Ένας διήμερο φεστιβάλ για τη δημιουργική αναζήτηση, την έκφραση, και την εκδήλωση της διαφορετικότητας και μοναδικότητας του καθενός.
Making Space for Disability in the Arts
Με κύριο άξονα την ισότητα και την συμπερίληψη στον πολιτισμό και τις τέχνες, το All Souls Festival έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Τετάρτη 1 και την Πέμπτη 2Αυγούστου και βρίσκει το σπίτι του στον Κινητήρα, στην περιοχή της Ακρόπολης.
Το All Souls Festival στοχεύει να εξασφαλίσει στα άτομα με αναπηρία ίδιες ευκαιρίες προβολής της τέχνης τους, καθώς και δυνατότητες προσβασιμότητας.
Επιθυμεί να φέρει σε επαφή διαφορετικούς καλλιτέχνες, με ή χωρίς αναπηρία, και να δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για το χτίσιμο μιας δυνατής και ποικιλόμορφης κοινότητας. Βασικό ζητούμενο του All Souls Festival είναι ο διάλογος μεταξύ των τεχνών, των δημιουργών τους και των θεατών, η οποίοι παραμένουν πάντα ενεργοί, και λαμβάνουν συνεχώς ερεθίσματα τα οποία αποτελούν πηγές έμπνευσης σε καλλιτεχνικό όσο και σε ηθικό επίπεδο.
Το πρόγραμμα του All Souls Festival περιλαμβάνει αναλυτικά:
Τρεις παραστάσεις χορού και θεάτρου, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν από διαφορετικούς καλλιτέχνες και θα αποδείξουν τις απεριόριστες ευκαιρίες και δυνατότητες της αναπηρίας στις παραστατικές τέχνες.
Τρία σεμινάρια, για εφήβους και ενήλικες τα οποία θα επικεντρωθούν στη δημιουργική διαδικασία, στις θεραπευτικές πτυχές των παραστατικών τεχνών και στην εξοικείωση με την αναπηρία.
Παροτρύνοντας το κοινό να έρθει σε μια πιο άμεση επαφή με καλλιτέχνες, το All Souls Festival φιλοδοξεί να αποτελέσει το κάλεσμα για τον εορτασμό των τεχνών, στο οποίο μπορούν να συμμετάσχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας, με ή χωρίς αναπηρία.
All Souls Festival
Ημερομηνία: Τετάρτη 1 & Πέμπτη 2 Αυγούστου
Τόπος Διεξαγωγής: Κινητήρας, Ερεχθείου 22, Αθήνα
Η είσοδος σε όλες τις δράσεις του φεστιβάλ είναι με ελεύθερη συνεισφορά.
RETROSPECTIVA ΝΙΚΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ : ΝΟΣΤΑΛΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
16.00 – 18.00 Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά μου – Μαύρο Γάλα
18.00 – 20.00 Tuxedomoon: No Tears
20.00-21.00 Στέκια προσφύγων και μεταναστών
21.00-23.00 90 Χρονια ΠΑΟΚ – Νοσταλγώντας Το Μελλον
23.00-1.00 Οι Αισθηματίες
Είσοδος Ελεύθερη
Η ρετροσπεκτίβα του Νίκου Τριανταφυλλίδη που παρουσιάζεται στο Gagarin 205 στις 9 Σεπτεμβρίου περίτρανη απόδειξη πώς το Έργο είναι πάντα παρόν. Ένα έργο αυτόνομο, αντισυμβατικό και απόλυτα συναισθηματικό που διαπερνά τον πεπερασμένο χωροχρόνο και τελικά κατακτά την δική του «καλλιτεχνική αθανασία» στις μνήμες και την καρδιά μας.
Οι κινηματογραφικοί ήρωες που πρώτα αγάπησε και μετά δημιούργησε ο Τριανταφυλλίδης τόσο μέσα από τις ταινίες τεκμηρίωσης όσο και μέσα από τις ταινίες μυθοπλασίας κινούνται αέναα μέσα στο ιδιόμορφο κινηματογραφικό του συνεχές ανάμεσα στην παρανομία και τον νόμο, την δημιουργία και την καταστροφή, τον Έρωτα και την απόρριψη, την επιτυχία και την πτώση. Βαθιά πλούσιοι μέσα στην έλλειψή τους και αμετανόητοι Αισθηματίες. Μέχρι το τέλος.
*Στην ρετροσπεκτίβα αυτή το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει επιλεγμένα έργα της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη.
16.00 – 18.00
Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά μου (1993, 22 min) Trailer
Ο ντετέκτιβ Μπλέιν ανακαλύπτει πως η αγαπημένη του ηθοποιός έχει εξαφανιστεί. Θέλοντας να την προσεγγίσει, ψάχνει να βρει τα ίχνη της ώσπου να ανακαλύψει το πτώμα της σε ένα εγκαταλελειμμένο αμάξι. Η νεκροψία θα δείξει πως η βοηθός πέθανε από καρδιακή προσβολή και ο ντετέκτιβ έρχεται σε επαφή με τον εραστή της, μια συνάντηση που θα αποβεί μοιραία και για του δύο τους καθώς παρασέρνει ο ένας τον άλλο στην καταστροφή.
Μαύρο Γάλα (1999, 104 min) Trailer
“Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται, το μόνο που απομένει είναι να…εξαφανιστείς από προσώπου γής!”
O Αλέκος (Μιχαήλ Mαρμαρινός), νεαρός συγγραφέας σε δημιουργικό αδιέξοδο, δεν μπορεί να βρει καμιά λύση στην πραγματικότητα, βολοδέρνοντας ανάμεσα σε περιπετειώδεις έρωτες (Μυρτώ Aλικάκη, Tάνια Nασσιμπιάν, Mαρίσσα Τριανταφυλλίδη) και επικίνδυνες φιλίες (Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Tάκης Σπυριδάκης, Χρήστος Στέργιογλου).
18.00 – 20.00
Tuxedomoon: No Tears (1998, 120 min) Trailer
Αυτό το ντοκιμαντέρ αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη ταινία που έγινε ποτέ για το συγκρότημα των Tuxedomoon. Η ταινία περιέχει πολύ σπάνιο αρχειακό υλικό, καθώς και συνεντεύξεις των τριών βασικών μελών του συγκροτήματος Steven Brown, Blaine Reininger and Peter Principle κατά τις οποίες σχολιάζουν το παρελθόν, όπως πια το έβλεπαν μέσα από έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, τον οποίο άφησαν εν μέρει πίσω τους το 1981, όταν μετακόμισαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Ευρώπη.
20.00-21.00
Στέκια προσφύγων και μεταναστών (2015, 50 min) Trailer
Από το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από τον Καύκασο στην Αιθιοπία και στο Σουδάν, οι αποστάσεις είναι μερικά οικοδομικά τετράγωνα και μ’ ένα λεωφορείο της γραμμής στην πόλη της Αθήνας μπορείς πλέον να διασχίσεις τον πλανήτη Γη. Ξενώνες, ιατρεία, αυτοδιαχειριζόμενα σχολεία, χώροι θρησκευτικής λατρείας, στέκια αλληλεγγύης και συνάντησης αλλά και τα στέκια του καθημερινού πολιτισμού, μπακάλικα και κουρεία, εστιατόρια, ψιλικατζίδικα και τηλεφωνεία. O Νίκος Τριανταφυλλίδης αφουγκράζεται πρόσφυγες που απειλείται η ζωή τους, μετανάστες, τόσο νόμιμα διαμένοντες στη χώρα όσο και χωρίς χαρτιά αλλά και τα παιδιά των μεταναστών που έχουν μεγαλώσει ή γεννηθεί στην Ελλάδα, έχοντας τη συνδρομή Ελλήνων αλληλέγγυων. Ένας σκληρός και απάνθρωπος, αλλά εξίσου τρυφερός και ανθρώπινος κόσμος. Ο κόσμος ο δικός μας.
21.00-23.00
90 Χρονια ΠΑΟΚ – Νοσταλγώντας Το Μελλον (2016, 102 min) Trailer
Η 90λεπτη ταινία τεκμηρίωσης «90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το Μέλλον» δεν είναι μια απλή καταγραφή της ιστορίας της ομάδας, αλλά ένα ζωντανό φιλμικό ημερολόγιο που διατρέχει τους σημαντικούς σταθμούς της ομάδας σε συνάρτηση με τις ιστορικές εξελίξεις και τις κοινωνικές διαστάσεις. Πρόκειται για ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο και στον τόπο, μία κινηματογραφική πραγματεία στην «ομάδα – ιδέα». «Διότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλά ένα αθλητικό σωματείο. Οι φίλαθλοί μας λένε πως η ομάδα είναι ιδέα. Και πράγματι εκπροσωπεί τον νόστο του πρόσφυγα και το δίκαιο της φτωχολογιάς και των κατατρεγμένων».
23.00-1.00
Οι Αισθηματίες (2014, 100 min) Trailer “Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι η αγάπη. Έπειτα ήρθε το αίμα και η δίψα για το αίμα.”
Ένας μεσήλικας αστός, υπεράνω πάσης υποψίας, με το παρατσούκλι ο “Δάσκαλος” (Τάκης Μόσχος) ζει απομονωμένος στην παραθαλάσσια έπαυλη του μαζί με την έφηβη κόρη του (Ηλιάνα Μαυρομάτη). Μόνο που, στην πραγματικότητα, είναι ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος που διακινεί τα κλοπιμαία του μέσα σε νεκροφόρες που διασχίζουν την Αθήνα. Τις βρωμοδουλειές του τις έχουν αναλάβει δύο νεαροί: o Eρμής (Δημήτρης Λάλος) και ο Γιάννης (Χάρης Φραγκούλης). Έκαστος διαπράττει από ένα μοιραίο λάθος. Ο μεν Ερμής ερωτεύεται την έφηβη κόρη του Δασκάλου, ο δε Γιάννης παθιάζεται με μία πόρνη (Ευτυχία Γιακουμή). Αμφότεροι, ως Αισθηματίες, πρέπει να βγουν από την μέση…
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12 Ιουλίου στους κινηματογράφους
H αληθινή ιστορία για μια από τις πιο ριψοκίνδυνες, αλλά και θρασύτατες ληστείες στην ιστορία της Αμερικής
ΣΥΝΟΨΗ
Η ασυνήθιστη και συναρπαστική αληθινή ιστορία τεσσάρων φίλων οι οποίοι, ενώ ζούσαν απολύτως φυσιολογικές ζωές, επιχείρησαν να φέρουν εις πέρας μια από τις πιο εξωφρενικές ληστείες στην ιστορία των ΗΠΑ. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν έτσι όπως τα περίμεναν. Καθώς λοιπόν η παράτολμη κλοπή ξεκινούσε να παίρνει σάρκα και οστά, κάθε ένας από τους τέσσερις φίλους άρχισε να αναρωτιέται αν οι προσπάθειές τους να ενσταλάξουν ενθουσιασμό και νόημα στη ζωή τους, ήταν απλώς μια πλανεμένη προσπάθεια για την επίτευξη του Αμερικανικού Ονείρου.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ
2004, Λέξινγκτον, Κεντάκι. Στα γεμάτα οικογένειες της μεσαίας τάξης προάστια τούτης της αμερικάνικης πόλης ζει ο Σπένσερ, που θέλει να γίνει καλλιτέχνης και ο Γουόρεν, ένας απρόβλεπτος και ατίθασος νέος. Είναι φίλοι και παρακολουθούν μαθήματα σε δύο διαφορετικά κολέγια. Καθώς η ενηλικίωση τους χτυπάει την πόρτα, συνειδητοποιούν πως υπάρχει πολύ μεγάλο ενδεχόμενο να μην γίνουν ποτέ κάτι πολύ σημαντικό, πως δεν θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν, πως θα ζήσουν βαρετές ζωές. Κατά τη διάρκεια μας ακαδημαϊκής επίσκεψης στο Ειδικό Τμήμα της Βιβλιοθήκης του τοπικού Πανεπιστήμιου, ο Σπένσερ διαπιστώνει πως εκεί φυλάσσονται απίστευτοι θησαυροί, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο «Birds of America» του John James Audubon, με χρηματιστηριακή αξία άνω των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Καθώς αφηγείται την εμπειρία στον φίλο του διαπιστώνουν και οι δύο την ευκαιρία που έψαχναν, να εμφανίζεται αναπάντεχα μπροστά τους. Έτσι, αποφασίζουν να κλέψουν τα πολύτιμα βιβλία. Χρειάζονται άλλα δύο άτομα, όμως, για να φέρουν εις πέρας το σχέδιό τους. Έτσι, επιστρατεύουν τον εκκολαπτόμενο λογιστή Έρικ και τον γεννημένο αθλητή Τσας. Όντας τέσσερις πλέον κι έχοντας ως έμπνευση διάσημες ταινίες, αρχίζουν να ετοιμάζονται για το μεγάλο κόλπο. Και το προχωράνε. Και το βάζουν σε εφαρμογή. Όμως, αλλιώς τα σχεδιάζουν τα πράγματα κι αλλιώς τους προκύπτουν. Άλλο οι ταινίες κι άλλο η πραγματική ζωή. Και η ληστεία που θα έλυνε τα οικονομικά και τα υπαρξιακά τους προβλήματα μια για πάντα, είναι εκείνη που τελικά θα θέσει το λαμπρό τους μέλλον σε κίνδυνο…
Μια ταινία που παρουσιάζεται από πολλαπλές, διαφορετικές οπτικές γωνίες, μια ταινία που μετατοπίζεται διαρκώς από την μυθοπλαστική κεντρική αφήγηση στις – με τη μορφή ντοκιμαντέρ – συνεντεύξεις των ανθρώπων που πραγματικά βίωσαν όσα αφηγείται το φιλμ, μια ταινία μέσω της οποίας ο Μπαρτ Λέιτον ανεβάζει το κινηματογραφικό είδος των ταινιών heist σε τολμηρά και συναρπαστικά νέα ύψη.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία τεσσάρων νεαρών ανδρών οι οποίοι χάθηκαν μέσα σε μια φαντασίωση που δημιούργησαν οι ίδιοι. Όταν συνειδητοποίησαν πως η αμείλικτη πραγματικότητα θα τους συνέτριβε ήταν πια πολύ αργά. Είχαν περάσει την κόκκινη γραμμή κι έφτασαν στην αντίπερα όχθη, της βίας και της παρανομίας, από την οποία δεν μπορούσαν πλέον να γυρίσουν πίσω.
Ο γεννημένος στη Μεγάλη Βρετανία Μπαρτ Λέιτον είναι εκείνος που ανέλαβε τα χρέη σκηνοθέτη στην ταινία. Αυτή έμελλε να είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά το ντεμπούτο του «The Imposter». Το «The Imposter» ήταν ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο παρουσιαζόταν η ιστορία ενός νεαρού Γάλλου απατεώνα, ο οποίος έπεισε πολύ κόσμο και κυρίως μια οικογένεια από το Τέξας, πως ήταν ο έφηβος γιος τους, που είχε εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη, τρία χρόνια πριν! Ήταν ένα ντοκιμαντέρ που αποδείκνυε εμφατικά πως δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία. Κατά μία έννοια και η ταινία μυθοπλασίας του αυτό ακριβώς αποδεικνύει.
Σε μια επίδειξη δημιουργικής ιδιοφυΐας, λοιπόν, ο Λέιτον μπόλιασε τη δραματοποίηση της θρασύτατης ληστείας που επιχειρήθηκε μέρα μεσημέρι, με συνεντεύξεις των αληθινών δραστών που οργάνωσαν τη ληστεία, οι οποίες δόθηκαν αφού βγήκαν από τη φυλακή.
Ο Λέιτον διείδε την προοπτική να μεταφερθεί η ιστορία στον κινηματογράφο όταν διάβασε κάποιο σχετικό άρθρο. «Μου φάνηκε σαν να διάβαζα την υπόθεση μιας παλιάς ταινίας», λέει ο Λέιτον. «Αυτό που μου προκάλεσε μεγαλύτερη έκπληξη ήταν το γεγονός ότι η ληστεία έλαβε χώρα σε ένα πανεπιστήμιο στο Κεντάκι και ότι οργανώθηκε από μια ομάδα σπουδαστών σε διάφορες σχολές της περιοχής».
Όσο περισσότερα μάθαινε ο Λέιτον για τη ληστεία, τόσο πιο παράξενη γινόταν η ιστορία και τόσο περισσότερο γινόταν φανερό πως οι τέσσερις νεαροί δεν είχαν καμία πιθανότητα να τη φέρουν εις πέρας. «Ήθελα να ανακαλύψω για ποιον λόγο μια ομάδα από φαινομενικά μορφωμένους νεαρούς άνδρες οι οποίοι προέρχονταν από ένα άνετο οικονομικά περιβάλλον, σκέφτηκαν να συμμετέχουν σε ένα έγκλημα τέτοιου μεγέθους», λέει ο Λέιτον. «Οπότε, μιας που έχω παρελθόν στο ντοκιμαντέρ, το ένστικτό μου ήταν να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους που έλαβαν μέρος στη ληστεία, παρά το γεγονός ότι εκτίαν μακρόχρονες ποινές φυλάκισης για τα εγκλήματά τους».
Ο Λέιτον άρχισε να αλληλογραφεί με τους τέσσερις άνδρες ενόσω εκείνοι ήταν φυλακή καταδικασμένοι για τα εγκλήματά τους, μεταξύ των οποίων ήταν η κλοπή πολιτιστικών αντικειμένων από δημόσιο μουσείο και η διαπολιτειακή μεταφορά κλεμμένης περιουσίας. Τα γράμματά του προς τους τέσσερις φυλακισμένους – τους Γουόρεν Λίπκα, Σπένσερ Ράινχαρντ, Έρικ Μπόρσουκ και Τσαρλς Άλεν – εντέλει οδήγησαν στο να δημιουργηθούν τα θεμέλια του σεναρίου για την ταινία. Σενάριο το οποίο τελικά έγραψε όταν οι τέσσερις άνδρες αποφυλακίστηκαν κι άρχισαν να ξαναχτίζουν τις ζωές τους από την αρχή.
«Θα μπορούσαμε να συγχωρέσουμε εύκολα όποιον νόμιζε πως αυτοί οι τύποι ήταν ανόητοι ή αμόρφωτοι», λέει ο Λέιτον. «Αντιθέτως, ήταν πολυμαθείς και γεμάτοι με τις πιο αναπάντεχες ιδέες και αναφορές, αναφορές που ξεκινούσαν από λογοτεχνικά κομμάτια και ποιήματα, μέχρι ταινίες».
Στην αλληλογραφία τους με τον Λέιτον, οι τέσσερις άνδρες ανέφεραν τα κίνητρά τους για τη συμμετοχή στο συγκεκριμένο έγκλημα. Αυτό που έκανε τεράστια εντύπωση στον σκηνοθέτη ήταν το γεγονός ότι οι λόγοι που έδωσε ο καθένας από τους συμμετέχοντες, ήταν εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Οι πιο πολλοί ούτε καν ανέφεραν τα χρήματα ως κίνητρο. Κάποιοι έριξαν την ευθύνη στην μεγαλοαστική ανατροφή τους και τις προσδοκίες που προέκυπταν από αυτήν. Πιο συγκεκριμένα, ο Σπένσερ ανέφερε τη βαθιά του επιθυμία να γίνει καλλιτέχνης ως κίνητρο. Ένιωθε πως η «τέλεια» ζωή του, από την οποία έλειπαν τα βιώματα, η πείρα και τα τραύματα, δεν του επέτρεπε να εκφραστεί καλλιτεχνικά. Ένιωθε ότι δεν είχε τίποτε να πει μέσω της τέχνης του. Γι’ αυτό συμμετείχε στη ληστεία. Για να ζήσει κάτι. Ο Γουόρεν, ο αρχηγός της ομάδας και κολλητός φίλος του Σπένσερ από την παιδική τους ηλικία, ανέφερε την ανάγκη να ξεχωρίσει ως κίνητρο, την ανάγκη να αφήσει το σημάδι του στον κόσμο. Ο Έρικ, που ήθελε να κυνηγήσει μια πιθανή καριέρα στο FBI, έγραψε πως ήθελε να πάρει μέρος σε κάτι απτό, πραγματικό, αληθινό και να απελευθερωθεί από τις συμβάσεις της ζωής στα προάστια. Τέλος, ο Τσας, ο άνθρωπος που έμελλε να οδηγήσει το αυτοκίνητο διαφυγής, απλά χρειαζόταν τα χρήματα.
«Για περισσότερους από έναν λόγους, αυτή ήταν μια μεγαλύτερη και περισσότερο προφητική ιστορία από απλά εκείνη μιας χαμένης και αυξανόμενα ατομικιστικής γενιάς, τα μέλη της οποίας μεγάλωσαν με το μάντρα ότι οι ζωές τους θα είναι εξαίσιες και πολύ σημαντικές», λέει ο Λέιτον. «Καθώς λοιπόν εξέλειπε αυτό που οι τέσσερις φίλοι είχαν στο μυαλό τους ως ουσιαστική εμπειρία ζωής, αποφάσισαν να κατασκευάσουν μία».
Όντας αρχάριοι στο έγκλημα, σχεδίασαν το μεγάλο κόλπο που ετοίμαζαν παρακολουθώντας ταινίες όπως το «Oceans 11» και το «Snatch» και αναζητώντας απαντήσεις στο Google στις απορίες τους για το πως να ενορχηστρώσουν την τέλεια ληστεία. Όσο περισσότερο καταπιάνονταν με το σχέδιό τους, τόσο περισσότερο ένιωθαν εθισμένοι στην κατάσταση. Επρόκειτο καθαρά για μια φαντασίωση που τους έβγαζε από τις συνηθισμένες ζωές τους. «Όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο απρόθυμοι ήταν να παρατήσουν τη φαντασίωση», λέει ο Λέιτον. «Κανένας τους δεν ήθελε να είναι εκείνος που θα ακυρώσει το σχέδιο, με τον φόβο πως με αυτόν τον τρόπο θα επέστρεφε ξανά στην κανονική ζωή».
Τελικά ο Λέιτον συνάντησε από κοντά τους τέσσερις πρώην κατάδικους στο Κεντάκι, αφού αποφυλακίστηκαν, αποφασισμένος να ανακαλύψει οριστικά τι ήταν εκείνο που οδήγησε μια ομάδα προνομιούχων νέων ανδρών στο να επιχειρήσουν ένα τέτοιο θρασύ και ριψοκίνδυνο έγκλημα. Αυτό που εντυπωσίασε τον Λέιτον ήταν η περιγραφή των δύο πρώτων χρόνων τους στη φυλακή, που όπως δήλωσαν όλοι τους, ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους! «Αιφνιδιάστηκα εντελώς από αυτόν τον ισχυρισμό τους και τους ρώτησα γιατί αισθάνθηκαν έτσι», λέει ο Λέιτον. «Μου είπαν ότι αισθάνονταν έτσι επειδή ήταν ελεύθεροι, πράγμα τρομερά οξύμωρο. Κι όμως, μου είπαν πως στη φυλακή απελευθερώθηκαν από όλες τις προσδοκίες που είχαν οι γονείς τους και οι δάσκαλοί τους γι’ αυτούς. Όλα τα πράγματα που υποτίθεται πως έπρεπε να κάνουν στη ζωή, έπαψαν να υφίστανται ως ανάγκη, ως καταναγκασμός».
ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΔΟΜΗ
Όταν ο Λέιτον άκουσε πρώτη φορά την ιστορία των τεσσάρων πίστεψε αρχικά πως, για να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο, μπέρδεψαν τα όρια τέχνης και πραγματικότητας, θεωρώντας πως η ζωή τους ήταν μια ταινία. «Πολλά από τα πράγματα που έκαναν είχαν επηρεαστεί από τις ταινίες που παρακολουθούσαν και από την επιθυμία τους να ζήσουν μέσα σε μια πιο ζωντανή πραγματικότητα, την οποία οι ίδιοι δημιουργούσαν. Κι εγώ ήθελα να φτιάξω κάτι που να το αντανακλά όλο αυτό», λέει ο Λέιτον. «Η ιστορία είχε να κάνει εν μέρει με τη σύγχυση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία – και είναι μια πραγματική ιστορία. Θεώρησα λοιπόν πως θα μπορούσα να πειραματιστώ με έναν τρόπο αφήγησης της ιστορίας στον οποίο τόσο οι χαρακτήρες όσο και το κοινό θα μπορούσαν να παρασυρθούν ταυτόχρονα σ’ αυτόν τον φανταστικό κόσμο. Ήταν σημαντικό για μένα να δείξω πως αυτοί οι νεαροί άνδρες δεν βρίσκονταν σε κάποιον ασφαλή κινηματογραφικό κόσμο».
Οι συνεντεύξεις του Λέιτον με τους τέσσερις συνένοχους ουσιαστικά δημιούργησε τα θεμέλια του σεναρίου. Πολλά από τα σχόλιά τους εντέλει μεταφέρθηκαν αυτολεξεί ως διάλογος στην ταινία. Ήταν πολλές οι φορές που οι απόψεις τους, οι αναμνήσεις σχετικά με όλα όσα είχαν να κάνουν με τη ληστεία άλλαζαν ή δεν ταίριαζαν καθόλου με προηγούμενες μαρτυρίες τους. Κάποιος από τους συμμετέχοντες είχε συγκεκριμένη αντίληψη για το τι συνέβη, ενώ κάποιος άλλος είχε εντελώς διαφορετική άποψη. «Προσπάθησα να εμπεδώσω στην ταινία ακριβώς αυτό: πως όλοι μας δημιουργούμε τη δική μας άποψη σχετικά με το τι είναι αλήθεια – την αλήθεια που θυμόμαστε ή που θέλουμε να πιστέψουμε», λέει ο Λέιτον. «Η μνήμη από μόνη της είναι συχνότατα αναξιόπιστη. Και ποτέ δύο διαφορετικά άτομα δεν θυμούνται το ίδιο γεγονός με τον ίδιο ακριβώς τρόπο».
Η αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν φανταστικό κόσμο που παρέπεμπε σε ταινίες, με την αληθινή ζωή σε ένα βαρετό παρόν, αποτέλεσε έναν μηχανισμό για τον σκηνοθέτη προκειμένου να αφηγηθεί μιαν αληθινή ιστορία η οποία θα περιείχε στοιχεία ντοκιμαντέρ συνδυασμένα με μεταφορές από τις ταινίες που οι τέσσερις άνδρες προσπάθησαν να μιμηθούν κατά τη διάρκεια της ληστείας. «Ήθελα να γυρίσω και να μοντάρω την ταινία με τέτοιο τρόπο ώστε να αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη αποσύνδεσή τους από την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας τη γραμματική των ταινιών με ληστείες», λέει ο Λέιτον. «Αυτή η ιστορία έγινε στην πραγματικότητα κι εμείς συνεχίζουμε να αμφισβητούμε πτυχές των γεγονότων καθώς ξεπροβάλλουν κατά την αφήγηση. Ως αποτέλεσμα, οι θεατές συνδέονται με την ταινία με έναν διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο. Με το να μην χανόμαστε εντελώς στον κινηματογραφικό κόσμο, αναστέλλοντας εσκεμμένα τη δυσπιστία, γινόμαστε πιο συναισθηματικά εμπλεκόμενοι στην ιστορία».
Fun Facts
Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν 7 1/2 εβδομάδες
Για τα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκε ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός διαφορετικών σκηνών οι οποίες γυρίστηκαν σε ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό διαφορετικών τοποθεσιών
Παρά το γεγονός ότι τα η πλοκή της ταινίας λαμβάνει χώρα στην πολιτεία του Κεντάκι, τα γυρίσματά της έγιναν όλα στη Βόρεια Καρολίνα
Ο Μπαρτ Λέιτον ήθελε να χρησιμοποιήσει μια σκηνή από την ταινία «Η συμμορία των 11» μέσα στην ταινία του, οι παραγωγοί της όμως αρνήθηκαν. Όταν είδε την ταινία του Λέιτον ο Στίβεν Σόντερμπεργκ μετάνιωσε για το ότι δεν δόθηκε το απόσπασμα
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων δεν επετράπη στους ηθοποιούς να γνωρίσουν τους ανθρώπους τους οποίους υποδύονταν καθώς ο σκηνοθέτης φοβόταν πως αυτό θα επηρέαζε τις ερμηνείες τους
Η προπώληση είναι διαθέσιμη από όλα τα καταστήματα Public και το
κατάστημα της Ticket Services (Πανεπιστημίου 39, εντός της στοάς
Τι είναι το Cinema Alive;
Το Cinema Alive είναι το πρώτο διαδραστικό σινεμά της Ελλάδας.
Όλο το project είναι βασισμένο στην αλληλεπίδραση του θεατή με ηθοποιούς,
σκηνικά και τον ίδιο το χώρο, με ουσιαστικό αποτέλεσμα να μην βλέπει μόνο την ταινία αλλά και να την ζει.
Επιχειρεί να ενώσει τρεις διαφορετικές μορφές τέχνης “σινεμά, θέατρο, installations” έτσι ώστε να προσφέρει στο θεατή μια εμπειρία που δεν έχει βιώσει ποτέ μέχρι τώρα στην Ελλάδα.
Μείνετε συντονισμένοι με το Cinema Alive για να μάθετε την επόμενη προβολή και ταινία.
Εσείς αλήθεια ποια αγαπημένη ταινία, θα θέλατε να “ζήσετε”?
Η ομάδα αποτελείται από φανατικούς φίλους βέβαια του κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου, της μουσικής και του χορού. Σκηνοθέτες, μουσικοί, Dj’s, ηθοποιοί, ενδυματολόγοι, χορευτές αλλά και απλοί ερασιτέχνες,
όλοι όμως με έναν σκοπό :
Να φέρουμε τις κλασσικές ταινίες του κινηματογράφου ξανά στο προσκήνιο και στην θέση που τους αρμόζει και παράλληλα να εμπλουτίσουμε την εμπειρία του θεατή και να τον οδηγήσουμε σε σημείο να αισθανθεί γύρω του λίγη από την μαγεία της ταινίας!
Με κύριο άξονα την ισότητα και συμπερίληψη στον πολιτισμό και τις τέχνες, το All Souls Festival έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Τετάρτη 1 και την Πέμπτη 2 Αυγούστου και βρίσκει το σπίτι του στο στούντιο του Κινητήρα, στην περιοχή της Ακρόπολης.
Το Αll Souls Festival αποσκοπώντας να δημιουργήσει χώρο για δημιουργική αναζήτηση, έκφραση, και εκδήλωση της διαφορετικότητας και μοναδικότητας του καθενός, φιλοδοξεί να αποτελέσει το κάλεσμα για τον εορτασμού των τεχνών, στο οποίο μπορούν να συμμετάσχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας, με ή χωρίς αναπηρία.
Το φεστιβάλ στοχεύει να εξασφαλίσει στα άτομα με αναπηρία ίδιες ευκαιρίες προβολής της τέχνης τους, καθώς και δυνατότητες προσβασιμότητας. Επιθυμεί ακόμη να φέρει σε επαφή διαφορετικούς καλλιτέχνες, με ή χωρίς αναπηρία, και να δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για το χτίσιμο ενός πιο δυνατού και ποικιλόμορφου community. Τέλος, το All Souls Festival θα καλέσει άτομα με αναπηρία να γίνουν μάρτυρες οι ίδιοι στο πόσο σημαντική είναι η τέχνη σαν μορφή έκφρασης αλλά και θεραπείας, και θα τους παροτρύνει να έρθουν σε πιο άμεση επαφή με καλλιτέχνες, οι οποίοι μπορεί να γίνουν πηγή έμπνευσης και ζωτικής ενέργειας.
Βασικό ζητούμενο του All Souls Festival είναι ο διάλογος μεταξύ των τεχνών, των δημιουργών τους και των θεατών, η οποίοι παραμένουν πάντα ενεργοί, και λαμβάνουν συνεχώς ερεθίσματα τα οποία αποτελούν πηγές έμπνευσης σε καλλιτεχνικό όσο και σε ηθικό επίπεδο.
Στον πυρήνα της διοργάνωσης, βρίσκονται παραστάσεις χορού και θεάτρου, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν από διαφορετικούς καλλιτέχνες και θα αποδείξουν τις απεριόριστες ευκαιρίες και δυνατότητες της αναπηρίας στις παραστατικές τέχνες. Επίσης, το φεστιβάλ θα φιλοξενήσει σεμινάρια, τα οποία θα επικεντρωθούν στο creative process, στις θεραπευτικές πτυχές των παραστατικών τεχνών και στην εξοικείωση με την αναπηρία.
Το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ θα ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες.
Η είσοδος σε όλες τις δράσεις του φεστιβάλ (παραστάσεις και σεμινάρια) είναι με ελεύθερη συνεισφορά. Πληροφορίες για δήλωση συμμετοχής παρέχονται στην ιστοσελίδα, και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του φεστιβάλ.
VERTIGO: Το Flix it στη Στέγη υπόσχεται σινεφίλ ίλιγγο στην πιο όμορφη ταράτσα της πόλης!
Με καλοκαιρινή διάθεση το Flix it στη Στέγη, για την τελευταία προβολή της φετινής σεζόν, ανεβαίνει στην πιο όμορφη ταράτσα της Αθήνας, στο ιστορικό, διατηρητέο και πρόσφατα ανακαινισμένο «Cine Άνεσις Θερινός», κοιτάει ψηλά και παραδίνεται στον σινεφίλ ίλιγγο της καλύτερης ταινίας όλων των εποχών: το Vertigoτου Άλφρεντ Χίτσκοκ στην επετειακή, για τα 60 του χρόνια, ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια.
“Ι look up, I look down”, λέει ο ντετέκτιβ Τζον Σκότι Φέργκιουσον (James Stewart) στην πρώτη σκηνή της ταινίας, όσο προσπαθεί να νικήσει την υψοφοβία του. Οπότε, τι πιο ταιριαστό από το να κάνουμε κι εμείς το ίδιο: να παρακολουθήσουμε μαζί το Vertigo του Άλφρεντ Χίτσκοκ, στην ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια για τον εορτασμό των 60 χρόνων του (η οποία έρχεται στην Ελλάδα, αμέσως μετά την πρεμιέρα της στο 71ο Φεστιβάλ Καννών), σε μια ξεχωριστή προβολή, στην πρόσφατα ανακαινισμένη ταράτσα του ιστορικού κινηματογράφου Cine Άνεσις Θερινός.
Εκτός από το πιο εμβληματικό ψυχολογικό θρίλερ στη φιλμογραφία του μεγάλου μαιτρ του σασπένς, το Vertigo του Άλφρεντ Χίτσκοκ έχει πολλές φορές συναγωνιστεί τον Πολίτη Κέιν για την πρώτη θέση στις σινεφίλ λίστες της ιστορίας του σινεμά. Το 2012, μάλιστα, κέρδισε και ανακηρύχθηκε «η καλύτερη ταινία όλων των εποχών» στην πιο έγκυρη ψηφοφορία διεθνώς, αυτή του βρετανικού κινηματογραφικού περιοδικού Sight & Sound.
Θα απολαύσουμε ένα κλασικό αριστούργημα, θα στροβιλιστούμε (για να ζαλιστούμε περισσότερο) με τις μουσικές του Νίκου Πετρουλάκη που θα βρεθεί στα decks στο lounge party που θα ακολουθήσει και θα φύγουμε και με ένα πολύτιμο, συλλεκτικό δώρο: μία εναλλακτική αφίσα της ταινίας με την υπογραφή του εικαστικού Στέφανου Ρόκου.
Υπόθεση
Η ιστορία του αστυνομικού ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο Τζον Σκότι Φέργκιουσον (James Stewart), ο οποίος αναγκάστηκε να αποσυρθεί πρόωρα από την ενεργό δράση, λόγω του ψυχολογικού σοκ που υπέστη κυνηγώντας έναν εγκληματία (με αποτέλεσμα να υποφέρει από υψοφοβία, ιλίγγους και κρίσεις πανικού) και της λαμπερής γυναίκας με το σκοτεινό μυστικό (Kim Novak) που παρακολουθεί και μοιραία ερωτεύεται, είναι μόνο η πρώτη επιδερμίδα της σύνθετης και βαθιά ψυχαναλυτικής πλοκής αυτού του αριστουργήματος. Ο Δεσμώτης του Ιλίγγου εξετάζει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του, δηλαδή όσα μας κάνουν να μην κοιτάμε ψηλά, από φόβο να κοιτάξουμε κάτω: την ανθρώπινη αδυναμία, τις φοβίες, την ψύχωση που προκαλούν οι κομβικές στιγμές στη ζωή – το σοκ του θανάτου ή η παθιασμένη αγάπη.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Παραγωγή: Alfred Hitchcock
Σενάριο: Alec Coppel, Samuel Taylor
Μουσική: Bernard Hermann
Φωτογραφία: Robert Burks
Μοντάζ: George Tomasini
Πρωταγωνιστούν: James Stewart, Kim Novak, Barbara Bel Geddes, Tom Helmore
Με υπότιτλους στα αγγλικά και με υπότιτλους στα ελληνικά για κωφούς Closingparty Αμέσως μετά το τέλος της προβολής, ακολουθούν σόουλ και ατμοσφαιρικές μουσικές επιλογές από τον Νίκο Πετρουλάκη.
Συλλεκτικό δώρο από τον εικαστικό Στέφανο Ρόκο Οι θεατές αυτής της προβολής θα πάρουν φεύγοντας ως δώρο ένα συλλεκτικό πόστερ του Vertigo, όπως το εμπνεύστηκε και το σχεδίασε ο εικαστικός Στέφανος Ρόκος https://www.stefanosrokos.gr/
Η επιλογή του χώρου ήταν τόσο συμβολική, όσο και κυριολεκτική: βάλαμε τον πήχη… ψηλά!
60 χρόνια Vertigo, 75 χρόνια «Άνεσις»: ο κινηματογράφος «Άνεσις» συστήθηκε για πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό το 1943, στον αριθμό 14 της Λεωφόρου Κηφισίας, στους Αμπελόκηπους. Χαρακτηριστικό δείγμα του μοντέρνου αρχιτεκτονικού κινήματος, ξεκίνησε ως θερινό σινεμά και στις αρχές της δεκαετίας του ’60 εγκαινιάστηκε και η χειμερινή του αίθουσα, η οποία σήμερα λειτουργεί ως θέατρο. Η ταράτσα του έχει κριθεί διατηρητέα από το 1997. Μετά από έναν χρόνο απουσίας, αυτή η θρυλική ταράτσα της Αθήνας μετατρέπεται ξανά στο σινεμά που αγαπήσαμε, υπό την επιμέλεια της Feelgood Entertainment.
Λίγα λόγια για το «Flix it στη Στέγη»
Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση συνεργάζεται για δεύτερη χρονιά με το κινηματογραφικό site Flix.gr για μια σειρά μηνιαίων προβολών που, με όχημα τις εικόνες και οδηγό τις ταινίες, αγνοούν κάθε στερεότυπο και προτείνουν μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία και έναν άλλον τρόπο να βλέπουμε σινεμά.
Το «Flix it στη Στέγη» επιστρέφει, για οχτώ ειδικά events, από τον Οκτώβριο του 2017 έως και τον Ιούλιο του 2018. Μια σειρά προβολών που κρύβουν εκπλήξεις, συστήνουν δημιουργούς, κάνουν τον γύρο του κόσμου, προτείνοντας το σινεμά που θέλουμε να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.
Το ραντεβού, όμως, επεκτείνεται και εκτός αίθουσας: live performances, μαθήματα κινηματογράφου, εκθέσεις, συναυλίες και ανοιχτές συζητήσεις με το κοινό συνοδεύουν κάθε προβολή, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία και έναν άλλον τρόπο να βλέπουμε σινεμά.
Πληροφορίες
Flixitστη Στέγη
Cine Άνεσις Θερινός
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι
Δευτέρα 9 Ιουλίου | 21:00
Ο Δεσμώτης του Ιλίγγου (Vertigo) | HΠΑ | 1958 | 128΄
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Η υπηρεσία e-ticket / print@home είναι διαθέσιμη για τις online αγορές εισιτηρίων. Ανοίξτε το pdf στη smart συσκευή σας ή τυπώστε το εισιτήριό σας από όπου κι αν βρίσκεστε και μπείτε με αυτό απευθείας στην αίθουσα.
Το 6ο μικρό Παρίσι των Αθηνών είναι ήδη καθ’ οδόν!
Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί από 4 έως 14 Οκτωβρίου 2018 και η χαρτογράφησή του περιλαμβάνει την ευρύτερη περιοχή του κέντρου, από την πλατεία Ομονοίας μέχρι τους σταθμούς Λαρίσης & Πελοποννήσου, το Μεταξουργείο, τον Άγιο Παύλο και την πλατεία Βικτωρίας, όπου πολλοί δρόμοι έχουν γαλλικά ονόματα και αποτελούν εδώ και χρόνια σημεία συνάντησης του αθηναϊκού αστικού πολιτισμού και της ελληνικής λαϊκής παράδοσης με τις κουλτούρες των μεταναστών, των ταξιδιωτών και των επισκεπτών.
Το θέμα του φετινού φεστιβάλ είναι:
«Μάης του ’68. Πενήντα χρόνια μετά…» (Mai 1968. Cinquante ans après…)
Το πολυφεστιβάλ μικρό Παρίσι των Αθηνών περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του μουσική, εικαστικές και φωτογραφικές εκθέσεις, street art, θέατρο και βαριετέ, δράσεις και παραστατικές τέχνες δρόμου, διαλέξεις, “tables rondes” και “rendez-vous sociaux”, ξεναγήσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα και παιχνίδια.
Συνδιοργανώνεται από το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο, τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων και την Περιφέρεια Αττικής. Έχει την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και την υποστήριξη της Γαλλικής Πρεσβείας και του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Ελλάδα.
Σκοπός του φεστιβάλ είναι να μπολιάσει με πολιτισμό και τέχνη μια από τις πιο αδικημένες περιοχές της Αθήνας και να δώσει βήμα σε νέους καλλιτέχνες. Πρόκειται για μια δεκαήμερη γιορτή τέχνης και πολιτισμού στο κέντρο της Αθήνας, στην οποία συμμετέχουν περισσότεροι από 500 καλλιτέχνες, δημιουργοί και άνθρωποι του πνεύματος από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σε πολλά επιλεγμένα σημεία (δρόμοι, πλατείες, πάρκα, θέατρα, ωδεία, γκαλερί, μουσικά μπιστρό, σχολεία, νεοκλασσικά-ιστορικά κτίρια, ξενοδοχεία και άλλοι εναλλακτικοί χώροι).
Το 2013 το φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στον Albert Camus για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, ενώ το 2014 στην ΒelleÉpoque και την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 2015 είχε ως θέμα την κουλτούρα των μπιστρό και των καφέ και ένα ειδικό αφιέρωμα στη rive gauche στο μεταπολεμικό Παρίσι, ενώ το θέμα του 2016 ήταν «ομάδα και τέχνες». Τέλος, το 2017, το μικρό Παρίσι των Αθηνών ήταν αφιερωμένο στη «γυναίκα στην Ευρώπη».
Για το 2018, το θέμα του φεστιβάλ είναι «Μάης του ’68. Πενήντα χρόνια μετά…»
Πώς η παλλαϊκή εξέγερση του Γαλλικού Μάη το 1968, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων, με τον ισχυρό διεθνή αντίκτυπο, που αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία του 20ου αιώνα, επηρέασε και εξακολουθεί να επηρεάζει τους κοινωνικούς αγώνες και την καλλιτεχνική έκφραση;
Η τέχνη είτε στρατευμένη είτε ως προϊόν ελεύθερης σκέψης, που σημάδεψε την εξέγερση του ’68, αποτελεί κίνημα διαχρονικής αξίας.
Η προτεινόμενη θεματολογία για τους καλλιτέχνες και τις ομάδες που ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στο 6ο μικρό Παρίσι των Αθηνών θα πρέπει να εμπνέεται από την ιστορική εξέγερση και γενικότερα από τις αξίες, τις κεντρικές και τις παράπλευρες δράσεις των κοινωνικών αγώνων μέχρι σήμερα.
Καθ’ όλη την προετοιμασία του φεστιβάλ, οι εθελοντές-διαχειριστές παρακολουθούν τα προγραμματισμένα σεμινάρια και αφού συμπληρώσουν τις απαιτούμενες ώρες παρακολούθησης και εθελοντικής συμμετοχής, παραλαμβάνουν αντίστοιχη βεβαίωση.
Αιτήσεις θα γίνονται δεκτές μέχρι και την Τετάρτη 29 Αυγούστου.
Το μεγαλύτερο street event της Αθήνας που αγαπήθηκε από όλους τους cool Αθηναίους, Urban Lovers, επιστρέφει για 3η φορά στο Ρομάντσο, την Τετάρτη 27 Ιουνίου από το περιοδικό Ozon Raw.
Από τις 18.00 έως τις 23.00, οι χώροι του Ρομάντσο θα γεμίσουν με μουσική και καλλιτεχνικά δρώμενα εμπνευσμένα από την σύγχρονη αστική κουλτούρα, σε μία ημέρα αφιερωμένη στην πόλη μας και τους νέους ανθρώπους της.
Πέντε από τα μεγαλύτερα ονόματα της Αθηναϊκής street art, συγκεκριμένα οι Yiakou, Cacao Rocks, Billy Gee, NIQUE και Pupet θα βρίσκονται στον 1ο όροφο, βάφοντας live μπροστά στο κοινό και δημιουργώντας τα δικά τους πρωτότυπα έργα!
Παράλληλα, στο ισόγειο του Ρομάντσο οι επισκέπτες θα έχουν την δυνατότητα να απολαύσουν μια ομαδική έκθεση φωτογραφίας με θέμα “Urban” και την συμμετοχή είκοσι καλλιτεχνών οι οποίοι επιλέχθηκαν έπειτα από ανοιχτό κάλεσμα του περιοδικού Ozon, μέσα από την σελίδα του στο facebook.
To πρώτο μέρος του Urban Lovers θα διεξαχθεί μεταξύ 18.00-20.00 και θα περιλαμβάνει 2 σεμινάρια με θέμα το stencil και το graffti. Μία ενέργεια που θα φέρει κοντά τους νέους με την urban πλευρά της τέχνης και τις ιδιαίτερες τεχνικές της.
Το πιο δροσερό αναψυκτικό του καλοκαιριού, Lemon lemon sparkling lemonade, πρωταγωνιστής της εκδήλωσης, θα προσφέρει μοναδικές στιγμές δροσιάς και αναζωογόνησης, καθώς και μια σειρά από εκπλήξεις.
Κατά τη διάρκεια του event, γνωστοί Αθηναίοι DJs θα επιλέγουν τη μουσική και η εκδήλωση θα κλιμακωθεί με ένα μεγάλο καλοκαιρινό dance party που θα ξεκινήσει στις 20.30 και θα κρατήσει μέχρι τις 23.00, με την ABSOLUT VODKA να προσφέρει στο κοινό μοναδικά καλοκαιρινά cocktails!
Η Αθήνα, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παραμένει μια ζωντανή πόλη χάρη στους ανθρώπους της! Το Urban Lovers, στοχεύει να αποτελέσει και φέτος έναν δημιουργικό τόπο συνάντησης του πιο ενημερωμένου κοινού της πόλης.
Τελικός Γουίμπλεντον, 1980. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τον, κατά πολλούς, σπουδαιότερο αγώνα τένις στην ιστορία, ανάμεσα σε δύο άνδρες που σήμερα θεωρούνται «μύθοι» του αθλήματος. Η θρυλική μάχη, αλλά και το άγνωστο παρασκήνιό της, αποκαλύπτονται σε μια συναρπαστική ιστορία για το τίμημα τού να πετυχαίνεις τα όνειρά σου: να φτάνεις στην κορυφή του κόσμου.
Καλοκαίρι 1980. Το πιο βροχερό καλοκαίρι εδώ και δεκαετίες, δεν αποτρέπει δεκάδες χιλιάδες θεατές, από το να φτάσουν στο κεντρικό γήπεδο του Γουίμπλεντον, για να δουν τον νούμερο ένα παίκτη τένις παγκοσμίως, τον Σουηδό Μπγιορν Μποργκ (Σβέριρ Γκούντνασον), να κατακτά τον πέμπτο του τίτλο. Λίγοι, όμως, γνωρίζουν τι συμβαίνει πίσω από τους προβολείς: μόλις 24 χρονών, ο Μποργκ έχει φτάσει στα όριά του. Είναι εξαντλημένος σωματικά, εξουθενωμένος ψυχολογικά και υποφέρει από φοβερό στρες, λόγω της πίεσης που υφίσταται ως ο πρωταθλητής, που πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει γιατί θεωρείται ο κορυφαίος του κόσμου.
Απέναντί του στέκεται ο 20χρονος Τζον ΜακΕνρό (Σάια ΛαΜπαφ) που θα προσπαθήσει να τον αντικαταστήσει στο θρόνο του Γουίμπλεντον. Ο ΜακΕνρό φαίνεται να είναι ό,τι δεν είναι ο, διάσημος για την ψυχραιμία και αυτοκυριαρχία του, Μπιορκ: οξύθυμος, φωνακλάς και αναιδής προς διαιτητές, δημοσιογράφους και κάθε είδους θεσμό. Όμως, δεν είναι όλα όπως φαίνονται και οι δύο αντίπαλοι θα συνειδητοποιήσουν ότι, ο μόνος άνθρωπος ικανός να καταλάβει τι περνούν εκείνη την στιγμή, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τους: ο άνθρωπος που αντικρίζουν στην άλλη πλευρά του γηπέδου.
Λίγα λόγια για την ταινία
Πριν το Φέντερερ εναντίον Ναδάλ, πριν το Σερίνα εναντίον Βίνους Γουίλιαμς, πριν το Αγκάσι εναντίον Σάμπρας, υπήρχε το Μποργκ εναντίον ΜακΕνρό, μία από τις διασημότερες διαμάχες στην ιστορία του τένις. Οι δύο αντίπαλοι συναντήθηκαν στα γήπεδα μόλις 14 φορές, αλλά ήταν αρκετές για να μείνουν στην ιστορία, με αποκορύφωμα τον τετράωρο τελικό του Γουίμπλεντον το 1980, ο οποίος θεωρείται ένας από τους καλύτερους αγώνες τένις που έχει γίνει ποτέ.
Ήταν ένας ιδανικός συνδυασμός όχι μόνο χάρη στο τεράστιο ταλέντο των δύο αθλητών, αλλά και χάρη στις εκ διαμέτρου αντίθετες -φαινομενικά, τουλάχιστον- προσωπικότητές τους. Ο Σουηδός Μπγιορν Μποργκ ήταν ο ορισμός του ψύχραιμου παίκτη με την υπολογισμένη τακτική και την αλάνθαστη αποτελεσματικότητα, ενώ ο Αμερικανός ΜακΕνρό ήταν περισσότερο γνωστός για τα ξεσπάσματά του, παρά για τις, ομολογουμένως αξιόλογες, ικανότητές του στο γήπεδο. Ήταν όμως πραγματικά τόσο διαφορετικοί;
Το «Borg McEnroe» έρχεται για να μιλήσει για όλα όσα ο κόσμος δεν έβλεπε τότε, όταν οι δύο αθλητές έμπαιναν, θέλοντας και μη, στα κουτάκια που απαιτούσε η βιομηχανία γύρω τους, σε μια προσπάθεια για να ανταπεξέλθουν στις φοβερές πιέσεις που τους ασκούσε η διασημότητα και η δίψα για επιτυχία. Περισσότερο από μια ταινία τένις, είναι ένα ψυχολογικό πορτρέτο της φιλοδοξίας των δύο πρωταγωνιστών, της ανάγκης τους να είναι νούμερο ένα, της ανάγκης να κερδίσουν την εκτίμηση και την αγάπη των γύρω τους. Δεν το ήξεραν τότε αλλά και οι δύο ζούσαν το απόγειο της καριέρας τους, η οποία στην περίπτωση του Μποργκ θα τελείωνε νωρίτερα απ’ ό,τι περίμενε ο ίδιος ή οι γύρω του. Παρόλο που ο κόσμος νόμιζε ότι είναι δύο εντελώς ασύμβατοι χαρακτήρες, η αλήθεια ήταν άλλη: οι δύο άνδρες θα βρουν ο ένας στον άλλο τον μόνο άνθρωπο που καταλαβαίνει τι σημαίνει να παλεύεις να κατακτήσεις την κορυφή του κόσμου – με εκατομμύρια θεατές να παρακολουθούν.
Ο σκηνοθέτης Γιάνους Μετς
μιλά για το «Borg McEnroe»
«Για μένα, το «Borg vs. McEnroe» είναι κάτι σαν το «Οργισμένο Είδωλο» του τένις. Μιλά για δύο νεαρούς άνδρες που μάχονται να γίνουν οι καλύτεροι για να αποδείξουν ότι είναι σημαντικοί, ότι είναι κάποιοι. Παγιδευμένοι σε μια διαμάχη μεταξύ τους -μία από τις σπουδαιότερες στην ιστορία του αθλητισμού- τελικά έρχονται αντιμέτωποι με τους ίδιους τους εαυτούς τους και τους δαίμονές τους.
Ο Μπγιορν και ο Τζον είχαν εξίσου την ικανότητα να φτάνουν τον εαυτό τους στα άκρα και πέρα από αυτά. Αυτό, νομίζω, χαρακτηρίζει τους περισσότερους πρωταθλητές. Και παρόλο που ο κόσμος τούς έβλεπε σαν εντελώς αντίθετους, είχαν αυτό το κοινό – και το έβλεπαν και οι ίδιοι. Και οι δύο έπαιζαν τένις σαν να ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου, και όπως ξεδιπλώνεται η ιστορία βλέπουμε πώς οι δύο αυτοί μοναχικοί τύποι, τελικά βρήκαν την κατανόηση και την φιλία στην μεταξύ τους σχέση.
Ως μια ιστορία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα στη ζωή του Μπγιορν και του Τζον, και ιδιαίτερα στον θρυλικό τελικό του Γουίμπλεντον το 1980, το «Borg vs. McEnroe» αναβιώνει την εποχή όταν οι παίκτες του τένις ήταν κάτι σαν ροκ σταρ και οι δυο τους ήταν πιθανόν τα δύο μεγαλύτερα είδωλα. Παρόλο που το 1980 ήμουν παιδί, θυμάμαι την εποχή εκείνη του τένις πολύ καλά. Στην οικογένειά μου, όλοι περιμέναμε τον τελικό του 1980, σαν να ήταν λειτουργία του Πάπα την Παραμονή των Χριστουγέννων. Μάλλον απλώς είδα έναν τύπο με περίεργο κούρεμα από τη μία και έναν άλλο να συγχύζεται και να ουρλιάζει από την άλλη, αλλά υπήρχε μία αύρα δέους που θυμάμαι ακόμη. Τώρα ξέρω ότι ήταν εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο είχαν αναγκάσει τους δύο αυτούς παίκτες να είναι αντιμέτωποι ο ένας με τον άλλο. Δεν ήταν απλώς δύο άνδρες που έπαιζαν τένις: ήταν σύγκρουση δύο ηπείρων. Δύο εντελώς διαφορετικές νοοτροπίες και προσωπικότητες έρχονταν αντιμέτωπες. Δύο εντελώς διαφορετικοί τρόποι να ζεις. Και το «Borg vs. McEnroe» το συλλαμβάνει αυτό υπέροχα.»
Ένα πολυμεσικό ταξίδι στο περιθώριο της συνείδησης, από τους πρώτους φιλοξενούμενους καλλιτέχνες της πλατφόρμας EMAP/EMARE, στη Στέγη.
Δύο Καλλιτέχνες με πολυπολιτισμικά υπόβαθρα και queer ταυτότητες συνυφαίνουν εικόνες και αισθήσεις σε ένα μετα-ψηφιακό δίκτυο.
Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση συνεχίζει να υποστηρίζει καλλιτεχνικές πρακτικές που κινούνται στο όριο τέχνης, επιστήμης και τεχνολογίας συμμετέχοντας μαζί με άλλους δέκα εταίρους στην ευρωπαϊκή πλατφόρμα για την Τέχνη των Νέων Μέσων European Media Art Platform – EMAP που προσφέρει την ευκαιρία σε ανερχόμενους καλλιτέχνες των νέων μέσων από τους χώρους των εικαστικών, του design, του κινηματογράφου, της μουσικής και του ήχου να συμμετάσχουν σε φιλοξενίες καλλιτεχνών (residencies) και να δημιουργήσουν νέα καλλιτεχνικά έργα που θα παρουσιαστούν σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις στις χώρες-εταίρους.
«Κατασκευάσαμε ένα queer διαστημόπλοιο. Επιστρέφουμε σπίτι» μας ανακοινώνουν ο Kentaro Kumanomido και o Thomas Anthony Owen, oι πρώτοι φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες της πλατφόρμας EMAP/EMARE στη Στέγη, που μας προσκαλούν σε ένα πολυμεσικό ταξίδι στο περιθώριο της συνείδησης στις 27 και στις 28 Ιουνίου.
Το faster than light(Ταχύτερα από το φως) είναι ένα intermedia (διαμεσικό) πρότζεκτ που εστιάζει στις διασταυρώσεις της τεχνολογίας, της ταυτότητας, της συνείδησης, του τραύματος και της επιβίωσης. Οι καλλιτέχνες εκεί θα ανασυνθέτουν τα κομμάτια κατακερματισμένου κώδικα από ένα μυθικό λειτουργικό σύστημα του οποίου το όνομα έχει ξεχαστεί εδώ και καιρό. Θα μαγειρεύουν με περίεργα υλικά για να ανασύρουμε, μέσω της μυρωδιάς, τη μνήμη της μνήμης μας. Και ο ψίθυρος του ανέμου θα σφυρίζει κάτι που μοιάζει με τη λέξη «ελευθερία».
O Kentaro Kumanomido και o Thomas Anthony Owen είναι αυτοσχεδιαστικοί χορογράφοι με έδρα την Ευρώπη. Οι δυο τους αποτελούν τον πυρήνα της ομάδας electric shepherds, η οποία ιδρύθηκε το 2015. Με την τέχνη ώς έρευνα στο επίκεντρο, εστιάζουν στη δημιουργία femme-forward πλαισίου για μια ριζοσπαστική queer ενσωμάτωση, σε new media πρακτικές και σε οιονεί μυστικιστικές συναντήσεις.
Στην ευρωπαϊκή πλατφόρμα για την Τέχνη των Νέων Μέσων European Media Art Platform – EMAP συμμετέχουν: Werkleitz Gesellschaft Centre for Media Art (Γερμανία), Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (Ελλάδα), Ars Electronica Center (Αυστρία), Bandits Mages (Γαλλία), FACT (Foundation for Art and Creative Technology) (Ην. Βασίλειο), Impakt (Ολλανδία), KONTEJNER | biro suvremene umjetničke prakse (Κροατία), LABoral Centro de Arte y Creación Industrial (Ισπανία), M-cult (Φινλανδία), RIXC Center for New Media Culture (Λετονία), Centrum Sztuki WRO / WRO Art Center for Media Art Foundation (Πολωνία).
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Kentaro Kumanomido και Thomas Anthony Owen
Στην ταινία συμμετέχουν οι: ActiVista / Γιώργος Κουνάνης, Αβραάμ Βροχίδης, Γιώργος Καλογερόπουλος, Έφη Καραγιαννοπούλου, Ζακ Κωστόπουλος, Μαρία Μιχαηλίδου, Εύη Τσακλάνου, Chraja, Tracy Fischer, Thomas Anthony Owen, Khalid Prem
Performers: ActiVista / Γιώργος Κουνάνης, Αβραάμ Βροχίδης, Γιώργος Καλογερόπουλος, Έφη Καραγιαννοπούλου, Μαρία Μιχαηλίδου, Εύη Τσακλάνου, Chraja, Khalid Prem
Επικεφαλής Σχεδιασμού Ήχου: Στράτος Μπιχάκης
Μουσική WhereDidIGo?: BLANKIE / Alicia Grant
Voguing Track: Bonebrokk / Μάριος Νάρης OrangeStrings: Αντώνης Γεώργου
Συντελεστές Κινηματογράφησης: Νικόλας Ποττάκης, Kentaro Kumanomido, Thomas Anthony Owen (Κάμεραμαν), Zinzi Buchanan (Βοηθός Κάμεραμαν)
Σύμβουλος Χορογραφίας: Mor Demer
Μακιγιάζ: Αναστασία Αθανασίου
Υποστήριξη Μετάφρασης: Aνίς Αλέξανδρος Ελ Ναμπαράουι
Παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση
Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πλατφόρμας για την Τέχνη των Νέων Μέσων (EMAP/EMARE)
Με τη συγχρηματοδότηση του Προγράμματος «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Πληροφορίες
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107
27 – 28 Ιουνίου 2018 | 18:30
Μικρή Σκηνή
Είσοδος ελεύθερη με σειρά προτεραιότητας.
Δυνατότητα προκράτησης θέσεων στο infotickets@sgt.gr.
Τα δελτία εισόδου θα διανέμονται 1 ώρα πριν την έναρξη της εκδήλωσης.
Με τους Μαξ Άιρονς, Γκλεν Κλόουζ, Τζίλιαν Άντερσον
Ταινία βασισμένη στο βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι “Αράχνες στη σοφίτα»
Ο δολοφόνος δεν είναι ποτέ αυτός που υποψιάζεσαι…
Διάρκεια: 115’
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 28 Ιουνίου στους κινηματογράφους
ΣΥΝΟΨΗ
Αγγλία, τέλη της δεκαετίας του 1950. Ο Αριστείδης Λεωνίδης βρίσκεται νεκρός κάτω από ύποπτες συνθήκες. Μετανάστης από την Ελλάδα, κατόρθωσε να δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία και μια οικογένεια στην οποία συμπεριφερόταν ως ο απόλυτος πατριάρχης. Η εγγονή του, η Σοφία, προσλαμβάνει τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Τσαρλς Χέιγουορντ, πρώην εραστή της, με πατέρα σημαίνον πρόσωπο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, να πάει στην οικογενειακή έπαυλη και να ερευνήσει την υπόθεση. Όταν καταφτάνει στην έπαυλη, ο Τσαρλς ανακαλύπτει τρεις γενιές της δυναστείας Λεωνίδη και μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα πικρίας, δυσαρέσκειας και ζήλιας. Σε ένα σπίτι γεμάτο με κίνητρα, ενδείξεις και ύποπτους, θα μπορέσει να βρει τον δολοφόνο πριν εκείνος «χτυπήσει» ξανά;
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ
Η Αγκάθα Κρίστι είναι η πλέον ευπώλυτη συγγραφέας όλων των εποχών! Τα θεατρικά της έργα και τα μυθιστορήματά της έχουν πουλήσει πάνω από δύο δισεκατομμύρια αντίτυπα (!) τον περασμένο αιώνα. Διάσημη για τις πανέξυπνες αστυνομικές της ιστορίες, η δουλειά της Βρετανίδας συγγραφέα έδωσε την πρώτη ύλη για να γυριστούν δεκάδες τηλεοπτικές μεταφορές των βιβλίων της, με πρωταγωνιστές τους αγαπημένους της ντετέκτιβ, Ηρακλή Πουαρώ και Μις Μαρπλ. Παραδόξως, όμως, η Αγκάθα Κρίστι δεν μεταφερόταν στον κινηματογράφο εδώ και χρόνια. Ήταν κάτι που έκανε μεγάλη εντύπωση στον παραγωγό Τζο Άμπραμς. «Δεν υπήρξε μια πραγματικά σπουδαία μεταφορά βιβλίου της Κρίστι στον κινηματογράφο εδώ και πολλά χρόνια και ήταν απαραίτητο να γυριστεί μία», εξομολογείται. «Οι σινεφίλ πεθαίνουν να δουν μία». Μαζί με την συνεργάτη του, Σάλι Γουντ, άρχισαν να εξερευνούν τα λιγότερο δημοφιλή βιβλία της Κρίστι, ξαναδιαβάζοντας εκείνα από τα δημιουργήματά της, που δεν έχουν γυριστεί ακόμα σε ταινία. «Αποφασίσαμε να γράψουμε την κορυφαία επιλογή μας σε ένα κομμάτι χαρτί και να το αποκαλύψουμε ο ένας στον άλλο», είπε. «Και οι δυο μας εντέλει επιλέξαμε το ίδιο βιβλίο».
Το «Crooked House» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1949 στις ΗΠΑ και τον Μάιο του ίδιου χρόνου στη Μεγάλη Βρετανία. Η ίδια η Κρίστι είχε δηλώσει πως αυτό είναι ένα από τα πιο αγαπημένα δικά της βιβλία, μαζί με το «Ordeal by Innocence». Παραδόξως, το «Crooked House» παραμένει σχετικά άγνωστο συγκρινόμενο με την απήχηση των πιο διάσημων μυθιστορημάτων της, όπως το «Death On The Nile» και το «Murder On The Orient Express». Αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί ενδεχομένως από το γεγονός ότι το φινάλε διαθέτει μιαν απίστευτη και σοκαριστική ανατροπή – τόσο σκοτεινή είναι που ο ίδιος ο εκδότης της παρακαλούσε την Κρίστι να το αλλάξει. «Διαθέτει όλα εκείνα τα σπουδαία σήματα κατατεθέντα της Κρίστι, αλλά επιπλέον έχει μια σπουδαία ανατροπή, όπου η συγγραφέας ξεπερνάει τον εαυτό της», λέει η Σάλι Γουντ.
Από τη στιγμή που αποφασίστηκε η κινηματογραφική μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου, και υπήρξε και η έγκριση από το Ίδρυμα Αγκάθα Κρίστι, το οποίο διευθύνει ο εγγονός της, έπρεπε να βρεθούν τα κατάλληλα άτομα για να γίνει όχι μόνο εφικτή αλλά και ενδιαφέρουσα αυτή η μεταφορά. Το πρώτο μέλημα των παραγωγών ήταν να βρουν τον καλύτερο σεναριογράφο για τη δουλειά. Τα αρχικά σχέδια του σεναρίου τα ανέλαβε ο Τζούλιαν Φέλοους. «Ήμουν λάτρης της δουλειάς του. Ο άνθρωπος έχει υπογράψει αριστουργήματα, μεταξύ των οποίων το ‘GosfordPark‘. Έχει μεγάλη αίσθηση και έλεγχο πάνω στο υλικό του», λέει ο Άμπραμς. Η τεράστια επιτυχία του τηλεοπτικού «Downtown Abbey», όμως, που υπέγραφε ο Φέλοους, δεν άφηνε μεγάλα χρονικά περιθώρια για να ασχοληθεί επισταμένα με το σενάριο της ταινίας. Έτσι, οι παραγωγοί προσέλαβαν τον Τιμ Ρόουζ Πράις για να συνεχίσει. Τον άνθρωπο δηλαδή που είχε υπογράψει το σενάριο για την ταινία «Το φιλί του ερπετού» (The Serpent’s Kiss, 1997).
Έχοντας διασφαλίσει ότι το βιβλίο θα έχει την αρμόζουσα σεναριακή μεταφορά, οι παραγωγοί άρχισαν να αναζητούν τον κατάλληλο σκηνοθέτη. Από τα πρώτα ονόματα που σκέφτηκαν ήταν εκείνο του Ζιλ Πακέ-Μπρενέρ. Είχαν ενθουσιαστεί από τη δουλειά του, ιδίως από την ταινία «Sarah’s Keys» (2010), που ήταν η πιο εμπορική ξενόγλωσση ταινία εκείνη τη χρονιά στις ΗΠΑ και απέφερε και μια υποψηφιότητα για βραβείο Σεζάρ στην πρωταγωνίστριά της, Κρίστιν Σκοτ Τόμας. Όταν έλαβε το σενάριο ο Πακέ-Μπρενέρ, μόλις είχε ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας «Σκοτεινός τόπος», μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μπεστ σέλερ της Τζίλιαν Φλιν, με πρωταγωνίστρια της Σαρλίζ Θερόν. Και διαβάζοντας το σενάριο, ενθουσιάστηκε. «Σκεφτόμουν: ‘πώς ελπίζουν να τη βγάλουν καθαρή με τέτοιο φινάλε;’» είπε ο σκηνοθέτης. Οι παραγωγοί τον καθησύχασαν. Στο συμβόλαιο που είχαν υπογράψει, αναφερόταν πως οποιαδήποτε προσπάθεια να αλλάξει το φινάλε θα είχε ως συνέπεια να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί το όνομα της Αγκάθα Κρίστι από την ταινία.
Από τη στιγμή που καθησυχάστηκαν οι φόβοι του ότι το φινάλε δεν επρόκειτο να αλλάξει, ο σκηνοθέτης σκέφτηκε απλά να κάνει το υλικό πιο μοντέρνο. Κι έτσι, αντί να διαδραματίζεται στα 1947, όπως συμβαίνει στο βιβλίο, να μεταφερθεί στο 1957, με τα απόνερα της κρίσης της διώρυγας του Σουέζ να ταλαιπωρούν τον κόσμο εκείνη την εποχή. «Ο κόσμος ολόκληρος ήταν στα πρόθυρα μιας τεράστιας πολιτισμικής ανατροπής», εξομολογείται. «Ήταν η εποχή όπου γεννιόταν το ροκ εν ρολ. Μια ολόκληρη εφηβική κουλτούρα ερχόταν στη ζωή». Πλέον, μιλούσαμε για το «swinging» Σόχο, με κυρίαρχο τον Τόμι Στιλ και τους τέντι μπόις. Με αυτόν τον τρόπο η σύγκρουση γενεών, που ήδη υπήρχε στο βιβλίο, μπορούσε να παρουσιαστεί καλύτερα. «Ξαφνικά, ένιωσα πως μου δινόταν η ευκαιρία να βάλω πάρα πολύ ωραίο υλικό εκεί μέσα, υλικό που δεν είχε δει κανείς ξανά σε μια ταινία βασισμένη σε βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι», εξομολογείται ο σκηνοθέτης.
Οι άλλες του επιρροές ήταν πιο κινηματογραφικές. Εμπνευσμένος από τα φιλμ νουάρ γενικότερα και από την ταινία «Chinatown» του Ρομάν Πολάνσκι ειδικότερα, ο Πακέ-Μπρενέρ δεν έχασε την ευκαιρία να αποτίσει φόρο τιμής και στον μυθικό «Πολίτη Κέιν» του Όρσον Γουέλς. Και ιδίως στον πρωταγωνιστή του, τον Τσαρλς Φόστερ Κέιν, έναν πανίσχυρο μεγαλοεκδότη εφημερίδων, τον οποίο υποδυόταν ο ίδιος ο Γουέλς. «Με ιντρίγκαρε πάρα πολύ το γεγονός ότι στο σενάριο που μου δόθηκε, υπήρχε ένας βασικότατος χαρακτήρας τον οποίο το κοινό δεν βλέπει ποτέ – ο Αριστείδης». «Υπήρχε κάτι πολύ σύγχρονο εκεί, με κάποιον με πολλή δύναμη, που διαπράττει ύβρι, να επιβλέπει έναν πολύ ελεγχόμενο κόσμο όπου μπορεί να κάνει ότι γουστάρει και να οδηγεί τους γύρω του να νιώθουν άθλια. Σκέφτηκα, ‘Οι άνθρωποι θα βρουν τις αναλογίες, θα καταλάβουν. Ένιωσα ότι παρά το γεγονός πως μιλάμε για ταινία εποχής, υπήρχε μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία να δημιουργηθεί μια αντίστιξη με το σήμερα, με έναν κόσμο που μετατοπίζει τόσο πολύ».
ΔΙΑΝΟΜΗ
Μαξ Άιρονς: Τσαρλς Χέιγουορντ
Γκλεν Κλόουζ: Λαίδη Ίντιθ
Τζίλιαν Άντερσον: Μάγδα Λεωνίδη
Κριστίνα Χέντρικς: Μπρέντα Λεωνίδη
Τζούλιαν Σαντς: Φίλιπ Λεωνίδης
Τέρενς Σταμπ: Επιθεωρητής Ταβερνέ
Στέφανι Μαρτίνι: Σοφία ντε Χάβιλαντ
Κρίστιαν ΜακΚέι: Ρότζερ Λεωνίδης
Ονόρ Κνίφσι: Τζοζεφίν Λεωνίδη
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΖΙΛ ΠΑΚΕ ΜΠΡΕΝΕΡ
O Ζιλ Πακέ-Μπρενέρ γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1974 στην πρωτεύουσα της Γαλλίας, το Παρίσι. Την πρώτη του μικρού μήκους ταινία τη γύρισε το 1998, σε ηλικία 24ων ετών. Τίτλος της: «13 minutes 13 dans la vie Josh et Anna» και είχε διάρκεια… 13 λεπτά! Την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία τη γυρίζει τρία χρόνια μετά. Είναι το «Les jolies choses» (2001), μια ταινία που δίνει την ευκαιρία στη Marion Cotillard να γίνει ευρύτερα γνωστή σε έναν δραματικό ρόλο, ξεφεύγοντας από τις κωμωδίες στις οποίες συμμετείχε ως τότε. Η πρώτη του ταινία την οποία είδαμε στους κινηματογράφους στη χώρα μας ήταν το «Gomez & Tavarès» (2003) με ελληνικό τίτλο «Pay Off». Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε και στο σίκουελ «Gomez vs. Tavarès» (2007), που στη χώρα μας βγήκε κατευθείαν σε dvd. To 2009 γυρίζει την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία με τίτλο «Walled In», μια ταινία που δεν προβλήθηκε ποτέ στη Γαλλία και στη χώρα μας βγήκε μόνο στο dvd. Το «Elle s’appelait Sarah» (Sarah’s Key, 2010) τον βάζει ξανά στο παιχνίδι, καθώς η ταινία παίρνει καλές κριτικές. Το 2015 πηγαίνει στις ΗΠΑ και γυρίζει την ταινία «Σκοτεινός τόπος» (Dark Places) με σενάριο βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Τζίλιαν Φλιν, έχοντας ως πρωταγωνίστρια την Σαρλίν Θερόν. Το «Δέκα ύποπτοι για φόνο» είναι η όγδοη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί.
«Πώς γεννήθηκε η σειρά του Τσάρλι Πάρκερ: Το υπερφυσικό, το έγκλημα, οι πολιτικές προεκτάσεις»
Σε μια συζήτηση με τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Ηλία Μαγκλίνη
4 Ιουλίου 2018 | 19:00 | Κεντρική Σκηνή
O «Δουβλινέζος που γράφει σαν Αμερικανός», ο διεθνώς επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων έρχεται στη Στέγη για μια συζήτηση για το νουάρ, το μεταφυσικό και τα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής.
Ο διεθνώς επιτυχημένος Ιρλανδός συγγραφέας Τζον Κόνολι, συγγραφέας περισσότερων από 20 βιβλίων, με πολλές λογοτεχνικές διακρίσεις (βραβεία Shamus, Anthony, CWA Dagger, κ.ά.), έρχεται στις 4 Ιουλίου να μιλήσει στη Στέγη, σε συνδιοργάνωση της Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του Δήμου Αθηναίων και των εκδόσεων BELL, σε συνεργασία με τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και με τη στήριξη της Πρεσβείας της Ιρλανδίας.
Ο Τζον Κόνολι γεννήθηκε το 1968 στο Δουβλίνο. Εργάστηκε ως μπάρμαν, κυβερνητικός αξιωματούχος και δημοσιογράφος στην εφημερίδα The Irish Times, προτού εκδώσει το πρώτο του βιβλίο, Κάθε νεκρό πράγμα, το 1999, αστυνομικό μυθιστόρημα όπου εισάγει για πρώτη φορά τον χαρακτήρα του Τσάρλι Πάρκερ, έναν πρώην αστυνομικό που κυνηγάει τον δολοφόνο της γυναίκας και της κόρης του. Σε χρόνο ρεκόρ το βιβλίο μπήκε σε όλες τις λίστες των μπεστ σέλερ και στη συνέχεια απέσπασε το αμερικανικό βραβείο Σέιμους καλύτερου αστυνομικού μυθιστορήματος, το οποίο για πρώτη φορά απονεμόταν σε μη Αμερικανό συγγραφέα.
Ο Κόνολι συνέχισε την εντυπωσιακή πορεία του με τα βιβλία Το δέντρο του θανάτου, Φονικό είδος, Στο λευκό δρόμο, Οι κακοί, Ο μαύρος άγγελος, Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων, Οι κούφιοι άνθρωποι, Οι θεριστές και Οι εραστές. Όλα έγιναν μπεστ σέλερ, στις λίστες των Sunday Times, των Irish Times και των New York Times, εκδόθηκαν σε δεκαεννέα γλώσσες και τον καθιέρωσαν ανεπιφύλακτα ανάμεσα στους καλύτερους νέους συγγραφείς θρίλερ.
Τον αποκαλούν συχνά ο «Δουβλινέζος που γράφει σαν Αμερικανός», επειδή τοποθετεί τη δράση των μυθιστορημάτων του στις ΗΠΑ με απίστευτη άνεση και αυθεντικότητα. Ιδιοφυής σκηνοθέτης της φρίκης, αλλά και εξαιρετικός τεχνίτης της γραφής, ξεχωρίζει απ’ όλους τους ομότεχνούς του για το μοναδικό του στυλ, που συνδυάζει το νουάρ με το μεταφυσικό στοιχείο και την αγωνιώδη πλοκή της περιπέτειας με την κατάδυση στα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής.
Ο Κόνολι έρχεται στην Αθήνα για μια εφ’ όλης της ύλης συνομιλία με τον Ηλία Μαγκλίνη, συγγραφέα-αρχισυντάκτη της εφημερίδας Η Καθημερινή. Θα συζητήσουν για το πώς γεννήθηκε η σειρά μυθιστορημάτων με ήρωα τον Τσάρλι Πάρκερ, τον τρόπο με τον οποίο ο Τζον Κόνολι συνδυάζει το μεταφυσικό στοιχείο με το νουάρ, αλλά και την ίδια τη διαδικασία της γραφής.
Τα βιβλία του John Connolly κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell. Μόλις στις 8 Ιουνίου εκδόθηκε στα ελληνικά, η 15η περιπέτεια του ντετέκτιβ Τσάρλι Πάρκερ, με τίτλο «Το Κυνήγι των Φαντασμάτων».
Τα βιβλία του συγγραφέα θα διατίθενται προς πώληση στο φουαγιέ ισογείου της Στέγης. Στο τέλος της εκδήλωσης, ο John Connolly θα υπογράψει βιβλία.
Είσοδος ελεύθερη
Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του Κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά 1 ώρα πριν από κάθε εκδήλωση.
Για τις ομιλίες των ξένων προσκεκλημένων υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία.
Η συζήτηση θα έχει παράλληλη διερμηνεία και στην ελληνική νοηματική γλώσσα.
Οι συζητήσεις των κύκλων Λέξεις & Σκέψεις αναμεταδίδονται και με live streaming μέσω του sgt.gr.
Τα βίντεο παραμένουν διαθέσιμα στο sgt.gr και μετά το τέλος της εκδήλωσης.
