Συντάκτης: Zoe Nikolaou

  • Οι Villagers of Ioannina City στη σκιά των βράχων

    Οι Villagers of Ioannina City στη σκιά των βράχων

    Κυριακή βράδυ, με ζακέτα για τη δροσιά, ανηφορίσαμε προς το Θέατρο Βράχων για τη συναυλία των Villagers of Ioannina City. Από πολύ νωρίς ο κόσμος άρχισε να γεμίζει το χώρο, μέχρι που λίγο μετά τις 21.30, όταν και ανέβηκαν στη σκηνή οι VIC, είχε γεμίσει.

    Άνοιξαν την εμφάνισή τους με τα “Welcome” και “Age of Aquarius”, ακριβώς όπως ανοίγει και το δεύτερο και πολυσυζητημένο album τους. Πολυσυζητημένο επειδή οι VIC, μετά την τεράστια επιτυχία με το ντεμπούτο τους “Riza” αλλά και με την κυκλοφορία του 7ιντσου “Zvara/Karakolia”, άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνσή τους με το “Age of Aquarius”.

    Βασική διαφορά είναι η αλλαγή στον στίχο, όπου από τον ελληνόφωνο των παραδοσιακών κομματιών που διασκεύαζαν, πέρασαν στον αγγλόφωνο. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ξέφυγαν συνολικά από το βασικό συστατικό του “Riza” , που ήταν η ελληνική παραδοσιακή μουσική. Πήραν από το πρώτο πλάνο το κλαρίνο, και πρόσθεσαν περισσότερα κιθαριστικά μέρη, όπως και πλήκτρα. Στο κομμάτι των πνευστών διακρίνεται μια πλουραριστικότητα, που κάνει πολύ ωραία γεμίσματα.

    Πλέον η δομή των κομματιών δεν έχει αυτήν την πιο κλασική μορφή που χαρακτηρίζει το stoner, αλλά ξεφεύγουν σε πιο ψυχεδελικά και progressive μονοπάτια. Τα κομμάτια απλώνονται με διαφορετικό τρόπο, έχουν μπει μελωδίες, solos, ενώ είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος των πλήκτρων στο “χαλί” που στρώνεται. Νομίζω πως οι επιρροές των Tool είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.

    Κατά τη διάρκεια της συναυλίας και όσο έμπλεκαν τα παλιά με τα νέα κομμάτια, μπορούσες να βρεις τα στοιχεία που τα ενώνουν αλλά και τα στοιχεία που τα χωρίζουν με το συνολικό όμως αποτέλεσμα να δένει αβίαστα. Οι VIC φαίνεται πως έχουν δουλέψει πολύ τις εμφανίσεις τους. Φαίνεται το δέσιμο της μπάντας. Όλες οι αλλαγές που έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως έχουν μελετηθεί. Το live έντυναν τα πολύ ωραία visuals στα video walls πίσω από τη μπάντα. Visuals που έχουν δημιουργηθεί ξεχωριστά για το κάθε κομμάτι, και που σε συνδυασμό με τα φώτα, δημιουργούν μια πολύ όμορφη συναυλιακή ατμόσφαιρα.

    Γεγονός όμως είναι πως το μεγάλο “μπαμ” οι VIC το έκαναν με τις διασκευές στα παραδοσιακά, και είναι λογικό να είχαν την τιμητική τους από το κοινό. Έτσι, λοιπόν, στο “Ti Kako” το κοινό ξεσηκώθηκε και άρχισε να χορεύει, αλλά είδαμε και τα πρώτα καπνογόνα-τα οποία όμως σβήστηκαν σε λίγα δευτερόλεπτα. Για το κλείσιμο της συναυλίας, δε θα σταθώ στα “Zvara” και “Karakolia”, μιας και δε θυμάμαι συναυλία των VIC που να μην κλείνει με αυτά. Θα σταθώ στο “For the Innocent” που φαίνεται να είναι το πιο δουλεμένο, το πιο σωστά δομημένο και συνολικά το καλύτερο κομμάτι που έχουν κυκλοφορήσει.

    Αν θυμάμαι καλά, η τελευταία φορά που είδα τους VIC ζωνταντά, ήταν το 2015 αν και μέχρι τότε δεν έχανα ευκαιρία να τους δω, και αν σκεφτεί κανείς ότι πέρασα αρκετά χρονια στα Γιάννενα, μάλλον ήταν και πολλές! Από το 2015 έχουν αλλάξει αρκετά τα μουσικά μου γούστα, όμως η περιέργεια να τους ξαναδώ live με παρακίνησε να ανέβω στο Θέατρο Βράχων. Κρίνοντας από το γεγονός ότι μόλις γύρισα σπίτι έβαλα να ακούσω το “Age of Aquarius”, σημαίνει πως οι VIC κάτι κάνουν πολύ καλά.

     

    Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

  • Σάββατο βράδυ με Madrugada στο Καλλιμάρμαρο

    Σάββατο βράδυ με Madrugada στο Καλλιμάρμαρο

    Οι Madrugada έδωσαν χθες ένα από τα καλύτερα τους live στην Ελλάδα. Ήταν δυναμικό και γεμάτο αναμνήσεις από τα παλιά και καινούριες μελωδίες από το τελευταίο τους album, Chimes at Midnight, το οποίο εκπόνησαν οι ίδιοι.

    Η 25χρονη Αmanda Tenfjord, που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision με το ΑΜΑΝ, εμφανίστηκε ως support. Η performance της ήταν έκπληξη, για να είμαστε ειλικρινείς, μιας και γκριντζάρουμε λίγο με το θέμα Eurovision. Περιμένουμε σύντομα να την ξανακούσουμε μέσα στον χειμώνα και να παρακολουθήσουμε τα επόμενα βήματά της που προ μηνύονται ιδιαίτερα ενδιαφέροντα.

    Το στάδιο στο Καλλιμάρμαρο γεμίζει με 45.000 κόσμο, και χθες το μισό ήταν σχεδόν γεμάτο, μιας και οι Madrugada δεν έπαψαν ποτέ να είναι αγαπημένοι του ελληνικού – αλλά και του ευρωπαϊκού- κοινού. Ξέραμε όλα τα κομμάτια, και αρκετά από αυτά μας συγκίνησαν ιδιαίτερα. Οι Madrugada έκαναν πάντα απολαυστικά live, και ακούγονται σαν να συνοδεύουν τη χαραυγή, ταιριάζοντας απόλυτα στο όνομά τους. Χθες, ήταν το κάτι άλλο.

    Μετά τον θάνατο του επί μια 15ετία κιθαρίστα τους, Robert Buras, και αφού ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους μετά τον δίσκο τους Madrugada, σίγουρα δεν πίστευαν ότι η μπάντα θα επανερχόταν και θα παρέμενε και τόσο αγαπητή. Kι όμως, τα live τους μετά την επανένωσή τους το 2018, είναι γεμάτα κόσμο που τους ακολουθεί πιστά.

    Χθες, είδαμε έναν καινούριο Sivert Hoyem. Εμφανώς ενθουσιασμένος με τον χώρο και την αγάπη των φανς, ήταν γεμάτος ενέργεια, χόρευε, διαφοροποίησε με επιτυχία, σε κάποια κομμάτια, τα φωνητικά του, όπως στο Blood shot adult commitment, κατέβηκε στο κοινό. Κάποια στιγμή, δε, πήρε μια κάμερα χειρός και τραβούσε βίντεο τους θεατές. Αυτό προβαλλόταν στις οθόνες και, ειλικρινά, θα μπορούσε να ήταν το πιο ταιριαστό κλιπ για τα κομμάτια των Madrugada. Βέβαια, τα visuals, ήταν ήδη εξαιρετικά, με χέρια που χόρευαν νοχελικά στο ρυθμό των τραγουδιών τους, παράξενες μορφές χρωματιστές σε αργή κίνηση, απόκοσμες εικόνες εξαιρετικά ταιριασμένες με το νορβηγικό λυκαυγές των τραγουδιών τους.

    Στη δίωρη συναυλία τους, εκτός από τον Sivert Hoyem -που είναι χάρμα οφθαλμών και ώτων- απολαύσαμε τον κιθαρίστα που τους συνοδεύει, τον Cato Thomassen, κατά κόσμον Cato Salsa, με τον οποίο ο Hoyem συνεργάστηκε και στη solo πορεία του με τους Volunteers. Έτσι κι αλλιώς, οι Madrugada είναι ένας κι ένας, και ο Cato, δένει απόλυτα μαζί τους, δίνοντας το δικό του βιρτουόζικο άρπισμα. Στο Call my name, του καινούριου τους album, τα έδωσε όλα!

    Στη σκηνή επίσης ανέβηκαν οι Irida Vocal Enseble Choir, το χορωδιακό σχήμα που συνόδεψε την μπάντα στο Stabat Mater και το Honey Bee. Αμέσως μετά εμφανίστηκε η Ane Brun για το Lift me, που όπως μάθαμε από τον Hoyem, «είναι ένα τραγούδι που δεν λένε εκτός Νορβηγίας».

    Electric, Blood shot commitment (το ξαναλέω, το απογείωσαν), Majesty, Vocal, Strange Color Blue, The kids are on high street, Look away Lucifer, ένα εξαιρετικά παιγμένο Black Mambo -πρέπει να ήταν η καλύτερη στιγμή του live- και πολλά ακόμα αγαπημένα και καινούρια κομμάτια, μας έφτιαξαν το σαββατόβραδο και μας άφησαν να περιμένουμε την επόμενη συναυλία των Madrugada. Είναι αξιοθαύμαστο, το πώς κατάφεραν, ενώ το στάδιο βρίσκεται μπροστά στον πολυσύχναστο και κατάμεστο εκείνη την ώρα δρόμο, με το απαίσιο όνομα, να μας απομακρύνουν από τη βοή και να μας συνεπάρουν στα δικά τους μονοπάτια. Υπέροχοι.

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    Madrugada

    Amanda Tenfjord

  • Οι μαγικοί Belle and Sebastian στο Άνοδος Live Stage

    Οι μαγικοί Belle and Sebastian στο Άνοδος Live Stage

    Πρώτη συναυλία των Belle and Sebastian στην Αθήνα, μετά από δύο δεκαετίες, και παρά τις κακοτοπιές, η βραδιά αποδείχτηκε μαγική.

    Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το Άνοδος Live Stage δεν ειναι και ο καλύτερος αμιγώς συναυλιακός χώρος. Κατ’ αρχάς, ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίον είναι φτιαγμένος ο χώρος, δεν βοηθάει. Σε πολλά σημεία, και ιδίως στον εξώστη, η οπτική επαφή γινόταν δύσκολη ακόμη και για έναν, ομολογουμένως, ψηλό άνθρωπο. Η εσωτερική διαρρύθμιση της πλατείας, με τα μπαρ σε απόσταση αναπνοής από την σκηνή, φάνηκε μάλλον δυσλειτουργική. Ίσως το αποκορύφωμα, και αυτό που αφαιρούσε πιο πολύ από την μαγεία του λάηβ, ήταν η πολύ κακή διαχείριση του ίδιου του stage: για κάποιον περίεργο λόγο, το μηχάνημα που έβγαζε καπνούς στην σκηνή φαινόταν να υπερβάλλει εαυτόν, συνοδευόμενο από πολύ κακό φωτισμό, σε χτυπητό κόκκινο και μπλέ, που έβγαζε μάτι.

    Υπό αυτές λοιπόν τις συνθήκες, κλήθηκαν οι Amalia & the Architects να ανοίξουν την συναυλία. Παρά την γενικευμένη κάπνα και τον κακό φωτισμό της σκηνής, και παρά τον άχαρο, γενικά, ρόλο του support, οι Amalia & the Architects στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και παρέδωσαν ένα ωραίο σαραντάλεπο σετ, στο οποίο έδωσαν το στίγμα τους. Υπηρετούν αυτό το είδος της ανεξάρτητης φολκ, η οποία όμως λοξοκοιτάει προς την πιο ηλεκτρισμένη μορφή της Americana, και τις συνθέσεις του Tim Buckley, με έναν τρόπο, που ταιριάζει γάντι και με τις indie ευαισθησιες των Belle and Sebastian. Έχουν όλα τα περιθώρια να κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον.

    Κατεβαίνουν, λοιπόν, οι Amalia & the Architects από την σκηνή, αρχίζουν να στήνονται τα όργανα των Belle & Sebastian, και μαζί με αυτό, υπάρχει και η προσδοκία να φτιάξει κάπως η κατάσταση στο stage. Αλλά φευ. Το μηχάνημα συνεχίζε να φτύνει καπνό δίχως αύριο, λες και κάποιος είχε ξεχάσει να το κλείσει. Επόμενο ήταν το μεγαλύτερο μέρος από τα όμορφα visuals που συνοδεύουν τους Belle & Sebastian να πάει άκλαυτο, μειώνοντας κάπως την μαγεία.

    Ευτυχώς, όμως, την κατάσταση έσωσαν ο Stuart Murdoch και η τρελοπαρέα από την Σκωτία. Ανέβηκαν στην σκηνή με μπρίο και περισσή όρεξη, έκαναν το κοινό,που είχε κατακλύσει τον χώρο, να χορεύει σχεδόν ασταμάτητα, και έκαναν ένα υποδειγματικό λάηβ. Ο Stuart Murdoch έγραψε πολλά χιλιόμετρα επί σκηνής, ξεβιδώθηκε στον χωρό, έδειξε το εξωστρεφή του εαυτό στο κοινό (είναι ένας από τους πιο επικοινωνιακούς frontmen που κυκλοφορούν στην Βρετανία), έκανε πλακίτσα επί σκηνής με τον κιθαρίστα/αρμονικίστα/πιανίστα Stevie Jackson, και χάρισε άπειρα χαμόγελα. Η πολυοργανίστρια (και τι δεν έπαιξε) Sarah Martin βοήθησε τα μάλα στο χτίσιμο των κομματιών, ενώ στα μετώπισθεν τα τύμπανα του Richard Colburn και το μπάσο του Bobby Kildea έδιναν το απαραίτητο βάθος στον ήχο.

    I want the world to stop, Dear Catastrophe Waitress, The Boy with the Arab Strap, La Pastie de la Bourgeoisie. Ο κόσμος από κάτω, βρισκόταν σε μια κατάσταση ευφορίας. Μετά από περίπου 100 χορταστικά συναυλιακά λεπτά, οι Belle & Sebastian άφησαν την σκηνή, με τον Stuart Murdoch να υπόσχεται ότι θα επιστρέψουν σύντομα.

    Με αυτήν την εμφάνιση τους οι Belle and Sebastian απέδειξαν δύο πράγματα. Ότι συνεχίζουν να είναι μια φορμαρισμένη, συναυλιακή μπάντα, και θα συνεχίσουν να είναι έτσι για αρκετά χρόνια ακόμη, και ότι η αυτή η ευαίσθητη πλευρά της indie, συνεχίζει να μας συνεπαίρνει.

     

    Κείμενο : Duke Zappa

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    Belle & Sebastian

    Amalia & the Architects

     

     

  • Belle and Sebastian: the history

    Του Duke Zappa

    Όταν μια μπάντα που ξεκίνησε ως κομμάτι μιας εργασίας για ένα κολλέγιο πριν από εικοσιέξι ολόκληρα χρόνια, εξελίχτηκε στην μπάντα που άνοιξε νέους δρόμους σε ένα ολόκληρο είδος μουσικής, και σήμερα συνεχίζει να να παίζει και να βγάζει αξιόλογα πράγματα, και αυτό ακόμη και μετά από αρκετές αλλαγές στην σύνθεση της, τότε έχεις να περιμένεις και αξιόλογα πράγματα επί σκηνής. Ο λόγος για τους Belle and Sebastian, που θα εμφανιστούν στις 23 Σεπτεμβρίου στο Anodos stage, στην Αθήνα.

    Η αρχή της ιστορίας ξεκινάει κάπου στα 1993, με τον φέρελπι μουσικό Stewart Murdoch να γράφει μια σειρά από τραγούδια, και να τα δοκιμάζει σε βραδιές με “ανοιχτά μικρόφωνα”, σε μια σειρά από Γλασκωβέζικα κλαμπ.Μέχρι το 1995 το μοναχικό “πείραμα” έχει φτάσει στα όρια του και ο Murdoch αρχίζει να βρίσκει μουσικούς, για να φτιάξει ένα συγκρότημα με το οποίο θα ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Εντελώς συμπτωματικά, την εποχή εκείνη, ο ντράμερ τον οποίο βρίσκει, Richard Colburn σπουδάζει στο Stow College, το οποίο έχει μια μικρή δισκογραφική εταιρία, την Electric Honey Records. Κάθε χρόνο οι σπουδαστές που παρακολουθούσαν το μάθημα της Μουσικής Επιχειρηματικής Δραστηριότητας που δίδασκε ο καθηγητής Alan Rankine – πληκτράς των post-punkers The Associates- συμμετείχαν στην ηχογράφηση ενός δίσκου που κυκλοφορούσε Electric Honey. Οι Murdoch και Colburn μάζεψαν μερικά τραγούδια και έστειλαν ένα demo στο κολλέγιο. Οι ηθύνοντες του κολλεγίου εντυπωσιάστηκαν από το demo, και πρότειναν στην μπάντα να την βοηθήσουν να ηχογραφήσει ολόκληρο δίσκο, και το όνομα αυτού, Tigermilk.Η ηχογράφηση θα διαρκέσει τρεις ημέρες, τον Μάρτιο του 1996, και ο δίσκος θα κυκλοφορήσει, σε χίλια αντίτυπα, στις 6 Ιουνίου του ίδιου έτους.

    Παρά την μικρή κυκλοφορία του δίσκου, το Tigermilk θα προκαλέσει εντύπωση, και μέσα στον ίδιο χρόνο, οι Belle and Sebastian θα πάρουν μεταγραφή για την Jeepster Records, και τον Νοέμβριο του 1996 θα βγάλουν τον δεύτερο δίσκο τους, το If You’re Feeling Sinister. Ένας ακόμη υπέροχος δίσκος, που ηχογραφήθηκε μέσα σε λίγες ημέρες, και με τον οποίο συνεχίστηκε το αργό χτίσιμο του μύθου των Belle and Sebastian.

    Μετά από ένα διάλειμμα δύο ετών, οι Belle and Sebastian επιστρέφουν με το The Boy With the Arab Strap, κάνοντας τον Aidan Moffat, ηγέτη των συμπολιτών τους, Arab Strap, να δηλώσει: Τα παιδιά έχουν χιούμορ! Εδώ όλα είναι αρκετά διαφορετικά. Η επεξεργασία του υλικού μέχρι την ηχογράφηση, παίρνει μήνες, οι Belle and Sebastian πειραματίζονται με διάφορους ήχους, και πλέον η Isobell Campbell και ο Stevie Jackson συνεισφέρουν με δικά τους κομμάτια, και τους Stevie Jackson, Isobel Campbell να τραγουδούν, και τον Stuart David να απαγγέλει τους στίχους στο A Space Boy Dream…

    To 1999 παίρνουν το βραβείο του καλύτερου νέου καλλιτέχνη στα Brit Awards, και το Tigermilk επανεκδίδεται από την Jeepster, πουλώντας πάνω από 120.000 αντίτυπα. Το 2000 χτυπούν την πόρτα του Χόλιγουντ, μέσω μιας σκηνής στην ταινία High Fidelity, όπου το Seymour Stein ακούγεται στο δισκάδικο του Rob (John Cusack), προκαλώντας την οργή του Barry, ενός από τους υπαλλήλους του, τον οποίο υποδύεται ο Jack Black!

    Το 2000 κυκλοφορεί και το Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant. το πρώτο άλμπουμ των Belle And Sebastian που μπαίνει στο Βρετανικό top 10. Και πάλι βλέπουμε πολλές αλλαγές στις ενορχηστρώσεις, με ακόμη περισσότερα μέλη της μπάντας να τραγουδούν, και με την εμφάνιση ακόμη περισσότερων εγχόρδων. Αμέσως μετά από αυτόν τον δίσκο, ο Stuart David αποχωρεί από την μπάντα για να ασχοληθεί με δικά του project, και την θέση του παίρνει ο Bobby Kildea.

    Το 2002 βρίσκει τους Belle and Sebastian να ηχογραφούν το soundtrack για την ταινία του Todd Solonz, Storytelling. H Isobel Campbell φεύγει από την μπάντα εν μέσω της Αμερικάνικης περιοδείας για να ακολουθήσει solo καριέρα, ενώ ένα ακόμη κεφάλαιο κλείνει με την μεταπήδηση του συγκροτήματος στην Rough Trade Records.

    To 2003 σηματοδοτεί μια ακόμη αλλαγή στον ήχο της μπάντας. Ο Stuart Murdoch για μια ακόμη φορά γράφει όλα τα κομμάτια του επόμενου δίσκου τους, “Dear Catastrophe Waitress”, με παραγωγό τον Trevor Horn. Ο ήχος των Belle and Sebastian γίνεται πιο φιλικός προς τα FM, χωρίς όμως να χάνει τα “ανεξάρτητα” χαρακτηριστικά του. Θα κερδίσουν υποψηφιότητες για τα βραβεία του περιοδικού NME αλλά και για το βραβείο Ivor Novello εκείνης της χρονιάς. Η συνταγή θα επαναληφθεί το 2005 με το άλμπουμ The Life Pursuit, το οποίο θα φτάσει το Νο 8 στα Βρετανικά Album Charts, και θα γίνει το πιο εμπορικό άλμπουμ της μπάντας. Από το 2008 και μετά, οι Belle and Sebastian θα μπουν στον πάγο, για να βγαίνουν από αυτόν περιστασιακά για να ηχογραφήσουν κάποιο δίσκο ή για να κάνουν μερικές εμφανίσεις. Το τελευταίο album τους, A Bit Of Previous, κυκλοφόρησε τον Μαϊο του 2022.

    Όσες αλλαγές και να έχουν περάσει οι Belle And Sebastian, συνεχίζουν να είναι η μπάντα με το ένα μάτι στην ευαίσθητη φολκ μουσική, και το άλλο να παλατζάρει κάπου ανάμεσα στο Indie και τις πολυπρόσωπες ενορχηστρώσεις, που έχει αφήσει αυτό το “κάτι” σε καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, όπως οι Decembrists, ο Sufjan Stephens και οι Kings of Convenience…

    Info:

    Παρασκευή, 23/9

    20:30

    Belle & Sebastian

    Πειραιώς 183

    Anodos Live Stage – Αθήνα, Αττική

  • 1000mods και Godsleep: σείστηκε η Τεχνόπολη!

    1000mods και Godsleep: σείστηκε η Τεχνόπολη!

    Ο συναυλιακός ρυθμός συνεχίζεται και το Σεπτέμβριο, δίνοντάς σου μια αίσθηση παράτασης της καλοκαιρινής συναυλιακής περιόδου. Και σε συνδυασμό με τη ζέστη του Σαββάτου, σίγουρα νιώθαμε σα να πηγαίναμε σε κάποια καλοκαιρινή συναυλία.

    Οι 1000mods το τελευταίο διάστημα σαρώνουν την Ευρώπη, είτε με δικές τους συναυλίες είτε σε μεγάλα φεστιβάλ, και σε πολλές περιπτώσεις πολύ ψηλά στο billing ακόμα και ως headliners. Παρόλα αυτά, στην Αθήνα, είχαν να εμφανιστούν από το 2018 στο Θέατρο Βράχων, και ήρθε η ώρα να επιστρέψουν, αυτή τη φορά, στην Τεχνόπολη.

    Με τον κόσμο να προσέρχεται με πολύ αργούς ρυθμούς στον χώρο, ήρθε η ώρα εμφάνισης των Godsleep. Αν και ξεκίνησαν να παίζουν σε ελάχιστο κοινό, δεν υστερούσαν καθόλου σε ένταση και όρεξη, και μπήκαν πολύ δυνατά. Για όσους τους έχουν αφήσει στο πρώτο τους άλμπουμ, το “Thousand Sons of Sleep” (2015), να πούμε πως οι Godsleep είναι πλέον μια άλλη μπάντα, όπου πέρα από τις αλλαγές στα μέλη τους σε φωνή και τύμπανα, έχουν αλλάξει και την κατεύθυνση στον ήχο τους. Έχοντας κρατήσει τα heavy στοιχεία, άφησαν το αρκετά ακατέργαστο ήχο της πρώτης τους κυκλοφορίας, έχουν καλύτερη δομή, μελωδία και εκφραστικότητα, αλλά χωρίς να χάνουν τον όγκο στον ήχο τους. Δεν μένουν στα «στεγανά» του stoner και αυτό είναι το πλεονέκτημά τους. Σε όλα τα κομμάτια τους φαίνεται το βάθος των συνθέσεών τους, και με το νέο κομμάτι που έπαιξαν, επιβεβαιώνουν πως θέλουν να εξελίσσονται συνεχώς.

    Για μένα οι Godsleep ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Βγήκαν στη σκηνή όσο το κοινό έμπαινε ακόμα στην Τεχνόπολη, και κατάφεραν να φτιάξουν τέτοια ατμόσφαιρα ώστε να τον βάλουν στο κλίμα κατευθείαν, παραδίδοντας ένα κοινό έτοιμο και ζεσταμένο στους 1000mods.

    Στις 21.30 ακριβώς, οι 1000mods έκαναν την εμφάνισή τους πάνω στη σκηνή. Από την πρώτη κιόλας στιγμή νιώσαμε την Τεχνόπολη να σείεται από τις υψηλές εντάσεις και από το wall of sound που έχουν φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια, γεμίζοντας τη σκηνή με ενισχυτές. Πραγματικά δεν ξέρω πόσο συχνά γίνονται live με τόση ένταση σε ανοιχτούς χώρους στο κέντρο της Αθήνας!

    Η εισαγωγή με το “Above 179” με το πολύ βαρύ riff και στη συνέχεια με το “Road to Burn” ήταν αρκετά για να παρασύρουν το κοινό στον κόσμο τους, σαν ένα ταξίδι στην έρημο. Το δέσιμο της μπάντας είναι το αδιαμφισβήτητο ατού της. Χρόνια τώρα περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο κερδίζοντας παντού οπαδούς. Μια καλοκουρδισμένη μηχανή σε όλα της. Είναι εντυπωσιακό το ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια καταφέρνουν και ανέρχονται σε μεγάλο όνομα στο είδος τους στο εξωτερικό.

    Ωστόσο, με 4 albums ήδη στο ενεργητικό τους, η εξέλιξη στον ήχο και στον τρόπο που δομούν τα κομμάτια τους είναι πολύ μικρή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως και κατά τη διάρκεια του live, τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια ήταν αυτά από το πρώτο τους album “Super Van Vacation”. “Road to Burn”, “El Rollito” και φυσικά το “Vidage”. Αυτά κατάφεραν να δώσουν ατμόσφαιρα στο χθεσινό live και να ξεσηκώσουν το κοινό. Μαζί με αυτά φυσικά ξεχώρισαν και άλλα, όπως για παράδειγμα το “The Son” από το album “Repeated exposure to…” και το αργόσυρτο, bluesy “She” από το “Vultures”. Ωστόσο είναι εμφανές πως είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστούν οι συνθέσεις του “Super Van Vacation”.

    Με ένα γεμάτο σετ δύο ωρών, οι 1000mods μας χαιρέτησαν, μέσα σε έναν χαμό που έγινε προς το κλείσιμο της συναυλίας τους, με τον κόσμο ιδρωμένο και λουσμένο στη μπύρα από τα pits που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του σετ τους.

     

    Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    Godsleep

    1000mods

  • Στο Τεχνόπολις με Calexico

    Στο Τεχνόπολις με Calexico

    Στην πόλη -και στην χώρα εν γένει – της αδικίας και της διαφθοράς, υπάρχουν κάποιες στιγμές, δημιουργούνται κάποιες καταστάσεις, φωτίζουν κάποιες βραδιές, για να μας θυμίζουν πού και πού τα ανθρώπινα. Τέτοια στιγμή ήταν το χθεσινό λάιβ των Calexico.

    Για χάρη τους φτιάχτηκε ο όρος desert noir, και μιας και έχει έρθει η ώρα να εφεύρουμε καινούριες λέξεις για όλα, αυτό χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τη μουσική τους. Κάπου μεταξύ κούμπια και μαριάτσι, βρεθήκαμε χθες στην Πλατεία του Τεχνόπολις και χορέψαμε. Από την Τούσον της Αριζόνα,κάπου κοντά στα σύνορα με Μεξικό, ξεκινούν κάθε φορά από το ’96 και πάντα καταφέρνουν να φέρνουν το multi-culti στίγμα τους χαρίζοντάς μας χαρά. Τα απλά έχουν τη μεγαλύτερη σημασία, άλλωστε.

    Περίπου 1500 θεατές, εν μέσω ενός πολύ θερμού καλοκαιριού – απ’όλες τις απόψεις – μαζευτήκαμε και παρακολουθήσαμε ένα δίωρο live με τους αγαπημένους μας Calexico. Το El Mirador, ο δίσκος τους που βγήκε την Άνοιξη, ήταν στο κύριο μενού της εμφάνισής τους. Φυσικά,έπαιξαν και παλαιότερα (δες το setlist παρακάτω) καθώς και δύο υπέροχα covers, το Serenata Huesteca και το Carinito.

    Ωραία στιγμή ήταν το χθεσινοβραδινό Stray. Ένα από τα πιο γνωστά τους κομμάτια,κι ένα από τα πιο “καμμένα” για μένα,από τη στιγμή που θυμίζει τους.. Πρωταγωνιστές του Θεοδωράκη. Ε,χθες, το διασκεύασαν,του φόρεσαν λαούτο, και αποκαταστάθηκε στην ψυχή μου, επιτέλους!

    Δες το setlist εδώ

     

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Aφροδίτη Ζαγγανά

     

     

  • Ο Ζαραλίκος (ξανά)γέμισε το Τριανόν

    Ο Ζαραλίκος (ξανά)γέμισε το Τριανόν

    Μετά την επετειακή και άκρως πετυχημένη παράσταση 200+1 χρόνια δανεικά, ο Χριστόφορος Ζαραλίκος επέστρεψε στις αθηναϊκές παραστάσεις, και φέτος το καλοκαίρι τον βρίσκουμε στον κινηματογράφο Τριανόν. Η παράσταση λέγεται «Παραγγελιές» και βασίζεται σε παραγγελίες του κοινού σε κείμενα που έχει στις παραστάσεις του ο Ζαραλίκος τα τελευταία 20 χρόνια.

    Αγαπημένος stand up κωμικός ο Χριστόφορος Ζαραλίκος, έχει αγαπηθεί ακόμα περισσότερο μέσα από το Zaraleaks TV όπου κάθε Τρίτη (τη μέρα του Προφήτη ντε!) σχολιάζει την επικαιρότητα (και την ιστορία).

    Μιας και το Zaraleaks TV μπήκε σε διακοπές από την περασμένη εβδομάδα, η παράσταση ξεκίνησε με την ερώτηση του Ζάρα «Τι εβδομάδα ήταν αυτή που πέρασε μανάρια μου;!» για να προχωρήσει σε ένα σύντομο σχολιασμό των εξελίξεων. Πάντα καυστικός, straight forward, με σχολιασμό που δε μένει στο πρώτο επίπεδο, αλλά φτάνει σε επίπεδα ρεπορτάζ που δε βλέπουμε ούτε στα ΜΜΕ.

    Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως ο Ζαραλίκος δεν περνά απαρατήρητος από τα «συστημικά» μέσα, αφού πολλές φορές του έχουν κλείσει τους λογαριασμούς του στα social media για τα λεγόμενά του, ενώ αποκορύφωμα ήταν η επίθεση που δέχθηκε από μπράβους στην περσινή του παράσταση και ενώ βρισκόταν πάνω στη σκηνή! Χθες είχαμε σχόλια για τις φωτιές, τον μουσικό με τη σαγιονάρα στο Προεδρικό Μέγαρο, τον Λιγνάδη και την αποφυλάκισή του αλλά και τον Κούγια. Και πολλά πολλά άλλα ακόμα και εμβόλιμα στα κείμενα.

    Στη χθεσινή παράσταση, στο πρώτο μέρος της μας εξήγησε τη διαφορά στα κείμενά του πριν το 2010 και τα μνημόνια συγκριτικά με αυτά από το 2011 και μετά και πως επηρεάστηκε από τις πολιτικές εξελίξεις, μιας και η σάτιρα δε μπορεί να είναι ξεκομμένη από την πραγματικότητα. Έτσι, από το κείμενο όπου αστειευόταν για το πώς μεγαλώνουν τα αγόρια και πώς τα κορίτσια, και πώς τα διαπαιδαγωγούν οι γονείς, πέρασε στο σχολιασμό της ταινίας «Αν» του Παπακαλιάτη, την πιο πολιτική του ταινία(!) όπως μας είπε.

    Πάντα άμεσος με το κοινό του. Τα μανάρια του! Δε μπορεί άλλωστε χωρίς τη συμμετοχή του κοινού στην παράσταση. Είναι πολύ όμορφο και μοναδικό αυτό που κάνει ο Ζαραλίκος, αφού μπορεί να σε ξεφτιλίσει μπροστά σε ένα γεμάτο θέατρο (ήταν χθες ένας Μιχαήλ Άγγελος το πολύ 20 χρόνων στο κοινό και τον πέθανε), και ταυτόχρονα να σε αφήσει στο πάτωμα από τα γέλια. Όλη αυτή η αλληλεπίδραση έχει δημιουργήσει ιδιαίτερο δέσιμο του με το κοινό του. Δεν είναι τυχαίο που οι παραστάσεις του γίνονται sold out σε όλη την Ελλάδα, όπως και χθες στο Τριανόν.

    Στο δεύτερο μέρος μας άφησε χωρίς ανάσα από τα γέλια, κλείνοντας με το κείμενό του για τους Έλληνες οδηγούς ταξί και για τα κατά τόπους πανηγύρια – παραγγελιές του κοινού στην αρχή της παράστασης.

    Μετά από 2 ώρες και κάτι μας καληνύχτισε ανανεώνοντας το ραντεβού για τις επόμενες 2 Τετάρτες (3 και 10 Αυγούστου) για τις τελευταίες 2 παραστάσεις στο Τριανόν.

     

    Κείμενο & Φωτογραφίες : Μιχάλης Κανάκης 

     

    Info : 

    ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΖΑΡΑΛΙΚΟΣ – «Παραγγελιές»

    ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΡΙΑΝΟΝ

    Κάθε Τετάρτη στις 21:15

    03/08, 10/08

    Διάρκεια: 90′

    Προπώληση: 14€

    ΑμεΑ / Ανέργων / Φοιτητικό: 10€ (Μόνο από το ταμείο του Τριανόν.)

    Πόρτα: 15€

  • Τελευταία μέρα του Release: Spit it out!

    Είναι χειμώνας 2020, και ακόμα ζούμε στην “κανονικότητα”. Το Release Festival ανακοινώνει Slipknot στο line up και η αγορά του εισιτηρίου έγινε χωρις δεύτερη σκέψη. Άλλωστε αν κάποιος ξέρει κάτι για τους Slipknot είναι ότι όταν η εννιαμελής κολεκτίβα ανεβαίνει στην σκηνή επικρατεί το χάος. Στην πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού μέχρι στιγμής, φτάσαμε στο στην Πλατεία Νερού για να απολαύσουμε μια από τις πιο ωραίες μέταλ μέρες. Το πλάνο έχει παρκάρισμα μακριά, καθώς όπως ακούστηκε από διάφορους την προηγούμενη μέρα του Release, περιμέναμε να υπάρχουν πάνω απο 10-15000 χιλιάδες maggots.

    Πρώτη ανέβηκε στην σκηνή η τετραμελής μπάντα απο την Αθήνα, Project Renegade. Πρώτη φορά που έρχομαι σε επαφή, και η εντύπωση που μου άφησαν ήταν άκρως θετική. Δυστυχώς, λόγω ζέστης βρισκόμασταν μακριά απο την σκηνή,να κάνουμε υπομονή κάτω μια σκιά.

    Συνέχεια με τους Maplerun. Όσες φορές κι αν τους έχω ακούσει live, ποτέ δεν με έχουν απογοητεύσει. Προσωπικά, απόλαυσα πάρα πολύ τη διασκευή που έπαιξαν απο SOAD…The toxicity of our city, of our city!

    Όταν είδα το όνομα των Vended γραμμένο στην λίστα, χάρηκα γιατί παρακολουθώντας τους, είναι σαν παίρνουμε ένα sneak peek από το μέλλον. Τα παιδιά των #8(Corey Taylor) και #6(Shawn Crahan) ανέβηκαν με την μπάντα τους, για να ξεσηκώσουν τον κόσμο που είχε μαζευτεί απο πολύ νωρίς. Οι πιτσιρικάδες ήταν πολύ καλοί και συνεπήραν τον κόσμο σε ένα συνεχόμενο head banging από την αρχή μέχρι το τέλος.

    Σειρά πηραν οι Jinjer. Oι Ουκρανοί ήταν καταιγιστικοί! H φωνή της Tatiana Shmailyuk ήταν πραγματικά μοναδική. Highlights τα τραγουδια Teacher, Teacher και Sleep Of The Righteous. To setlist τους αποτελούταν από τα Call Me a Symbol,On the Top, Pit of Consciousness, Disclosure, Judgement (& Punishment) , Teacher, Teacher, Sleep of the Righteous, As I Boil Ice, Perennial, Pisces, Home Back, Vortex, Colossus και Micro.

    Ωρα για τους Sepultura. Ζήτω συγγνώμη από τους φανς, αλλά γνωρίζοντας ότι θα παίξουν, ήμουν κάπως αρνητικά προκατειλημμένος. Το γεγονός οτι η στελέχωση της μπάντας έχει αλλάξει πάρα πολλές φορές δεν με έκανε ποτέ να δεθώ μαζί τους. Η χθεσινή τους εμφάνιση, όμως, ήταν απολαυστική. Ο Derrick Green ήταν ΙΣΟΠΕΔΟΤΙΚΟΣ πάνω στην σκηνή. Ο κόσμος από την άλλη δεν άφησε στιγμή να πέσει κάτω και τα mosh pits ξεκίνησαν από νωρίς. Κατά την διάρκεια του Territory και στην προσπάθειά μου να πλησιάσω λίγο τη σκηνή, συνηδειτοποίησα ότι αυτό δεν θα ήταν καθόλου εύκολο. Οι μπουνιές, οι κλωτσιές και τα σπρωξίματα έπεφταν βροχή. Φυσικά, κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσιολογικό σε τέτοιου είδους live. Βέβαια, να τονίσουμε και το γεγονός ότι όποτε κάποιος έπεφτε κάτω κατευθείαν βοηθούσαν όλοι να σηκωθεί, ώστε να μην υπάρξει τραυματισμός. Αγαπημένα κομμάτια και δυνατές στιγμές του λάιβ ήταν τα Ratamahatta και Roots bloody Roots.

    Rain, bring me the strength

    To get to another day

    And all I want to see

    Set us free

    Why?

    Can’t you see?

    Can’t you feel?

    This is real, aaah!

    I pray, we don’t need to change

    Our ways to be saved

    That all we wanna be

    Watch us freak.”

    H ώρα είναι 11 και η υπομονή έχει εξαφανιστεί. Τρία χρόνια από την πρώτη ανακοίνωση και έντεκα από την τελευταία φορά που τους είδα. Πηγαίνοντας για Slipknot ξέρω ότι το setlist δεν θα με απογοητεύσει καθόλου. Αυτό που μπορεί να απογοητεύσει ειναι μερικές φορές η φωνή του Corey καθώς η ζέστη και η ενδυμασία τους σίγουρα θα τους κουράζει πολύ. Αλλά αυτοί είναι οι Slipknot, μάγκες!

    Τα φώτα σβήνουν και η intro μουσική αποτελείται από το For those about to rock (we salute you) και Get behind me satan. Πρώτα ακούστηκαν τα drums του Jay, μετά έπεσε το πανό και ο χαμός ξεκίνησε με το Disasterpiece. Στο κοινό απλά πανικός. Ήταν πολλά τα χρόνια που τα maggots από την Iowa μας επισκέφθηκαν τελευταία φορά. Πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι μας χτύπησε, ήρθε το Wait and Bleed, και τι να πει κανείς για αυτό. Η καταιγίδα που ονομάζεται Slipknot χτύπαγε χθες βάναυσα την Πλατεία Νερού. All Out Life, Sulfur και το απόλυτο Before I Forget που ο κόσμος είμαι σίγουρος οτι ανατρίχιασε με το πόσο δυνατά τραγουδούσε η μπάντα. To headbanging πήγαινε σύννεφο σε όλη την αρένα. Συνέχεια με το καινούριο The Chapeltown Rag και εμάς να παίρνουμε μια μικρή ανάσα και μια μεγάλη γουλιά μπύρα. Dead Memories και Unsainted όπου το intro του τραγουδιού πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Η συμμετοχή του κόσμου απο τις πιο δυνατές που έχω δει φέτος. Και ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε…

    What’s it like to be a heretic? If you’re 555, then I’m 666.

    Λίγο πριν κατέβουν απο την σκηνή για το encore ακούσαμε το Spit It Out που ενώ ειναι αγαπημένο τραγούδι, θεωρώ οτι live χάνει αρκετά. Αλλά τι λέω; SPIT IT OUT φώναζαν ολοι! Επιστροφή στη σκηνή με το απίστευτα δυνατό People = Shit καθώς και το Surfacing για να κλείσει όμορφα το βράδυ.

    Πραγματικά προσπαθώ να αποδομίσω το τι έγινε χθες και μου είναι πολύ δύσκολο. Σίγουρα ήταν το καλύτερο Slipknot live που έχουμε δει στην Ελλάδα απο εποχές Λυκαβηττού και Τerra Vibe. Αυτή η μπάντα έχει κάνει ένα πράγμα σίγουρο: Η εμπειρία να τους δεις live σου αφήνει μνήμες για πάντα! Μπορεί και μελανιές hehe \m/ I pushed my fingers into my eyes!

    Υγ.1 Διάβασα στα social οτι υπήρχε μεγάλο θέμα με την κίνηση στο φευγιό. Προσωπικά δεν είχα κάποιο πρόβλημα μόνο λίγο κατά την έξοδο επειδή τα διάφορα “μαγαζάκια” ήταν κάπως ασφυκτικά τοποθετημένα.

    Υγ2. Όταν παίζουν μεγάλες μπάντες ξέρουμε ότι θα έχει και πολύ κόσμο. Επίσης όποιος έχει δει την Πλατεία Νερού καταλαβαίνει ότι το να παρκάρεις κοντά έχει τα ρίσκα του. Το παράνομο παρκάρισμα στα πεζοδρόμια δεν ειναι μόνο γαιδουριά αλλα δυσκολεύει πολύ αρκετούς συμπολίτες μας!

    Κείμενο: Θοδωρής Μιχαλόπουλος

    Ευχαριστούμε το Release Athens Festival για την παραχώρηση των φωτογραφιών

     

     

  • Στο Terra Vibe ξανά!

    Παρασκευή απόγευμα και ο κόσμος ξεκινάει να προσέρχεται στον πιο αγαπήμενο μου προορισμό για συναυλίες, το Terra Vibe. Το menu σήμερα έχει punk καθώς και metal.

    Πρώτοι ανεβαίνουν στην σκηνή, και κάτω από τον καυτό ήλιο, οι HALF Gramme of SOMA. Εξαιτίας της ώρας τους πετύχαμε την ώρα που περπατούσαμε για να φτάσουμε στον χώρο. Ο ήχος από έξω ακουγόταν πολύ καλός καθώς και η σκηνική παρουσία τους ήταν πολύ δυνατή.
    Συνέχεια στο απόγευμα έδωσε ο Κροταλίας. Είναι τουλάχιστον δέκα χρόνια που τον είχα ακούσει με το ακουστικό σχήμα και η χθεσινή σκηνική παρουσία του ήταν όλα τα λεφτά. Ξεσήκωσε το κόσμο που βρέθηκε να χορεύει κάτω απο τον ήλιο λιώνοντας στα μπυράκια… (αν πίνετε να βάζετε άλλους να οδηγούν, μην τα λέμε κάθε φορά ε?).

    Την σκυτάλη πήρανε οι post/sludge metal Allochiria. Απέχει πολύ απο τα προσωπικά μου ακούσματα για να εκφέρω άποψη αλλά σίγουρα η φωνή της τραγουδίστριας και τα βάθια screams ήταν πολύ εντυπωσιακά. Πριν τους Social Distortion στην σκηνή ανέβηκαν και οι Amenra. Οι Βέλγοι έκαναν μια επίσης πολύ ωραία εμφάνιση αλλά όπως προανέφερα, την post/sludge metal σκηνή την έμαθα χθες.

    Ήταν αρχές του 1979 όταν οι Social Distortion έκαναν το πρώτο επίσημο live τους στο Cuckoo’s Nest.43 χρόνια μετά και το ελληνικό punk κοινό θα έμενε με το στόμα ανοιχτό μετά το καταιγιστικό τους live στην χωρα μας.

    Η ώρα είναι περίπου 10 και 20, τα φώτα σβήνουν και στην πανω σκηνή του Τerra vibe ανεβαίνουν οι Mike Ness, Jonny “2 Bags” Wickersham, Brent Harding, David Hidalgo Jr. Η συναυλία ξεκινάει με τα Road Zombie, Bad Luck και το πολύ αγαπημένο Reach for the sky. Συνέχεια στην συναυλία με ένα όμορφο cover του Mike Ness στο τραγούδι Wicked Game με την δυσκολία του τραγουδιού να δείχνει τα θετικά, αλλά και κάποια αρνητικά στην φωνή του Mike. Πολύ όμορφη έκπληξη στην setlist ήταν το Ball and chain καθώς και το 99 to Life. Για τουλάχιστον 10 χρόνια, αυτή η σύνθεση της μπάντας έχει παίξει παντού. Η χημεία που έχουν πάνω στην σκήνη είναι η εγγύηση για ένα live που δεν θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Επιστροφή για encore με Don’t Drag Me Down, Born To kill, Story of My Life και κλείσιμο με το cover του Ring of Fire.
    Ένα πολύ απολαυστικό live, με λίγους -για τα δεδομενα του Terra Vibe- αλλά καλούς, καθώς όπου και αν κοίταζες έβλεπες γνώριμες φάτσες. Φυσικά και δεν έλειψαν τα καπνογόνα με την μπάντα να το διασκεδάζει.

    Η υπόσχεση του Mike Ness για επιστροφή του γκρουπ στην Ελλάδα στο μέλλον, μετά την νέα τους δισκογραφική δουλειά, είναι κάτι που θα περιμένουμε με ανυπομονησία!

     

    Κείμενο: Θοδωρής Μιχαλόπουλος

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    SOCIAL DISTORTION

    AMENRA

    ALLOCHIRIA

    ΚΡΟΤΑΛΙΑΣ

    HALF GRAMME OF SOMA

  • Release metal days με Sabaton και καπνογόνα

    Απόγευμα στην υπέροχη πλατεία νερού και με την αγγελική φωνή της Simone Simons πάνω στην σκηνή ήρθε η ώρα για τους Epica. Γύρω στις 7μιση οι Δανοί βγήκαν, με άγριες διαθέσεις. Με τα Abyss of Time – Countdown to Singularity, The Essence of Silence, Victims of Contingency, Unchain Utopia, The Skeleton Key, Cry for the Moon, Sancta Terra, The Obsessive Devotion, Code of Life, Beyond the Matrix, Consign to Oblivion συνεπήραν το κοινό σε ενα μαγευτικό και συνάμα απόκοσμο τοπίο. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί μέχρι εκείνη την ώρα, έδινε ένα πολύ ωραίο παλμό στην συναυλία και φυσικα δεν έλειψαν τα mosh pits καθως και ενα wall of death το οποίο αιτήθηκε η ίδια η Simone.

    Συνέχεια με Blind Guardian. Παρότι δεν ήταν το main όνομα της ημέρας, μπορούσε κανείς να καταλάβει απο τα αμέτρητα t-shirts του κόσμου οτι έχουν ένα αρκετά φανατικό κοινό στην χώρα μας. Προσωπικά η μαγευτική φωνή του Hansi Kursch καθώς και η φανταστική θεματολογία που σε ταξιδεύει σε κόσμους μαγικούς (Tolkien – Lord of the rings) με έκαναν να αδημωνώ που θα άκουγα για πρώτη φορά Blind Guardian live. Βγήκαν στην σκηνή λίγο πριν τις 9 με το τραγούδι Into the Storm και, έτσι, άλλο ένα εκρηκτικό τους λάιβ ξεκίνησε.

    Από την πρώτη στιγμή το ελληνικό κοινό αγκάλιασε το playlist το οποίο αποτελούταν από αγαπημένα κομμάτια όπως τα “Time what is Time”, “Ashes to Ashes”, “Somewhere far beyond”. Φυσικά δεν έλειψαν από την λίστα και τα all time classic, The Bard’s Song – In the forest και The Hobbit. Στα Valhalla και Mirror Mirror άναψαν καπνογόνα, με τον Hansi Kursch να φαίνεται να το απολαμβάνει κινούμενος προς τα εκεί και κάνοντας thumbs up προς το κοινό.

    Ήταν Φλεβάρης του 21 όταν οι Σουηδοί Sabaton ανακοίνωσαν την επιστροφή τους στην χώρα μας για το Release Athens Festival. Μετά από τις αναβολές εξαιτίας των γεγονότων, το ραντεβού ορίστηκε για την Παρασκευή. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια πέρασαν απο την καταιγιστική τους συναυλία το 18 στο Terra Vibe. Οι Σουηδοί, που έχουν δείξει ότι απολαμβάνουν τις επισκέψεις τους στην Ελλάδα (έχουν έρθει άλλες τέσσερις φορές), επεφύλασσαν για το κοινό ένα φαντασμαγορικό σόου με πυροτεχνήματα, φωτιές και ένα σκηνικό βγαλμένο από μάχη. Tο άρμα-drums του Hannes Van Dahl καθώς και το μαχητικό αεροπλάνo-πιάνο δέσποζαν επιβλητικά πάνω στην σκηνή. Η συναυλία ξεκίνησε λιγο μετα τις 11 με το κλασσικό Medley των τεσσάρων κομματιών Sarajevo / Dreadnought / Christmas Truce / Soldier of Heaven, και στην συνέχεια δόθηκε το σύνθημα “we are sabaton and this is ghost division”, για να ξεκινήσει ο χαμός. The Red Baron, Bismarck, Carolus rex, Christmas Truce, Primo Victoria και Swedish Pagans ηταν μερικά απο τα αγαπημένα τραγούδια που έπαιξαν. Εννοείται, όμως, πως οι Sabaton έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με την ελληνική ιστορία, καθώς έχουν ηχογραφήσει αρκετά τραγούδια βασισμένα σε αυτήν. Μια αλλαγή στο κλασικό setlist του The Great War Tour, ήταν η προσθήκη του Spartans και του Coat Of Arms στο κλείσιμο της συναυλίας. Είμαι πολύ χαρούμενος που βλέπω τους Sabaton να παίζουν στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης, αλλά δεν είμαι τόσο χαρούμενος με την “μέταλ” λογική. Για παράδειγμα,μεγάλο αρνητικό της βραδιάς, ήταν το γεγονός ότι μετά τους Guardian, ο χώρος της πλατείας νερού κάπως άδειασε.

    All in all, περάσαμε καλά!

     

    Κείμενο: Θοδωρής Μιχαλόπουλος

    Ευχαριστούμε το Release Athens Festival για την παραχώρηση των φωτογραφιών

  • Placebo στην Τεχνόπολη: Σωστό live, λάθος Molko

    Κατάμεστη η Τεχνόπολη χθες το βράδυ, με 5.000 κόσμο, για τους Placebo! Αγαπημένη μπάντα για το ελληνικό κοινό, οι Βρεττανοί alternative synth pop-ers, ήρθαν ξανά στη χώρα, αυτή τη φορά για τον εορτασμό του καινούριου album τους, Never let me go. Αρκετά αλλαγμένοι κι αυτοί, όπως οι περισσότεροι, και το πράγμα κάπου ξέφυγε.

    Σχολιάζοντας, όπως πάντα, την παραγωγή της συναυλίας εν γένει, να πούμε ότι η χθεσινή βραδιά ήταν πολύ καλά οργανωμένη. Για λίγο παραπάνω κόσμο, θα είχαν αλλάξει venue, έχοντας όμως ζήσει συναυλίες με πάνω από 6.000 κόσμο στην Τεχνόπολη, χθες ήταν μια χαρά. Θα στεκόμουν στον διαχωρισμό θεατών που συχνά βλέπουμε σε αρκετά live, μεταξύ vip και απλού εισιτηρίου, που μετατρέπεται αρκετές φορές σε κατάφορη αδικία -βλέπε Iron Maiden- γι αυτό και ενοχλεί αρκετό κόσμο. Όμως χθες, το golden standing ήταν κανονισμένο από την προηγούμενη παραγωγή, για το live που ακυρώθηκε το 2020,δεν θ μπορούσε να γίνει αλλαγή. Παρόλ’αυτά, τελικά λειτούργησε χωρίς δυσαρέσκειες. XLALALA Present, good job!

    Στα του live τώρα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι Placebo έπαιξαν ανέλπιστα καλά. Σε προηγούμενες επισκέψεις τους, υπήρχαν πολλά παράπονα για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, αλλά χθες ήταν πολύ καλοί. Ωραία ντραμς, καλοπαιγμένα keyboards, κλασικές μπασογραμμές του Stefan Olsdal (ο οποίος πήρε και φωτιά on stage, πολύ καλός), καθαρός ήχος, κουρδισμένες fender, απολαυστική 90ίλα. Για την ιστορία, ο Molko άλλαζε κιθάρα σε κάθε κομμάτι -δυο τρεις είχε- και, μάλιστα, δύο άτομα τον βοηθούσαν σε αυτό• ένας του έδινε τις κιθάρες, ένας του μάζευε και του τράβαγε το καλώδιο, για πιο άνετες βόλτες στο stage. Επίσης, είχαν ένα πολύ ενδιαφέρον setlist, ιδιαίτερα για τους fans τους, που φάνηκε ότι το καταευχαριστήθηκαν. Χώρισαν στα δύο το setlist τους, 9 κομμάτια από το νέο άλμπουμ (το Hugz εξαιρετικά παιγμένο), 8 παλιότερα αγαπημένα. Τα (μουσικά) highlights της βραδιάς το The bitter end και το επιτυχημένο cover για Kate Bush, το Running up to the hills, με το οποίο μας αποχαιρέτησαν κιόλας (δες στο τέλος το setlist). Μιάμιση ώρα live, με τους αγαπημένους του ελληνικού κοινού, τους Placebo από τα 90s. Μόνο αυτό, όμως;

    Κάπου στο πέμπτο κομμάτι, ο Molko διέκοψε το live για να κάνει παρατήρηση σε θεατή του golden standing (εισιτήριο 80Ε). «Σταμάτα να τσακώνεσαι με τους securities, αν δεν σου αρέσει μπορείς να πας αλλού, FUCK YOU, μάζεψε το κινητό σου. Δεν θέλω να κυκλοφορώ στο ίντερνετ με fucked up voice, προσπαθώ πολύ απόψε γιατί έχω λαρυγγίτιδα και προσπαθώ για όλους εσάς, σας ευχαριστώ όλους». Από το ’15 ο Molko έχει ανοίξει τη συζήτηση για live χωρίς κινήτά. Μάλιστα, δήλωνε, έκτοτε, ότι οι θεατές δεν είναι όπως στα 90s που απλά απολάμβαναν τα vibes, αλλά πλέον ασχολούνται με το κινητό τους και χάνουν τη αίσθηση. Επίσης, αυτό που «τραβάνε» είναι κατώτερου επιπέδου, οπότε αναρωτιόταν γιατί να το κάνουν. Δεκτές οι ενστάσεις και σε ένα άλλο πλαίσιο, ομολογώ ότι συμφωνώ, αλλά! Πρώτον, βρισκόμαστε στο 2022, όπου το κινητό με κάμερα είναι η προέκταση του χεριού μας, οπότε τί περίμενε; Δεύτερον, πολλοί καλλιτέχνες το θέτουν ως όρο στο live, και μάλιστα στην αρχή του τρέχοντος tour τους, το είχαν κάνει και οι Placebo. Αν μπει κάτι τέτοιο ως όρος εκ των προτέρων, τότε η 5άλεπτη διακοπή του Molko θα ήταν απολύτως θεμιτή. Τώρα, όχι. Και τελικά, αν η φωνή σου έχει θέμα, το πρόβλημα δεν είναι αν θα κυκλοφορήσει στο youtube σε κακή ηχογράφηση, γιατί όλοι ξέρουμε ότι στα youtube videos από κινητά δεν έχει καλό ήχο. Αν η φωνή σου έχει θέμα, δεν πραγματοποιείς το live. Απλά.

    Φέτος το καλοκαίρι, παρακολουθούμε διάφορα σκηνικά, απαράδεκτων συμπεριφορών από καλλιτέχνες μεγάλου βεληνεκούς, και κάπου αρχίζω να αναρωτιέμαι αν όντως αξίζει να τους βλέπουμε στη «δύση» τους, ενώ -ευτυχώς- υπάρχουν τόσοι νεότεροι και λιγότερο καταξιωμένοι στο χώρο, που σέβονται και το κοινό που πληρώνει για να τους δει, και τις παραγωγές που διοργανώνουν με κόπο τα live τους. Είναι κρίμα, να σου μένει η γέυση της ματαίωσης από μια συναυλία που θες να παρακολουθήσεις, αντί να σου μένει η γεύση της διασκέδασης που τόσο έχουμε ανάγκη. Και τελικά, καλύτερα χίλια κακοηχογραφημένα και κουνημένα βιντεάκια κινητού, έτσι για την ανάμνηση, ή καλογυαλισμένοι «παλαίουρες» που δεν οριοθετούνται πουθενά και κομπλεξάρονται; Εγώ ψηφίζω το πρώτο.

    Setlist:

    1. Forever Chemicals (Never Let Me Go)
    2. Beautiful James (Never Let Me Go)
    3. Scene of the Crime (Never Let Me Go)
    4. Hugz (Never Let Me Go)
    5. Happy Birthday in the Sky (Never Let Me Go)
    6. Bionic (Placebo)
    7. Surrounded by Spies (Never Let Me Go)
    8. One of a Kind (Meds)
    9. Sad White Reggae (Never Let Me Go)
    10. Try Better Next Time (Never Let Me Go)
    11. Too Many Friends (Loud Like Love)
    12. Went Missing (Never Let Me Go)
    13. For What It’s Worth (Battle for the Sun)
    14. Slave to the Wage (Black Market Music)
    15. The Bitter End (Sleeping with Ghosts)
    16. Infra-red (Meds)
    17. Running Up That Hill (A Deal With God) (Hounds of Love)

     

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

     

  • Ένα ασταμάτητο rock ‘n’ roll party στην Πλατεία Νερού

    Δε μπορώ να σκεφτώ άλλο καλοκαίρι με τόσες συναυλίες. Δικαιωματικά, αυτό το συναυλιακό καλοκαίρι ανήκει στο Release, αφού με τόσες μέρες, τόσα ονόματα, και τόσα διαφορετικά είδη, και τόσο καλή διοργάνωση, δύσκολα θα υπάρχει «συναυλιοφάγος» που δε θα βρέθηκε εκεί έστω για μία μέρα. Φτάσαμε λοιπόν, αισίως στη δέκατη μέρα του Release και έχει και συνέχεια.

    Για αυτή τη 10η μέρα το Release μας κράτησε για αρκετό καιρό σε αναμονή. Για μήνες, το μόνο όνομα που γνωρίζαμε ήταν οι Clutch. Από μόνοι τους αποτελούν λόγο να κατέβει κανείς στην Πλατεία Νερού. Όμως, στους διοργανωτές του φεστιβάλ δεν έφτανε αυτό. Λίγους μήνες πριν το live ανακοινώνουν ένα μεγάλο απωθημένο του ελληνικού κοινού, τους Hellacopters! Όπου παρέα με τους -επίσης Σουηδούς και αγαπημένους- Blues Pills αλλά και τους ντόπιους ΛΔΛΜ και Deaf Radio ολοκλήρωσαν το line up.

    Οι ΛΔΛΜ ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή, με λίγο κόσμο να τολμάει να βρεθεί στο κάγκελο, αφού ο ήλιος ήταν έντονος. Έπαιξαν για περίπου 20 λεπτά σε alternative rock μονοπάτια, θυμίζοντας σε ύφος τα πιο alternative κομμάτια των Queens of the Stone Age.

    Στις ίδιες αναφορές κινούνται και οι Deaf Radio. Έντονα, και εδώ, τα στοιχεία από Queens of the Stone Age (βέβαια το μουσικό φάσμα που καλύπτουν οι QotSA είναι τεράστιο). Στην περίπτωση των Deaf Radio πάντως, είχαμε πιο σκληρό, πιο δυνατό και πιο γρήγορο rock. Ένταση και ενέργεια από τη μπάντα στη μισή ώρα που ήταν στη σκηνή, ενώ από κάτω φάνηκε ότι είχαν τον κόσμο τους.

    Ενώ ο ήλιος δεν έπεφτε και έκαιγε ακόμα τη σκηνή -ευτυχώς ο αέρας βοηθούσε στη θερμοκρασία- ήρθε η ώρα των Blues Pills να ανέβουν στη σκηνή του Release, για πρώτη φορά. Ξεκίνημα με το “Proud Woman” από το τελευταίο τους album “Holy Moly!”. Κομμάτι με το κομμάτι ανέβαζαν ρυθμούς. Βασική αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας είναι στην κιθάρα, αφού ο Zack Anderson ανέλαβε την κιθάρα μετά την αποχώρηση του Dorian Sorriaux. Η αλλαγή αυτή τους έδωσε περισσότερα γκάζια, ένταση και συναίσθημα στο παίξιμο, ανεβάζοντάς τους επίπεδο. Πάντα εξαιρετικός στα τύμπανα, ο André Kvarnström, που αποτελεί στυλοβάτη της μπάντας. Η Elin Larsson έδινε ρεσιτάλ στην ερμηνεία των κομματιών, ενώ δεν άφησε εκατοστό της σκηνής που να μην βολτάρει. Προφανώς στα highlights, πέρα από την επίδειξη στις φωνητικές της ικανότητες (ενδεικτικά Black Smoke, Little Sun, Devil Man) ήταν το crowd surfing στο φινάλε του “Bye Bye Birdy”!

    Μέσα στη μία ώρα που έπαιξαν, κατάφεραν να ξεσηκώσουν το κοινό και να κηρύξουν την έναρξη σε ένα rock n’ roll πάρτυ που θα τελείωνε λίγο μετά τα μεσάνυχτα!

    Ο ήλιος επιτέλους έπεσε, ο κόσμος άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερος και, πλέον, είχε έρθει η ώρα για τους Hellacopters. Ένα απωθημένο πολλών έγινε πραγματικότητα. Ακόμα και οι ίδιοι απόρησαν γιατί δεν είχαν έρθει νωρίτερα στην Ελλάδα. Από τη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή οι Hellacopters φρόντισαν να αποδείξουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες σύγχρονες rock n’ roll μπάντες. Ο Nicke Andersson μπροστάρης, με τους υπόλοιπους να ανεβάζουν τους ρυθμούς και τις εντάσεις, ξεσηκώνοντας το κοινό. Ίσως χθες το μεγαλύτερο μέρος του κοινού να είχε έρθει αποκλειστικά γι αυτούς. Με έναν φοβερό αέρα πάνω στη σκηνή, οι Σουηδοί…έπαιρναν κεφάλια. Ο κόσμος με τη σειρά του ακολουθούσε τα προστάγματα των Nicke και Dregen και χόρευε, δίνοντας τον δικό του παλμό, δημιουργώντας μια φοβερή ατμόσφαιρα. Ακόμα και τα κομμάτια του νέου album πήρα την αναγνώρισή τους, και έτσι ο χορός δε σταμάτησε ποτέ μέχρι οι Hellacopters να κατέβουν από τη σκηνή.

    Σε μια βραδιά που ο πήχης μπήκε από νωρίς ψηλά από τους Blues Pills, και τοποθετήθηκε ψηλότερα από τους Hellacopters, ήρθαν οι Clutch για να πουν “challenge accepted” και να φροντίσουν να μας αποτελειώσουν με μία από τις καλύτερες εμφανίσεις τους επί ελληνικού εδάφους αφού φρόντισαν με το «καλησπέρα» το σφυροκόπημα. Με setlist που έδινε λίγα περιθώρια για ανάσες και που πέρασε από σχεδόν όλη τη δισκογραφία τους, αλλά με το εμβληματικό τους album “Blast Tyrant” να έχει την τιμητική του. Η γκρούβα που έχει αυτή η μπάντα είναι το κάτι άλλο. Ο Jean-Paul Gaster είναι μεγάλος μάστορας στα τύμπανα και μαζί με τον Dan Maines στο μπάσο, στρώνουν το χαλί για τις κιθαριστικές φράσεις του Tim Sult. Ξεσηκωτικός, όπως πάντα, ο frontman Neil Fallon, να πηγαινο-έρχεται νευρικά πάνω στη σκηνή, και να δίνει το σήμα για να ξεσηκωθούμε ακόμα περισσότερο. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που τραγουδάει ή καλύτερα ο τρόπος που «φτύνει» τους στίχους, με ένα εντελώς “in your face” attitude. Λίγες μπάντες ιδρώνουν τη φανέλα όπως οι Clutch. Παίζουν αγνό και τίμιο rock n’ roll, τα κομμάτια τους είναι επηρεασμένα και από τα blues, ενώ όσοι πάνε να τους χρεώσουν την ταμπέλα του stoner, τους περιορίζουν λανθασμένα σε κάτι που ούτε τους χωράει αλλά ούτε τους χαρακτηρίζει κατά τη γνώμη μου.

    Η ολοκλήρωση της εμφάνισής τους ήρθε με ιδανικό τρόπο, αφού μετά από ένα σερί με κομμάτια-δυναμίτες, ήρθε το αγαπημένο “Spacegrass” και για τα encore, τα “Regulator” και “Electric Worry”, με όλη την Πλατεία Νερού να φωνάζει “ Bang, bang, bang, bang! Vamanos, vamanos!” και τους Clutch να μας καληνυχτίζουν.

    Σε μία μέρα που τα ονόματα στο line up, μπορεί να μην έχουν την αίγλη και το κοινό που έχουν για παράδειγμα ο Nick Cave, ο Iggy ή οι Judas Priest, η δυναμική και η αυθεντικότητα των συγκροτημάτων την έκανε να είναι μία από τις καλύτερες του Release, ίσως και όχι μόνο για φέτος!

    Φύγαμε με ένα ερώτημα «μήπως τελικά, το rock ‘n’ roll τα κερδίζει όλα;»

     

    Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

    Clutch

    The Hellacopters

    Blues Pills

    Deaf Radio

    ΛΔΛΜ