν είναι έτσι, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γράψουν επίλογο στη πολύχρονη πορεία τους.

Ένα είναι σίγουρο: αυτή ήταν μια βραδιά που δε θα την ξεχάσουμε ποτέ!

 

 

Κείμενο: Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες:  The Smile, Ride & Tramhaus  : Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Οι φωτογραφίες των Pulp είναι από το Release Athens Festival

Η τρίτη ημέρα του Release Athens ήταν αναπάντεχα απολαυστική με δύο μεγάλες εκπλήξεις, την Jain και τους Telenova, και με τον Parov Stelar που μας επισκέπτεται πλέον περισσότερο ως φίλος παρά σαν live music act!

Η υπέροχη Jain με τις πολυπολιτισμικές καταβολές ήταν πράγματι καταπληκτική. Αν κλείσεις τα μάτια νομίζεις ότι ακούς Little Simz όταν ραπάρει. Τα ανοίγεις και τη βλέπεις εκεί φρέσκια να χορεύεις στο stage με τα ρούχα της τα γεμάτα γκλίτερ. Έχει μια τέτοια ενέργεια αυτό το πλάσμα που σε κάνει να κουνιέσαι, σε ξεσηκώνει, σε κάνει να νιώθεις σαν να είσαι σε συναυλία στα 16 σου. Εν τω μεταξύ ήταν ένα live ιδιαιτέρως kid friendly, με πολλά πιτσιρίκια από 6 μέχρι 16 διάσπαρτα στο χώρο. Περιμέναμε ότι θα είναι καλή αλλά μας εξέπληξε! Από το Come. Που έγραψε στα εφηβικά της χρόνια και το Makeba που σάρωσε το 2016 μέχρι το τελευταίο της Fool,  η Jain φαίνεται να διατηρεί το μοναδικό της ταλέντο και το καλλιτεχνικό της όραμα με πολιτικοποιημένους στίχους και εκρηκτική ενέργεια. Τα upbeat κομμάτια της είναι αυτά που σε κερδίζουν αλλά και οι μπαλάντες της είναι ιδιαιτέρως αισθαντικές. Μας διασκέδασε συνδυάζοντας pop με ρέγκε, electronica και αφρικανικούς ρυθμούς, παίζοντας με τις μπαγκέτες της στα βαθιά και χαρίζοντάς μας μια αίσθηση χαράς και φρεσκάδας!

Για τον Parov Stelar δεν χρειάζονται ποτέ πολλά λόγια: ένα απολαυστικό party με swing, και λίγο techno για το χθεσινό live, θα ήταν ένας σωστός και επαρκής τίτλος. Ακόμα και το κόκκινο backstage είναι ίδιο τόσα χρόνια, σαν σήμα κατατεθέν!  Το μόνο που χρειάζεσαι είναι το ποτό σου και τη χθεσινή ατμόσφαιρα, που είχε λίγο κόσμο και δροσερό αεράκι. Τα υπόλοιπα τα αναλάμβαναν πάντα o Stelar και το χαρωπό παρεάκι του. Χάλκινοι κρουστοί που χρωματίζουν τα beat και δύο τραγουδιστές που μοιάζουν με entertainers που κρατούν το κοινό σε επαφή, είναι η δοκιμασμένη συνταγή που χρόνια τώρα μας ευχαριστεί κάθε φορά. Το παράπονο είναι ότι προσπαθήσαμε στα techno κομμάτια να μπουμε σε λίγο πιο σκιερά μονοπάτια αλλά τα χοροπηδήματα των κρουστών και η τραγουδίστρια αλά Dua Lipa δεν μας άφηναν! Πολλή χαρά, παιδιά! Βεβαίως, γούστα είναι αυτά, και το κοινό πέρασε πολύ καλά , ήταν εμφανές. Όσες φορές και να τον ακούσουμε live δεν θα μας απογοητεύσει, o Parov Stelar είναι εγγύηση για να παρτάρεις!

Νωρίς το απόγευμα είδαμε Telenova, που είχαμε απολαύσει ξανά τον χειμώνα. Ήταν εξαιρετικοί! Με λίγο κόσμο μέσα στο μεσημέρι, η frontwoman τα έδωσε όλα και μας άφησε να περιμένουμε την επόμενή τους εμφάνιση. “Sometimes all the noise inside my head feels like a disco” μας είπε η υπέροχη Angelina Armstrong, μας ξεσήκωσε και με μια διασκευή του Hang Up της Madonna,

Η συνέχεια του Release έρχεται με τους παλαίουρες Pulp και τους μυστήριους Smile!Θα είμαστε εκεί!

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Η πολυαναμενόμενη συναυλία των Offspring στο Release Athens Festival ήταν μια βραδιά αγνού και ανόθευτου punk rock, η κατάλληλη έναρξη για το αγαπημένο φεστιβάλ! Το live γέμισε την Πλατεία Νερού με κόσμο και άφησε την πρωτεύουσα να βουίζει με ενθουσιασμό. Η performance των Offspring ήταν η απόδειξη ότι παραμένουν ένα από τα πιο ανθεκτικές και αγαπημένες για το ελληνικό κοινό μπάντες.

To μαγικό λαρύγγι

Μείναμε άφωνοι με τη φωνητική δυναμική του Dexter Holland! Ο τύπος τραγούδησε «κασέτα» όλα τα αγαπημένα κομμάτια στο 75λεπτο set τους, με τέτοια δύναμη και ακρίβεια που εξέπληξε το κοινό. Περιμένεις ότι στα -αισίως- 60 του δεν θα τα καταφέρει και ξαφνικά ακούς “ Ηey man -you know- I’m really okay” και τρελαίνεσαι!

Τα παιχνίδια αλά stand up με τον Noodles και τα riffs του δεύτερου κρατούσαν διαρκώς το κοινό σε εγρήγορση, ενώ  o Pete Parada στα ντραμς και o Todd Morse στο μπάσο φαίνεται να κατέχουν επάξια τον ρόλο τους στην μπάντα που σημάδεψε τα μαθητικά μας χρόνια.

Come out and Play, Bad Habbit, Gotta Get Away και ένα εξαιρετικό Self Esteem για φινάλε, ήταν τα κομμάτια του Smash που μας ξεσήκωσαν. Έλειψε το Nitro; Ε ναι, όπως και το Genocide! Original Prankster και Million Miles Away από Conspiracy of One και All I Want από την αλμπουμάρα Ixnay On The Hombre και δυναμικά μπήκε η φάση του Americana με το Pretty Fly έγινε ο αναμενόμενος πανικός και για τη συνέχεια Why Don’t ypu Get a Job. Ανά διαστήματα οι Offspring έκαναν τις γνωστές παύσεις για να μιλήσουν για το κοινό, το πόσο ενθουσιώδες είναι, το ότι τραγουδούσε όλους τους στίχους και , πράγματι, ήταν από τα λίγα live που όλα ίσχυαν! Για τους μακροχρόνιους θαυμαστές, ήταν μια ευκαιρία να ξαναζήσουν τους ύμνους που καθόρισαν τη νιότη τους, ενώ οι νεότεροι πήραν μια γεύση από pure 90s punk rock.

Νωρίτερα, τα support acts έβαλαν τα δυνατά τους να αποδώσουν κάτω από τον γνωστό ήλιο που λούζει την Πλατεία Νερού. Κρατάμε το Rock n Roll Queen και το σχόλιο για τους Antifa από τους Subways, την ενέργεια των Danko Jones που ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα (θα θέλαμε να τους δούμε και σε χειμωνιάτικο κλειστό χώρο) και την  πολύ ενδιαφέρουσα εμφάνιση των Overjoyed, της αθηναϊκής μπάντας που άνοιξαν το φετινό Release.

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες:  Overjoyed , Danko Jones & Subways   : Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Οι φωτογραφίες των Offspring από Release Athens Festival

 

Η συναυλία του Coldplay ήταν ένα θεαματικό show μουσικής, ενέργειας και συγκίνησης, επιβεβαιώνοντας τη φήμη του συγκροτήματος ως ένα από τα καλύτερα live acts του κόσμου. Από τη στιγμή που τα φώτα έσβησαν και οι εναρκτήριες νότες του High Power ακούστηκαν μέσα στο ΟΑΚΑ μεταφερθήκαμε σε μια ζωντανή, καθηλωτική εμπειρία που μόνο οι Coldplay μπορούν να προσφέρουν.

Τρυφερότητα και χαρά είναι το μήνυμά τους, και  αυτό το σαββατοκύριακο γεμίζουν το ΟΑΚΑ με πάνω από 70.000 θεατές. Ανάμεσά τους άνθρωποι κάθε ηλικίας, τουρίστες από παντού, ο πρωθυπουργός, και κάπως όλο έμοιαζε με τελετή έναρξης των Ολυμπιακών. Μέχρι που εμφανίστηκαν οι Coldplay και κάπως οι σκέψεις έπαψαν και απολαύσαμε σαν παιδιά.

 

 

Το στάδιο άναψε ξυπνώντας όλες μας τις αισθήσεις!
Χρώματα, φωτάκια, μπαλόνια, μια νεράιδα – muppet,  έστησαν ένα live λούνα παρκ, μια παιδική χαρά για παιδιά όλων των ηλικιών που κάθε πυροτέχνημα που έσκαγε σε εξέπληττε λες και το έβλεπες πρώτη φορά. Οι Coldplay έχουν για σήμα κατατεθέν στις συναυλίες τους τα πολύχρωμα βραχιολάκια που μοιράζουν στο κοινό. Η μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτά τα μικρά αξεσουάρ είναι πραγματικά ανεπανάληπτη! Φαντάσου χιλιάδες φωτάκια να αναβοσβήνουν στον ρυθμό της μουσικής, αλλάζοντας χρώματα και ταχύτητα ή μένοντας αναμμένα λευκά σαν αστέρια – στο A Sky Full of Stars- και κάνοντας το στάδιο να μοιάζει σαν θάλασσα με πολύχρωμο φωσφορίζον πλαγκτόν. Κι όμως!

 

Η χαρισματική σκηνική παρουσία του Chris Martin είναι, εν τω μεταξύ, αξιοθαύμαστη. Συνδέθηκε αβίαστα και τόσο άμεσα με το κοινό δείχνοντας και την ευγνωμοσύνη του προς τους θεατές που ήρθαν «παρά την κίνηση της Αθήνας, παρά τη ζέστη, παρά την ακρίβεια των εισιτηρίων»! Ανέβασε κόσμο να τραγουδήσει μαζί του, αφιέρωσε στιχάκια σε θεατές που βλέπαμε στα video walls στον αντιπολεμικό ρυθμό του Blowin’ In The Wind, μας ζήτησε να κλείσουμε τα κινητά για να «μοιραστούμε την μοναδική στιγμή της συνάντησής μας απρόσκοπτα», υπέροχος. Πέρα από τις φαντασμαγορικές πινελιές, μας υπενθύμισε ότι η μουσική έχει σημασία ακόμα κι όταν όλος ο κόσμος μετατρέπεται σε ψηφιακό αρχείο. Ο άνθρωπος έχει φωνάρα! Είναι τόσο άρτιος τεχνικά που ενώ τραγουδάει ιδιαίτερα απαιτητικά τραγούδια, φαίνεται να είναι κάτι απολύτως φυσικό. Για όλες τις συναυλίες όπου οι τραγουδιστές δεν μπορούν να βγάλουν φωνή, ο χαρούμενος frontman των Coldplay έχει ένα ακόμα ρεφραίν να φωνάξει στο μικρόφωνο!

Η μπάντα ερμήνευσε ένα μείγμα από κλασικές επιτυχίες και νεότερα κομμάτια, εξασφαλίζοντας ότι μακροχρόνιοι και νεότεροι fans θα έμεναν εξίσου ευχαριστημένοι. Paradise, Viva la Vida, Yellow, The Scientist , Clocks είναι κάποια από τα κομμάτια που τραγούδησε όλο το στάδιο ενώ τραγούδια όπως το People of Pride -με την ανάλογη σημαία να κυματίζει- από το τελευταίο τους άλμπουμ, “Music of the Spheres”, απέδειξαν ότι οι Coldplay προχωρούν μουσικά αναζητώντας πάντα το καινούριο.

 

Στο τελικό action του show η μπάντα εμφανίστηκε σε ένα τρίτο stage όπου ήταν ορατή και σε όσους βρίσκονταν στις πίσω κερκίδες ή στο τέλος της αρένας. Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια κίνηση και σίγουρα έτσι δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους στο κοινό. Εκεί έπαιξαν το Sparks από τον πρώτο τους δίσκο, ένα από τα πιο γλυκά τους κομμάτια. Επέστρεψαν στο κύριο stage και μας χάρισαν ένα καταπληκτικό Fix you που δεν θα ξεχάσουμε!

Επειδή η χαρά είναι πλέον είδος πολυτελείας, είναι ένα συναίσθημα που συνοδεύεται με ενοχή όπως και η αίσθηση της απόλαυσης, ας κρατήσουμε από το live των Coldplay ότι χρειαζόμαστε τις στιγμές που ο νους παίρνει ρεπό και αφηνόμαστε να συγκινηθούμε. Ότι ακόμα κι αν η πραγματικότητα γίνεται αποπνικτική, οι ανάσες που μας επιτρέπουμε είναι σημαντικές για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Κι ότι μπορούμε να δεχτούμε τα παιδικά λόγια ενός ενήλικα που στέλνει αλληλεγγύη σε όλες τις «πλευρές», γιατί η αλήθεια είναι ότι όλοι μας συνοδευόμαστε από τον παιδικό μας εαυτό που θέλει πάντα να πιστεύει ότι τα πράγματα είναι απλά και ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Ας του επιτρέψουμε ένα διωράκι.

ΥΓ: Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της συναυλίας, με απαγόρευση πλαστικών μιας χρήσης (μπύρα και νερό πωλούνται σε χάρτινα), με πάνελ όπου εθελοντές χοροπηδούσαν για να “φορτίσουν το live” και ποδήλατα που άναβαν χρωματιστές λαμπίτσες. Ο παιδικός εαυτός που λέγαμε χρειάζεται και τα συμβολικά δρώμενα.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου
Φωτογραφίες : Coldplay Official FB Page

Το φεστιβαλικό καλοκαίρι ξεκίνησε δυναμικά με ένα από τα μεγαλύτερα και πραγματικά ασύγκριτα shows που γίνονται παγκοσμίως,το live των Rammstein. Στο ΟΑΚΑ έγιναν σχεδόν τα πάντα: φωτιές (sic),σαπουνάδες, βαρκάδες, dj -λίκι, industrial metal αλλά και λίγο μπιτάκι. Οι Rammstein ήταν πάντα τρολάδες,πολύ πριν το τρόλινγκ γίνει τάση,γι αυτό και πριν λίγες ώρες,ανέβασαν ποστΑΡΑ όπου έγραφαν “έτσι μοιάζει η Ολυμπιακή φλόγα αλά Rammstein”. Έκτακτοι.

 

 

Tο setlist γνωστό και διαλεχτό (το βρίσκεται εδώ), δεν έλειψαν τα αγαπημένα Ich will, Mein Herz Brennt, Sonne, Pussy, Rammstein, και στο Du Hast ακούσαμε singalong απ’ όλο το στάδιο. Έλειψε το Fire Frei!, γιατί να μην το παίζουν άραγε;

Μεγάλη στιγμή του live της Πέμπτης ήταν το Engel. Εκτός του ότι είναι από τα πιο ωραία hit τους, αυτή τη φορά το τραγούδησαν μόνο με πιάνο, μαζί με τις Abélard που εμφανίστηκαν ως support, και μάλιστα αλλάζοντας stage και πηγαίνοντας στη μέση του σταδίου. Πολύ ιδιαίτερο ενσταντανέ, έμοιαζε σαν ύμνος -γιατί όχι;- σε όλους τους νεκρούς που τους ονομάζουμε “αγγέλους”, λες και χρωστούσαν τον θάνατό τους στην ανθρωπότητα,ας πούμε.

 

 

Το ΟΑΚΑ είχε σχεδόν το διπλάσιο κοινό από την προηγούμενη συναυλία τους στο Terra Vibe (περίπου 30.000), με τη την αρένα γεμάτη και τις κερκίδες με αρκετούς θεατές. Μικρά φάουλ στην διοργάνωση, όπως ότι δεν είχε φαγητό για όσους ήταν στις κερκίδες, φαίνεται ότι θα βελτιωθούν, μιας και όλη η παραγωγή ήταν πολύ ικανοποιητική για όλους και εμφανώς καλύτερη από πέρυσι. Αναμένουμε με ανυπομονησία τα επόμενα!

 

 

Φωτογραφίες : Olaf Heine, Jens Koch

 

Είναι κάποια albums που είναι πολύ ιδιαίτερα. Όχι μόνο από τη μουσική που κουβαλάνε, αλλά και από τις συνθήκες και τη στιγμή που γράφτηκαν και κυκλοφόρησαν. Τέτοιο album είναι το Burn. Οι Deep Purple λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του έμοιαζαν διαλυμένοι με τις αποχωρήσεις Gillan/Glover και εξαντλημένοι από τις ασταμάτητες περιοδείες και τους καβγάδες. Τότε κάτι μαγικό συνέβη: έπεσαν στο δρόμο του Glenn Hughes και του David Coverdale. Το αποτέλεσμα ήταν το Burn που σηματοδότησε με πλέον εμφατικό τρόπο την επιστροφή των Deep Purple.

Ο Glenn Hughes αποφάσισε να περιοδεύσει φέτος και να γιορτάσει τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του Burn. Η προσμονή μας ήταν μεγάλη, καθώς περιμένανε να ακούσουμε τραγούδια-ύμνους που δεν θα έχουμε ξανά την ευκαιρία να ακούσουμε ζωντανά από έναν από τους δημιουργούς τους.

Το ρολόι έδειχνε 10 ακριβώς, τα φώτα έσβησαν, στη μεγάλη οθόνη πίσω από τη σκηνή εμφανίστηκε η εικόνα της αφίσας της συναυλίας, και επιτέλους υποδεχτήκαμε τον Glenn Hughes. Ξεκίνησε πολύ δυνατά με το Stormbringer και το κοινό μπήκε με τη μία στο κλίμα τραγουδώντας δυνατά το ρεφρέν. Ο ήχος είχε κάποια θέματα, αφού τα τύμπανα σκέπαζαν τα πάντα και τα φωνητικά κάπως χάνονταν από το πολύ βάθος.

Αφού μας καλωσόρισε με το Stormbringer, σειρά έχει το Burn το οποίο και αποτέλεσε το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας. Στα Might Just Take Your Life, Sail Away και You Fool No One, φάνηκαν όλα αυτά που προσέφερε ο Hughes μουσικά στους Purple. Funk, Soul, Blues. (Οι Purple τότε διεύρυναν -περισσότερο- τους μουσικούς τους ορίζοντες και από το classic hard rock, πήγαν και σε άλλα μονοπάτια). Το You Fool No One παίχτηκε σε μια απλωμένη εκτέλεση, με τους μουσικούς να παίρνουν χρόνο για τα solo τους, ενώ ακούσαμε για λίγο και ένα μέρος από το High Ball Shooter.

Συνολικά ο τρόπος που είχε στηθεί το set ήταν κοντά σε αυτόν των 70’s, με εκτεταμένα τζαμαρίσματα και σόλο. Εδώ όμως κάποια πράγματα δεν έβγαιναν ιδανικά, αφού ουσιαστικά υπήρχαν διακοπές στα κομμάτια κάνοντας έτσι τους αυτοσχεδιασμούς και το jam να μοιάζουν ξεχωριστά από το κομμάτι. Ωστόσο συνολικά η μπάντα φάνηκε δεμένη, και απέδωσε ιδιαιτέρως καλά τα κομμάτια.

Ο Hughes δεν σταμάτησε να μας λέει ιστορίες από τις στιγμές του στους Deep Purple, όπως αυτή που μας θύμισε για το California Jam όταν ο Blackmore έβαλε φωτιά στους ενισχυτές του και έσπασε με την κιθάρα του μια κάμερα. Ή όπως αυτή με το παρολίγο reunion της MKIII σύνθεσης της μπάντας, με τον Blackmore να τους αφήνει στο …διαβάστηκε.

Είχαμε φτάσει στη μέση του σετ, και νιώθαμε πως ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα. Και έτσι ήταν! Το solo στο Mistreated, η αλητεία του και το rock ‘n’ roll attitude Tommy Bolin που βγήκε απόλυτα στο Gettin’ Tighter, και όλες οι δυναμικές του You Keep On Movin’, έκαναν το δεύτερο μισό της συναυλίας συγκλονιστικό!

Ο Hughes ήταν πολύ ενεργητικός πάνω στη σκηνή, την περπάτησε όλη δεκάδες φορές ενώ φωνή του είναι σε πολύ καλή φόρμα και δεν μειωνόταν στη διάρκεια της συναυλίας. Φυσικά, χρειαζόταν και βοηθήματα, αρκετά delay και reverb, παρόλα αυτά μόνο εντυπωσιασμένος μπορείς να μείνεις από τον τρόπο που τραγουδούσε και από τις κραυγές που έβγαζε ανά διαστήματα.

Με το Burn είχαμε ένα πολύ όμορφο φινάλε με το κοινό να τραγουδάει με την ψυχή του “you know we had no time”, συνοδεύοντας τον Hughes, ενώ νομίζω πως ήταν το κομμάτι που αποδόθηκε καλύτερα από όλα! Έτσι και έκλεισε αυτό το live – ζωντανή γιορτή για τα 50 χρόνια αυτού του εμβληματικού άλμπουμ, με τον Hughes να αποθεώνεται, να μας ευχαριστεί και εμείς να σκεφτόμαστε ότι έσβησε άλλο ένα (εφηβικό) απωθημένο.

 

Κείμενο & Φωτογραφίες  : Μιχάλης Κανάκης 

 

«Μετά από αρκετά χρόνια συναυλιών, φορτισμένα με μια απρόσμενη ανταπόκριση και αγάπη, φτάνει στο τέλος της η «Διονυσιακή» περίοδος*. (Αν και όταν επιστρέψω, το Απολλώνειο στοιχείο θα υπερτερεί)».

 

Ό,τι και να εννοεί ο ποιητής Θανάσης, οι πιστοί του ακόλουθοι έκαναν, όπως πάντα, τις 13 «τελευταίες» του συναυλίες sold out. Ίσως γιατί κάθε του συναυλία είναι μια πολιτική πράξη, από αυτές που ο πλανήτης χρειάζεται για να γυρνάει. Μια πολιτική πράξη που διέπεται από δύναμη και ρομαντισμό, όπως μόνο οι στιγμές που αλλάζουν τον κόσμο διέπονται.

«Αλλάζει ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο», μια ωδή στον έρωτα, στην γέννηση της ζωής, στην κινητήριο δύναμη. Και κάπου στα μισά του live, η Τεχνόπολη γέμισε ελπίδα. Κάθε τραγούδι του είναι ένας μικρός σταθμός, να κάτσεις να αράξεις, να απολαύσεις αυτά που γίνονται. Να τα συλλογιστείς κι ύστερα να ξεκινήσεις να κάνεις κάτι με όλα αυτά, ζώντας στο τώρα. Υπάρχουν πιο πολιτικοί επίκαιροι στίχοι από το «Άιντε εδώ σιμά κοντά δυο μέτρα βάθος, άιντε λεν πως φυλακίζουνε το πάθος, άιντε ρίχνουν χώμα με λουλούδια ραίνουν, άιντε και θαρρούν, θαρρούν πως ξεμπερδεύουν»; Δίπλα μας μένεται ο πόλεμος, πέφτουν κορμάκια σαν φύλλα, χάνεται η ζωή, αλλά υπάρχει περίπτωση να «ξεμπερδέψουν» αν μας θάψουν; Όχι. Άιντε!

Κι ύστερα «τα παρτάλια οι σκέψεις μας,πειρατική σημαία» οδηγοί σε όσα έρχονται για να μην κλέινουμε τα μάτια, για να μην είμαστε «έρημα κορμιά, αποταμιευτήρες», μια προτροπή να ζήσουμε σαν το κομμωτριάκι που θα κατακτήσει σίγουρα του κόσμου τις χαρές – το ξέρουμε πια. Σ΄αυτό το Κομμωτριάκι η Φριντζήλα έκανε ένα free style όπου έμπλεξε την Αλεξάνδρα τη σαλαμάνδρα, Eurovision, κραυγές, την Παλαιστίνη – μα τι ωραία αυτή η γυναίκα- και την ΑΕΚ. Κι εκεί ήρθε μια ωραία ψυχρολουσία, όταν ένας τύπος άρχισε να την βρίζει φωνάζοντας «π@@@να» γιατί δεν ήταν ΑΕΚτζής. Τη Φριντζήλα που είπε ότι δεν θα τραγουδήσει ώσπου να σταματήσει ο πόλεμος στον Λίβανο, και δεν τραγούδησε. Λίγο μετά προς το τέλος, η μπάντα έπαιξε τον Διάφανο, και το «βλέπεις τον άνθρωπο μικρό, που τον πατάν στ’ αλήθεια τα πόδια του τα ίδια» πήρε κι άλλη ερμηνεία. Μνημονεύουμε τη στιγμή για να θυμόμαστε ότι ακόμα και στις γιορτές που σφιχταγκαλιαζόμαστε, δεν είμαστε ίδιοι. Να προσέχουμε και να ξεσκαρτάρουμε, κορίτσια και αγόρια. Ευχαριστούμε για τη σοδειά, Θανάση!

Για φινάλε τα Κάλαντα, μια ανατριχίλα σκέτη. Για όλα τα παιδιά που θα γεννήσουμε, να σπάσουμε τις αλυσίδες, να μην πεθάνουν χωρίς να ζήσουν, να μην σφαγιαστούν στο όνομα καμιάς σημαίας, να ερωτευτούν χωρίς ταυτότητες και θρήσκευμα, να φροντιστούμε για να μην τα μισήσουμε και συνεχίσουν τα μίση σκοτώνοντας.

Καλή συνέχεια, Θανάση. Και στο «Απολλώνειο», εκεί θα είμαστε.

 

ΥΓ: Εκτός από τις παλαιστινιακές σήμαίες και τα συνθήματα, εκτός από τις πειρατικές σημαίες, ο Πιστιόλης υπενθύμισε και το δικαστήριο της 28ης του Μαίου, για τον Γιώργο Καλαϊτζίδη που συνελήφθη για μια του ανάρτηση. Να έχουμε τον νου.

 

Ερμηνεία
Μάρθα Φριντζήλα
Αλέξανδρος Κτιστάκης
Γιάννης Λίταινας

Μουσικοί
Βάσω Δημητρίου (ηλεκτρική κιθάρα)
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα)
Αποστόλης Γιάγκος (πλήκτρα)
Γιώργος Αγγελάκης (τρομπόνι, ακορντεόν)
Δημήτρης Μυστακίδης (ακουστική κιθάρα)
Θανάσης Βόλλας (λαούτο, μπουζούκι)
Κωσταντής Πιστιόλης (κλαρίνο, γκάιντα)
Λεωνίδας Κυρίδης (μπάσο)
Νίκος Δημηνάκης (σαξόφωνα)
Φοίβος Άνθης (τύμπανα)

 

Επόμενες συναυλίες περιοδείας

Παρασκευή 31 Μαΐου – Σάββατο 1 & Κυριακή 2 Ιουνίου– Θέατρο Γης Θεσσαλονίκη
Παρασκευή 7 – Σάββατο 8 & Κυριακή 9 Ιουνίου – Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού
Παρασκευή 14 Σάββατο 15 & Κυριακή 16 Ιουνίου – Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη”

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

Τα live στο An Club έχουν πάντα ειδική βαρύτητα. Έχει κάτι το ξεχωριστό αυτό το υπόγειο. Τι κι αν δεν είναι πολύ άνετο, τι κι αν πνιγόμαστε από την κάπνα, τι κι αν έχει μικρό και χαμηλοτάβανο stage; Ο τρόπος που είναι στημένος ο χώρος και φέρνει ουσιαστικά τη μπάντα μέσα στο κοινό, δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν εκεί παίζει μια μπάντα-δυναμίτης, όπως οι Truckfighters!

 

 

Την αρχή, και μάλιστα στην ώρα τους, έκαναν οι Potergeist. Ο ήχος τους πηγάζει, κυρίως, από αμερικάνικες επιρροές, όπου Pantera και Alice in Chains ήταν οι πιο εμφανείς. Το αθηναϊκό σχήμα έχει πολλές εμπειρίες, και δισκογραφικά αλλά και συναυλιακά, και αυτό φάνηκε στη σκηνή του An. Το κοινό ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά τους και εκείνοι το αντέμειψαν με ένα μεστό set των σχεδόν 50 λεπτών. Πολύ σωστό και δεμένο παίξιμο, ωραίες κιθάρες και στιβαρό rhythm section, ό,τι έπρεπε αρχή!

 

 

Το An είχε ήδη γεμίσει στο set των Potergeist και ετοιμάστηκε να υποδεχθεί τους Truckfighters, μετά από αρκετά χρόνια. Το 2015 ήταν headliners στο φεστιβάλ του Los Almiros, και από τότε θυμάμαι την συγκλονιστική ενέργεια της μπάντας στη σκηνή και ιδιαίτερα εκείνη του κιθαρίστα τους, Dango.

 

 

Αυτή η ένταση και η ενέργεια φάνηκε με το που πάτησαν το πόδι τους στο stage, ξεσήκωσε τον κόσμο και έκαψε δύο (τουλάχιστον) ενισχυτές! Ένα δαιμονισμένο set που έμοιαζε σαν να είσαι σε roller coaster. Με τον Dango να μη σταματάει να χτυπιέται και να κάνει φιγούρες στη σκηνή -ακόμα και στριμωγμένος. Μαζί με τον Ozo έκαναν τα πάντα για να ξεσηκωθεί ακόμα περισσότερο το κοινό, κι εκείνο διψασμένο για τους Truckfighters δε σταμάτησε να δίνει παλμό.

Οι Truckfighters ως τρίο καταφέρνουν κάτι που ακόμα και μπάντες με περισσότερες κιθάρες δεν καταφέρνουν. Βγάζουν όγκο στον ήχο τους και δυναμικές, ενώ ταυτόχρονα δεν χάνεται τίποτα από τη σκηνική τους παρουσία-σήμα κατατεθέν της μπάντας.

 

 

Τα τεχνικά προβλήματα ήταν αρκετά, τόσο με τους ενισχυτές όσο και με τον ήχο, αφού μετά βίας ακούγαμε τα φωνητικά -ειδικά του Ozo. Όλα όμως ξεπεράστηκαν. Οι τεχνικοί ήταν ικανότατοι και, φυσικά, υπήρχε τεράστια θέληση από τη μπάντα αλλά και από όλους όσοι ήμασταν μέσα στο An να μη χαλάσει τίποτα αυτή τη βραδιά! Χαλούσε ενισχυτής; Η μπάντα τζάμαρε με τον κόσμο να ξεσηκώνεται. Δεν ακούγονταν τα φωνητικά; Έτσι και αλλιώς ο κόσμος τραγουδούσε πιο δυνατά!

Τίποτα δε μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στους Truckfighters, αφού τα ισοπέδωσαν όλα στο An.

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού