Κατηγορία: B-SIDE

Έκθεση Χειροποίητου «Handmade Dreams»

16-18 Νοεμβρίου 2018

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

Αίθουσα «Νέοι Φούρνοι»

Η αυθεντική έκθεση χειροποίητου «Handmade Dreams» επιστρέφει για ένα μοναδικό τριήμερο έμπνευσης και δημιουργίας από 16 μέχρι 18 Νοεμβρίου 2018, με φθινοπωρινή και Χριστουγεννιάτικη διάθεση στην αγαπημένη Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων στην αίθουσα «Νέοι Φούρνοι».

Σκοπός των εκθέσεων «Handmade Dreams» είναι κάθε διοργάνωση να συγκεντρώνει τους καλύτερους δημιουργούς χειροποίητων προϊόντων της ελληνικής αγοράς, προκειμένου η ατομική δημιουργικότητα να μετατραπεί σε μία συντονισμένη και συλλογική προσπάθεια προώθησης του χειροποίητου και των δημιουργών του.

Η μεγάλη απήχηση των εκθέσεων χειροποίητου «Handmade Dreams» και το υψηλό επίπεδο των δημιουργών που συμμετέχουν τις καθιέρωσε ως το σταθερό ραντεβού του κόσμου με το χειροποίητο.

Η προσεχής έκθεση επιστρέφει ανανεωμένη και έτοιμη να σας εκπλήξει. Σε αυτήν οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν την φθινοπωρινή και Χριστουγεννιάτικη τάση των δημιουργών μέσα από τα μοναδικά γεμάτα έμπνευση και δημιουργία χειροποίητα είδη τους.

Στα πλαίσια της εκδήλωσης οι επισκέπτες θα έχουν την δυνατότητα να γνωρίσουν κόσμο του χειροποίητου, μέσα από τα δωρεάν σεμινάρια χειροτεχνίας που θα πραγματοποιηθούν.

Στην έκθεση οι επισκέπτες θα συναντήσουν χειροποίητα κοσμήματα και αξεσουάρ, ρούχα, είδη προσωπικής φροντίδας από αγνές πρώτες ύλες (καλλυντικά, σαπούνια κ.λπ.), τυποποιημένα τρόφιμα από αγνά υλικά (μαρμελάδες, γλυκά κουταλιού κ.λπ.), βότανα, είδη σπιτιού, παιδικά, βρεφικά είδη, εποχιακά, είδη διακόσμησης και πολλά άλλα.

 

 

Είσοδος Ελεύθερη

 

Χώρος Διεξαγωγής: Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων: Πειραιώς 100, Γκάζι

Ημερομηνίες Διεξαγωγής: 16-18 Νοεμβρίου 2018 (Παρασκευή-Κυριακή)

Ωράριο Λειτουργίας:

Παρασκευή:    14:00-00:00

Σάββατο:         11:00-00:00

Κυριακή:         11:00-23:00

 

Πρόσβαση:

Μετρό: Σταθμός «Κεραμεικός»

Τρόλεï: No. 21 (από Ομόνοια) Στάση «Φωταέριο»

Λεωφορεία: 035, 049, 227, 815, 838, 914, Β18, Γ18, Στάση «Φωταέριο»

Ταξί: Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων – Πειραιώς 100, Αθήνα

Για περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις συμμετοχής μπορείτε να επισκεφθείτε την σελίδα στο :

Web: www.handmadedreams.gr

Facebook: Handmade Dreams – www.facebook.com/handmadedreamsgr

 

Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 32 11 188

E-mail: handmadedreamsgr1@gmail.com

Οι Αμερικανοί καλλιτέχνες του δρόμου (street artists) παρουσιάζουν τη δουλειά τους δίπλα σε Ελληνες ομοτέχνους, στην έκθεση «Wall & Streets – NY meets Athens». Στις 7 μ.μ. Εως 12/12. Γκαλερί Alibi, Σαρρή 12.

H γκαλερί Alibi-Sarri 12 με την συνδρομή της Melissa McCaig-Welles παρουσιάζει την νέα ομαδική έκθεση “Walls & Streets-NYC meets Athens”, που θα ανοίξει την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 7-11μμ στον χώρο της γκαλερί Alibi, Σαρρή 12 στου Ψυρρή.

Η Νέα Υόρκη, γενέτειρα το κινήματος του graffiti την δεκαετία του ‘70 είδε την άνοδο θρύλων όπως οι Tats Cru, Lady Pink, Crash, Daze και πληθώρας άλλων που έγιναν γνωστοί ως βασιλιάδες και βασίλισσες του κόσμου του γκράφιτι.

Η Αθήνα, που συχνά αναφέρεται και ως Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του Street Art, μοιάζει να είναι ιδανικός τόπος για την παρουσίαση της έκθεσης “Walls and Streets”, προϊόν της διεθνούς συνεργασίας της γκαλερί Alibi και της Νεοϋορκέζας επιμελήτριας Melissa McCaig-Welles.

Στο «Walls and Streets» φέρνουμε τους μύθους του street art της Νέας Υόρκης δίπλα-δίπλα με τους δικούς μας «μικρούς μύθους» που έφτιαξαν την Αθήνα, σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της τέχνης του δρόμου. Οι Αμερικανοί και παγκόσμιοι Indie184, Logan Hicks, Shepard Fairey και Swoon συνομιλούν με τους «δικούς μας» Cacao Rocks, N_Grams, STMTS, Ιάκωβο Βολκώβ, Βαγγέλη Χούρσογλου (Woozy), Fikos και Disgusto.

Δημιουργείται έτσι ένας διάλογος ανάμεσα σε αυτούς τους δυο διαφορετικούς πολιτισμούς, όπου ο ένας πλάι στον άλλο συνομιλούν για τους διαφορετικούς κόσμους τους, τις εκατέρωθεν μοναδικές τεχνικές, σπουδές, φιλοσοφίες τους.

Η έκθεση εξερευνεί και παρουσιάζει την τέχνη του δρόμου σαν μια παγκόσμια γλώσσα που λειτουργεί χωρίς σύνορα, παρά τα διαφορετικά χαρακτηριστικά και την μοναδικότητα του κάθε πολιτισμού. Ανοίγει δρόμους επικοινωνίας και προτρέπει τον καθένα στην ειλικρινή και άφοβη έκφραση, την ανταλλαγή μηνυμάτων για τα όνειρα, τους φόβους, τις ελπίδες και τις επιθυμίες του και όλων μας. Κτίζεται έτσι με την τέχνη του δρόμου μια αυθεντική δημόσια διπλωματία και έκφραση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσον μαζικής επιρροής και εργαλείο για την παγκόσμια αλλαγή.

Ημερομηνία:

Από: 13/10/2018 Εως: 12/12/2018

Ώρες Λειτουργίας:
Σαβ, Κυρ, Τετ 11:00-17:00
Τρ, Πεμ, Παρ 14:00-20:00
(Δευτέρες κλειστά)

Τοποθεσία:

Alibi Gallery Σαρρή 12, Ψυρρή, Αθήνα

Είσοδος Ελεύθερη

Suspiria του Λούκα Γκουαντανίνο

Με τις Ντακότα Τζόνσον, Τίλντα Σουίντον, Κλόε Γκρέις Μόρετζ

 

Ριμέικ της κλασικής ταινίας τρόμου του Ντάριο Αρτζέντο από τον σκηνοθέτη του
«Να Με Φωνάζεις Με Τ’ Όνομά Σου»

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του πρόσφατου φεστιβάλ Βενετίας –
Bραβεία καλύτερου τραγουδιού και ειδικών εφέ

Άσε τη Μητέρα να σε φροντίσει…

 

Διάρκεια: 152’

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

 

Απέραντο σκοτάδι στροβιλίζεται στο κέντρο μιας σχολής χορού διεθνούς φήμης. Σκοτάδι μέσα στο οποίο θα βυθιστεί η καλλιτεχνική διευθύντρια της σχολής, μια φιλόδοξη νέα χορεύτρια κι ένας ψυχοθεραπευτής, που βρίσκεται σε πένθος. Κάποιοι θα υποταχθούν στον εφιάλτη. Άλλοι – επιτέλους – θα ξυπνήσουν.

ΣΥΝΟΨΗ

Βερολίνο, δεκαετία του ’70. Η νεαρή Αμερικανίδα χορεύτρια, Σούζι Μπάνον, πηγαίνει στη (διαιρεμένη) γερμανική πρωτεύουσα, προκειμένου να πάρει μέρος σε οντισιόν για την παγκοσμίου φήμης σχολή χορού «Helena Markos». Και κατορθώνει να εντυπωσιάσει την διάσημη χορογράφο της σχολής, τη Μαντάμ Μπανκ, με το ακατέργαστο ταλέντο της. Όταν η Σούζι κατορθώνει να αρπάξει το ρόλο της κορυφαίας χορεύτριας, η Όλγα, η προκάτοχός της, συνθλίβεται ψυχολογικά και κατηγορεί ως μάγισσες τις γυναίκες διευθύντριες της σχολής. Καθώς οι πρόβες γίνονται ολοένα και πιο απαιτητικές προκειμένου να δοθεί μια τελευταία παράσταση με τη χορογραφία που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της σχολής, η Σούζι και η Μαντάμ Μπλανκ έρχονται υπερβολικά κοντά η μία στην άλλη. Η Σούζι δεν βρέθηκε στη σχολή απλώς για να χορέψει. Εν τω μεταξύ, ένας περίεργος ψυχοθεραπευτής ο οποίος προσπαθεί να αποκαλύψει τα σκοτεινά μυστικά της «Helena Markos», στρατολογεί μια άλλη χορεύτρια και χρησιμοποιεί τη βοήθειά της, προκειμένου να φτάσει στα βάθη των κρυφών υπόγειων θαλάμων της σχολής, όπου παραμονεύουν φρικιαστικές ανακαλύψεις.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η νεαρή Αμερικανίδα χορεύτρια, Σούζι Μπάνον, πηγαίνει στο Βερολίνο της δεκαετίας του ’70 με την ελπίδα ότι μπορεί να γίνει μέλος της διεθνούς φήμης σχολής χορού «Helena Markos». Ήδη από την πρώτη της πρόβα η Σούζι εντυπωσιάζει με το ταλέντο της τη διάσημη χορογράφο της σχολής, τη Μαντάμ Μπλανκ, κάτι που πολύ γρήγορα την οδηγεί στο να κερδίσει το ρόλο της κορυφαίας χορεύτριας. Η προκάτοχος της Σούζι, η Όλγα, καταρρέει και κατηγορεί τις «Μητέρες», οι οποίες διευθύνουν τη σχολή, πως είναι μάγισσες. Πριν όμως καταφέρει να το σκάσει, συλλαμβάνεται και βασανίζεται από μια μυστηριώδη δύναμη, η οποία με κάποιον τρόπο συνδέεται με το χορό της Σούζι. Παρά το γεγονός ότι η Σούζι λαμβάνει από την αρχή προειδοποιητικά σήματα κινδύνου, συνεχίζει την άνοδό της στην κορυφή της σχολής, με κάθε κόστος. Καθώς οι εξαντλητικές πρόβες συνεχίζονται προκειμένου να δοθεί μια τελευταία παράσταση με τη χορογραφία «Volk», που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της σχολής, η Σούζι και η Μαντάμ Μπλανκ έρχονται ιδιαζόντως πολύ κοντά η μία με την άλλη, κάτι που δηλώνει πως αυτό που επιδιώκει η Σούζι ευρισκόμενη στη συγκεκριμένη σχολή, δεν εξαντλείται στο χορό. Εν τω μεταξύ, ο ψυχοθεραπευτής Δόκτορ Κλέμπερερ ανακαλύπτει το ανατριχιαστικό ημερολόγιο που κρατούσε μια ασθενής του, η Πατρίσια, πρώην χορεύτρια στη σχολή «Helena Markos», στο οποίο ημερολόγιο περιγράφεται μια αρχαία δαιμονική θρησκεία, την οποία εξασκούν οι Μητέρες. Όταν ο Πατρίσια εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο γιατρός προσπαθεί να ενημερώσει σχετικά την αστυνομία, που όμως δεν του δίνει σημασία. Παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια του, προσεγγίζει μια ενεργή χορεύτρια της συγκεκριμένης σχολής, τη Σάρα, προκειμένου να τον βοηθήσει. Μετά τη συνάντησή τους η Σάρα τολμά και χώνεται στα βάθη των κρυμμένων θαλάμων της σχολής, όπου την περιμένουν παράξενες και φρικτές ανακαλύψεις.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

«Το πρώτο πράγμα που τραβούσε την προσοχή σου ήταν το αίμα. Χυνόταν από το κομμένο κεφάλι της χορεύτριας κι έσταζε στο κορμί της σαν ένα υποχθόνιο κολιέ, ενώ τελικά μαζευόταν σε μια πορφυρή συλλογή, σαν λίμνη, όχι μακριά από τα δυο πόδια της, τα οποία βρίσκονταν στη χαρακτηριστική στάση en pointe. Πάνω από τη χορεύτρια, η αφίσα έγραφε “UN FILM DI DARIO ARGENTO”. Κι από κάτω, μόνο μία υποβλητική λέξη: “SUSPIRIA”». Περιττό να πούμε πως ο 10χρονος Λούκα Γκουαντανίνο καταγοητεύτηκε. Ο Γκουαντανίνο είδε για πρώτη φορά την αφίσα του «Suspiria» σε ένα σινεμά κάπου στη βόρεια Ιταλία, όπου είχε σταλεί για καλοκαιρινή κατασκήνωση. «Ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα», εξομολογείται. «Δεν ήμουν ο δημοφιλής στην κατασκήνωση – ήμουν ο ντροπαλός. Και είχα ήδη καλλιεργήσει ένα πάθος για πράγματα που τα παιδιά της ηλικίας μου δεν γούσταραν, όπως το σινεμά αλλά και μια τρομερή έλξη για το νοσηρό». Κάθε μέρα, τα παιδιά της κατασκήνωσης διέσχιζαν το εγκαταλελειμμένο χωριό Τσεσενάτικο και ήταν εκεί όπου ο μελλοντικός υποψήφιος για Όσκαρ είδε την έντονη αφίσα για την κλασική ταινία τρόμου του Αρτζέντο από το 1977, να κρέμεται μπροστά από έναν διαλυμένο κινηματογράφο. Του άφησε μια ανεξίτηλη εντύπωση. «Δεν γνώριζα περί τίνος επρόκειτο», θυμάται. «Δεν γνώριζα πως ο τίτλος ήταν λατινικός. Η εικόνα, όμως, ήταν τόσο δυνατή, που βυθίστηκε μέσα μου. Περνούσαμε καθημερινά από το χωριό, η μοναδική στιγμή που μ’ ενδιέφερε όμως, ήταν όταν βρισκόμουν κοντά στο σινεμά και μπορούσα να θαυμάσω εκ νέου την αφίσα. Με αυτόν τον τρόπο ανακάλυψα τον Ντάριο Αρτζέντο και το ‘’Suspiria’’ κι έτσι σφυρηλατήθηκε μία από τις πρώτες μου ταυτότητες, τόσο ως σκηνοθέτη όσο και ως ανθρώπου».

Για κάποια χρόνια ο Γκουαντανίνο δεν γνώριζε για το «Suspiria» τίποτε παραπάνω από την εντυπωσιακή αφίσα και το όνομα του σκηνοθέτη. Έως ότου, σε ηλικία 13ων ετών, έπεσε πάνω σε μια προβολή του «Suspiria» στην ιταλική κρατική τηλεόραση, τη στιγμή που είχε στρωθεί το οικογενειακό δείπνο. «Είπα, ‘’Δεν θέλω να φάω’’, και πήγα και κλειδώθηκα ολομόναχος σε ένα δωμάτιο για να δω την ταινία», λέει. Το φιλμ ήταν έτσι όπως το φανταζόταν κι ακόμα περισσότερα. «Ήμουν τρομοκρατημένος και ενθουσιασμένος από την τρελή αυθάδεια της ταινίας, τη φορμαλιστική της τόλμη, τη μουσική, την υποβλητική δύναμη του θέματος με τις μάγισσες. Η ταινία μου προκάλεσε τόσο τεράστια εντύπωση ώστε το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν, ‘’θέλω να την ξαναδώ. Θέλω να διαβάσω τα πάντα σχετικά με την ταινία’’. Πήγα μέχρι και τη δημοτική βιβλιοθήκη προκειμένου να βρω εφημερίδες από την εποχή που βγήκε η ταινία στις αίθουσες».

Δεν πέρασε πολύ καιρός και ο Γκουαντανίνο άρχισε να φαντασιώνεται σχετικά με το πώς θα ξαναγύριζε ο ίδιος την ταινία. «Είχα τετράδια στα οποία έγραφα ‘Suspiria, του Λούκα Γκουαντανίνο’. Επηρεασμένος από την ταινία του Ντάριο, άρχισα να σκέφτομαι μια Suspiria που θα ήταν δική μου». Πλέον, ως επόμενη ταινία μετά την πιο φημισμένη ταινία της καριέρας του, το υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερου φιλμ «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου», ο Γκουαντανίνο κατόρθωσε επιτέλους να μεταφέρει το παλιότερο κινηματογραφικό του όνειρο στην πραγματικότητα. Ένα βαθύτατα προσωπικό homage στην ταινία που τον συνεπήρε και τον ενέπνευσε από πολύ νεαρή ηλικία.

Η Τίλντα Σουίντον, μία από τις πρωταγωνίστριες της ταινίας και επί χρόνια συνεργάτρια του Γκουαντανίνο, λέει πως το νέο «Suspiria» είναι περισσότερο μια διασκευή παρά ένα ριμέικ. «Όπως γνωρίζουμε από τη μουσική, οι διασκευές πολύ συχνά ακούγονται εντελώς διαφορετικά από το αρχικό τραγούδι», λέει η ηθοποιός. «Η ώθηση να γίνει αυτή η ταινία προήλθε από μια βαθιά αγάπη για το ασύγκριτο κλασικό φιλμ του Αρτζέντο. Όλοι έχουμε μέσα μας αυτό το κάτι που μας εκτοξεύει δημιουργικά. Είμαι τόσο χαρούμενη για τον Λούκα που τελικά πραγματοποίησε αυτό που άρχισε να φαντάζεται πριν από τόσο πολλά χρόνια».

 

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τώρα, που το όνειρο της ζωής του έχει πάρει σάρκα και οστά για τα καλά, ο Γκουαντανίνο ελπίζει πως η ταινία του θα έχει την ίδια επίδραση στους θεατές, που είχε η πρωτότυπη ταινία του Αρτζέντο στον ίδιο. «Θέλω οι άνθρωποι να δουν την ταινία και να επηρεαστούν από αυτήν σε ένα εντελώς ασυνείδητο επίπεδο», λέει ο Γκουαντανίνο. «Θέλω να σκεφτούν ποιοι είναι σε σχέση με τον τρόπο ανατροφής τους. Θέλω οι άνθρωποι να αναλογιστούν τη σχέση τους με τις μητέρες τους. Και θέλω να δουν την τεράστια δύναμη των γυναικών, οι οποίες είναι τόσο ισχυρές και γεμάτες θέληση. Δεν είναι θύματα οι γυναίκες. Είναι πολυσύνθετες, φανταστικές, ενοχλητικές, ατρόμητες και μερικές φορές κακές».

Κι αν τελικά η εκδοχή του Γκουαντανίνο δώσει έμπνευση σε νέους κινηματογραφιστές να επισκεφτούν και πάλι την ιστορία αυτής της μυστικιστικής σχολής χορού σε κάποιες δεκαετίες από τώρα, η Τίλντα Σουίντον είναι αναφανδόν υπέρ κάτι τέτοιου. «Δεν θα ήταν υπέροχο αν κάποια μέρα, κάποιος εμπνευστεί να σκεφτεί μια διασκευή αυτού που κάναμε εμείς;» αναρωτιέται. «Νομίζω πως αυτή είναι μια υπέροχη σκέψη».

 

SHORT BIO ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΙΝΟ

Ο Luca Guadagnino γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου του 1971 στο Παλέρμο της Σικελίας, στην Ιταλία. Ο πατέρας του είναι Ιταλός και η μητέρα του Αλγερινή. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Αιθιοπία όπου ο πατέρας του δίδασκε Ιταλική Φιλολογία στην Αντίς Αμπέμπα, αναγκάστηκαν να γυρίσουν όμως στην Ιταλία το 1977, όταν την εξουσία στην αφρικανική χώρα κατέλαβε ο Χαϊλέ Μαριάμ Μενγκίστου. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Σαπιένζα της Ρώμης, στο τμήμα Ιστορίας και Κριτικής Κινηματογράφου, με μια διατριβή για τον Αμερικανό σκηνοθέτη Τζόναθαν Ντέμι. Το «Suspiria» είναι η έκτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί. Έχουν προηγηθεί οι ταινίες: «The Protagonists» (1999), «Melissa P.» (2005), «Είμαι ο έρωτας» (Io sono l’amore, 2009), «Κάτω από τον ήλιο» (A Bigger Splash, 2015) και «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» (Call Me by Your Name, 2017). Το «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» ήταν υποψήφιο για τέσσερα Όσκαρ, ανάμεσά τους κι εκείνο καλύτερης ταινίας, κερδίζοντας τελικά το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου. Τέσσερις ταινίες του έχουν λάβει μέρος στο φεστιβάλ Βενετίας, μία στο φεστιβάλ Βερολίνου και καμία στο φεστιβάλ των Καννών! Στις τέσσερις ταινίες του που προβλήθηκαν στη Βενετία, πρωταγωνίστρια ήταν η Τίλντα Σουίντον. Οι δύο από τις έξι συνολικά ταινίες του είναι βασισμένες σε προηγούμενες ταινίες, χωρίς να αποτελούν ακριβώς ριμέικ. Και στις δύο αυτές ταινίες συμπρωταγωνιστούν οι Τίλντα Σουίντον και Ντακότα Τζόνσον. Προσεχώς, έχουν ανακοινωθεί δύο κινηματογραφικά σχέδια με τον Γκουαντανίνο ως σκηνοθέτη. Το ένα είναι το σίκουελ για το «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» και το άλλο είναι ένα παράδοξο σχέδιο κατά το οποίο η ταινία που θα γυρίσει βασίζεται ολόκληρη στο άλμπουμ του Μπομπ Ντίλαν «Blood on the Tracks»!

 

SHORT BIO ΣΟΥΙΝΤΟΝ

Η Katherine Matilda Swinton γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1960 στο Λονδίνο. Η μητέρα της είναι Αυστραλέζα ενώ ο πατέρας της είναι Βρετανός, με αγγλικές, σκοτσέζικες (κυρίως) και ιρλανδέζικες ρίζες. Σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και αποφοίτησε το 1983 με πτυχίο Αγγλικής Λογοτεχνίας. Την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση την κάνει το 1986, πρωταγωνιστώντας στην ταινία «Caravaggio» του γκέι σκηνοθέτη Ντέρεκ Τζάρμαν. Ζούσε και εργαζόταν μαζί με τον Τζάρμαν για τα επόμενα οχτώ χρόνια της ζωής της, μέχρι το θάνατο του σκηνοθέτη από AIDS το 1994. Συνολικά συνεργάστηκαν σε επτά ταινίες. Η ταινία με την οποία έκανε μεγάλο θόρυβο γύρω από το όνομά της ήταν το «Ορλάντο» (Orlando, 1992) της Σάλι Πότερ το 1992. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 50 ταινίες στην καριέρα της. Εκτός από τον Τζάρμαν και τον Γκουαντανίνο έχει συνεργαστεί πάνω από μία φορά με σκηνοθέτες όπως ο Τζιμ Τζάρμους (σε τρεις ταινίες και ετοιμάζεται για την τέταρτη, με τίτλο «The Dead Don’t Die»), ο Γουές Άντερσον (σε τρεις ταινίες), οι αδελφοί Κοέν (σε δύο ταινίες) και ο Μπονγκ Τζοον-χο (δύο ταινίες).  Πέρα από τη συνεργασία της με διάφορους δημιουργούς του παγκόσμιου σινεμά έχει συμμετάσχει και σε αρκετές χολιγουντιανές παραγωγές. Και μάλιστα, έχει κερδίσει και Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της την ταινία «Μάικλ Κλέιτον» (Michael Clayton, 2007) του Τόνι Γκίλροϊ. Προσεχώς, πέρα από τη νέα ταινία του Τζάρμους, θα τη δούμε στις ταινίες: «The Souvenir» της Τζοάνα Χογκ, «The Personal History of David Copperfield» του Αρμάντο Ιανούτσι και «Memoria» του Απιτσατπόνγκ Βεερασεθακούλ!

 

SHORT BIO ΤΖΟΝΣΟΝ

Η Dakota Mayi Johnson γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1989 στο Όστιν του Τέξας, στις ΗΠΑ. Πατέρας της ο ηθοποιός και σκηνοθέτης, Ντον Τζόνσον και μητέρα της η ηθοποιός Μέλανι Γκρίφιθ. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το έκανε σε ηλικία 10 ετών στην ταινία «Το καλοκαίρι της ελευθερίας» (Crazy in Alabama, 1999) στην οποία: σκηνοθέτης ήταν ο πατριός της, ο Αντόνιο Μπαντέρας, πρωταγωνίστρια ήταν η μητέρα της και έπαιζε μαζί με την ετεροθαλή αδελφή της, Στέλλα Μπαντέρας. Πέρασαν 11 χρόνια για να εμφανιστεί ξανά στο σινεμά και το έκανε με έναν μικρό ρόλο στην ταινία «The Social Network» (2010) του Ντέιβιντ Φίντσερ, όπου είχε μια σκηνή ουσιαστικά με τον Τζάστιν Τίμπερλεϊκ. Στο ενδιάμεσο αλλά έως και τώρα ακόμα, ασχολείται με το μόντελινγκ. Μέχρι σήμερα έχει παίξει συνολικά σε 19 μεγάλου μήκους ταινίες. Ο ρόλος που την έκανε διάσημη σε όλο τον κόσμο ήταν αυτός της Αναστέζια Στιλ στην τριλογία ταινιών «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι», που βασιζόταν στην αντίστοιχη τριλογία ταινιών της I.E. Τζέιμς. Φέτος, πριν λίγες εβδομάδες, την είδαμε να πρωταγωνιστεί στην ταινία «Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ» (Bad Times at the El Royale) του Ντρου Γκοντάρντ. Προσεχώς, θα τη δούμε στη νέα ταινία του Μπαμπάκ Ανβάρι (σκηνοθέτη της ταινίας τρόμου «Στη σκιά του φόβου»), που δεν έχει ακόμα τίτλο, καθώς επίσης και στην ταινία «The Peanut Butter Falcon» των Τάιλερ Νίλσον και Μάικ Σουάρτζ.

 

SHORT BIO ΕΜΠΕΡΣΝΤΟΡΦ

Ο Lutz Ebersdorf γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1936 στο Μόναχο της Βαυαρίας, στη Γερμανία. Το 1938, όταν ο Έμπερσντορφ ήταν μόλις δύο ετών, η οικογένειά του το έσκασε από τη ναζιστική Γερμανία. Αρχικά πήγαν στη Γενεύη, στην Ελβετία και μετά στο Λονδίνο. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεότητάς του στο Κάμπεργουελ, στο Νότιο Λονδίνο και τελικά επέστρεψε στο Μόναχο το 1954, όπου και σπούδασε φιλοσοφία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη μορφολογική ψυχολογία και το ψυχόδραμα. Με το που αποφοίτησε το 1957, ο Λουτζ ήταν ένας από τους συνιδρυτές του πειραματικού θεατρικού σχήματος  Piefke Versus – μια ριζοσπαστική ομάδα περφόρμανς, η οποία ήταν βαθύτατα επηρεασμένη από τον Βιενέζικο Αξιονισμό και ιδίως από το έργο του Έρμαν Νιτς. Δουλεύοντας σε διάφορες παράξενες εργασίες για χρόνια προκειμένου να εξασφαλίζει το ζην, ο Έμπερσντορφ, όπως και τα άλλα μέλη του γκρουπ, έστηναν σποραδικές περφόρμανς, συχνά σε δημόσιους χώρους, και παρήγαγαν μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους εντελώς πρωτοποριακές, που σήμερα θεωρούνται εξαφανισμένες. Τελικά, ο ίδιος διέλυσε την ομάδα το 1964 και επικεντρώθηκε στις σπουδές του, πάνω στις θεωρίες της Μέλανι Κλάιν. Το διδακτορικό του το πήρε το 1967. Από τότε δουλεύει ως ψυχολόγος στο Βερολίνο, έχοντας εξειδίκευση στις σχέσεις μητέρας-κόρης. Όταν τον προσέγγισε ο Λούκα Γκουαντανίνο για να παίξει το ρόλο του ψυχαναλυτή Γιόζεφ Κλέμπερερ στην ταινία «Suspiria», δεν μπορούσε παρά να πει «ναι».

 

SHORT BIO ΤΟΜ ΓΙΟΡΚ

Ο Thomas Edward Yorke γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1968 στην πόλη Γουελινγκμπόρο της κομητείας Νορθχαμπτονσάιρ, που βρίσκεται σε μια απόσταση 112 χιλιομέτρων από το Λονδίνο. Ο Γιορκ είναι ο φυσικός ηγέτης του συγκροτήματος Radiohead: είναι ο τραγουδιστής, ο κιθαρίστας, ο κιμπορντίστας και ο συνθέτης. Το «Suspiria» είναι η πρώτη ταινία για την οποία συνθέτει μουσική και γράφει τραγούδια. Ο συνάδελφός του στο συγκρότημα, ο Τζόνι Γκρίνγουντ, έχει ασχοληθεί πολύ περισσότερο με τη σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής, υπογράφοντας τα σάουντρακ για τις περισσότερες από τις ταινίες του Πολ Τόμας Άντερσον, ενώ έχει γράψει το σάουντρακ της ταινίας «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Τίλντα Σουίντον! Αλλά και τρίτο μέλος των Radiohead έχει γράψει κινηματογραφική μουσική, και συγκεκριμένα ο Φιλ Σέλγουεϊ, για την ταινία «Let Me Go»!

 

ευ- | Η Τέχνη συναντά την Ελληνική γλώσσα

Η έκθεση διαρκεί από 17 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 2018.
Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

59 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχοντας σαν έμπνευση λέξεις με το πρόθημα «Ευ-». Η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη επισημαίνει στο κείμενό της για την έκθεση:

εὖ- [ev], πριν από φωνήεν ή ηχηρό σύμφωνο και [ef], πριν από άηχο σύμφωνο και δηλώνει

1. Την θετική ιδιότητα ενός επιθέτου, ευ – υπόληπτος, ευ- γενής, ευ – άερος
2. Την ευκολία ως προς τη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί αυτό που σημαίνει το β΄ συνθετικό, ευ- ανάγνωστος, ευ- άλωτος
3. Την ύπαρξη σε μεγάλο βαθμό ενός χαρακτηριστικού, μιας ιδιότητας, εύ- σωμος, ευ- τραφής

«Αν μπορούσαμε μέσα σε μία λέξη να κλείσουμε το μεσογειακό φως και την αέναη αισιοδοξία, αδιαμφισβήτητα θα επιλέγαμε το επίρρημα «εὖ». Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο πολιτισμός άνθισε με τη βοήθεια του ζωογόνου ήλιου, της αλμύρας της θάλασσας και των χιλιάδων ευωδιών της μεσογειακής γης. Αυτή η αύρα έφερε ατόφια την έμπνευση και την καθαρή σκέψη σε όλους τους τομείς του πνεύματος, με αποτέλεσμα αυτήν την τέλεια όσμωση που οδήγησε σε μια έκρηξη έκφρασης των τεχνών. Από τους μυκηναϊκούς χρόνους, τα παλάτια της Κνωσσού και τις τοιχογραφίες της Σαντορίνης μέχρι το διαθλώμενο φως στα έργα του Χατζηκυριάκου-Γκίκα και τον αυτοδίδακτο κεραμίστα της Σίφνου, το μεσογειακό στοιχείο παραμένει αναλλοίωτο.

Ο εξπρεσιονιστικός αυθορμητισμός και η εκτυφλωτική έκρηξη χρωμάτων μάς παραπέμπουν σε μια ζωντανή και ατίθαση μορφή έκφρασης, καθώς ακόμη και στα ασπρόμαυρα έργα μπορούμε να δούμε το φως να δραπετεύει. Ο κάθε καλλιτέχνης έχει καταφέρει να μεταφέρει στο έργο του το προσωπικό του «εὖ». Ο συνδυασμός του πλούτου της ελληνικής γλώσσας και της εφευρετικότητας του καλλιτέχνη έχει ως αποτέλεσμα την πολυσχιδή μετουσίωση του μοναδικού αυτού επιρρήματος. Το αόρατο νήμα που συνδέει τα φαινομενικά ετερόκλητα έργα του χώρου έχει σαν άμεσο αντίκτυπο την ψυχική ανάταση του επισκέπτη.

Επίκαιρο όσο ποτέ, αλλά και απόλυτα αναγκαίο, με ένα μαγικό τρόπο, το «εὖ» εντάσσεται αρμονικά στη σημερινή μας πραγματικότητα, οπλίζοντάς μας με γενναιότητα και αισιοδοξία απέναντι στις γκρίζες εικόνες και σκέψεις. Μας συντροφεύει σε κάθε μας διαδρομή και είναι ικανό να μεταμορφώσει ακόμα και την πιο ασήμαντη στιγμή σε ένα μικρό θαύμα.»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Hanna Schiebel // Helen Mudie Ioannidou // Αποστόλου Μαρία // Αρνή Μαίρη // Βαμβακίδη Μαρία // Βερυκάκη Όλγα //  Βουλγαρέλη Κική // Γεράκη Εύα // Γκελντή Μίνα // Δαμιανίδου Βερονίκη // Διβάρη Εύα // Δραγάτση Λουκία // Θωμάς Γεράσιμος // Καλάογλου Μαρία // Κανέλλου Εβίτα // Καρδιακού Ιωάννα // Κατρή Βικτώρια // Κατσαρού Ιόλη // Κουβάτσου Δέσποινα // Κουζούνη Μίνα // Κουρτέλη Κατερίνα //  Κουτσοσπύρου Μαρίνα // Κύρου Τσακάλου Ελένη // Λυριντζή Τέτη // Μαβίδης Σάββας // Μάγκος Γρηγόρης // Μαρίνου Αθηνά // Ματζουρανάκη Χαρά // Μαυρογένη Άννα // Μαυρολέων Κατερίνα // Μηνά Κωνσταντίνα // Μιχαηλίδου Νίκη // Μπακογιαννάκη Δήμητρα // Μπεκιάρη Κατερίνα // Μπίγαλη Μάτα // Μπίγαλη Νίκη // Μπούα Ρούλη // Μπούτης Αναστάσιος // Νέσκες Νίκος // Ντάρλα Μαρία // Πανουτσόπουλος Γιάννης // Παπαγιάννη Σύνη // Παπαδοπούλου Έμμα // Παπανικολάου Δημήτρης // Παρτσινέβελος Γιώργος // Παχιαδάκης Νεκτάριος //  Ριμπάς Δημήτρης // Ρωμανού Λίνα // Σκαντζής Κωνσταντής // Σουλαχάκη Όλγα // Σταυροπούλου Δήμητρα // Σταύρου Σοφία // Στεφάνου Μαίρη // Τζομάκας Γιάννης // Τσαβαρή Καίτη // Φιλίππου Ιάκωβος // Χαραμή Πέγκυ // Χορταριά Κατερίνα // Χριστάκη Ελευθερία

Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος 32 σελίδων, ο οποίος διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ!

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου, τελευταία μέρα της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί διάλεξη της δημοσιογράφου και θεατρολόγου κ. Βίκυς Τσιανίκα σχετικά με την ΕΥΖΩΙΑ.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου
email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com

Επιμέλεια & κείμενο έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη
Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Η instrumental σύνθεση “Bliss” που συνοδεύει μουσικά το video της έκθεσης και το ραδιοφωνικό spot είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα.

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή

Εγκαίνια: Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 7:30μ.μ. – 10:30μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 17 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 2018

Facebook link: https://www.facebook.com/events/2115535778491411/

ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ

Κασσαβέτη 18,

145 62 ΚΗΦΙΣΙΑ

Τηλ: 210 80 19 975

email: info@iett.gr   website: www.iett.gr

Ώρες λειτουργίας: 

Τρίτη έως Πέμπτη 10:00 – 20:00

Παρασκευή – Σάββατο 10:00 –17:00

Κυριακή  – Δευτέρα κλειστά

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Έχει καθιερωθεί εδώ και χρόνια, ως το πιο αγαπημένο παζάρι δίσκων της πόλης!

Έρχεται πάλι την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου!

Save your money!

Γνωστά μαγαζιά δίσκων και οι γνωστοί πλέον ιδιώτες θα βρίσκονται στον χώρο του Αν και θα πουλούν βινύλια, από όλα τα ρεύματα όπως rock, pop, soul, heavy, punk, 60’s, 70’s, 80’s surf και garage, σπάνια βινύλια, μπλουζάκια με στάμπες γνωστών συγκροτημάτων, μέχρι και αφίσες αγαπημένων καλλιτεχνών, σε τιμές ευκαιρίας.

Ζεστός καφές και δροσερή μπύρα θα ρέουν άφθονα και θα προσφέρονται με το εισιτήριο της εισόδου.

 

20 χρόνια Seven Spots και 20.000 επιλεγμένοι τίτλοι αγαπημένων και πολυσυζητημένων ταινιών σε DVD και BLURAY, θα σας περιμένουν να τους γνωρίσετε, να τους ξαναθυμηθείτε και να τους αποκτήσετε για την συλλογή σας!

Τα Seven Spots, το δίκτυο καταστημάτων που 20 χρόνια τώρα έχει ταυτιστεί με τη μαγεία του κινηματογράφου μέσα από την οικιακή προβολή ταινιών, γιορτάζουν και σας προσκαλούν στο μεγαλύτερο Bazaar Ταινιών που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 20 και την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018 στην Αίθουσα Νέοι Φούρνοι στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.

Το Bazaar θα είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 11.00 το πρωί έως τις 11.00 το βράδυ και θα αποτελέσει τον ιδανικό προορισμό για όλη την οικογένεια και τους cinephile που αναζητούν μια εναλλακτική βόλτα γεμάτη από τη μαγεία της 7 τέχνης!

Enter the Fun | Seven Spot

 

Χώρος, Ήχος και Αυτοσχεδιασμός

Μέθοδοι, τεχνολογίες και θεωρίες για τον αυτοσχεδιασμό με τη φύση και το αστικό περιβάλλον

 

Συνέδριο | 19 έως 21 Οκτωβρίου 2018
Παράλληλο πρόγραμμα | 20 & 21 Οκτωβρίου 2018
Έκθεση Urban Sound Art | 19 έως 28 Οκτωβρίου 2018 | Ελεύθερη Είσοδος | 10:00-22:00

 

Εντός και εκτός Στέγης

 

Ένα διεθνές συνέδριο με συζητήσεις, διαλέξεις, συναυλίες, μια έκθεση και soundwalks, στη Στέγη αλλά και στους δρόμους της πόλης, που εστιάζει σε νέες αυτοσχεδιαστικές πρακτικές sound art και περφόρμανς σε αστικά και μη-αστικά περιβάλλοντα.

 

Τα τελευταία 50 χρόνια διευρύνεται διαρκώς η δημιουργική χρήση αστικών και φυσικών ήχων στην τέχνη. Πώς τέτοιες πρακτικές, ειδικότερα αυτές που χρησιμοποιούν ψηφιακές τεχνολογίες, αποκαλύπτουν νέες δυνατότητες αυτοσχεδιασμού με τον χώρο και τον χρόνο του εκάστοτε περιβάλλοντος; Πώς αυτές οι νέες αλληλεπιδράσεις επηρεάζουν τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις;

Το συνέδριο Χώρος, Ήχος και Αυτοσχεδιασμός, από τις 19 έως τις 21 Οκτωβρίου, στη Στέγη αλλά και εκτός αυτής, εστιάζει στον ρόλο της αστικής και υπαίθριας sound art και άλλων επιτελεστικών πρακτικών που χρησιμοποιούν νέες ψηφιακές τεχνολογίες. Επίσης, διερευνώνται ζητήματα που αφορούν την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της χρήσης ψηφιακών εργαλείων σε αυτό το πεδίο. Μεταξύ άλλων, θα γίνουν παρουσιάσεις εφαρμογών για soundwalks που έχουν αναπτυχθεί διεθνώς, του πρότζεκτ “Tuned City” στην Αρχαία Μεσσήνη, καθώς και της πρωτοβουλίας της Στέγης και των Medea Electronique, “Soundscapes/Landscapes”.

Το συνέδριο πλαισιώνεται από την έκθεση Urban Sound Art / Η τέχνη του ήχου σε δημόσιους χώρους στον 4ο όροφο της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, από τις 19 έως τις 28 Οκτωβρίου, όπου παρουσιάζονται μεγάλα πρότζεκτ ηχητικών εγκαταστάσεων από ηχητικούς καλλιτέχνες, από το 2010 έως σήμερα στην πόλη της Βόνης.

 

 

Συντελεστές

Επιμέλεια: Eric Lewis, Χρήστος Καρράς

Επιμέλεια παράλληλου προγράμματος: Αγγελική Πούλου

Συμμετέχουν: Γιάννης Κοζάτσας/Θοδωρής Δημητράκος/Κώστας Πασσάς (Κρίση, Εξαμηνιαία Επιστημονική Επιθεώρηση), Νίκος Μπουμπάρης, Γιώργος Σαμαντάς, Βασίλης Ψαρράς, Rani Al Rajji, Ludger Brummer, Rebecca Caines, Budhaditya Chattopadhyay, Teresa Connors, John Drever, hd.kepler platform, Olivier Le Gal & Rodolphe Alexis (Collectif MU), Jesus Jara Lopez & Patricia Dominguez Larrondo (Medialab-Prado), Úna Monaghan, Medea Electronique art collective, Gascia Ouzounian, Carsten Seiffarth, Carsten Stabenow, Ellen Waterman

 

Σε συνεργασία με:

Διεθνές Ινστιτούτο για την Κριτική Έρευνα στον Αυτοσχεδιασμό

(The International Institute for Critical Studies in Improvisation)

 

Powered by Cosmote

 

Με την υποστήριξη: E.Δ.Ω., Καφέ Πλάτων

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

 

ΕΚΘΕΣΗ

Φουαγιέ 4ου ορόφου

 

19-28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Urban Sound Art / Η τέχνη του ήχου σε δημόσιους χώρους

Δωρεάν Είσοδος | 10:00-22:00

 

Μεγάλα πρότζεκτ ηχητικών εγκαταστάσεων από ηχητικούς καλλιτέχνες, από το 2010 έως σήμερα στην πόλη της Βόνης, γίνονται έκθεση στον 4ο όροφο της Στέγης. Μια έκθεση για την τέχνη του ήχου στον δημόσιο χώρο της σύγχρονης πόλης.

 

Η τέχνη του ήχου σε δημόσιους χώρους βρίσκεται στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής και ερευνητικής εργασίας του bonn hoeren. Ξεκινώντας το 2010 από το Ίδρυμα Μπετόβεν για τις Τέχνες και τον Πολιτισμό του Δήμου της Βόνης, το πρότζεκτ υπό την επιμέλεια του Carsten Seiffarth (Βερολίνο) μελετά διαρκώς τις ακουστικές συνθήκες και τα ηχητικά περιβάλλοντα που καθορίζουν τους σύγχρονους αστικούς χώρους. Για τον σκοπό αυτόν, το bonn hoeren αναθέτει κάθε χρόνο σε ένα άτομο τον ρόλο του ηχητικού καλλιτέχνη της πόλης της Βόνης για το συγκεκριμένο έτος. Ο φιλοξενούμενος καλλιτέχνης (μέσω residency) υλοποιεί μια νέα ηχητική εγκατάσταση για την πόλη. Επιπλέον, αυτές οι καλλιτεχνικές φιλοξενίες περιλαμβάνουν ακουστική έρευνα και επιτόπιες διερευνήσεις, καθώς επίσης επιστημονικές παράλληλες δράσεις και εκπαιδευτικά πρότζεκτ.

 

Η έκθεση “Urban Sound Art” καταγράφει τα μεγάλα πρότζεκτ ηχητικών εγκαταστάσεων που δημιούργησαν οι ηχητικοί καλλιτέχνες της πόλης της Βόνης από το 2010 μέχρι σήμερα. Τα έργα των Sam Auinger (2010), Erwin Stache (2011), Andreas Oldörp (2012), Christina Kubisch (2013), Max Eastley (2014), Stefan Rummel (2014), Edwin van der Heide (2015), Gordon Monahan (2016) και Maia Urstad (2017) δίνουν μια εικόνα για το πόσο ποικιλόμορφη είναι η εμπλοκή των ηχητικών καλλιτεχνών με τις αστικές καταστάσεις και τους χώρους, στο πλαίσιο του bonn hoeren. Με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο ο καθένας, καταπιάνονται όλοι με θέματα όπως η αλληλεπίδραση μεταξύ ήχου και δημόσιου χώρου, ήχου και αρχιτεκτονικής, καθώς και ήχου και φυσικού περιβάλλοντος, επιδεικνύοντας την αφθονία των προοπτικών που μπορούν να προσφέρουν τα «επιτόπια» ηχητικά έργα.

 

Το “Urban Sound Art” είναι μια έκθεση του bonn hoeren, ενός πρότζεκτ του Ιδρύματος Μπετόβεν για τις Τέχνες και τον Πολιτισμό του Δήμου της Βόνης.

 

Καλλιτεχνική διεύθυνση & Διεύθυνση έργου: Carsten Seiffarth

Κείμενα της έκθεσης: Markus Steffens

Μεταφράσεις στα αγγλικά: Philip Jacobs

Εγκατάσταση της έκθεσης στην Αθήνα: Carsten Stabenow

Σχεδιασμός: graphic office cyan, Βερολίνο

 

 

ΚΥΡΙΩΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Μικρή Σκηνή | Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στα αγγλικά, χωρίς μετάφραση/διερμηνεία

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

18:15 | Εισαγωγή

 

18:30 | Προβολή ταινίας: “Soundscapes Landscapes’ Soundwalks – Rhizomes I,II,III”

Ένα ντοκιμαντέρ της Medea Electronique

 

19:00 | Ομιλίες

Χρήστος Καρράς: “Mediated Participation”

Rani Al Rajji: “Phonic Heimat”

Gascia Ouzounian: “Unplanning the Acoustic City: Sound Art in Post-War Beirut”

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

10:00-12:00 | Ομιλίες

Carsten Seiffarth: “bonn hoeren” | Sound Installation Art in Bonn since 2010

Βασίλης Ψαρράς: “Metaphors for walking: ‘Tuning’ space, senses and imagination”

Νίκος Μπουμπάρης: “Audio Walks and Intermediality”

Teresa Connors: “Creative coding in an Ecological Performativity Practice”

 

12:30-14:00 | Ομιλίες

Αγγελική Πούλου: “Soundwalking and Archiving: Convergences and Tensions”

Budhaditya Chattopadhyay: “Mise-en-sonore: Improvising with Space in Sound Art”

Carsten Stabenow: “What’s New in the City?: Improvisation as Curatorial Practice”

 

21:00-22:00 |Διάλεξη-περφόρμανς

Úna Monaghan: “Spaces to Improvise in Irish Traditional Music”

 

22:15-22:30 | Περφόρμανς

Teresa Connors & Ellen Waterman: “Aspects of Trees”

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

16:30-18:00 | Ομιλίες

Rebecca Caines: “Improvised Remembering: Noise into Signal—a site-specific project in Wuhan, China”

John Drever: “The Role of Improvisation in Auraldiverse Soundwalking”

Ellen Waterman: “Klang-Opus á la fin de crépescule: Improvising Place and Space in the Cape Spear Project”

 

18:15-19:15 | Ομιλίες

Ludger Brummer: “The influence of timbre on spatial perception”

Γιώργος Σαμαντάς: “Site-specificity and the Cloud: Improvising with the spatial, temporal, and digital perceptions of space”

 

19:30-20:00 | Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης / Σύνοψη

 

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (soundwalks & ομιλίες)

“Rewriting the Text of the City” / «Ξαναγράφοντας το κείμενο της πόλης»

 

Η συμμετοχή είναι δωρεάν. Για τους ηχητικούς περιπάτους απαιτείται κράτηση μέσω e-mail στη διεύθυνση: infotickets@sgt.gr

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

16:00-17:00 | “Astrorythmes”: Ένας επιτελεστικός ηχητικός περίπατος από τους hd.kepler.

Σημείο συνάντησης: Καφέ Πλάτων (στις 15:45), Τριπόλεως 61, Ακαδημία Πλάτωνος (απέναντι από το Πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος)

 

18:00-19:30 | Συνάντηση δημιουργικών ομάδων

Καφέ Πλάτων | Τριπόλεως 61, Ακαδημία Πλάτωνος

Συμμετέχουν: Θοδωρής Δημητράκος / Γιάννης Κοζάτσας / Κώστας Πασσάς (Κρίση, Εξαμηνιαία Επιστημονική Επιθεώρηση), hd.kepler. art & research platform (Ελένη Ρήγα – Florent Frizet), Medea Electronique art collective (Μανώλης Μανουσάκης – Tim Ward)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

9:30-10:30 | “Debating Athens”: Ένας φιλοσοφικός ηχητικός περίπατος από τους Θοδωρή Δημητράκο / Γιάννη Κοζάτσα / Κώστα Πασσά (Κρίση, Εξαμηνιαία Επιστημονική Επιθεώρηση)

Σημείο συνάντησης: Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (στις 9:15), Ερμού 134

 

11:00-12:00 | “Soundscapes Landscapes / Rhizome II / Gazi/ Kerameikos/ Metaxourgeio”: Ένας ηχητικός περίπατος από τη Medea Electronique

Σημείο συνάντησης: E.Δ.Ω. Χώρος Δημιουργικών Εργαστηρίων, Προφήτου Δανιήλ 18, Κεραμεικός

Οδηγίες για μεταφόρτωση της εφαρμογής: εδώ.

 

12:00-13:30 | Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με σχεδιαστές εφαρμογών

E.Δ.Ω. Χώρος Δημιουργικών Εργαστηρίων, Προφήτου Δανιήλ 18, Κεραμεικός

Συμμετέχουν: MU Collective (Γαλλία), MediaLab Prado (Ισπανία)

Συντονισμός: Gascia Ouzounian

 

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

19 – 28 Οκτωβρίου 2018

Εντός και εκτός Στέγης

 

Δελτία εισόδου/ Δηλώσεις συμμετοχής

Η πρόσβαση στους ηχητικούς περιπάτους γίνεται με προεγγραφή στο infotickets@sgt.gr

 

Οι εκδηλώσεις στη Στέγη χρειάζονται δελτίο εισόδου με σειρά προτεραιότητας

Η έκθεση στο Φουαγιέ 4ου ορόφου και οι συζητήσεις εκτός Στέγης είναι με ελεύθερη είσοδο

 

http://www.sgt.gr/gre/SPG2172

http://www.sgt.gr/gre/SPG2275

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΟΥ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ

BODY POLITICS

 

26 έως 30 Οκτωβρίου 2018 | ΜΙΚΡΗ ΣΚΗΝΗ & ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ

 

Το σώμα ως πολιτική: πεδίο ή εργαλείο; Μια καταπληκτική συλλογή έργων που δεν πρέπει με τίποτα να χάσετε. Έξι καλλιτέχνες από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη αναδεικνύουν με το έργο τους το σώμα ως πεδίο έρευνας, αλλά και ως εργαλείο διεκδικήσεων στον σημερινό κόσμο.

 

Η Στέγη εγκαινιάζει τον χορό για την περίοδο 2018-2019 με ένα σαρωτικό φεστιβάλ. Από τις 26 έως τις 30 Οκτωβρίου, το Body Politics παρουσιάζει σε διάφορους χώρους της Στέγης, έξι χορογραφικά σόλο καλλιτεχνών από διάφορες γωνιές του πλανήτη, όλες εκτός του Δυτικού κόσμου. Αυτό που συνδέει μεταξύ τους τα έργα είναι η ένταση με την οποία οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν το σώμα προκειμένου να μιλήσουν για όσα το κοινωνικό σύνολο αρνείται ακόμα να αντιμετωπίσει.

Η Νοτιοαφρικανή Robyn Orlin σκηνοθετεί ένα εκρηκτικό one-man-show για τον ρατσισμό, την ομοφοβία και την ελευθερία, η Nadia Beaugré από την Ακτή Ελεφαντοστού ερμηνεύει ένα συγκλονιστικό one-woman-show-διαμαρτυρία για την απάθεια του Δυτικού κόσμου απέναντι στην απόλυτη ένδεια της Αφρικής που έχει ο ίδιος προκαλέσει, η Ινδή Mallika Taneja παρουσιάζει μια θαρραλέα περφόρμανς για τη θέση της γυναίκας στη χώρα της και το σώμα ως ταμπού, ο/η Ιρανός/ή Sorour Darabi εστιάζει στη σχέση μεταξύ γλώσσας, εξουσίας και ταυτότητας φύλου, η Λιβανέζα Danya Hammoud προτείνει μια ερευνητική περφόρμανς για το σώμα ως πεδίο σύγκρουσης των αντιφάσεων της ανθρώπινης φύσης, ενώ η Φιλιππινέζα Eisa Jocson παραδίδει ένα σόλο-έκπληξη για την κατασκευή των ρόλων των φύλων και για το σώμα ως αντικείμενο στην αγορά του θεάματος του σεξ.

Το σώμα, απόλυτος εκφραστής των πάντων, γίνεται έτσι το πεδίο όπου συγκρούονται η νόρμα και η εξαίρεση, το αποδεκτό και το μη αποδεκτό, ο συντηρητισμός και η ελευθερία. Γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης, εργαλείο διεκδίκησης της χειραφέτησης, των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της αποδοχής, γίνεται πεδίο έκφρασης της ταυτότητας του φύλου, αλλά και χώρος συνάντησης με τη διαφορετικότητα, με τον Άλλο. Το σώμα είναι πάντα το κατώφλι αυτής της συνάντησης, το όριο της διεκδίκησης, το μέσο της αντίστασης, το σημείο όπου συναντιούνται η πολιτική διεκδίκηση και η αλληλεγγύη.

Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κάτια Αρφαρά

Οργάνωση Παραγωγής: Δήμητρα Δερνίκου

Be Careful

Mallika Taneja

26 & 27 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 19:30

 

Πώς μιλάς για το σώμα σου σε μια χώρα όπου το γυναικείο σώμα είναι ταμπού;

 

Σε μια χώρα όπου οι γυναίκες είναι διαρκώς εκτεθειμένες στον κίνδυνο της ανδρικής βίας, η μόνιμη συμβουλή προς τα κορίτσια είναι να μην προκαλούν. Τα θύματα της βίας συχνά ενοχοποιούνται για προκλητική συμπεριφορά, ενώ κανένας άνδρας δεν υφίσταται τις συνέπειες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η αντίσταση είναι απαραίτητη και έντονη. Πώς είναι να προσπαθείς να μιλήσεις χωρίς ταμπού για το σώμα και την ταυτότητά σου ως γυναίκα, σε μια χώρα όπου το ίδιο το γυναικείο σώμα είναι ένα τεράστιο ταμπού; Πώς είναι να νιώθεις την αδικία και να μην μπορείς να την εκφράσεις, σε μια κοινωνία που σε προστάζει να σωπαίνεις και να κρύβεσαι για να επιβιώσεις; Μπορεί ένα έργο τέχνης να προκαλέσει μια κοινωνική αλλαγή; Η Μαλίκα Τανίζα βρίσκει το θάρρος να μιλήσει για όλα αυτά στο Be Careful χρησιμοποιώντας το ύστατο καταφύγιό της, το ίδιο της το σώμα, σε μια λιτή και δυνατή περφόρμανς. Υιοθετεί την πρακτική των παραδοσιακών θιάσων της Ινδίας, όπου ο ηθοποιός, ταξιδεύοντας από χωριό σε χωριό, σπιθαμή προς σπιθαμή όλη τη χώρα, γινόταν ένα με τον ρόλο του. Έτσι και η Μαλίκα Τανίζα, «ζει» με την περφόρμανς της εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια, βρίσκοντας το θάρρος να αποκαλύπτει το σώμα της και, με το πείσμα αυτού που τον πνίγει το δίκιο, να το διεκδικεί με κάθε τίμημα.

Σύλληψη και ερμηνεία: Mallika Taneja

Η παράσταση δημιουργήθηκε αρχικά στο Tadpole Repertory, ως τμήμα της παράστασής τους, NDLS.

 

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.sgt.gr/gre/SPG2179

 

Macho Dancer

Eisa Jocson

26 & 27 Οκτωβρίου | Εκθεσιακός Χώρος | 20:30

 

Με μια κίνηση ματ, η Eisa Jocson μετατοπίζει σχέσεις και κλισέ σεξουαλικότητας: μπαίνει στον ρόλο του «μάτσο χορευτή».

 

Το macho dancing είναι ένα τοπικό φαινόμενο στις Φιλιππίνες: ένας χορός που στη βιομηχανία του θεάματος της ηδονής χορεύεται αποκλειστικά από άνδρες σε κλαμπ για γυναίκες ή ομοφυλόφιλους. Ένας χορός επίδειξης «ανδρισμού», που έχει τη δική του σωματική γλώσσα ερεθισμού των αισθήσεων, μέσα σε ένα πλαίσιο οικονομικής συναλλαγής. Η Άιζα Χόκσον αναλαμβάνει τον ανδρικό ρόλο του «μάτσο χορευτή» και στο Macho Dancer εκτελεί με χειρουργική ψυχρότητα και αξιοθαύμαστη ακρίβεια το κινησιολογικό του λεξιλόγιο. Το παιχνίδι που παίζει με την ανδρόγυνη εικόνα της μετατοπίζει ελαφρώς όλους τους ρόλους, για να αναδιαμορφώσει τις σχέσεις που συνήθως διαμορφώνονται: ο μάτσο χορευτής μοιάζει να έχει εξουσία, αλλά μήπως τελικά το ηδονοβλεπτικό βλέμμα τον κάνει ευάλωτο και αδύναμο; Βάζοντας τον εαυτό της σε αυτή τη θέση, η Άιζα Χόκσον δημιουργεί ένα ρήγμα στο δικό μας βλέμμα, ένα άνοιγμα για να τρυπώσουν ερωτήματα για την κατασκευή των ρόλων των φύλων, για το πώς αντιλαμβανόμαστε τα κλισέ του τι είναι «σέξυ», για την ηδονοβλεψία και για το σώμα-αντικείμενο.

 

Σύλληψη, Χορογραφία & Ερμηνεία: Eisa Jocson

Σχεδιασμός Φωτισμών: Jan Maertens

Σύνθεση Μουσικής: Lina Lapelyte

Εκγύμναση: Rasa Alksnyte

Δραματουργικός Σύμβουλος: Arco Renz

Τεχνική Διεύθυνση: Yap Seok Hui

Τραγούδια: “Devil’s Dance” από τους Metallica, “Total Eclipse of the Heart” από την Bonnie Tyler, “Pagbigyang Muli” από τον Erik Santos, “Careless Whisper” από τους Wham!

Συμπαραγωγή: Workspacebrussels (Βρυξέλλες), Beursschouwburg

Residency and support: Workspacebrussels, Beursschouwburg, wpZimmer (Αμβέρσα)

 

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.sgt.gr/gre/SPG2182

 

Farci.e
Sorour Darabi

26 & 27 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 22:00

 

Πώς μπορεί να μιλήσει για την ταυτότητά του κάποιος/-α που δεν επιθυμεί να έχει φύλο; Μια τολμηρή καλλιτεχνική πρόταση από τον/τη Sorour Darabi που έχει μητρική του/της μια γλώσσα χωρίς γένη, τα περσικά (φαρσί)…

Πώς θα ήταν να προερχόσουν από έναν ουδέτερο κόσμο και, τελείως ξαφνικά, τα πάντα να είχαν ένα φύλο; Τι καθορίζει το φύλο; Τι ρόλο παίζουν η γλώσσα και οι προκαθορισμένες αντιλήψεις στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το φύλο μια κοινωνία; Στο Farci.e θα βρούμε μόνο ερωτήματα – καθόλου απαντήσεις… Ο/Η Σορούρ Νταραμπί θα επιχειρήσει να δώσει μια διάλεξη για το φύλο, ανατρέποντας τις εικόνες, παίζοντας με την αντίληψή μας και ερμηνεύοντας ανεπανάληπτα τον πολυδιάστατο εαυτό του/της.

Ό/Η Sorour Darabi είναι αυτοδίδακτος/-η καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Δουλεύοντας ενεργά στο Ιράν, συμμετείχε στον άντεργκραουντ οργανισμό ICCD (Αόρατο Κέντρο Σύγχρονου Χορού), το φεστιβάλ του οποίου με τίτλο Untimely (Τεχεράνη) φιλοξενούσε το έργο του/της.

Το Farci.e βραβεύτηκε με το Jury Prize στο φεστιβάλ Zürcher Theater Spektakel το 2016.

 

Σύλληψη, Χορογραφία & Ερμηνεία: Sorour Darabi

Φωτισμοί: Yannick Fouassier

Χειριστής Φωτισμών: Jean-Marc Ségalen

Oeuil Extérieur: Mathieu Bouvier

Διαχείριση: Charlotte Giteau

Περιοδεία: Sandrine Barrasso

Παραγωγή: Météores

Συμπαραγωγή: Festival Montpellier Danse, ICI-CCN de Montpellier Occitanie Midi-Pyrénées, με την υποστήριξη του CND Pantin στο πλαίσιο μιας καλλιτεχνικής φιλοξενίας, του Honolulu-Nantes και του Théâtre de Vanves

 

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.sgt.gr/gre/SPG2180

 

And so you see…

Robyn Orlin

29 & 30 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 19:30

 

Ο εκρηκτικός συνδυασμός μιας ιδιοφυούς χορογράφου και ενός μοναδικού ερμηνευτή, που είναι συγχρόνως βασίλισσα και πολεμιστής, μας αποκαλύπτει μια αφρικανική εκδοχή του «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ.

 

Η Ρόμπιν Όρλιν βρίσκει πάντα έναν τρόπο να μιλήσει για όλα όσα αποσιωπώνται στη χώρα της. Κι αν κάποτε η χώρα της σιωπούσε για το απαρτχάιντ, τώρα, που γιορτάζει 25 χρόνια δημοκρατίας, τι λέει για τον ρατσισμό και την ομοφοβία; Πώς διεκδικείται η ταυτότητα του φύλου εκεί; Και υπάρχει πραγματική ελευθερία; Στα κείμενά της, η ίδια υποστηρίζει πως όχι. Πρεσβεύει τη διεκδίκηση μιας πραγματικά αφρικανικής ταυτότητας, που να είναι ταυτόχρονα αρσενική και θηλυκή, χριστιανική και παγανιστική, τοπική και παγκόσμια, χωρίς το ένα να προδίδει το άλλο. Ο Albert Silindokuhle Ibokwe Khoza, ο νεαρός περφόρμερ της, είναι όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα. Ένας απίστευτος περφόρμερ, που μεταμορφώνεται διαρκώς πέρα από κάθε όριο, γιατί είναι ήδη ταυτόχρονα τα πάντα: και άντρας και γυναίκα, και ομοφυλόφιλος, και χορευτής και ηθοποιός και τραγουδιστής, και χριστιανός και sangoma (παραδοσιακός θεραπευτής) και πολίτης του κόσμου. Αυτό το πλάσμα με το σώμα έξω από κάθε νόρμα, που ενσαρκώνει μια ασύλληπτη, διαφορετική Αφρική, ερμηνεύει το σόλο του για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα με την πλάτη γυρισμένη στο κοινό, κοιτώντας προς το τεράστιο είδωλό του που προβάλλεται στην οθόνη εμπρός του.

Κι αν κάθε παράσταση στήνει απέναντί μας έναν καθρέφτη για να κοιταχτούμε, αυτή εδώ το κάνει κυριολεκτικά, αφού στο And so you see… η κάμερα που κινηματογραφεί ασταμάτητα τον Άλμπερτ Κόζα, προβάλλοντάς τον σε ένα διαρκές γκρο-πλαν, τραβάει και το κοινό, που συχνά βλέπει και το δικό του είδωλο στη μεγάλη οθόνη. Κι εκεί συναντά αυτό το τεράστιο σώμα, αυτό το τρομακτικό, υπέροχο, λυπημένο, χαρούμενο, βασανισμένο, καφκικό πλάσμα –μια βασίλισσα της Νουβίας, ένα παγόνι του Νείλου, έναν Αφρικανό πολεμιστή– για να αναμετρηθεί μαζί του. Άραγε, αυτό το σώμα θα βρει τον τρόπο να υπάρξει σε έναν κόσμο που αρνείται να το αποδεχτεί; Και μη σας ξεγελάσει η μουσική: το «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ δεν ήταν ποτέ τόσο χαρούμενο, τόσο χορευτικό, τόσο «αφρικανικό», όσο σε αυτή την παράσταση.

 

Μια πρόταση της Robyn Orlin

Χορευτής: Albert Silindokuhle Ibokwe Khoza

Κοστούμια: Marianne Fassler

Φωτισμοί: Laïs Foulc

Διεύθυνση σκηνής: Thabo Pule

Διαχείριση και παραγωγή: Damien Valette

Βοηθός και συντονίστρια: Margot Lahalle

Παραγωγή: City Theater & Dance Group, Damien Valette Prod.

Συμπαραγωγή: City Theater & Dance Group (Παρίσι), Festival Montpellier Danse 2016 (Μονπελιέ), Festival d’Automne (Παρίσι), Kinneksbond – Centre Culturel Mamer (Λουξεμβούργο), Centre Dramatique National de Haute-Normandie (Ρουέν), La Ferme du Buisson – Scène Nationale de Marne-la- Vallée (Νουαζιέλ)

Με την υποστήριξη: Arcadi Ile-de-France

 

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.sgt.gr/gre/SPG2184

 

Quartiers libres

Nadia Beugré

29 & 30 Οκτωβρίου | Εκθεσιακός Χώρος | 20:30

 

Ένα βουνό από άδεια πλαστικά μπουκάλια, μια δυνατή περφόρμερ που τραγουδά και χορεύει και το κοινό επί σκηνής. Αυτά είναι τα υλικά μιας περφόρμανς υψηλής τάσης που συγκλονίζει με την αμεσότητα και τις εικόνες της.

                                                                                               

Quartiers libres: ιδιωματισμός της γαλλικής γλώσσας που σημαίνει τον χώρο της ελευθερίας. Στόχος της περφόρμανς Quartiers Libres είναι η δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας προκειμένου να ακουστεί μέσα σε αυτόν η κραυγή μιας Αφρικανής που νιώθει να την πνίγει το δίκιο. Καθώς η Αφρική πνίγεται από βουνά πλαστικών αποβλήτων, και γενικότερα από τα απόβλητα του Δυτικού κόσμου, ο τελευταίος βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε μια καθηλωτική απάθεια. Αυτή την απάθεια προσπαθεί να ανατρέψει η συγκλονιστική Νάντια Μπεγκρέ, βάζοντας τον εαυτό της ανάμεσα στους θεατές, με το σώμα της να προσπαθεί να εκφράσει όλα αυτά τα ανείπωτα και σύνθετα συναισθήματα. Αναζητώντας την ελευθερία του λόγου της, παγιδεύεται διαρκώς, τη μια στο ατέλειωτο καλώδιο του μικροφώνου της, την άλλη σε ένα βουνό από πλαστικά μπουκάλια, μα πιο πολύ στον ίδιο της τον εαυτό: φιμωμένη και ζωσμένη με έναν όγκο μπουκαλιών, επιχειρεί να προσεγγίσει την ανθρωπότητα γύρω της.

 

Χορογραφία, Ερμηνεία & Εικαστική Δημιουργία: Nadia Beugré

Δραματουργία, Ηχητική Δημιουργία και Λειτουργία: Boris Hennion

Τεχνική Διεύθυνση: Christophe Fougou ή Anthony Merlaud

Κοστούμια: Nadia Beugré και Boris Hennion

Σχεδιασμός Φωτισμών & Σκηνής: Laurent Bourgeois και Erik Houllier

Ηχοτοπίο «συναγερμών»: Mathieu Grenier

Εκτελεστική Παραγωγή: Latitudes Prod (Λιλ)

Ιδιαίτερες ευχαριστίες: Centre Chorégraphique national de Montpellier, Agora-Montpellier Danse, CDCN – Κέντρο Χορογραφικής Ανάπτυξης στην Τουλούζ (Γαλλία)

 

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.sgt.gr/gre/SPG2186

 

To Rest on a Slope

Danya Hammoud

29 & 30 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 22:00

 

Τι είναι αυτό που δεν αφήνει τον άνθρωπο να αναπαυθεί; Η Λιβανέζα Danya Hammoud διερευνά τα βάθη της ανθρώπινης κίνησης.

 

Η Λιβανέζα χορογράφος Ντάνια Χαμούντ διερευνά στα έργα της το σώμα ως πεδίο εγγραφής της συλλογικής μνήμης, της αιώνιας αναζήτησης, της τραγικότητας και της ποίησης. Έχει καταφέρει να κάνει κάτι που λίγοι χορογράφοι πετυχαίνουν: να δίνει χώρο στον θεατή να σκεφτεί το σώμα, που τον συντροφεύει αδιάκοπα, αλλά συχνά το αγνοεί παντελώς. Τα έργα της αποτελούν το ένα συνέχεια του άλλου, τόσο στην έρευνα της κίνησης όσο και στις θεματικές της εμμονές. Μέσα από την υλική υπόσταση του σώματος, επιχειρεί να αφήσει να διαφανούν τα υπόλοιπα στοιχεία που συγκροτούν τον άνθρωπο. Στην περφόρμανς To Rest on a Slope κάνει ορατές τις στάσεις στις οποίες το ανθρώπινο σώμα προσπαθεί να αναπαυθεί. Όμως, εκείνο βρίσκεται διαρκώς σε μια κατάσταση έντασης, που το αναγκάζει να σηκωθεί, να κινηθεί, να αντιπαρατεθεί. Αυτή η κατάσταση έντασης είναι που δίνει διάσταση στην κάθε λεπτομέρεια της κίνησης, δημιουργώντας ένα τοπίο μέσα στο οποίο ο χρόνος σταματά για να χωρέσει ο θεατής και η σκέψη του.

 

Χορογραφία: Danya Hammoud

Μουσική: Sharif Sehnaoui

Ερμηνεία: Danya Hammoud

Τεχνική Διεύθυνση: Nadim Deaibes

Κοστούμι: Raya Kazoun

Παραγωγή: AFAC (Arab Fund for Arts and Culture)

Με την υποστήριξη: L’échangeur – CDCN Hauts de France

 

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.sgt.gr/gre/SPG2183

 

 

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

26 – 30 Οκτωβρίου 2018

 

Mallika Taneja, Be Careful                   26 & 27 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 19:30

Eisa Jocson, Macho Dancer                26 & 27 Οκτωβρίου | Εκθεσιακός Χώρος | 20:30

Sorour Darabi, Farci.e                          26 & 27 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 22:00

Robyn Orlin, And so you see…            29 & 30 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 19:30

Nadia Beugré, Quartiers Libres           29 & 30 Οκτωβρίου | Εκθεσιακός Χώρος | 20:30

Danya Hammoud, To Rest on a Slope 29 & 30 Οκτωβρίου | Μικρή Σκηνή | 22:00 

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 6 €

Παρέα 10+ άτομα, Ανεργίας, Αμεα, Συνοδός Αμεα: 5 €

 

Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@sgt.gr

Με την υποστήριξη:

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Η υπηρεσία e-ticket / print@home είναι διαθέσιμη για τις online αγορές εισιτηρίων. Ανοίξτε το pdf στη smart συσκευή σας ή τυπώστε το εισιτήριό σας από όπου κι αν βρίσκεστε και μπείτε με αυτό απευθείας στην αίθουσα.

ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
2109005800 Καθημερινά, 09:00 – 21:00

 

ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

2130178200 – Καθημερινά 09:00 – 20:00

ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ (Συγγρού 107)
Ωράριο λειτουργίας: ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00
Γίνονται δεκτές πιστωτικές – χρεωστικές κάρτες Amex,Visa, MasterCard & Diners.

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ
Σημεία πώλησης εκτός Στέγης
Στα καταστήματα COSMOTE
Στο κατάστημα IANOS της οδού Σταδίου (η αγορά εισιτηρίων πραγματοποιείται μόνο με μετρητά)

 

http://www.sgt.gr/gre/SPG2178

Ψυχρός Πόλεμος

Cold War | Zimna Vojna 25 Οκτωβρίου στους Κινηματογράφους

 

Από τον βραβευμένο με Oscar σεναριογράφο και σκηνοθέτη, Pawel Pawlikowski (Ida)

 

Σύνοψη

 

H παθιασμένη ερωτική ιστορία δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο στην Πολωνία, το Βερολίνο, τη Γιουγκοσλαβία και το Παρίσι.

Ένας άντρας και μια γυναίκα γνωρίζονται στα συντρίμμια της μεταπολεμικής Πολωνίας. Παγιδεύονται σε έναν μοιραίο έρωτα που τους καταδικάζει να βρίσκονται δεμένοι ο ένας με τον άλλον. Οι πολιτικές συνθήκες, τα ελαττώματα τους, αλλά και μια σειρά από ατυχείς συγκυρίες τους χωρίζουν και τους ενώνουν σε έναν έρωτα διαχρονικά αδύνατο.

 

Η ταινία έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών κατακτώντας κοινό, κριτικούς, αλλά και την επιτροπή που απένειμε στον Pawel Pawlikowski το Βραβείο Σκηνοθεσίας.

Η προηγούμενη ταινία του Pawlikowski, Ida αποτέλεσε μια πρωτοφανή παγκόσμια επιτυχία που κέρδισε τα Oscar και Bafta Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά και πέντε Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Βραβεία, ανάμεσά τους Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου.

 

 

Για την ταινία

Wiktor & Zula

 

H ταινία Ψυχρός Πόλεμος είναι αφιερωμένη στους γονείς του Pawel Pawlikowski, γι’αυτό και έδωσε τα ονόματά τους στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας του στην οποία υπογράφει εκτός από τη σκηνοθεσία και το σενάριο. Οι αληθινοί Wiktor & Zula – οι γονείς του – πέθαναν το 1989 λίγο πριν γκρεμιστεί το Τείχος του Βερολίνου. Πέρασαν τα προηγούμενα 40 χρόνια της ζωής τους μαζί, πότε σμίγοντας, πότε χωρίζοντας, άλλοτε κυνηγώντας και άλλοτε τιμωρώντας ο ένας τον άλλο στο ανατολικό και το δυτικό μπλοκ στην Ευρώπη. «Ήταν δύο δυνατοί, υπέροχοι άνθρωποι, αλλά σαν ζευγάρι ήταν ολοκληρωτική καταστροφή» λέει ο ίδιος ο Pawlikowski. Αν και τα γεγονότα της ταινίας δεν έχουν σχέση με την πραγματική ιστορία των γονιών του, η ανατομία της σχέσης τους ήταν κάτι που πάντα τον σαγήνευε και ήθελε να διηγηθεί. «Ήμουν το μοναδικό παιδί τους και μολονότι ήμασταν πολύ δεμένοι, ποτέ δεν κατάλαβα τη φύση της σχέσης τους. Οι δυο τους ήταν μακράν στην πορεία της ζωής μου οι δύο πιο δραματικοί χαρακτήρες που γνώρισα. Ο τρόπος να διηγηθώ την ιστορία τους είναι δίχως να μένω πιστός σε γεγονότα και λεπτομέρειες, αλλά αναδεικνύοντας τα δομικά στοιχεία της σχέσης τους. Το αταίριαστο του χαρακτήρα τους είναι τελικά αυτό που τους έκανε να μην μπορούν να είναι μαζί, αλλά και να πονάνε μακριά ο ένας από τον άλλον. Η ζωή τους σημαδεύτηκε από τις δυσκολίες της εξορίας και της συνύπαρξης σε διαφορετικές κουλτούρες, της ζωής σε ένα απολυταρχικό καθεστώς όπου ακολουθείς αυστηρούς κανόνες, μολονότι ο πειρασμός να τους παραβείς είναι πάντα εκεί».

Το αποτέλεσμα είναι μια δυνατή ιστορία εμπνευσμένη από τους γονείς του χωρίς τις ακριβείς λεπτομέρειες της ζωής τους.

Αντίθετα με τη μητέρα του Pawlikowski, με το μεγαλοαστικό της παρελθόν που άφησε πίσω της για να κυνηγήσει στα 17 μια καριέρα στο μπαλέτο,  η Zula της ταινίας έχει ταπεινή καταγωγή και η συμμετοχή σε ένα παραδοσιακό συγκρότημα είναι ο τρόπος της να ξεφύγει από την φτώχια. Μπορεί να τραγουδά και να χορεύει, το ταμπεραμέντο της είναι εκρηκτικό και γι’αυτήν ο Κομμουνισμός είναι μια συνθήκη αποδεκτή. Η ίδια δεν έχει καμία επιθυμία να ξεφύγει στη Δύση. Ο Wiktor από την άλλη έρχεται από έναν κόσμο εξευγενισμένο και μορφωμένο, είναι ένας χαρισματικός μουσικός που η αστική του ευγένεια έχει ανάγκη την αντίθεση με την εκρηκτική ενέργεια της Zula. Σπούδασε στο Παρίσι και μολονότι είναι εξαιρετικός πιανίστας με κλασική παιδεία το αληθινό του πάθος είναι η jazz. Για το παρελθόν του Wiktor ο Pawlikowski μοιράζει στοιχεία μέσα από την μουσική της ταινίας χωρίς επεξηγήσεις. Η διαφυγή στη Δύση γίνεται μονόδρομος στην μουσική του πορεία, καθώς η καλλιτεχνική του έκφραση καταπιέζεται και δεν βρίσκει διέξοδο στην αυταρχική Πολωνία.

Η πολιτική διαμορφώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι δύο ήρωες. Η προδοσία διαφαίνεται σαν ο μοναδικός δρόμος για επιβίωση, ενώ η όποια συμμόρφωση ή αντίθεση στο σταλινικό καθεστώς τους καθορίζει ως χαρακτήρες και καταδεικνύει τη δύναμη ή την αδυναμία τους.

 

Η Μουσική

Αφού συνέλαβε τους ήρωές του ο Pawlikowski έπρεπε να τους φέρει κοντά. Η μουσική είναι ο τρόπος. Το παραδοσιακό συγκρότημα της Πολωνίας, Mazowsze υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Ο μουσικός αυτός θεσμός είναι αρκετός να περιγράψει διαχρονικά την κατάσταση στην Πολωνία χωρίς ο ίδιος ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος να χρειάζεται να πει κάτι γι’αυτήν.

«Καθώς μεγάλωνα, αυτή ήταν η μουσική που άκουγες, αυτή ήταν η μουσική από την οποία δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Δεν ήταν τόσο cool ανάμεσα στους νέους που προτιμούσαν να ακούν μυστικές ηχογραφήσεις που κυκλοφορούσαν των Kinks ή των Small Faces, όμως οι μελωδίες, οι φωνές, οι χοροί, οι συγχορδίες, όλα ήταν εκεί, κυρίαρχα και τόσο όμορφα που σε ταξίδευαν μαγικά». Το όνομα Mazowsze προέρχεται από μια περιοχή της Πολωνίας ενώ το παραδοσιακό αυτό συγκρότημα ιδρύθηκε το 1949 από τον πολωνό συνθέτη, Tadeusz Sygietyński και την ηθοποιό γυναίκα του, Mira Ziminska. Οι δυο τους ταξίδευαν στην πολωνική ύπαιθρο, συνέλεγαν παραδοσιακά τραγούδια, προχωρούσαν στις νέες ενορχηστρώσεις των κομματιών. Είναι μουσικοί εθνογράφοι όπως υπήρξε ο Woody Guthrie στις ΗΠΑ ή η Δώρα Στράτου στην Ελλάδα. Και όπως το συγκρότημα Mazurek στην ταινία, έτσι και το Mazowsze έγινε όργανο προπαγάνδας στα χέρια της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Τα τραγούδια του ήταν απάντηση στην τέχνη της αστικής τάξης, την jazz που έγινε σύμβολο παρακμής.

Ο ίδιος ο Pawlikowski επέλεξε τα τρία παραδοσιακά τραγούδια που ακούμε στην ταινία, ένα εκ των οποίων μετατρέπεται στην ανατριχιαστική jazz εμφάνιση της Zula στο Παρίσι της δεκαετίας του ’50.

Όλα όσα ενώνουν και χωρίζουν το ζευγάρι των ηρώων του, η αγάπη, η απώλεια, το ερωτικό πάθος και ο πόνος διαχέεται και βρίσκει έκφραση μέσα στη μουσική της ταινίας.

Στο πλευρό του Pawlikowski – που είναι ο ίδιος πιανίστας της jazz – σε αυτή τη στρατηγική επιλογή να δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μουσική στάθηκε ο πιανίστας και συνθέτης, Μarcin Masecki που υπέγραψε όλες τις jazz διασκευές στην ταινία. Όπως αποκαλύπτει μάλιστα ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Masecki ήταν η αρχική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Wiktor ώσπου ο Pawlikowski βρήκε τον ηρωά του στο πρόσωπο του Tomasz Kot. Το καστινγκ της Zula ήταν πιο εύκολη υπόθεση. Η Zula γράφτηκε και χτίστηκε πάνω στη Joanna Kulig, μια φίλη του που γνωρίζει καλά. «Βρισκόταν πάντα στο μυαλό μου όταν έγραφα το σενάριο και έχτιζα το χαρακτήρα της Zula» αποκαλύπτει ο Pawlikowski.

 

Η Εικόνα 

Όποιος έχει δει την προηγούμενη ταινία του Pawlikowski, Ida αναγνωρίζει και σε αυτή την ταινία το ασπρόμαυρο σχεδόν τετράγωνο κάδρο, μια επιλογή που οδηγεί στην άποψη ότι αυτή πλέον είναι η υπογραφή του.

«Ήθελα να κάνω την ταινία αρχικά έγχρωμη» αντιλέγει ο ίδιος. «Δεν ήθελα να επαναλάβω τον εαυτό μου, αλλά όταν εξέτασα τη χρωματική παλέτα, δεν ήξερα τι χρώμα να δώσω στην Πολωνία της εποχής. Δεν έμοιαζε με τη σέπια των ΗΠΑ της δεκαετίας του ’50. Το χρώμα στην Πολωνία είναι ένα είδος γκρι/καφέ/πράσινου. Η Πολωνία τότε ήταν συντρίμμια, ο κόσμος ήταν μελαγχολικός, φορούσε ρούχα με σκούρα χρώματα. Το ασπρόμαυρο άρχισε να φαντάζει σαν η μοναδική επιλογή για την ιστορία που ήθελα να πω».

Το 1.33:1 φορμά είναι αυτό που εκφράζει καλύτερα τον Pawlikowski. «Ξεκίνησα με αυτό γιατί σε βοηθά όταν δεν έχεις πολλά χρήματα για σχεδιασμό της  παραγωγής στο background να μη δείχνεις πολύ από τον έξω κόσμο και να επικεντρώνεσαι μόνο στην ιστορία που έχεις να διηγηθείς».

 

Ιστορία 15 Χρόνων

Η ταινία καλύπτει δεκαπέντε χρόνια. Στα 84 λεπτά που διαρκεί καλύπτει ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας από τα χρόνια 1949-1964 αφήνοντας όμως και κενά. Ο θεατής με την καθοδήγηση των μπλακαουτς της ταινίας και τίτλων με την εκάστοτε χρονολογία καλείται να γεμίζει τα κενά.

«Απέφυγα με αυτόν τον τρόπο να γεμίζω τις μεταπηδήσεις στις διαφορετικές εποχές με κακές σκηνές και κακό διάλογο». Το αποτέλεσμα είναι όσα μένουν ανείπωτα και ατελείωτα να τονίζουν το μοιραίο της σχέσης των δύο εραστών. Οι θεατές της ταινίας συμπληρώνουν μόνοι τους το παζλ, όπως ακριβώς αναγκάζονται και οι δύο κεντρικοί ήρωες της παθιασμένης αυτής ερωτικής ιστορίας.

 

Ανατολή – Δύση: Το Σκηνικό

Πολωνία, 1949. Ανατολικό Βερολίνο, 1952. Παρίσι, 1954. Σπλιτ-Γιουγκοσλαβία, 1955. Παρίσι, 1957. Πολωνία, 1959. Πολωνία, 1964. Οι σταθμοί ενός έρωτα αδύνατου, καταδικασμένου, αιώνιου.

«Η αγάπη είναι αγάπη και τίποτα άλλο». Η ταινία είναι μια ρομαντική,  παθιασμένη ερωτική ιστορία τόσο δυνατή που σε οδηγεί μόνη της. Δεν πιστεύουν όλοι σε μια αγάπη τόσο δυνατή και μοιραία, τι θέλει να πει όμως ο ίδιος ο σκηνοθέτης;

«Μια τέτοιου είδους σχέση είναι ελαφρώς πόλεμος σε κάθε της πτυχή. Δύο δυνατοί, ανήσυχοι άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που σχηματίζουν δύο ακραίους πόλους. Η Zula & o Wiktor στην πορεία της ζωής τους δένονται με άλλους εραστές, φτιάχνουν καινούργιες σχέσεις, αποκτούν συζύγους. Το πέρασμα του χρόνου όμως τους κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο δεμένος στην ψυχή τους όσο ο ένας στον άλλον. Κανείς δε θα τους μάθει τόσο καλά. Κι είναι παράδοξο πως ο ένας για τον άλλον είναι το μόνο πρόσωπο που δεν μπορούν να είναι μαζί. Αυτή είναι και η τελευταία ερώτηση για τον Pawlikowski: «Υπάρχει μια αγάπη που αντέχει; Μια αγάπη που μπορεί να ξεπεράσει τη ζωή, την ιστορία, τον κόσμο; Πιστεύω πως το τέλος δίνει μια διαχρονικότητα στην αγάπη τους».

Είναι το τέλος αναπόφευκτο;

«Δεν έχω ιδέα» λέει «Έτσι νομίζω».

 

Με την υποστήριξη του Creative Europe Programme – MEDIA

 

Βραβεία / Συμμετοχές:

Επίσημη Συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2018 – Βραβείο Σκηνοθεσίας

Ταινία Έναρξης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Serajevo 2018

 

Έγραψαν για την ταινία:

“Εκτυφλωτική παρουσία της Joanna Kulig – μια σύγχρονη Jeanne Moreau της εποχής μας” 

Nick James, Sight & Sound

“Η Kulig, τόσο εκρηκτική όσο η Jeanne Moreau στην εποχή της, είναι η ζωτική δύναμη της ταινίας” Tim Robey, Telegraph  

“Αυτή είναι μια ταινία της σάρκας, όχι του πνεύματος. Ο Pawlikowski είναι ένας λυρικός, μυστηριακός δημιουργός με σαγηνευτικό στυλ” Steve Pond, The Wrap

“ Μυστηριώδης, μουσικά επική, οπτικά σαγηνευτική ταινία … θριαμβευτικά χορογραφημένη από τον Pawlikowski και κινηματογραφημένη από τον κινηματογραφιστή Łukasz Żal.”  Peter Bradshaw, The Guardian 

“Mια ταινία φτιαγμένη με τον αέρα και τον λυρισμό της μεγάλης δόξας του Ευρωπαϊκού New Wave. Άγρια η ομορφιά της ερμηνείας της Kulig. Ο Pawlikowski θυμίζει Milos Forman, Jiri Menzel και François Truffaut στην αρχή της καριέρας τους” Geoffrey McNab, The Independent

“Εξαίσια, συνταρακτική αποδόμηση ενός ρομάντσου με killer soundtrack” Leslie Felperin, The Hollywood Reporter

“Tέλεια, ασπρόμαυρη δημιουργία. Μια ταινία που έχει δομηθεί με ανατριχιαστική ακρίβεια από τη μουσική μέχρι τη σκηνοθεσία και φωτογραφία κάθε κάδρου της” Guy Lodge, Variety

“Επικά στυλάτη ταινία”  Finn Halligan, Screen

“Εκρηκτική παρουσία η Joanna Kulig ως μαγευτικό επίκεντρο της ταινίας. Κρυστάλλινη κάμερα, ασφυκτικό ασπρόμαυρο κάδρο και jazz σε αφηγηματική ακρίβεια” Justin Chang, LA Times

“Ένα ασπρόμαυρο κομψοτέχνημα- μινιατούρα επικών διαστάσεων” David Jenkins, Little White Lies

“Μεγαλειώδης δυνατή χειρουργική ακρίβεια” Le Monde 

 

Στοιχεία ταινίας:

Σκηνοθεσία: Pawel Pawlikowski

Σενάριο: Pawel Pawlikowski, Janusz Glowacki

Παίζουν: Joanna Kulig, Agata Kulesza, Tomasz Kot

Έτος: 2018

Χώρα: Πολωνία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο

Διάρκεια: 84΄

 

 

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας

3 Song Rule

 

Έναρξη έκθεσης: Παρασκευή 12 Οκτωβρίου, 20:00

 

Blank Wall Gallery

Φωκίωνος Νέγρη 55 Κυψέλη

[p]+30.211.4052.138 [m]+30.694.3868.124 www.blankwallgallery.com

 

Διάρκεια έκθεσης: Από 12 Οκτωβρίου έως 24 Οκτωβρίου 2018

 

Η Blank Wall Gallery φιλοξενεί 10 φωτογράφους που κατάφεραν να μετατρέψουν την αγάπη τους για τη μουσική σε εικόνα. Φωτογράφοι, αλλά και λάτρεις της μουσικής και της μαγείας που έχει μία ζωντανή συναυλία, κατάφεραν να συνδυάσουν τις δύο τους αγάπες και να μας δώσουν φωτογραφίες γεμάτες συναίσθημα και ένταση. Η ατμόσφαιρα μίας συναυλίας ζωντανεύει μέσα από αυτές τις εικόνες και όλο το γεγονός αναβιώνει για όσους ήταν εκεί αλλά και γι’αυτούς που το ζουν μόνο μέσα από τις φωτογραφίες. Η μαγεία της στιγμής έχει αποτυπωθεί για πάντα αφού έχει πρώτα φιλτραριστεί μέσα από τα συναισθήματα του ανθρώπου που τις έχει τραβήξει.

 

Δέκα φωτογράφοι παρουσιάζουν τη δουλειά τους ο κάθε ένας με το δικό του τρόπο και τη δική του οπτική. Τα συναισθήματα είναι διαφορετικά όπως είναι και οι τεχνικές. Το αποτέλεσμα σίγουρα διαφέρει από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη, ο τελικός στόχος όμως είναι πάντα ο ίδιος. Να επικοινωνήσουν την ατμόσφαιρα της στιγμής σε όλους όσους θα δουν αυτές τις φωτογραφίες.

 

 «Τα φώτα έχουν ήδη σβήσει, το venue έχει κόσμο και ξέρεις ότι κάτι θα συμβεί στη σκηνή. Έχεις κάμερα και μαγικό καρτελάκι, έχεις πρόσβαση στο Photo Pit. Είναι ο χώρος που καταλήγουν τα ουρλιαχτά και τα απλωμένα χέρια. Εκεί ξεκινάει το live. Μπαίνεις. Κουμπώνεις το φακό, στριμώχνεσαι ανάμεσα σε ηχεία, καλώδια, κάγκελα μαζί με τους υπόλοιπους, και για λίγο το live παίζει μόνο για σένα. Είσαι..πρώτο τραπέζι πίστα. Είσαι ο τύπος που θα κάνει το συναίσθημα εικόνα. Ο χρόνος σου είναι πολύτιμος, οπότε εκμεταλλεύσου τον σωστά. Γιατί μην ξεχνάς: 3 Song Rule!»

 

Συμμετέχουν οι φωτογράφοι:

 

Αθανάσιος Μαϊκούσης
Αλεξάνδρα Κατσαρού
Ανδρέας Πανόπουλος
Αποστόλης Καλλιακμάνης
Ιωάννα Κίτρου
Νώντας Εμμανουήλ
Τηλέμαχος Κουκλάκης
Χαρά Γερασιμοπούλου
Χρήστος Λεμονής
Χριστίνα Αλόσσι

 

Είσοδος Ελεύθερη

 

 

Πληροφορίες:

www.blankwallgallery.com

info@blankwallgallery.com

[p]+30.211.4052.138

[m]+30.694.3868.124

 

Συντελεστές: 
Κείμενο έκθεσης: Ζωή Νικολάου
Artwork & design αφίσας: Bewild Brother

 

 

Ωρες:

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη

και Παρασκευή: 16:30 – 21:30.
Σάββατο: 12:00 – 14:30
Κυριακή, Πέμπτη: Κλειστά

 

 

Facebook event : https://www.facebook.com/events/302488190347100/

 

 

 

Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ

The House That Jack Built

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Ματ Ντίλον, Μπρούνο Γκανζ, Ούμα Θέρμαν, Ράιλι Κίου

 

Συμμετοχή στο Επίσημο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών 2018

(Εκτός Συναγωνισμού)

 

Η Ψυχή ανήκει στον Παράδεισο και το Σώμα στην Κόλαση

Διάρκεια: 155’

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

 

O Τζακ, ένας κατά συρροή δολοφόνος, περιγράφει τα τελευταία δώδεκα χρόνια της ζωής του – τους φόνους που έχει διαπράξει στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, οι οποίοι τον καθόρισαν και τον ολοκλήρωσαν.

«Για πολλά χρόνια γύριζα ταινίες για καλές γυναίκες, τώρα έφτιαξα μια ταινία για έναν διαβολικό άνδρα» -Λαρς φον Τρίερ

 

 

ΣΥΝΟΨΗ

ΗΠΑ, δεκαετία του ’70. Παρακολουθούμε τον εξαιρετικά ευφυή Τζακ για ένα διάστημα 12 ετών και γινόμαστε «αυτόπτες μάρτυρες» των πέντε δολοφονιών-οροσήμων που διέπραξε, οι οποίες καθόρισαν την εξέλιξή του ως κατά συρροή δολοφόνο. Βλέπουμε τα τεκταινόμενα από την οπτική γωνία του Τζακ. Ενός ανθρώπου που ισχυρίζεται πως από μόνη της, κάθε δολοφονία είναι ένα έργο τέχνης. Καθώς η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη του και τον πλησιάζει, ο Τζακ παίρνει ολοένα και μεγαλύτερα ρίσκα, στην προσπάθειά του να δημιουργήσει το απόλυτο έργο τέχνης. Στην πορεία ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις περιγραφές του Τζακ για την προσωπική του κατάσταση, τα προβλήματα και τις σκέψεις του, μέσα από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Μια συζήτηση η οποία λαμβάνει χώρα περιοδικά με τον αγνώστων λοιπών στοιχείων Βερτζ – ένα γκροτέσκο μείγμα σοφίας που αναμιγνύεται με μια σχεδόν παιδική αυτολύπηση και ψυχοπαθητικές εξηγήσεις. «Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ» είναι μια σκοτεινή και μοχθηρή ιστορία, η οποία όμως παρουσιάζεται μέσα από μια φιλοσοφική και περιστασιακά χιουμοριστική παραβολή.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Η ταινία «Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ» σηματοδότησε την επιστροφή του σκηνοθέτη Λαρς φον Τρίερ (σημείωση: πλέον το φ από το «φον» το γράφει με πεζά κι όχι με κεφαλαία) στο φεστιβάλ των Καννών, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία παρουσία του εκεί με την ταινία «Melancholia», στη συνέντευξη τύπου της οποίας προέβη σε αμφιλεγόμενες δηλώσεις σχετικά με τον ναζισμό, εξαιτίας των οποίων χαρακτηρίστηκε περσόνα νον γκράτα για το φεστιβάλ. Για τους βασικούς ρόλους της ταινίας ο Λαρς συγκέντρωσε ένα εντυπωσιακό, διεθνές καστ. Ο Ματ Ντίλον πρωταγωνιστεί ως ο Τζακ του τίτλου, ο κατά συρροή δολοφόνος, και δίπλα του, ο Μπρούνο Γκανζ φιγουράρει ως ο αινιγματικός Βερτζ, ο οποίος εξερευνά και προκαλεί τον τρόπο λειτουργίας της συνείδησης του Τζακ, μέσω ενός επαναλαμβανόμενου διαλόγου μεταξύ τους. Οι Ούμα Θέρμαν, Σιόμπαν Φάλον Χόγκαν, Σόφι Γκράμπολ και Ράιλι Κίου συγκαταλέγονται όλες ανάμεσα στις δυστυχείς εκείνες γυναίκες, που έχουν την ατυχία να συναντήσουν τον Τζακ στο δρόμο του.

Οι τρεις από τις τέσσερις αυτές ηθοποιούς έχουν συνεργαστεί ξανά με τον Λαρς φον Τρίερ σε παλαιότερες δημιουργίες του. Η Θέρμαν συμμετείχε ως η διακεκριμένη Κυρία Εμ στην ταινία «Nymphomaniac». Η Φάλον Χόγκαν είχε μικρούς ρόλους τόσο στο πολυβραβευμένο «Χορεύοντας στο σκοτάδι» όσο και στο «Dogville». Τέλος, η συμπατριώτισσα του φον Τρίερ, Γκράμπολ, έλαβε μέρος σε μια από τις λίγες ταινίες του, τις οποίες έχει γυρίσει στα δανέζικα, «Το μεγάλο αφεντικό».

Αρχικά «Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ» είχε ανακοινωθεί πως θα αποτελέσει μια μίνι τηλεοπτική σειρά οκτώ επεισοδίων. Αυτό έγινε τον Σεπτέμβριο του 2014, όταν η ολοκληρωμένη εκδοχή του «Nymphomaniac» προβλήθηκε στο φεστιβάλ Βενετίας. Τον Φεβρουάριο του 2016, όμως, ο Λαρς φον Τρίερ, στην προσωπική του σελίδα στο facebook, ανακοίνωσε μέσω ενός βίντεο «γεμάτο» με Ντέιβιντ Μπάουι, πως τελικά «Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ» θα αποτελούσε την επόμενη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία θα έβγαινε στις αίθουσες το 2018. Και στην ταινία τελικά ακούγεται συχνά πυκνά το «Fame» του Μπάουι…

Με αυτήν του την ταινία ο Λαρς φον Τρίερ κάνει κατά κάποιον τρόπο μια επιστροφή στο ξεκίνημά του. Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία «Το στοιχείο του εγκλήματος», παρακολουθούμε τις προσπάθειες ενός πρώην αστυνομικού να συλλάβει έναν κατά συρροή δολοφόνο. Απλά, σε εκείνη την ταινία, παρακολουθούσαμε τα δρώμενα μέσα από την οπτική γωνία του διώκτη. Στην τελευταία του ταινία, παρακολουθούμε τα δρώμενα μέσα από την οπτική γωνία του δράστη.

 

 

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ ΛΑΡΣ ΦΟΝ ΤΡΙΕΡ

Ο Λαρς φον Τρίερ είναι Δανός σκηνοθέτης, που γεννήθηκε στις 30 Απριλίου του 1956 στην Κοπεγχάγη. Είναι συνιδρυτής της δανέζικης εταιρίας παραγωγής Zentropa, καθώς επίσης ένας από τους ιδρυτές του κινηματογραφικού κινήματος της δεκαετίας του ’90, που έμεινε γνωστό ως Δανέζικο Δόγμα. Οι ταινίες του Λαρς φον Τρίερ έχουν κερδίσει πολλά βραβεία διεθνώς. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται μερικά πολύ σπουδαία βραβεία από το φεστιβάλ των Καννών. Το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα, το «Δαμάζοντας τα κύματα» κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, η Σαρλότ Γκενζμπούρ κέρδισε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για τον «Αντίχριστο» και η Κίρστεν Ντανστ το ίδιο βραβείο για την ερμηνείας της στο «Melancholia».

Αυτή είναι η 14η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Λαρς Φον Τρίερ. Οι προηγούμενες 13 ταινίες του είναι οι εξής:

• «Το στοιχείο του εγκλήματος» (Forbrydelsens element/ The Element of Crime, 1984)
• «Epidemic» (1987)
• «Europa» (1991)
• «Δαμάζοντας τα κύματα» (Breaking the Waves, 1996)
• «Οι ηλίθιοι» (Idioterne/ The Idiots, 1998)
• «Χορεύοντας στο σκοτάδι» (Dancer in the Dark, 2000)
• «Dogville» (2003)
• «Manderlay» (2005)
• «Το μεγάλο αφεντικό» (Direktøren for det hele/ The Boss of It All, 2006)
• «Ο αντίχριστος» (Antichrist, 2009)
• «Melancholia» (2011)
• «Nymphomaniac: Μέρος Α‘» (Nymphomaniac: Vol. I, 2013)
• «Nymphomaniac: Μέρος Β‘» (Nymphomaniac: Vol. IΙ, 2013)

 

SHORT BIO ΜΑΤ ΝΤΙΛΟΝ

Ο Matthew Raymond Dillon γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1965, στο Νιου Ροσέλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, στις ΗΠΑ. Η κινηματογραφική του καριέρα εκτείνεται μέσα σε τρεις δεκαετίες κι έχει αποδείξει την ευρεία γκάμα του και το ταλέντο του τόσο σε δραματικούς όσο και σε κωμικούς ρόλους. Όπως το έχει θέσει ο κριτικός κινηματογράφου των New York Times, A.O. Scott: «φαίνεται να γίνεται ολοένα καλύτερος με κάθε του νέα ταινία». Την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση την έκανε στην ταινία «Πέρα από τα όρια» (Over the Edge, 1979). Από την εμφάνισή του στην ταινία που τον έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο, το «Επαναστάτες χωρίς αύριο» (The Outsiders, 1983), μέχρι την ξεκαρδιστική του ερμηνεία ως ένας εμμονικός ιδιωτικός ντετέκτιβ στο «Κάτι τρέχει με τη Μαίρη» (There’s Something About Mary, 1998), ο Ντίλον έχει αποδείξει πως είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ηθοποιούς της γενιάς του. Έχει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του ως ρατσιστής αστυνομικός στην ταινία «Crash» (2004), ερμηνεία για την οποία ήταν υποψήφιος και για Χρυσή Σφαίρα αλλά και για βραβείο BAFTA. Το 2002 επιχείρησε να περάσει πίσω από τις κάμερες και σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, το «City Of Ghosts». Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησε είναι το ντοκιμαντέρ «El Gran Fellove» για τον ομώνυμο Κουβανό τραγουδιστή – έτσι κι αλλιώς ο Ντίλον είναι λάτρης της κουβανικής μουσικής. Η συγκεκριμένη ταινία θα είναι έτοιμη μέσα στο 2018.

 

SHORT BIO ΜΠΡΟΥΝΟ ΓΚΑΝΖ

Ο Bruno Ganz γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου του 1941 στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Για πολλά χρόνια η καριέρα του αφορούσε δουλειές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, αποκλειστικά στη γερμανική γλώσσα. Η ταινία που τον έκανε γνωστό στο διεθνές κοινό ήταν το φιλμ «Οι παραθεριστές» (Sommergäste, 1976) βασισμένο σε θεατρικό του Μαξίμ Γκόρκι και σκηνοθετημένο από τον σπουδαίο θεατράνθρωπο Πέτερ Στάιν. Έχει δουλέψει με πάμπολλους διεθνώς αναγνωρισμένους σκηνοθέτες, όπως οι Βέρνερ Χέρτζογκ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Φράνσις Φορντ Κόπολα και Θόδωρος Αγγελόπουλος. Οι πιο διάσημοι ρόλοι του είναι αυτοί για τις ταινίες «Τα φτερά του έρωτα» (Der Himmel über Berlin, 1987) του Βιμ Βέντερς, «Ψωμί και τουλίπες» (Pane e tulipani, 2000) του Σίλβιο Σολντίνι και βεβαίως η ερμηνεία του ως Αδόλφος Χίτλερ στην ταινία «Η πτώση» (Der Untergang, 2004) του Όλιβερ Χίρσμπιγκελ. Το 2010 τιμήθηκε με βραβείο για τη συνολική του προσφορά στην Τέχνη κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου.

 

SHORT BIO ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ

Η Uma Karuna Thurman γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1970 στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης, στις ΗΠΑ. Η Θέρμαν έχει αποδείξει πως είναι ένα από τα πιο πολύπλευρα ταλέντα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Είναι περισσότερο γνωστή για την ερμηνεία της ως «Μία Γουάλας», σέξι σύζυγος ενός κακοποιού, στην ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Pulp Fiction» (1995), ρόλος που της προσέφερε τη μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ (β’ γυναικείου ρόλου). Με τον Ταραντίνο συνεργάστηκαν ξανά στη (δίπτυχη) ταινία «Kill Bill», όπου υποδύθηκε συναρπαστικά τη «Νύφη». Για τη συγκεκριμένη ερμηνεία «τσίμπησε» υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α’ γυναικείου ρόλου. Η πρώτη της συμμετοχή σε σημαντική ταινία ήταν στις «Περιπέτειες του βαρώνου Μινχάουζεν» (The Adventures of Baron Munchausen, 1988) του Τέρι Γκίλιαμ, όπου ο ένας από τους δύο ρόλους της ήταν εκείνος της θεάς Αφροδίτης. Την ίδια χρονιά κέρδισε κριτική αναγνώριση στο ρόλο της στην ταινία του Στίβεν Φρίαρς «Επικίνδυνες σχέσεις» (Dangerous Liaisons, 1988). Δυο χρόνια μετά την είδαμε να πρωταγωνιστεί στο «Henry & June» του Φίλιπ Κάουφμαν. Μεταξύ των άλλων έχει πρωταγωνιστήσει σε σημαντικές ταινίες, όπως: «Μαντ Ντογκ και Γκλόρια» (Mad Dog and Glory, 1993) του Τζον ΜακΝότον, «Ακόμα και οι καουμπόησες μελαγχολούν» (Even Cowgirls Get the Blues, 1993) του Γκας Βαν Σαντ, «Gattaca» (1997) του Άντριου Νίκολ, «Συμφωνίες και ασυμφωνίες» (Sweet and Lowdown, 1999) του Γούντι Άλεν και «Be Cool» (2005) του Φ. Γκάρι Γκρέι. Έχει κερδίσει Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της στην τηλεταινία «Hysterical Blindness» (2002). Σε λίγες μέρες θα τη δούμε στην ταινία «Σκοτεινός διάδρομος» (Down a Dark Hall) του Ροντρίγκο Κορτές ενώ πρωταγωνιστεί και στο «War with Grandpa» του Τιμ Χιλ, δίπλα στους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Κρίστοφερ Γουόκεν.

Εσωτερικά Τοπία / προβολές ταινιών

Τετάρτη 17 & Τετάρτη 24 Οκτωβρίου | 21:00 | είσοδος ελεύθερη

κρατήσεις απαραίτητες στο 213.00.40.496

Το ΚΕΤ φιλοξενεί για πέμπτη συνεχή χρονιά το σεμινάριο δημιουργικού ντοκιμαντέρ Εσωτερικά Τοπία με τον Χρήστο Καρακέπελη και τη Νατάσα Σέγκου. Λίγο πριν την έναρξη του φετινού κύκλου μαθημάτων, θα προβληθούν στο ΚΕΤ δυο ταινίες μεγάλου μήκους και μία ταινία μικρού μήκους μαθητών που συμμετείχαν στα προηγούμενα έτη του σεμιναρίου.

Την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου θα προβληθεί η ταινία του Χρήστου Καπάτου Η Φωνή του Αντώνη. Θα προηγηθεί η μικρού μήκους ταινία του Νίκου Κατσού The Woman.

Την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου θα προβληθεί η ταινία Príncipes Felizes του Πάνου Δεληγιάννη.

 

Λίγα λόγια για τις ταινίες:

 

Η Φωνή του Αντώνη, 2018, 75’

Το 2011, μετά από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, ο Χρήστος Καπάτος αποφασίζει να εγκαταλείψει μια επιτυχημένη καριέρα στο χώρο της ναυτιλίας και μετακομίζει πίσω στο πατρικό του. Την ίδια περίοδο, ο πατέρας του, Αντώνης, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ομιλίας λόγω μιας σειράς εγκεφαλικών επεισοδίων. Οι μόνοι που μπορούν να τον κατανοήσουν είναι ο γιος και η σύζυγός του. Το 2012 ο Χρήστος ξεκινά να κινηματογραφεί τη ζωή του στο σπίτι σε μια προσπάθεια να συμφιλιωθεί με το νέο αυτό μοντέλο συνύπαρξης. Και ενώ αρχικά επιδιώκει να απεικονίσει την αγωνία, τις ανησυχίες, τη σύγχυση αλλά και την ελπίδα για το μέλλον, τελικά ανακαλύπτει εκ νέου την οικογένειά του υπό ένα διαφορετικό πρίσμα και, μαζί με αυτή, τη φωνή του Αντώνη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 20ό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όπου βραβεύτηκε από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και στη συνέχεια προβλήθηκε στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.

 

Príncipes Felizes, 2018, 80’

Από την καρδιά μιας φαβέλας του Ρίο ντε Τζανέιρο έως το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή, το θέατρο ανοίγει τα φτερά μιας ομάδας παιδιών για μια ελεύθερη πτήση πάνω από τους φόβους, τα όνειρά τους και τις ακραίες αντιφάσεις της πόλης τους. Η ταινία γυρίστηκε σε μια από τις πιο σκληρές φαβέλες του Ρίο και ακολουθεί μια ομάδα παιδιών καταγράφοντας το χρονικό της μύησής τους στην τέχνη του θεάτρου. «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας» του Όσκαρ Ουάϊλντ, το έργο που ονειρεύονται να ανεβάσουν, είναι η αφορμή για τις πρωτόγνωρες αλλαγές που θα φέρει το θέατρο στον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον εαυτό τους, το γκέτο τους, τη γεμάτη αντιφάσεις πόλη τους· μια πόλη που ακροβατεί ανάμεσα στην τυφλή βία και τις ξέφρενες φιέστες ενώ την ίδια ώρα οι νεαροί ήρωες του ντοκιμαντέρ ακροβατούν ανάμεσα στο όνειρο του θεάτρου και τη σκληρή πραγματικότητα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 20ό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια προβλήθηκε στο 4ο αφιέρωμα για το ελληνικό ντοκιμαντέρ Με τα μάτια ανοιχτά στην Τεχνόπολη.

 

The Woman, 2018, 5’

Μια γυναίκα βιώνει την απώλεια σε ένα διαμέρισμα μιας σύγχρονης μεγαλούπολης.

Λίγα λόγια για το σεμινάριο δημιουργικού ντοκιμαντέρ:

Το σεμινάριο δομείται πάνω στις συγκεκριμένες ιδέες των ταινιών που οι συμμετέχοντες επιθυμούν να υλοποιήσουν. Στόχος του είναι να αναπτυχθούν οι ιδέες στη διάρκεια των μαθημάτων, ώστε στο τέλος του σεμιναρίου να έχουν μορφοποιηθεί σε ένα σενάριο, σ’ ένα εργαλείο ικανό να στηρίξει τη συνέχεια μιας παραγωγής. Το σεμινάριο πραγματοποιείται σε τρία επίπεδα εργασίας: α) Ανοιχτός διάλογος πάνω στην κάθε ιδέα στο πλαίσιο της ομάδας των συμμετεχόντων. Αμοιβαία ανταλλαγή απόψεων και γνώσεων. β) Αισθητική εκπαίδευση μέσα από προβολές ταινιών (ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας) οι οποίες λειτουργούν ως αφορμή συζήτησης πάνω σε μοντέλα αφήγησης. γ) Σεναριακή επεξεργασία και διαμόρφωση του κάθε έργου, σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τον κάθε μαθητή με στόχο την επικεντρωμένη δουλειά σε κάθε ιδέα, σε ώρες και ημέρες που ρυθμίζονται ευέλικτα μέσα από έναν αμοιβαίο συντονισμό. Το σεμινάριο περιλαμβάνει επίσης μια εισαγωγή στα αφηγηματικά εργαλεία του φωτός, του ήχου και του μοντάζ, μέσα από παρουσιάσεις των παραπάνω από επαγγελματίες, ικανούς να επισημάνουν τη σχέση μεταξύ τεχνικής επάρκειας και κινηματογραφικής έκφρασης.

Από τις 2 Δεκεμβρίου 2018 μέχρι τις 9 Ιουνίου 2019 | κάθε Κυριακή | 12:00 – 16:00 | κόστος συμμετοχής (26 τετράωρα ομαδικά μαθήματα, συν κατ’ ιδίαν συναντήσεις): 600€ (τα δίδακτρα καταβάλλονται τμηματικά).

 

κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων

Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
11361 Κυψέλη, Αθήνα

213.00.40.496 & 69.45.34.84.45

ΠΡΟΣΒΑΣΗ με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (15 λεπτά με τα πόδια)

 

https://polychorosket.gr

https://www.facebook.com/tvcontrolcenter/

https://twitter.com/TVControlCenter

https://www.instagram.com/TVControlCenter/

https://www.flickr.com/photos/polychorosket/albums

 

Το γαλλικό συνδικάτο SYNDEAC (Συνδικάτο των Καλλιτεχνικών και Πολιτισμικών Εταιρειών) υποστηρίζει το πρόγραμμα του ΚΕΤ για τη σεζόν 2018-19.

https://www.syndeac.org/