Κατηγορία: MUSIC

Ο ΜΙΚΑ στις Rockwave Nights στο Θέατρο Λυκαβηττού

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού )

Rockwave Νights : Χατ Τρικ @ Θέατρο Λυκαβηττού 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού )

Βασίλης Παπακωνσταντίνου / Gus G. feat. Ronnie Romero

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού )

Raining Pleasure 14 χρόνια μετά…..το ίδιο εξαιρετικοί …

« Ευχαριστούμε! Και δεν είναι από αυτά τα μηχανικά “ευχαριστούμε”, είναι από αυτά που τα λες κ λιώνει κάτι! »

Vassilikos – Raining Pleasure

                                          « Εμείς ευχαριστούμε για αυτό το reunion guys!

Until next time!»

 

Rockwave Nights : Raining Pleasure @ Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού + Guest Act: Ta Toy Boy

Raining Pleasure

Ta Toy Boy

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού )

 

 

Κοντεύουν εννιά χρόνια από τότε που ο Γιάννης Αγγελάκας επέλεξε το όχημα των 100οC για να ξαναβγεί στο δρόμο,με περισσότερο ηλεκτρισμό, με αρκετά τραγούδια από Τρύπες. Διασκευασμένα μεν, αλλά αρκετά σε σύγκριση με προηγούμενο διάστημα. Από τότε ο Αγγελάκας μοιάζει να έχει γίνει πιο εξωστρεφής. Ακουμπάει και ξαναφέρνει στο προσκήνιο τραγούδια που τα ζητούσε και τα ζητάει ο κόσμος. Έτσι πολύς κόσμος ανηφόρισε το λόφο του Λυκαβηττού για να τον δει και να τον ακούσει για ακόμη μια φορά.

Η συναυλία είχε τίτλο «Ηλεκτρική Καρέκλα» και είχε παρουσιαστεί και πέρυσι στο Ηρώδειο. Στο σχήμα έχει προστεθεί το φωνητικό σχήμα «Διώνη» και ένα τρίο εγχόρδων, και τουλάχιστον για όσους δεν είχαμε βρεθεί στο Ηρώδειο, δημιουργούσε προσμονή για το αν και πώς θα είχαν διασκευαστεί τα τραγούδια.

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή της συναυλίας και με όλο το σχήμα να είναι καθιστό σε κομμάτια που από τη φύση τους είναι ακουστικά, φάνηκε πως πηγαίναμε να δούμε κάτι διαφορετικό. Βέβαια υπήρχε μια δυσκολία να το παρακολουθήσουμε με δεδομένο ότι εκείνη την ώρα άρχισε να μπαίνει ο κόσμος για να γεμίσει το μισοάδειο μέχρι εκείνη τη στιγμή θέατρο Λυκαβηττού. Μέχρι περίπου το «Άγρια των Άστρων Μουσική» υπήρχε ένα ενδιαφέρον για το πως θα μπορούσε να εξελιχθεί η βραδιά, αλλά και μια αμηχανία του κόσμου που έβλεπε τον Αγγελάκα καθιστό και ανησυχούσε μήπως δεν δει αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Κάπου όμως το σκηνικό άλλαξε, σηκώθηκαν όλοι και οι συναυλία θύμισε τις κλασικές συναυλίες του Αγγελάκα. Το θέατρο γέμισε και οι εντάσεις άρχισαν να ανεβαίνουν. Τα φωνητικά χάθηκαν, τα έγχορδα δε χρειάζονταν πια.

Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να ξεσηκώνεται και να χορεύει. Έχει μεγάλο εκτόπισμα ο Αγγελάκας σαν καλλιτέχνης. Όταν βρίσκεται στη σκηνή και ερμηνεύει είναι καθηλωτικός. Αυτός είναι κι ο ένας λόγος που τον ακολουθεί πιστά ο κόσμος. Μεγαλύτερο εκτόπισμα από τον ίδιο όμως, έχουν τα τραγούδια που δημιούργησε με τις Τρύπες. Και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος που τον ακολουθεί πιστά ο κόσμος. Θα ξεσηκωθεί και θα τραγουδήσει το «Αιρετικό» ή το «Σιγά Μην Κλάψω» αλλά είναι τέτοια η λαχτάρα να ακούσει και να τραγουδήσει Τρύπες που δεν μπορεί να μπει σε σύγκριση. Και μάλιστα σε ένα βαθμό έρχεται να δει τον Αγγελάκα να τα ερμηνεύει αλλά κατά βάθος να σκέφτεται ότι ακούει τις κιθάρες των Τρυπών και όχι …πνευστά.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι εκρήξεις του κοινού ήταν εκεί, με τις φωνές, τον παλμό, με τα συνθήματα για τον Παύλο Φύσσα, με τα «είναι ωραία στον παράδεισο» και όλα αυτά τα ωραία που συναντάμε στις συναυλίες του Αγγελάκα. Με τη μπάντα να έχει πολύ καλή απόδοση όπως πάντα, και ειδικά όταν αυξανόταν το γκάζι τα πράγματα γίνονταν ακόμα καλύτερα. Το τέλος μας επιφύλασσε μια απολαυστική εκτέλεση του «Δε Χωράς Πουθενά» με όλο το θέατρο να τραγουδάει. Ίσως η πιο επιτυχημένη ενορχήστρωση ώστε να συμμετέχουν ωραία και τα έγχορδα! Η καληνύχτα ήρθε με τον Αγγελάκα να παίρνει την κιθάρα και να ξεκινάει το “Ω! Δεσποινίς μου Ουτοπία» και τον κόσμο πάνω στο πάλκο να τραγουδάει “I love you”, κλείνοντας έτσι την αυλαία σε μια χορταστική συναυλία που φάνηκαν να απολαμβάνουν όλοι πάνω και κάτω από τη σκηνή!

 

 

Κείμενο: Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες:  Αφροδίτη Ζαγγανά

Μαρίνα Σάττι @ Τεχνόπολη

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού )

Η τέταρτη μέρα του Release μας επιφύλασσε εκπλήξεις και σίγουρα ήταν όχι απλώς χορταστική, αλλά μία από τις καλύτερες βραδιές που έχουμε περάσει σε αυτό το φεστιβάλ.

Με τον ήλιο να καίει και να χτυπάει τη σκηνή στην Πλατεία Νερού, εμφανίστηκαν οι Tramhaus. Οι Ολλανδοί ήταν η πρώτη ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Με μια δυναμική εμφάνιση κέντρισαν το ενδιαφέρον του κόσμου που είχε αρχίσει να έρχεται. Ο ήλιος και η ζέστη δεν τους πτόησε καθόλου και μας θύμισαν ηχητικά αυτό που συμβαίνει με την αναγέννηση του post punk στη Βρετανία. Με χαρά να τους απολαύσουμε ξανά!

Και ενώ ο ήλιος δεν έλεγε να πέσει, στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Ride, τακτικοί επισκέπτες στη χώρα μας, είτε σε φεστιβάλ είτε σε δικές τους συναυλίες σε κλειστούς χώρους. Οι Ride έχουν αφήσει και αυτοί την κληρονομιά τους στη δεκαετία του 90 στην alternative shoegaze σκηνή και με τον πρόσφατο νέο δίσκο τους κέρδισαν και τους φαν τους και πήραν και καλές κριτικές. Το setlist μοιράστηκε σε κομμάτια του νέου δίσκου και στα δύο παλιότερα άλμπουμ τους, αυτά που τους καθιέρωσαν: Nowhere και Going Black Again. Οι κιθάρες των Ride μοιάζουν να μη χάνουν ποτέ, κι έτσι, με σύμμαχο τον καλό ήχο και το ορεξάτο παίξιμό τους μας έκαναν να ξεχάσουμε το λιοπύρι. Και πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε, όταν ακούσαμε κομματάρες σαν το Leave Them All Behind (που πρέπει να έχει τη θέση του σε κάθε playlist), το OX4 ή το Seagull.

Η ώρα πέρασε, η ζέστη υποχώρησε και η σκηνή του Release ετοιμάστηκε να υποδεχτεί τους The Smile. Η προσμονή ήταν μεγάλη από τους περισσότερους στο κοινό καθώς θα εμφανίζονταν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα μετά το 2000, δύο μέλη των Radiohead: ο Thom Yorke και ο Johnny Greenwood. Συνοδευόμενοι από τον ντράμερ Tom Skinner αλλά και τον Robert Stillman (κυρίως) στα πνευστά. Οι The Smile είναι μια μπάντα με πολύ ιδιαίτερο ήχο. Παιξίματα που έχουν αναφορές στη jazz και στο krautock. Πολύ δουλεμένα κομμάτια, αρκετά δομημένα αφήνοντας όμως και μια αίσθηση χτισίματος το οποίο όμως δεν κορυφώθηκε ποτέ. Ο ήχος τους ήταν αρκετά νωχελικός ωστόσο είχαν κάποια πιο «πιασιάρικα» σημεία, κυρίως σε κάποιες μπασογραμμές και σε ορισμένα κιθαριστικά σημεία. Όπως και να το κάνουμε το να βλέπεις αυτούς τους μουσικούς επί σκηνής είναι από μόνο του σημαντικό. Η μουσική των The Smile ίσως θα ήταν καταλληλότερη για μια κλειστή συναυλία, με μικρότερη απόσταση κοινού και μπάντας. Χαρακτηρίζονται από αυτήν την εσωστρέφεια η οποία πιθανόν να μην είναι ιδανική για σκηνή φεστιβάλ, παρόλο που, φυσικά, έχουν μεγάλο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

«Αυτή είναι η νύχτα που θα θυμάστε για όλη σας τη ζωή». Αυτές ήταν οι λέξεις στις οθόνες λίγα λεπτά πριν ανέβουν στη σκηνή του Release οι Pulp. Σε δύο ώρες αυτό το μήνυμα θα είχε επιβεβαιωθεί. Οι Pulp στη δεύτερη νιότη τους, 13 χρόνια από την τελευταία εμφάνισή τους στη χώρα μας δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μας στέλνουν αδιάβαστους! Με ένα setlist που κάλυπτε όλη τους τη δισκογραφία, μετέτρεψαν το Release Festival σε ένα 90’s πάρτυ και έκαναν τον κόσμο στην Πλατεία Νερού να χορεύει και να τραγουδάει ασταμάτητα. Μέσα σε λίγα λεπτά μας έκαναν να ξεχάσουμε ότι είχαμε δει και είχαμε ακούσει πριν.

Τι να πρωτοξεχωρίσεις από αυτή την εμφάνιση; Ο Jarvis Cocker σαν έφηβος αλώνιζε τη σκηνή και μας χάριζε τις χορευτικές του κινήσεις. Πόσο τυχεροί μπορεί να είμαστε να βλέπουμε ζωντανά έναν τέτοιο performer. Δε σταμάτησε να γράφει χιλιόμετρα πάνω στη σκήνη, να παίρνει χορευτικές πόζες, και φυσικά να ερμηνεύει τους στίχους που σημάδεψαν τη δεκαετία του 1990, και όχι μόνο.

Σα να μπήκαμε σε μια χρονομηχανή και μας γύρισε 30 χρόνια πίσω. Ο κόσμος να ακολουθούσε τους Pulp σε αυτό το ξέφρενο πάρτυ. “Disco 2000”, “Pink Glove”, “Do You Remember the First Time”, “Babies” όπου ο κόσμος ανταάλασσε ενέργειες με τη μπάντα. Ξεχωριστή στιγμή σίγουρα το “This Is Hardcore” , το πιο σκοτεινό κομμάτι των Pulp, σε μία φοβερή εκτέλεση.

Είχαμε χάσει την αίσθηση του χρόνου, βρισκόμασταν στον φαντασιακό κόσμο των Pulp και του Jarvis Cocker και χορεύαμε ασταμάτητα! Η εμφάνιση των Pulp ήταν κορυφαία και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να ρουφήξουμε κάθε δευτερόλεπτο.

Φτάνοντας προς το τέλος, ξέραμε πια τι θα ακούγαμε: “Common People” και η Πλατεία Νερού σείστηκε! Είναι λίγα τα τραγούδια που μπορείς να τα βιώσεις τόσο έντονα όταν παίζονται ζωντανά και Common People είναι ένα από αυτά. Ήταν το αποκορύφωμα αυτής της συναυλίας. Αυτό το τραγούδι που σημάδεψε πολλούς, ξεχώρισε τους Pulp από το υπόλοιπο ρεύμα της Brit Pop.

Και ενώ νομίζαμε πως ήρθε το τέλος και κερδίζαμε μερικές ανάσες, οι Pulp είχαν και δεύτερο encore, κι εμείς μοιραζόμασταν όση ενέργεια είχαμε χορεύοντας το Razzmatazz. Με την ώρα να έχει περάσει τη μία μετά τα μεσάνυχτα, δεν μας ένοιαζε να αφήσουμε τα κόκκαλά μας εκεί, αρκούσε να μας τραγουδάει ο Jarvis!

Δεν ξέρω αν ο τίτλος της περιοδείας “This is what we do for encore” έχει κάποιο διπλό μήνυμα και οι Pulp παίζουν το encore τους, δισκογραφικά άλλωστε είναι ανενεργοί από το 2001. Αν είναι έτσι, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γράψουν επίλογο στη πολύχρονη πορεία τους.

Ένα είναι σίγουρο: αυτή ήταν μια βραδιά που δε θα την ξεχάσουμε ποτέ!

 

 

Κείμενο: Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες:  The Smile, Ride & Tramhaus  : Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Οι φωτογραφίες των Pulp είναι από το Release Athens Festival

25 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣΒΟΛΕΑΣ

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Η τρίτη ημέρα του Release Athens ήταν αναπάντεχα απολαυστική με δύο μεγάλες εκπλήξεις, την Jain και τους Telenova, και με τον Parov Stelar που μας επισκέπτεται πλέον περισσότερο ως φίλος παρά σαν live music act!

Η υπέροχη Jain με τις πολυπολιτισμικές καταβολές ήταν πράγματι καταπληκτική. Αν κλείσεις τα μάτια νομίζεις ότι ακούς Little Simz όταν ραπάρει. Τα ανοίγεις και τη βλέπεις εκεί φρέσκια να χορεύεις στο stage με τα ρούχα της τα γεμάτα γκλίτερ. Έχει μια τέτοια ενέργεια αυτό το πλάσμα που σε κάνει να κουνιέσαι, σε ξεσηκώνει, σε κάνει να νιώθεις σαν να είσαι σε συναυλία στα 16 σου. Εν τω μεταξύ ήταν ένα live ιδιαιτέρως kid friendly, με πολλά πιτσιρίκια από 6 μέχρι 16 διάσπαρτα στο χώρο. Περιμέναμε ότι θα είναι καλή αλλά μας εξέπληξε! Από το Come. Που έγραψε στα εφηβικά της χρόνια και το Makeba που σάρωσε το 2016 μέχρι το τελευταίο της Fool,  η Jain φαίνεται να διατηρεί το μοναδικό της ταλέντο και το καλλιτεχνικό της όραμα με πολιτικοποιημένους στίχους και εκρηκτική ενέργεια. Τα upbeat κομμάτια της είναι αυτά που σε κερδίζουν αλλά και οι μπαλάντες της είναι ιδιαιτέρως αισθαντικές. Μας διασκέδασε συνδυάζοντας pop με ρέγκε, electronica και αφρικανικούς ρυθμούς, παίζοντας με τις μπαγκέτες της στα βαθιά και χαρίζοντάς μας μια αίσθηση χαράς και φρεσκάδας!

Για τον Parov Stelar δεν χρειάζονται ποτέ πολλά λόγια: ένα απολαυστικό party με swing, και λίγο techno για το χθεσινό live, θα ήταν ένας σωστός και επαρκής τίτλος. Ακόμα και το κόκκινο backstage είναι ίδιο τόσα χρόνια, σαν σήμα κατατεθέν!  Το μόνο που χρειάζεσαι είναι το ποτό σου και τη χθεσινή ατμόσφαιρα, που είχε λίγο κόσμο και δροσερό αεράκι. Τα υπόλοιπα τα αναλάμβαναν πάντα o Stelar και το χαρωπό παρεάκι του. Χάλκινοι κρουστοί που χρωματίζουν τα beat και δύο τραγουδιστές που μοιάζουν με entertainers που κρατούν το κοινό σε επαφή, είναι η δοκιμασμένη συνταγή που χρόνια τώρα μας ευχαριστεί κάθε φορά. Το παράπονο είναι ότι προσπαθήσαμε στα techno κομμάτια να μπουμε σε λίγο πιο σκιερά μονοπάτια αλλά τα χοροπηδήματα των κρουστών και η τραγουδίστρια αλά Dua Lipa δεν μας άφηναν! Πολλή χαρά, παιδιά! Βεβαίως, γούστα είναι αυτά, και το κοινό πέρασε πολύ καλά , ήταν εμφανές. Όσες φορές και να τον ακούσουμε live δεν θα μας απογοητεύσει, o Parov Stelar είναι εγγύηση για να παρτάρεις!

Νωρίς το απόγευμα είδαμε Telenova, που είχαμε απολαύσει ξανά τον χειμώνα. Ήταν εξαιρετικοί! Με λίγο κόσμο μέσα στο μεσημέρι, η frontwoman τα έδωσε όλα και μας άφησε να περιμένουμε την επόμενή τους εμφάνιση. “Sometimes all the noise inside my head feels like a disco” μας είπε η υπέροχη Angelina Armstrong, μας ξεσήκωσε και με μια διασκευή του Hang Up της Madonna,

Η συνέχεια του Release έρχεται με τους παλαίουρες Pulp και τους μυστήριους Smile!Θα είμαστε εκεί!

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Megadeth, Blind Guardian & Grand Magus at Release Athens  

Megadeth

Blind Guardian

Grand Magus

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Parkway Drive at Floyd

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Η πολυαναμενόμενη συναυλία των Offspring στο Release Athens Festival ήταν μια βραδιά αγνού και ανόθευτου punk rock, η κατάλληλη έναρξη για το αγαπημένο φεστιβάλ! Το live γέμισε την Πλατεία Νερού με κόσμο και άφησε την πρωτεύουσα να βουίζει με ενθουσιασμό. Η performance των Offspring ήταν η απόδειξη ότι παραμένουν ένα από τα πιο ανθεκτικές και αγαπημένες για το ελληνικό κοινό μπάντες.

To μαγικό λαρύγγι

Μείναμε άφωνοι με τη φωνητική δυναμική του Dexter Holland! Ο τύπος τραγούδησε «κασέτα» όλα τα αγαπημένα κομμάτια στο 75λεπτο set τους, με τέτοια δύναμη και ακρίβεια που εξέπληξε το κοινό. Περιμένεις ότι στα -αισίως- 60 του δεν θα τα καταφέρει και ξαφνικά ακούς “ Ηey man -you know- I’m really okay” και τρελαίνεσαι!

Τα παιχνίδια αλά stand up με τον Noodles και τα riffs του δεύτερου κρατούσαν διαρκώς το κοινό σε εγρήγορση, ενώ  o Pete Parada στα ντραμς και o Todd Morse στο μπάσο φαίνεται να κατέχουν επάξια τον ρόλο τους στην μπάντα που σημάδεψε τα μαθητικά μας χρόνια.

Come out and Play, Bad Habbit, Gotta Get Away και ένα εξαιρετικό Self Esteem για φινάλε, ήταν τα κομμάτια του Smash που μας ξεσήκωσαν. Έλειψε το Nitro; Ε ναι, όπως και το Genocide! Original Prankster και Million Miles Away από Conspiracy of One και All I Want από την αλμπουμάρα Ixnay On The Hombre και δυναμικά μπήκε η φάση του Americana με το Pretty Fly έγινε ο αναμενόμενος πανικός και για τη συνέχεια Why Don’t ypu Get a Job. Ανά διαστήματα οι Offspring έκαναν τις γνωστές παύσεις για να μιλήσουν για το κοινό, το πόσο ενθουσιώδες είναι, το ότι τραγουδούσε όλους τους στίχους και , πράγματι, ήταν από τα λίγα live που όλα ίσχυαν! Για τους μακροχρόνιους θαυμαστές, ήταν μια ευκαιρία να ξαναζήσουν τους ύμνους που καθόρισαν τη νιότη τους, ενώ οι νεότεροι πήραν μια γεύση από pure 90s punk rock.

Νωρίτερα, τα support acts έβαλαν τα δυνατά τους να αποδώσουν κάτω από τον γνωστό ήλιο που λούζει την Πλατεία Νερού. Κρατάμε το Rock n Roll Queen και το σχόλιο για τους Antifa από τους Subways, την ενέργεια των Danko Jones που ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα (θα θέλαμε να τους δούμε και σε χειμωνιάτικο κλειστό χώρο) και την  πολύ ενδιαφέρουσα εμφάνιση των Overjoyed, της αθηναϊκής μπάντας που άνοιξαν το φετινό Release.

 

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες:  Overjoyed , Danko Jones & Subways   : Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Οι φωτογραφίες των Offspring από Release Athens Festival