Κατηγορία: MUSIC

Release Athens Festival Day VI : Cypress Hill, Dub FX, TΑΦ ΛΑΘΟΣ, Anser x Eversor, Δωδέκατος Πίθηκος, Νέγρος του Μοριά

Cypress Hill

Dub FX

TΑΦ ΛΑΘΟΣ

Δωδέκατος Πίθηκος

Νέγρος του Μοριά

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Release Athens Festival Day V :  Clutch, BRMC, Planet of Zeus, Godsleep, Whereswilder 

Clutch

Black Rebel Motorcycle Club (BRMC) 

Planet of Zeus

Godsleep

Whereswilder

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

 

Release Athens Festival Day IV : New Order, Johnny Marr, Morcheeba, Fontaines D.C. , Τa Toy Boy

New Order

Johnny Marr

Morcheeba

Fontaines D.C.

Τa Toy Boy

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Release Athens Festival Day II :  Iggy Pop, James, Shame, The Noise Figures, The Dark Rags

Iggy Pop

James

Shame

The Noise Figures   

The Dark Rags

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Release Athens Festival Day I : Damian “Jr Gong” Marley, Third World, Hollie Cook, Gobey & P-Gial, Junior SP 

Damian “Jr Gong” Marley

Third World

Hollie Cook

Gobey & P-Gial

Junior SP

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

20 χρόνια μετά.. οι σαγηνευτικοί dEUS & το The Ideal Crash στο sold out Fuzz, μια συγκινητική βραδιά που θα μείνει στην ιστορία των συναυλιακών δρώμενων!

 

Stay by my side, it’s sexy
The way that we talk about stuff
The way that we laugh with love
The way that we’re falling off

                                    The Ideal Crash

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Καταπληκτική εμφάνιση της υπέροχης Courtney Barnett για πρώτη φορά στη χώρα μας χτες στο βράδυ στο γεμάτο Fuzz Live Music Club. Το puzzlemag βρέθηκε στο live και σας δίνει μια φωτογραφική γεύση από την δυνατή βράδια της ταλαντούχας Courtney Barnett!

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

The KVB

Strawberry Pills

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Oh, in this old house, this old house..We know there’s more to this than there..

We’ll never leave this old house.

Αυτό είναι οι Madrugada. Ένα σπίτι όπου όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές και που ποτέ δεν θα αφήσουμε.

Οι αγαπημένες μπάντες μας αφήνουν μαύρα κενά όταν διαλύονται, σαν τους φίλους που μετακομίζουν σε άλλες πόλεις. Έτσι μετά το θάνατο του Boras και τη διάλυση των Madrugada, ακόμα κι αν η μοναδική, ταξιδιάρικη φωνή του Høyem μας επισκέφθηκε πολλές φορές solo, ποτέ δεν πάψαμε να αναμένουμε μια επανένωσή τους και να προσδοκούμε να τους δούμε ξανά. Και ήρθε η ώρα!

Ίσως για αυτό και τα απανωτά sold out στο Tae kwon do του Φαλήρου. Γιατί οι τύποι είναι μαγικοί και πραγματικά ξεχωριστοί, κάτι που φάνηκε ήδη στα 90s, στα πρώτα τους βήματα. Η ένταση της μελαγχολικής τους μουσικής, η μουντάδα και η σκοτεινιά τους είναι διαχρονική, σκληρή και ανατριχιαστική από τότε ως σήμερα. Τους ταίριαξε ο χώρος, ο ήχος ήταν υπέροχος, η παραγωγή εξαιρετική κι εμείς εκεί πιστοί στη λατρεία που τους έχουμε.

Το 20χρονο Industrial Silence γιόρτασε -και- μαζί μας τα γενέθλιά του με εκκωφαντική δύναμη που κανείς δεν θα περίμενε αν τους είχε δει στο Gagarin εκείνο το Μάιο του 2008. Κι αυτό γιατί ίσα που γέμισαν το χώρο και ίσα που αρχίζαμε να τους ακούμε. Όμως, επειδή εκτός από επιτυχημένοι μουσικοί, διακρίνονται κι από μια πηγαία γλυκύτητα, αφιέρωσαν και ένα κομμάτι στον Νίκο Τριανταφυλλίδη που τότε τους είχε καλέσει στην Αθήνα, και ο πάντα γοητευτικός Sivert Høyem τον αποχαιρέτησε ξανά δημόσια.

Vocal, Sirens, Shine, Salt, Strange Color Blue, Beautyproof, Belladonna. Τα έπαιξαν όλα φέρνοντας ανατριχίλα στο κοινό που δεν σταματούσε να τραβάει βίντεο και φωτογραφίες, σε μια “μεθυσμένη” βραδιά όπου ξύπνησαν οι αναμνήσεις μας και ζωντάνεψαν οι εικόνες που συνοδεύτηκαν από τη μουσική τους όλα αυτά τα χρόνια. Οι περισσότεροι 30-40άρηδες που μαζευτήκαμε για να δώσουμε το παρόν σε μια τέτοια γιορτή σαν αυτή θα θυμόμαστε πάντα τα χαμόγελα και τα σηκωμένα χέρια που κατέκλυσαν το Κλειστό Παλαιού Φαλήρου. Και σίγουρα κάποτε θα λέμε ότι ήμασταν κι εμείς εκεί. Βαθιά μέσα μας θέλω να να πιστεύω ότι ευχόμαστε να μην το κάνουν κι αυτοί σαν τους Scorpions και τους Πυξ Λαξ και να έρχονται κάθε λίγο και λιγάκι.. ο έρωτας θέλει και την προσμονή του.

Τελειώνοντας, έπαιξαν και ακόμα μισή συναυλία (!) με 8 tracks από τους υπόλοιπους δίσκους τους, για να δέσει το γλυκό. Black Mambo, Hands up, Only when you’re gone, Honey Bee, What’s on your mind, Majesty, The kids are on high street και Valley of Deception. Έτσι θέλησαν μάλλον να μας δείξουν ότι τα συναισθήματα ήταν και είναι αμοιβαία, κι όπως εμείς έτσι κι εκείνοι δεν ήθελαν να τελειώσει η βραδιά.

Δεν θα παραλείπαμε δυο λόγια για τον Luke Elliot που άνοιξε τη βραδιά και κράτησε τα ηνία του opening act. Το μισάωρο set του -κάτι σαν..σκοτεινό folk θα λέγαμε- ταίριαξε ιδιαίτερα με αυτό που επακολούθησε. Ίσως σε αυτό, να έπαιξε και σημαντικό ρόλο η συνεργασία του με τον Sivert Høyem, ίσως το μαύρο του κουστούμι, ίσως και η μελαγχολία που τα κομμάτια του απέπνεαν. Τον περιμένουμε το φθινόπωρο για περισσότερα.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”111″ gal_title=”madrugadaphotog”]

 

Ο αγαπημένος μας Nick Waterhouse επέστρεψε για άλλη μια φορά χτες το βράδυ στην Αθήνα με μια καταπληκτική sold out εμφάνιση, μεταφέροντας μας σε μια άλλη εποχή με vintage αισθητική και ασταμάτητο χορό.  Το puzzlemag ήταν εκεί και σας δίνει μια φωτογραφική γεύση από τον μοναδικό Nick με την μπάντα του αλλά και τον εξαιρετικό George Zervo που άνοιξε την συναυλία.

Nick Waterhouse

George Zervos

 

Η Sharon Kovacs βρέθηκε για άλλη μια φορά χτες στο βράδυ στην Αθήνα και ενθουσίασε το κοινό της με μια υπέροχη εμφάνιση στο κατάμεστο Piraeus Academy. Το puzzlemag ήταν εκεί φυσικά και σας δίνει μια γεύση από την καταπληκτική Kovacs και τους πολύ καλούς The Crashes.

Sharon Kovacs

 

The Crashes

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Υπήρχε μεγάλη προσμονή για αυτή την εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη και των B-Movies στο Piraeus Academy. Πάνε 9 μήνες από την τελευταία ηλεκτρική τους εμφάνιση στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα. Όπως ανέφερε και το δελτίο τύπου θα ήταν και η μοναδική για τον χειμώνα καθώς ακολουθεί η καθιερωμένη περιοδεία στην Ελλάδα, και στη συνέχεια τους περιμένει το στούντιο για τις ηχογραφήσεις του νέου δίσκου.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 7 το απόγευμα και η προσέλευση του κόσμου γινόταν με αργούς ρυθμούς. Πέρισυ είχε βοηθήσει και η ύπαρξη opening act, των Σούπερ Στέρεο, στην πιο έγκαιρη προσέλευση του κοινού. Το Σάββατο όμως, ο κόσμος άργησε, πράγμα που συνέβαλλε σε μια μικρή καθυστέρηση της έναρξης.

Αρχή με το “Άλλη μια Μέρα”, τη “Μαίρη” στην γρήγορη διασκευασμένη εκτέλεσή της και το “Πάρε με Μαζί σου” για να μας βάλουν γρήγορα και δυνατά στο κλίμα! Ο χορός άρχισε από νωρίς, η μπάντα έδειχνε ήδη ζεσταμένη και ο Παυλίδης ξεκίνησε να χορεύει πάνω στη σκηνή.

Στο σχήμα έχει προστεθεί και ένα 6ο μέλος, ο Χρήστος Λαϊνάς στην τρίτη κιθάρα και στα synths. Στυλοβάτες όπως πάντα ο Ορέστης Μπενέκας στα πλήκτρα και ο Τόλης Δεληγιάννης στο μπάσο. Αλλά και οι Δημήτρης Οικονόμου και Αλέκος Βουλγαράκης που έχουν δώσει νέα πνοή στη μπάντα τα 2 τελευταία χρόνια.

Όλα δείχνανε πως θα είναι μία από τις πιο ηλεκτρικές εμφανίσεις του Παυλίδη τα τελευταία χρόνια. Και έτσι πήγε μέχρι το τέλος. Έτσι και αλλιώς εδώ και μια τετραετία, η ατμόσφαιρα όλο και ηλεκτρίζεται και οι πιο..ήσυχες στιγμές μένουν για τις unplugged εμφανίσεις.

Εμφανής είναι και η στροφή σε αρκετά περισσότερα κομμάτια των Ξύλινων Σπαθιών, ίσως με μια αδυναμία στον δίσκο “Μια Ματιά σα Βροχή”. Κατά τη γνώμη μου τον καλύτερό τους. Από αυτόν το δίσκο ακούσαμε τα “Μόνο Αυτό”, “Ρομπότ”, “Το Καράβι” και στο φινάλε το “Παράξενο Τραγούδι”.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να κάνουμε στην πρώτη live εκτέλεση του νέου κομματιού του Παυλίδη. Το “Αλλιώτικο Παιδάκι” έκανε ντεμπούτο στις ζωντανές εμφανίσεις και κέρδισε τις εντυπώσεις. Εντυπώσεις που είχε ήδη κερδίσει με το βίντεοκλιπ (σκηνοθεσία της Μαρίνας Δανέζη) που είχε παρουσιαστεί λίγο καιρό πριν. Πρόκείται για το πιο αιχμηρό τραγούδι που έχει γράψει ποτέ ο Παυλίδης, με έντολο πολιτικό περιεχόμενο. Πολιτικές αναφορές είχε και σε άλλα κομμάτια, πάντα μπλεγμένα με τις αλληγορίες του, όπως το “Θα ‘ρθει μια Μέρα” για τους αγώνες ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, αλλά και το “Κατάδικος” για την υπόθεση της Ηριάννας. Πότε όμως δεν ήταν τόσο άμεσος και επιθετικός όσο στο “Αλλιώτικο Παιδάκι”.

Το κλείσιμο του κύριου μέρους του σετ έγινε με το “Φωτιά στο Λιμάνι”, ενώ στο encore έγινε η έκρηξη με το “Βασιλιά της Σκόνης”, με τις φωτοβολίδες που άναψε ο κόσμος. Για να έρθει το κλείσιμο με το “Παράξενο Τραγούδι”, αφού “υπήρχε όριο” όπως ανέφερε ο Παυλίδης.

Ο κόσμος ήταν αισθητά περισσότερος από πέρισυ. Όμως κάτι ήταν αυτό που έλειπε. Αυτό το κάτι παραπάνω που θα μας έκανε να τη θυμόμαστε για καιρό ακόμα. Πιθανόν να έφταιγε το setlist καθώς κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, πάτησε στο περσινό, κάνοντάς σε να νιώθεις ότι ζεις σε επανάληψη. Έλειψαν οι εκπλήξεις που συνήθως μας κρύβουν στις εμφανίσεις τους.

Αυτά όμως είναι για αυτούς που κοιτάνε τις λεπτομέρειες. Για να μην αδικήσουμε λοιπόν τη μπάντα, θα επαναλάβουμε, πως ήταν μία από τις πιο έντονες εμφανίσεις τους (οι πιο ήρεμες στιγμές ήταν το “Δεσποινίς” και το “Άσε με Εδώ”), και για 2 ώρες όσο κράτησε, όλο το Academy βρισκόταν “στη χώρα που χορεύουν όλοι όλη μέρα”!

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”108″ gal_title=”PAYLIDIS”]