Κατηγορία: MUSIC

Έχουν περάσει ήδη 3 χρόνια από τον Οκτώβρη του 2015  που κατεβήκαμε τα σκαλιά του An Club για να ακούσουμε τους Thee Holy Strangers να μας παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην ολότητά του την πρώτη και ομώνυμη κυκλοφορία τους.

Φέτος, στο ραντεβού του Οκτώβρη, ήρθε η στιγμή να μας παρουσιάζουν στο Temple ένα μεγάλο μέρος από το άλμπουμ που πρόκειται να κυκλοφορήσουν το επόμενο διάστημα.

Η βραδιά ξεκίνησε με τον Αντώνη Ζήβα να μας ζεσταίνει με το dj set του, και λίγο μετά τις 10.30 η παρέα των Thee Holy Strangers ανέβηκε στη σκηνή. Μας καλωσόρισαν με το You’re not a Stranger to Me και το Fiery Road. Σιγά σιγά μας περίμεναν και τα καινούρια κομμάτια. Κάποια από αυτά τα είχαμε ακούσει στις προηγούμενες ζωντανές τους εμφανίσεις της χρονιάς και κάποια όχι. Μπορώ να πω πως τη διαφορά έκανε σίγουρα το Devil Hands, ένα κομμάτι που θα μπορούσε να υπάρχει και σε δίσκο του Neil Young με τους Crazy Horse. Μαζί με τον Neil Young, την Παρασκευή το βράδυ ήταν εκεί όλες οι επιρροές των Holy Strangers. Οι Grateful Dead, οι Rolling Stones, οι Gun Club,  οι Velvet Underground και οι CCR που είχαν και τις τιμητικές αναφορές τους.

Τα τραγούδια των Holy Strangers μπορεί να βρίσκουν τις ρίζες τους στον αμερικάνικο νότο, τα blues, την Americana αλλά και τις μπάντες της δεκαετίας του 60 και του 70 είναι όμως καθαρά παιδιά της Αθήνας της δεκαετίας του 2010. Έχουν περάσει μέσα από όλες αυτές τις σκοτεινές μέρες που βιώνουν οι άνθρωποι αλλά και τις μεγάλες στιγμές αγώνων και αλληλεγγύης που έχουν δώσει σε αυτό το διάστημα. Έχουν περάσει από όλο αυτόν τον «πύρηνο δρόμο με ένα φορτίο τόνων στην πλάτη».

Για να ξαναμπούμε στη ροή του live, ήταν εκεί όλα τους τα κομμάτια το Truth and Sorrow, το στοιχειωτικό Silver Lake, το πιο δυνατό και έντονο κομμάτι τους, το νέο The Lotus Song, το Trouble on Trouble από το 7’’ που είχε κυκλοφορήσει με το Fractal Press το 2013. Μαζί τους ήταν και το Sweet Nuthin’ των Velvet Underground αλλά και το επίσης αγαπημένο Run Through the Jungle των CCR.

Με αυτή την εμφάνισή τους η μπάντα απέδειξε ότι είναι μία από τις πιο δεμένες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην ελληνική σκηνή ανεξαρτήτως είδους. Και πως θα γινόταν διαφορετικά όταν αποτελείται από μια αφρόκρεμα μουσικών.  Το επίσης εκπληκτικό είναι ότι αυτοί οι μουσικοί έρχονται με τόσες διαφορετικές καταβολές και όμως μας δίνουν αυτό το αποτέλεσμα!

Αν ο πρώτος τους δίσκος αποτέλεσε μια από τις καλύτερες ελληνικές κυκλοφορίες της δεκαετίας, τότε από το δείγμα που είχαμε από τα 5 νέα κομμάτια που ακούσαμε την Παρασκευή φαίνεται πως και ο δεύτερος δίσκος θα είναι τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο, μεγαλώνοντας έτσι και την προσμονή για την κυκλοφορία του.

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

Nashville Pussy

 

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Η συναυλιακή επιστροφή των Samsara Blues Experiment στη χώρα μας συνέβη και πάλι στο χώρο του Fuzz Live Music Club. Την Παρασκευή 31 Αυγούστου ο κόσμος γέμισε το χώρο για να δει το double bill μαζί με τους Stoned Jesus. Και οι 2 μπάντες είναι ιδιαίτερα αγαπητές στο ελληνικό κοινό και αυτό φάνηκε από τον κόσμο που ήρθε από νωρίς.

Ακριβώς στην προβλεπόμενη ώρα εμφάνισής τους, οι Stoned Jesus ανέβηκαν στη σκηνή του Fuzz με το κοινό να τους υποδέχεται με ενθουσιασμό. Είναι άλλωστε και αυτοί τακτικοί επισκέπτες στη χώρα μας. Λίγες εβδομάδες πριν, έπαιξαν και στο Los Almiros Festival, ενώ συμμετέχουν και στο Street Mode στη Θεσσαλονίκη – όπως και οι Samsara.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει τους Stoned Jesus να ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες μπάντες αυτού του χώρου. Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν καλύτερες. Τα κομμάτια που ξεχωρίζω από τη δισκογραφία τους είναι το Ι’m the Mountain και το sabbath-ικό Electric Mistress. Κατά τα άλλα χάνονται μέσα στην αναπαραγωγή των πολυακουσμένων stoner μοτίβων. Όλα αυτά βέβαια είναι η προσωπική γνώμη του γράφοντος, γιατί οι Ουκρανοί ξεσήκωναν τόσο εύκολα το κοινό όση ώρα βρισκόντουσαν πάνω στη σκηνή, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο να το κάνει κάποια μπάντα, και αυτό δεν μπορείς να μην τους το «δώσεις».

Για σχεδόν 70 λεπτά που ήταν στη σκηνή έκαναν ένα σύντομο πέρασμα από τη δισκογραφία τους. Ακούσαμε τα δύο καινούρια κομμάτια Thessalia και Water Me, ενώ ακούσαμε και το “Σάββατο” του Γιώργου Μαζωνάκη, όπως συνηθίζουνε να παίζουνε στις τελευταίες εμφανίσεις στη χώρα μας. Το ότι το κοινό από κάτω τραγουδούσε, χειροκροτούσε και άναβε αναπτήρες ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω..

Μετά το απαραίτητο διάλειμμα για το changeover, ήρθε η ώρα για τους Samsara Blues Experiment. Οι Βερολινέζοι επιστρέψανε 14 μήνες μετά την περυσινή παρουσία τους στο Fuzz, στο μεγαλύτερο venue που έχουν παίξει επί ελληνικού εδάφους.

Από τις πρώτα κιόλας νότες του For the Lost Souls που αποτέλεσε και το άνοιγμα του σετ τους άρχισαν να μας συνεπαίρνουν. Τι και αν ο ήχος δεν ήταν τόσο καλός στην αρχή, με αποτέλεσμα να βγαίνει περισσότερος όγκος και λιγότερη μελωδία σε διάφορα σημεία, αυτό δεν τους εμπόδισε σε τίποτα.

Με στυλοβάτες τους Hans Eiselt και Thomas Vedder σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα, ήταν ένα από τα πιο στιβαρά και ογκώδη rhythm section που έχω δει σε μπάντα. Η δουλειά, ειδικά, που κάνει ο Hans με το μπάσο, καταφέρνει και καλύπτει το υποτιθέμενο κενό που αφήνει η έλλειψη δεύτερης κιθάρας στις ζωντανές εμφανίσεις των Samsara. Αλλά αυτό φαίνεται και στον τελευταίο δίσκο “One With the Universe” με τις τρομερές μπασογραμμές, πάνω στο γκρουβάτο αλλά και δυνατό παίξιμο του Thomas.

Στο σετ τους συμπεριέλαβαν τα “Ιnto the Black” και “Hangin’ on the Wire” από το “Revelation and Mystery”, τα “Vipassana” και “Οne With the Universe”, το “Center of the Sun” από το ντεμπούτο τους, αλλά και δύο νέα κομμάτια, σε συνέχεια του ύφους τους και με ίσως περισσότερο synth. Στο encore ήρθε το καθιερωμένο πλέον “Army of Ignorance” για να αποτελειώσει ό,τι άφησε όρθιο η εμφάνισή τους, που διήρκησε περίπου 110 λεπτά.

Πάνω στη σκηνή οι Samsara απέδειξαν γιατί είναι στις καλύτερες μπάντες στο είδος τους. Με επιρροές από την ψυχεδέλεια των 60’s και  70’s, αλλά και τη μεγάλη αγάπη του Christian στο raga. Με γνώμονα τις 4 πολύ καλές δισκογραφικές τους δουλειές, που σε δυσκολεύουν αρκετά να πεις ποια είναι καλύτερη από την άλλη (εντάξει ναι, είναι το Long Distance Trip, αλλά διάολε αυτό το One With the Universe από τον ομώνυμο δίσκο δε λέει να φύγει με τίποτα από το μυαλό μου), αλλά και τις ισοπεδωτικές τους ζωντανές εμφανίσεις, επιβεβαιώνουν τις μεγάλες προσδοκίες που υπάρχουν για αυτούς.

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”75″ gal_title=”Samsara Blues Experiment”]

 

Ο Alborosie και η μπάντα του επέστρεψαν χτες στην Αθήνα και με την εξαιρετική εμφάνισή τους ξεσήκωσαν το κατάμεστο Fuzz Live Music Club. Το puzzlemag ήταν εκεί και σας προσφέρει ένα πλούσιο photostory από το live του Alborosie αλλά και των Fundracar. 

 

Alborosie

 

Fundracar

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

20+3 εικόνες μέσα από το φακό του puzzlemag από το εκπληκτικό live του Theodore άλλα και των Foam στην Τεχνόπολη.

Enjoy!

Theodore 

Foam

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Τι νόμιζες, αυτό ήταν; Όχι βέβαια! Γυρίσαμε Αθήνα φορτωμένοι με 3000 φωτογραφίες, έτσι θα σας αφήναμε; Τελευταία μέρα του Rockwave Festival με ….μπάντες και 36000 κόσμο όπως ακούσαμε κι από τον Dickinson στην επική τους εμφάνιση!! Ψάξε τις φωτογραφίες για τη φάτσα σου, την τούφα σου, την μπλούζα ή την κραυγή σου..ήσουν κι εσύ εκεί!

Day 3 : Iron Maiden, Volbeat, Tremonti, The Raven Age, Monument, WEB, Rollin’Dice

 

Iron Maiden

Volbeat

Tremonti

The Raven Age

Monument

WEB

Rollin’Dice

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

 

Τι είναι το metal, τι ν το ζουμί του.. δυο μέρες στο Rockwave Festival κι έχεις την απάντηση! Από black μέχρι hard κι από Jacks Full μέχρι Judas Priest, έφυγε ο αυχένας μας από τη θέση του. Από το Rockwave στο σαλόνι του puzzlemag.gr, λοιπόν, δες τι έχασες ή θυμήσου που ήσουν!

Day 2 : Judas Priest, Sabaton, Saxon, Accept, Foray Between Ocean, Null’O’Zero, Jacks Full 

 

Judas Priest

Sabaton

Saxon

Accept

Foray Between Ocean

Null’O’Zero

Jacks Full

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

Φωνές, ουρλιαχτά, λιποθυμίες, παθιασμένα γλωσσόφιλα, δάκρυα, κορμιά τεντωμένα στα κάγκελα και.. 9ο νυχτερινό από Σοπέν. Έτσι έκανε είσοδο ο κος Turner και οι Arctic Monkeys του. Μετά το blockbuster ΑΜ, o Alex γράφει κάπου στο Λ.Α. το Tranquility Base Hotel & Casino κι εμείς είχαμε την τύχη να ακούσουμε από κοντά τι σημαίνει έμπνευση.

Για όσους απογοητεύτηκαν από το το τελευταίο album των Αrctic Monkeys, έφτασε μόνο το live performanceτους για να μας πείσει ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ένας Α.Τurner με μορφή Kenickie και αισθητική Bowie, μας άφησε άφωνους. Τα “μηχανάκια”, δε, των Arctic Monkeys, ήταν τόσο καλοκουρδισμένα που δεν άφησαν ούτε νότα, ούτε μπασογραμμή, ούτε χορδή, ούτε μπαγκέτα αδούλευτη, απροπόνητη, ανέτοιμη. Κι έτσι, ακόμα κι αν δεν είσαι φαν τους, ήξερες ότι παρακολουθούσες μια μοναδική συναυλία. Ξεκινώντας με το Four Out Of Five και παίζοντας One Poimt Perpspective, She Looks Like Fun, Star Treatment και, φυσικά το Tranquility Base Hotel & Casino από το τελευταίο τους album, Do I wanna Know και R U Mine από το AM αλλά και το πολυπόθητο The View From The Afternoon, τρέλαναν το Terra. Κάποια κομμάτια από Favorite Worst Nightmare και το Humbug τους έντυσαν με έναν απαράμιλλο δυναμισμό και ολοκλήρωσαν ένα υπέροχο show. Η κεντρική περσόνα, βέβαια, ήταν το κέντρο του σύμπαντος για περίπου μιάμιση ώρα. Όταν κάποια στιγμή κόλλησε κάπου το βλέμμα του, κορίτσια και αγόρια έλιωσαν και κρεμάστηκαν από τα χείλη του. Τα χέρια του, τα πόδια του, τα μαλλιά του. Μεγάλη γοητεία. Στο 505, το τελευταίο track του encore, συνέβη το πολυαναμενόμενο, ο Alex ανέβασε στο stage τον Miles Kane. Δεν θα μπορούσε να μην.

Ήταν και η καλύτερη στιγμή του Kane, τον οποίο παρακολουθήσαμε νωρίς το απόγευμα σε μια μέτρια εμφάνιση. Αν και πολύ ενεργητικός και εμφανώς χαρούμενος για το προσωπικό του επίτευγμα, δεν κατάφερε να μας συνεπάρει. Και όχι, δε έφταιγε το φως της μέρας. Απλά δεν τα κατάφερε. Ειδικά με διασκευή από Donna Summer και Hot Stuff.. Έμοιασε ο Τόνις Σφίνος του Rockwave. Κατά τ’ άλλα ήταν μια αξιοπρεπής εμφάνιση, αλλά σίγουρα δεν έδειξε κάτι διαφορετικό.

Και έτσι επικεντρωθήκαμε στους alt J, ή αλλιώς Δ, ή αλλιώς το lightshow της χρονιάς, ή αλλιώς τους Λονδρέζους που θέλουμε σαν τρελοί να δούμε ξανά. Ηλεκτρονικά ταξίδια με μπερδεμένα φωνητικά, fussιές και indie ύφος, θυμίζουν (όντως) Sigur Ros, που κάποιος, όχι τόσο καλμαρισμένος εγκέφαλος αποφάσισε να ρεμιξάρει. Άλλοτε downtempo, sexy ρυθμοί κι άλλοτε απανωτοί πειραματισμοί, άλλοτε σε έκαναν να κουνιέσαι σαν να ακούς Massive Attack και άλλοτε να χάσκεις μην ξέροντας πως να αντιδράσεις. Έπαιξαν πολλά από το An Awsome Wave, το ντεμπούτο που τους έδωσε τη δόξα, αρκετά από το This Is All Yours και 3WW, In Cold Bllod, Deadcrush και Pleader από το Relaxer που βγήκε πέρυσι. Ο κόσμος γνώριζε καλά τι παρακολουθούσε για αυτό πολλοί ήξεραν τους παράξενους, πολλές φορές αλλόκοτους στίχους και τους φώναζε δυνατά. Φάνηκε να διάλεξαν προσεχτικά το setlist τους, αν και ένας dj θα έλεγε ότι δεν είχε και τόση συνοχή. Παρόλ’ αυτά μας έδωσαν αυτό που ήθελαν, κι αυτό ήταν μια φοβερή παρουσία που ταίριαξε με το λυκόφως όσο σουρούπωνε στο Terra Vibe. Ο ένρηνος Joe Newman θυμίζει Άμις που φτιάχνει electronica, ενώ το Pitchfork τους έχει καταθάψει. Όμως οι alt J, είναι απλά υπέροχοι.

Η πρώτη μέρα του Rockwave 2018, ντύθηκε με μουσικάρες και έναν εξαιρετικό ήχο που δεν έμεινε θεατής που να μην τον σχολιάσει. Θα κρατήσουμε το εκκεντρικό θράσος του Alex Turner να κρατάει τις αναμνήσεις μας όμορφες και τα τερτίπια των alt J για να τους ψάξουμε ακόμα περισσότερο. Και θα προετοιμαστούμε για τις επόμενες δύο ημέρες του φεστιβάλ που θα είναι εντελώς διαφορετικές!

PS: Έτυχε να χάσω τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου και να μείνω περίπου δύο ώρες παραπάνω στον ομορφότερο συναυλιακό χώρο της Αθήνας, προλαβαίνοντας τους καθαριστές που τσουγκράνιζαν τα άπειρα σκουπίδια που το κοινό είχε παρατήσει ξεδιάντροπα στο χώμα. Αξίζει να πληρώνουμε και ακριβά εισιτήρια και ακριβά ποτά για τους είκοσι ανθρώπους που σκουπίζουν σπιθαμή προς σπιθαμή το χώρο. Πέτα τα σκουπίδια σου έξω από τους γεμάτους κάδους, είναι προτιμότερο από το να τα παρατήσεις όπου σου ΄ρθει.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”73″ gal_title=”ROCKWAVE FESTIVAL DAY 1″]

Πολλά ειπώθηκαν γι αυτή τη συναυλία αλλά ένα είναι το μόνο σίγουρο: άξιζε να τη δεις. Ανεξάρτητα από το αν είσαι fun του Sting, αν δε γουστάρεις το Shaggy, αν δεν σου αρέσουν οι συναυλίες στο Ηρώδειο, αν δεν έχεις πάει ποτέ σε συναυλία, αν ακούς μόνο jazz· αν είσαι λάτρης της μουσικής και αρέσκεσαι να ακούς καινούρια πράγματα από νέες κυκλοφορίες μέχρι διασκευές, άξιζε να δεις αυτό το live.

 

 

Άξιζε γιατί:

1. Στα tracks του Englishman in NY (το οποίο ακούσαμε δεύτερο), ταιριάζει πάρα πολύ το rap του Shaggy! Είναι και σημείο των καιρών, οι περισσότερες συνθέσεις να συνδυάζουν μελωδία και ρίμες. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, κι ενώ πολλοί από το κοινό αποδοκίμαζαν την εμπλοκή του Τζαμαϊκανού στα αγαπημένα του Sting, ήταν αντικειμενικά ωραίες διασκευές.
2. Καταλάβαμε ότι η reggae δεν του πάει του Sting, πώς να το κάνουμε; Εκτός από το ότι το album που έβγαλαν με τον Shaggy, πάτωσε κυριολεκτικά, στη live εκτέλεση του 44/876, το πρώτο κομμάτι στη setlist τους, δεν άκουγες καθόλου τον Sting, το σωστό, το γλυκανάλατο.
3. Ακούσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το mash-up της χρονιάς: Roxanne & Mr Boombastic! Ναι, θα το ακούσεις μέσα στο καλοκαίρι, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Οι «παράξενοι» του κοινού, καταχάρηκαν όταν ξαναμπήκε το Roxanne, οι υπόλοιποι εκτίμησαν ιδιαίτερα και τα sexy λικνίσματα του Shaggy.. Το γλυκό, πάντως, έδεσε.
4. Το Ηρώδειο ήταν λουσμένο με φεγγάρι και έτσι, όταν καμιά φορά σου ΄βγαινε ένα γελάκι με αυτό που παρακολουθούσες, ρέμβαζες και ξεχνιόσουν. Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς υπήρχαν κάποιες στιγμές που ο Englishman και ο Boombastic ήταν σε άλλο μήκος κύματος. Ο ένας μελίρρυτος και ο άλλος hot stuff. Ε, κάπου μπερδευόσουν.
5. Ο Sting έχει χάσει κάπως τις φωνητικές του δυνατότητες, κι έτσι σε κομμάτια όπως το Desert Rose, όπου προσπάθησε και τον αμανέ του, και στο Dreaming in the USA, o Shaggy κάλυψε τα κενά.
6. Ακούσαμε It wasn’t me  και  Hey sexy lady στο Ηρώδειο. Αυτό. Τελεία και παύλα.
7. Fragile. Fragile. Τελευταίο κομμάτι της συναυλίας τους, το τελευταίο encore για να είμαστε ακριβείς. Οι δυο τους σε μπλε φως με αναμμένους φακούς κινητών σε όλο το Ηρώδειο. Ωραία εικόνα και ωραίο ακουστικό αποτέλεσμα. Έφυγε το ύφος και το στυλ κι έμεινε το ειδυλλιακό του πράγματος. Ηρώδειο γαρ. Έχει τη γοητεία του, θέλει και την ηρεμία του.
8. Για να μιλήσουμε και λίγο για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, απ’ όσα διαβάσαμε σε συνεντεύξεις  των δύο καλλιτεχνών για το καινούριο τους project, «απολαμβάνουν ιδιαίτερα την έκπληξη των άλλων όταν ακούν για τη συνεργασία τους». Οπότε πριν μιλήσουμε για στημένες αρπαχτές, όπως διαβάσαμε στα social –και όχι μόνο- ας φανταστούμε.. κάπου στο Μανχάταν, μια μεθυσμένη βραδιά, που ο Sting και ο Shaggy κόρταραν μαζί θελκτικές υπάρξεις, να λένε ο ένας στον άλλον «είσαι να κάνουμε ένα jamming να τους μουρλάνουμε όλους;!». Κάπως έτσι έγινε, σου λέω.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”70″ gal_title=”Sting & Shaggy”]

Οι υπέροχοι Dub Incorporation, που έχουν έρθει πάνω από 10 φορές στην Αθήνα, επέλεξαν αυτή τη φορά να εμφανιστούν στο καινούριο Summer Sound Festival στο παλιό αμαξοστάσιο. Άλλη μια κολλεκτίβα που εκτιμάμε εδώ στα μέρη μας και που μας απογειώνει κάθε φορά που έρχονται.

Πριν τρία καλοκαίρια, τότε που όλα έμοιαζαν ευοίωνα, τους είχαμε δει στο Resistance κι είχαμε απλά εκστασιαστεί. Αυτή τη φορά, ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος αλλά το ίδιο θερμός. Κυρίως μικρές ηλικίες, ξέρεις αυτές οι φωτεινές, χόρευαν σαν να μην υπάρχει αύριο. Οι γνωστές ουσίες στον αέρα που έχει κάθε reggae συναυλία που σέβεται τον εαυτό της, και οι Γάλλοι σίφουνες στο stage να κάνουν χαμό.

Ο ήχος ήταν λίγο παράξενος, μιας και τα ελενίτ στο παλιό αμαξοστάσιο έκαναν το live να ακούγεται κάπως σαν το παιδί του σωλήνα. Αλλά, η είσοδος ήταν 9-12 € με μπύρα, η μπύρα είχε 2 €, μπορούσες να χορέψεις ή να αράξεις σε τραπεζάκια εκατέρωθεν της σκηνής και το καλύτερο..; Μπορούσες να νιώσεις λίγο σαν σε παραλία, μιας και από τις δύο πλευρές του χώρου είχαν ρίξει άμμο και είχαν πετάξει παντού φουσκωτά σωσίβια! Εμείς εκεί καταλήξαμε, δηλαδή, για να πιούμε τα τελευταία ποτά. Του χρόνου θα επαναληφθεί, να είστε εκεί!

Καλή αρχή Summer Sound Festival!

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”68″ gal_title=”dub”]

Περιμέναμε κι εμείς κι αναρωτιόμασταν, «Release χωρίς βροχή, γίνεται»;Ε, δε γίνεται! Πλημμύρισε ο τόπος, έριξε καρέκλες, ακυρώθηκε η εμφάνιση της Σtella και χάσαμε το Sillyboy’s Ghost Relatives . Φτάσαμε –παραδόξως- καταϊδρωμένοι στην Πλατεία Νερού κι έπαιζαν οι Cigarettes After Sex. Minimal και μελωδικοί, όπως πάντα, έδεναν απόλυτα με το λονδρέζικο ουρανό και την ψυχρούλα, παρόλη την τεξανή καταγωγή τους. Εντάξει, οι γνώμες διίστανται, πολλοί ξενέρωσαν με τη χαλαρότητα και τη γλυκύτητα τους. Οι υπόλοιποι αγκαλιαστήκαμε, χαζέψαμε τη θάλασσα, βρήκαμε γνωστούς χαμογελαστούς κι άλλα τέτοια ρομαντικά. Μας αρέσουν αυτά.. τα cigarettes.

Και περιμένοντας όλοι τον πολυπόθητο Jay Kay, ειδικά όσοι από εμάς είχαν ξαναδεί τον Parov Stelar, πήγαμε να πάρουμε καμιά μπύρα για να τον δούμε από μακριά. Έλα όμως, που δεν τα υπολογίσαμε σωστά! Ήταν η καλύτερη εμφάνισή του(ς), αδιαμφισβήτητα. Τα γνωστά του πειραγμένα swing μας (ταρα)κούνησαν όλους. Hit me like a drum γι αρχή και νομίσαμε ότι θα ακούγαμε Kadebostany, αλλά με Grandpa’s groove, Catwalk, λίγο από Clint Eastwood και  Gorillaz για να μπει το Mama Talking, όλα μπήκαν στη θέση τους. Εκρηκτική Cleo Panther, Lee Anduse με σπαστά ελληνικά και εξαιρετικός διάδοχος του Max, ο Sebastian Grimus, έδωσαν τα ρέστα τους και για περίπου μιάμιση ώρα, και έκαναν κάτι παραπάνω από προθέρμανση στο κοινό του Release, που ανέβαζε παλμούς.

Κατά τις 11, η φουτουριστική περικεφαλαία του Jay άναψε στο big screen του stage και ακούστηκε το πρώτο ζητοκραύγασμα. Ακολούθησαν πολλά ακόμα , και, η αλήθεια είναι, ότι το άξιζε. Ανέβηκε στη σκηνή, τραγούδησε τα αγαπημένα, προσπάθησε αρκετά και έδωσε μια τίμια performance, κι ας αγκομάχησε αρκετά προς το τέλος της. Ου γαρ έρχεται μόνον.. Εντελώς κιτς, από αυτό το λατρεμένο που γουστάρεις τις απόκριες, και hits που μας ξεσήκωσαν, ακόμα κι αν θεωρείται πια, ξεπερασμένο το είδος. Seven days in sunny June, Cosmic Girl, Little L, Space Cowboy, ένα τέλειο Deeper Underground για encore. Κάποτε ήρθε στην Ελλάδα για ένα secret concert, κάπου μετά το 90, και τώρα στα 48 του, ανάμεσα σε πολλά –αλλά πολλά σου λέω- φώτα, «άναψε» καμιά 12αριά χιλιάδες κόσμου. Κάποια στιγμή, γύρω μας, όλοι χόρευαν. Ωραία φάση.

P.S. Χωρίς πρόθεση να στερήσουμε τη δόξα από τους Jamiroquai, η ατάκα της βραδιάς έπεσε όταν η Cloe προλόγισε ένα track, μιλώντας για το ταξίδι της στη Σαντορίνη. Κάποιος φώναξε από το κοινό «και τι έφαγες στο νησί;!». Να μας στείλει inbox, παρακαλούμε, τον αγαπήσαμε.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Χριστίνα  Αλώση (Cigarettes After Sex) & Αλεξάνδρα Κατσαρού  (Parov Stelar & Jamiroquai)

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”66″ gal_title=”release day iii”]

Από πού πέρασε όλη η Αθήνα το Σάββατο το βράδυ; Τι συζητάει η πόλη εδώ και μια βδομάδα; Τι μας κρατάει ακόμα ξύπνιους την ώρα που είμαστε στο γραφείο; Τι θα θέλαμε να κρατήσουμε μυστικό για να μη  γίνει πανζουρλισμός του χρόνου; Το ADD Festival αγαπημένοι ή αλλιώς Athens Dance Disorder!

Παραγωγή άψογη, με βραχιολάκια φορτωμένα tokens για να μην αργούμε και πολύ με τα ποτά. Χώρος από 70s, industrial, στις βιομηχανικές αποθήκες δίπλα στην Καλών Τεχνών, στο Πειραιώς 260. Τρία stages με μουσική από τα καλύτερα τεκνόπαρτα που ‘χεις πάει. Ατμόσφαιρα αλά Βερολίνο, σχεδόν εθιστική. Το εγχείρημα ήταν 22 djs για 12 ώρες. Και όχι μόνο έγινε και πέτυχε, αλλά μας έκαψε κανονικά!Απ’όλες τις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις στα αρχικά ADD, εμείς θα κρατήσουμε το Another Dancing Donkey που είπε και ο Γιώργος Μπακαλάκος aka ΝΤΕΙΒΙΝΤ, γιατί το να ξεφύγεις εκεί μέσα ήταν ό,τι πιο εύκολο κι ωραίο μπορούσες να κάνεις.

Μπαίνοντας, αντί για πόρτα συναντούσες λευκά blinders  και τα κορίτσια της Absolut που σε έβαφαν αλά Coachella για να μπεις στο mood. Για τη συνέχεια Aparrat  που καπάκια από Αγγελάκα- Παυλίδη μας έβαλε με ομαλό τρόπο στη φάση του ADD για να αποφύγουμε και το πολυτισμικό σοκ. Πίνοντας, χορεύοντας και χαιρετώντας γνωστούς, η ώρα πήγε 4 παρά και μπήκαμε στο Stage A για λίγο Glacial. Και ξαφνικά (!) Μαζωνάκης on stage, μουρμούρησε στίχους, ακομπανιαμέντο με σαξοφωνάκι- ναι καλέ, σοβαρά!  Βγαίνοντας, αράξαμε ακούγοντας Luke Slater από το hardcore stage Β του ADD, όπου γινόταν χ-α-μ-ό-ς. Και μετά τα δεύτερα ποτά, είχαν ήδη βγει οι φοβεροί και τρομεροί Red Axes! Ο αγαπημένος Καλφακάκος από τον Join Radio έτρεχε προς το Open Air Stage ξανά, κι εμείς από πίσω του.. προσπαθούσαμε δηλαδή, ήμασταν στο πόδι από νωρίς. Καταπληκτικοί, σε έκαναν να μη θες να σταματήσεις να χορεύεις, με ωραίες αλλαγές που σε ανέβαζαν όλο και πιο ψηλά. Ψαξ’ τους οπωσδήποτε!

Από τα stages του ADD πέρασαν 22 καλλιτέχνες παγκοσμίου αλλά και μικρότερου βεληνεκούς, και κράτησαν το party μέχρι τις 11+ το πρωί της Κυριακής. Σε εκείνη η φάση το Πειραιώς 260 είχε 5.000 άτομα. Φαντάσου τι γινόταν πριν.

Apparat,Kruder & Dorfmeister, Mano Le Tough, Red Axes, Stiko & Blue Lagoon, Rhadoo, Petre Inspirescu & Raresh, Anestie Gomez, Glacial, K.atou, Mr. Roussos, Amelie Lens, Analogue DJs, Cirkle, Farrago, Invisible People, Luke Slater, Speedy J, Terence Fixmer. Αυτοί είναι οι djs που άνοιξαν φετινό το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και η Αθήνα απέκτησε το δικό της ηλεκτρονικό φεστιβάλ, αυτό που πάντα ονειρευόμασταν!

ADDε και του χρόνου!!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

[Best_Wordpress_Gallery id=”59″ gal_title=”add 2018″]