Κατηγορία: MUSIC

  • Ένα βράδυ στην ουτοπία των Coldplay

    Ένα βράδυ στην ουτοπία των Coldplay

    Η συναυλία του Coldplay ήταν ένα θεαματικό show μουσικής, ενέργειας και συγκίνησης, επιβεβαιώνοντας τη φήμη του συγκροτήματος ως ένα από τα καλύτερα live acts του κόσμου. Από τη στιγμή που τα φώτα έσβησαν και οι εναρκτήριες νότες του High Power ακούστηκαν μέσα στο ΟΑΚΑ μεταφερθήκαμε σε μια ζωντανή, καθηλωτική εμπειρία που μόνο οι Coldplay μπορούν να προσφέρουν.

    Τρυφερότητα και χαρά είναι το μήνυμά τους, και  αυτό το σαββατοκύριακο γεμίζουν το ΟΑΚΑ με πάνω από 70.000 θεατές. Ανάμεσά τους άνθρωποι κάθε ηλικίας, τουρίστες από παντού, ο πρωθυπουργός, και κάπως όλο έμοιαζε με τελετή έναρξης των Ολυμπιακών. Μέχρι που εμφανίστηκαν οι Coldplay και κάπως οι σκέψεις έπαψαν και απολαύσαμε σαν παιδιά.No photo description available.

     

     

    Το στάδιο άναψε ξυπνώντας όλες μας τις αισθήσεις!
    Χρώματα, φωτάκια, μπαλόνια, μια νεράιδα – muppet,  έστησαν ένα live λούνα παρκ, μια παιδική χαρά για παιδιά όλων των ηλικιών που κάθε πυροτέχνημα που έσκαγε σε εξέπληττε λες και το έβλεπες πρώτη φορά. Οι Coldplay έχουν για σήμα κατατεθέν στις συναυλίες τους τα πολύχρωμα βραχιολάκια που μοιράζουν στο κοινό. Η μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτά τα μικρά αξεσουάρ είναι πραγματικά ανεπανάληπτη! Φαντάσου χιλιάδες φωτάκια να αναβοσβήνουν στον ρυθμό της μουσικής, αλλάζοντας χρώματα και ταχύτητα ή μένοντας αναμμένα λευκά σαν αστέρια – στο A Sky Full of Stars- και κάνοντας το στάδιο να μοιάζει σαν θάλασσα με πολύχρωμο φωσφορίζον πλαγκτόν. Κι όμως!

     

    Η χαρισματική σκηνική παρουσία του Chris Martin είναι, εν τω μεταξύ, αξιοθαύμαστη. Συνδέθηκε αβίαστα και τόσο άμεσα με το κοινό δείχνοντας και την ευγνωμοσύνη του προς τους θεατές που ήρθαν «παρά την κίνηση της Αθήνας, παρά τη ζέστη, παρά την ακρίβεια των εισιτηρίων»! Ανέβασε κόσμο να τραγουδήσει μαζί του, αφιέρωσε στιχάκια σε θεατές που βλέπαμε στα video walls στον αντιπολεμικό ρυθμό του Blowin’ In The Wind, μας ζήτησε να κλείσουμε τα κινητά για να «μοιραστούμε την μοναδική στιγμή της συνάντησής μας απρόσκοπτα», υπέροχος. Πέρα από τις φαντασμαγορικές πινελιές, μας υπενθύμισε ότι η μουσική έχει σημασία ακόμα κι όταν όλος ο κόσμος μετατρέπεται σε ψηφιακό αρχείο. Ο άνθρωπος έχει φωνάρα! Είναι τόσο άρτιος τεχνικά που ενώ τραγουδάει ιδιαίτερα απαιτητικά τραγούδια, φαίνεται να είναι κάτι απολύτως φυσικό. Για όλες τις συναυλίες όπου οι τραγουδιστές δεν μπορούν να βγάλουν φωνή, ο χαρούμενος frontman των Coldplay έχει ένα ακόμα ρεφραίν να φωνάξει στο μικρόφωνο!No photo description available.

    Η μπάντα ερμήνευσε ένα μείγμα από κλασικές επιτυχίες και νεότερα κομμάτια, εξασφαλίζοντας ότι μακροχρόνιοι και νεότεροι fans θα έμεναν εξίσου ευχαριστημένοι. Paradise, Viva la Vida, Yellow, The Scientist , Clocks είναι κάποια από τα κομμάτια που τραγούδησε όλο το στάδιο ενώ τραγούδια όπως το People of Pride -με την ανάλογη σημαία να κυματίζει- από το τελευταίο τους άλμπουμ, “Music of the Spheres”, απέδειξαν ότι οι Coldplay προχωρούν μουσικά αναζητώντας πάντα το καινούριο.

     

    Στο τελικό action του show η μπάντα εμφανίστηκε σε ένα τρίτο stage όπου ήταν ορατή και σε όσους βρίσκονταν στις πίσω κερκίδες ή στο τέλος της αρένας. Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια κίνηση και σίγουρα έτσι δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους στο κοινό. Εκεί έπαιξαν το Sparks από τον πρώτο τους δίσκο, ένα από τα πιο γλυκά τους κομμάτια. Επέστρεψαν στο κύριο stage και μας χάρισαν ένα καταπληκτικό Fix you που δεν θα ξεχάσουμε!No photo description available.

    Επειδή η χαρά είναι πλέον είδος πολυτελείας, είναι ένα συναίσθημα που συνοδεύεται με ενοχή όπως και η αίσθηση της απόλαυσης, ας κρατήσουμε από το live των Coldplay ότι χρειαζόμαστε τις στιγμές που ο νους παίρνει ρεπό και αφηνόμαστε να συγκινηθούμε. Ότι ακόμα κι αν η πραγματικότητα γίνεται αποπνικτική, οι ανάσες που μας επιτρέπουμε είναι σημαντικές για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Κι ότι μπορούμε να δεχτούμε τα παιδικά λόγια ενός ενήλικα που στέλνει αλληλεγγύη σε όλες τις «πλευρές», γιατί η αλήθεια είναι ότι όλοι μας συνοδευόμαστε από τον παιδικό μας εαυτό που θέλει πάντα να πιστεύει ότι τα πράγματα είναι απλά και ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Ας του επιτρέψουμε ένα διωράκι.May be an image of 1 person and crowd

    ΥΓ: Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της συναυλίας, με απαγόρευση πλαστικών μιας χρήσης (μπύρα και νερό πωλούνται σε χάρτινα), με πάνελ όπου εθελοντές χοροπηδούσαν για να “φορτίσουν το live” και ποδήλατα που άναβαν χρωματιστές λαμπίτσες. Ο παιδικός εαυτός που λέγαμε χρειάζεται και τα συμβολικά δρώμενα.

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου
    Φωτογραφίες : Coldplay Official FB Page

  • Οι πύρινοι Rammstein για δεύτερη φορά στην Ελλάδα

    Οι πύρινοι Rammstein για δεύτερη φορά στην Ελλάδα

    Το φεστιβαλικό καλοκαίρι ξεκίνησε δυναμικά με ένα από τα μεγαλύτερα και πραγματικά ασύγκριτα shows που γίνονται παγκοσμίως,το live των Rammstein. Στο ΟΑΚΑ έγιναν σχεδόν τα πάντα: φωτιές (sic),σαπουνάδες, βαρκάδες, dj -λίκι, industrial metal αλλά και λίγο μπιτάκι. Οι Rammstein ήταν πάντα τρολάδες,πολύ πριν το τρόλινγκ γίνει τάση,γι αυτό και πριν λίγες ώρες,ανέβασαν ποστΑΡΑ όπου έγραφαν “έτσι μοιάζει η Ολυμπιακή φλόγα αλά Rammstein”. Έκτακτοι.

     

     

    Tο setlist γνωστό και διαλεχτό (το βρίσκεται εδώ), δεν έλειψαν τα αγαπημένα Ich will, Mein Herz Brennt, Sonne, Pussy, Rammstein, και στο Du Hast ακούσαμε singalong απ’ όλο το στάδιο. Έλειψε το Fire Frei!, γιατί να μην το παίζουν άραγε;

    Μεγάλη στιγμή του live της Πέμπτης ήταν το Engel. Εκτός του ότι είναι από τα πιο ωραία hit τους, αυτή τη φορά το τραγούδησαν μόνο με πιάνο, μαζί με τις Abélard που εμφανίστηκαν ως support, και μάλιστα αλλάζοντας stage και πηγαίνοντας στη μέση του σταδίου. Πολύ ιδιαίτερο ενσταντανέ, έμοιαζε σαν ύμνος -γιατί όχι;- σε όλους τους νεκρούς που τους ονομάζουμε “αγγέλους”, λες και χρωστούσαν τον θάνατό τους στην ανθρωπότητα,ας πούμε.

     

     

    Το ΟΑΚΑ είχε σχεδόν το διπλάσιο κοινό από την προηγούμενη συναυλία τους στο Terra Vibe (περίπου 30.000), με τη την αρένα γεμάτη και τις κερκίδες με αρκετούς θεατές. Μικρά φάουλ στην διοργάνωση, όπως ότι δεν είχε φαγητό για όσους ήταν στις κερκίδες, φαίνεται ότι θα βελτιωθούν, μιας και όλη η παραγωγή ήταν πολύ ικανοποιητική για όλους και εμφανώς καλύτερη από πέρυσι. Αναμένουμε με ανυπομονησία τα επόμενα!

     

     

    Φωτογραφίες : Olaf Heine, Jens Koch

     

  • Photostory: KERALA DUST + special guests: Loop Vertigo at Fuzz Live Music Club

    Photostory: KERALA DUST + special guests: Loop Vertigo at Fuzz Live Music Club

    KERALA DUST + Loop Vertigo 

    «The soul of Kerala Dust is deeply intertwined with underground dance music, and the audience liberated themselves on the dark, sweaty dance floor.»
    SF Weekly

    KERALA DUST

    Loop Vertigo 

     

    (Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

     

     

  • Glenn Hughes: Μισός αιώνας “Burn”

    Glenn Hughes: Μισός αιώνας “Burn”

    Είναι κάποια albums που είναι πολύ ιδιαίτερα. Όχι μόνο από τη μουσική που κουβαλάνε, αλλά και από τις συνθήκες και τη στιγμή που γράφτηκαν και κυκλοφόρησαν. Τέτοιο album είναι το Burn. Οι Deep Purple λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του έμοιαζαν διαλυμένοι με τις αποχωρήσεις Gillan/Glover και εξαντλημένοι από τις ασταμάτητες περιοδείες και τους καβγάδες. Τότε κάτι μαγικό συνέβη: έπεσαν στο δρόμο του Glenn Hughes και του David Coverdale. Το αποτέλεσμα ήταν το Burn που σηματοδότησε με πλέον εμφατικό τρόπο την επιστροφή των Deep Purple.

    Ο Glenn Hughes αποφάσισε να περιοδεύσει φέτος και να γιορτάσει τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του Burn. Η προσμονή μας ήταν μεγάλη, καθώς περιμένανε να ακούσουμε τραγούδια-ύμνους που δεν θα έχουμε ξανά την ευκαιρία να ακούσουμε ζωντανά από έναν από τους δημιουργούς τους.

    Το ρολόι έδειχνε 10 ακριβώς, τα φώτα έσβησαν, στη μεγάλη οθόνη πίσω από τη σκηνή εμφανίστηκε η εικόνα της αφίσας της συναυλίας, και επιτέλους υποδεχτήκαμε τον Glenn Hughes. Ξεκίνησε πολύ δυνατά με το Stormbringer και το κοινό μπήκε με τη μία στο κλίμα τραγουδώντας δυνατά το ρεφρέν. Ο ήχος είχε κάποια θέματα, αφού τα τύμπανα σκέπαζαν τα πάντα και τα φωνητικά κάπως χάνονταν από το πολύ βάθος.

    Αφού μας καλωσόρισε με το Stormbringer, σειρά έχει το Burn το οποίο και αποτέλεσε το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας. Στα Might Just Take Your Life, Sail Away και You Fool No One, φάνηκαν όλα αυτά που προσέφερε ο Hughes μουσικά στους Purple. Funk, Soul, Blues. (Οι Purple τότε διεύρυναν -περισσότερο- τους μουσικούς τους ορίζοντες και από το classic hard rock, πήγαν και σε άλλα μονοπάτια). Το You Fool No One παίχτηκε σε μια απλωμένη εκτέλεση, με τους μουσικούς να παίρνουν χρόνο για τα solo τους, ενώ ακούσαμε για λίγο και ένα μέρος από το High Ball Shooter.

    Συνολικά ο τρόπος που είχε στηθεί το set ήταν κοντά σε αυτόν των 70’s, με εκτεταμένα τζαμαρίσματα και σόλο. Εδώ όμως κάποια πράγματα δεν έβγαιναν ιδανικά, αφού ουσιαστικά υπήρχαν διακοπές στα κομμάτια κάνοντας έτσι τους αυτοσχεδιασμούς και το jam να μοιάζουν ξεχωριστά από το κομμάτι. Ωστόσο συνολικά η μπάντα φάνηκε δεμένη, και απέδωσε ιδιαιτέρως καλά τα κομμάτια.

    Ο Hughes δεν σταμάτησε να μας λέει ιστορίες από τις στιγμές του στους Deep Purple, όπως αυτή που μας θύμισε για το California Jam όταν ο Blackmore έβαλε φωτιά στους ενισχυτές του και έσπασε με την κιθάρα του μια κάμερα. Ή όπως αυτή με το παρολίγο reunion της MKIII σύνθεσης της μπάντας, με τον Blackmore να τους αφήνει στο …διαβάστηκε.

    Είχαμε φτάσει στη μέση του σετ, και νιώθαμε πως ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα. Και έτσι ήταν! Το solo στο Mistreated, η αλητεία του και το rock ‘n’ roll attitude Tommy Bolin που βγήκε απόλυτα στο Gettin’ Tighter, και όλες οι δυναμικές του You Keep On Movin’, έκαναν το δεύτερο μισό της συναυλίας συγκλονιστικό!

    Ο Hughes ήταν πολύ ενεργητικός πάνω στη σκηνή, την περπάτησε όλη δεκάδες φορές ενώ φωνή του είναι σε πολύ καλή φόρμα και δεν μειωνόταν στη διάρκεια της συναυλίας. Φυσικά, χρειαζόταν και βοηθήματα, αρκετά delay και reverb, παρόλα αυτά μόνο εντυπωσιασμένος μπορείς να μείνεις από τον τρόπο που τραγουδούσε και από τις κραυγές που έβγαζε ανά διαστήματα.

    Με το Burn είχαμε ένα πολύ όμορφο φινάλε με το κοινό να τραγουδάει με την ψυχή του “you know we had no time”, συνοδεύοντας τον Hughes, ενώ νομίζω πως ήταν το κομμάτι που αποδόθηκε καλύτερα από όλα! Έτσι και έκλεισε αυτό το live – ζωντανή γιορτή για τα 50 χρόνια αυτού του εμβληματικού άλμπουμ, με τον Hughes να αποθεώνεται, να μας ευχαριστεί και εμείς να σκεφτόμαστε ότι έσβησε άλλο ένα (εφηβικό) απωθημένο.

     

    Κείμενο & Φωτογραφίες  : Μιχάλης Κανάκης 

     

  • Το τέλος στην Τεχνόπολη

    Το τέλος στην Τεχνόπολη

    «Μετά από αρκετά χρόνια συναυλιών, φορτισμένα με μια απρόσμενη ανταπόκριση και αγάπη, φτάνει στο τέλος της η «Διονυσιακή» περίοδος*. (Αν και όταν επιστρέψω, το Απολλώνειο στοιχείο θα υπερτερεί)».

     

    Ό,τι και να εννοεί ο ποιητής Θανάσης, οι πιστοί του ακόλουθοι έκαναν, όπως πάντα, τις 13 «τελευταίες» του συναυλίες sold out. Ίσως γιατί κάθε του συναυλία είναι μια πολιτική πράξη, από αυτές που ο πλανήτης χρειάζεται για να γυρνάει. Μια πολιτική πράξη που διέπεται από δύναμη και ρομαντισμό, όπως μόνο οι στιγμές που αλλάζουν τον κόσμο διέπονται.

    «Αλλάζει ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο», μια ωδή στον έρωτα, στην γέννηση της ζωής, στην κινητήριο δύναμη. Και κάπου στα μισά του live, η Τεχνόπολη γέμισε ελπίδα. Κάθε τραγούδι του είναι ένας μικρός σταθμός, να κάτσεις να αράξεις, να απολαύσεις αυτά που γίνονται. Να τα συλλογιστείς κι ύστερα να ξεκινήσεις να κάνεις κάτι με όλα αυτά, ζώντας στο τώρα. Υπάρχουν πιο πολιτικοί επίκαιροι στίχοι από το «Άιντε εδώ σιμά κοντά δυο μέτρα βάθος, άιντε λεν πως φυλακίζουνε το πάθος, άιντε ρίχνουν χώμα με λουλούδια ραίνουν, άιντε και θαρρούν, θαρρούν πως ξεμπερδεύουν»; Δίπλα μας μένεται ο πόλεμος, πέφτουν κορμάκια σαν φύλλα, χάνεται η ζωή, αλλά υπάρχει περίπτωση να «ξεμπερδέψουν» αν μας θάψουν; Όχι. Άιντε!

    Κι ύστερα «τα παρτάλια οι σκέψεις μας,πειρατική σημαία» οδηγοί σε όσα έρχονται για να μην κλέινουμε τα μάτια, για να μην είμαστε «έρημα κορμιά, αποταμιευτήρες», μια προτροπή να ζήσουμε σαν το κομμωτριάκι που θα κατακτήσει σίγουρα του κόσμου τις χαρές – το ξέρουμε πια. Σ΄αυτό το Κομμωτριάκι η Φριντζήλα έκανε ένα free style όπου έμπλεξε την Αλεξάνδρα τη σαλαμάνδρα, Eurovision, κραυγές, την Παλαιστίνη – μα τι ωραία αυτή η γυναίκα- και την ΑΕΚ. Κι εκεί ήρθε μια ωραία ψυχρολουσία, όταν ένας τύπος άρχισε να την βρίζει φωνάζοντας «π@@@να» γιατί δεν ήταν ΑΕΚτζής. Τη Φριντζήλα που είπε ότι δεν θα τραγουδήσει ώσπου να σταματήσει ο πόλεμος στον Λίβανο, και δεν τραγούδησε. Λίγο μετά προς το τέλος, η μπάντα έπαιξε τον Διάφανο, και το «βλέπεις τον άνθρωπο μικρό, που τον πατάν στ’ αλήθεια τα πόδια του τα ίδια» πήρε κι άλλη ερμηνεία. Μνημονεύουμε τη στιγμή για να θυμόμαστε ότι ακόμα και στις γιορτές που σφιχταγκαλιαζόμαστε, δεν είμαστε ίδιοι. Να προσέχουμε και να ξεσκαρτάρουμε, κορίτσια και αγόρια. Ευχαριστούμε για τη σοδειά, Θανάση!

    Για φινάλε τα Κάλαντα, μια ανατριχίλα σκέτη. Για όλα τα παιδιά που θα γεννήσουμε, να σπάσουμε τις αλυσίδες, να μην πεθάνουν χωρίς να ζήσουν, να μην σφαγιαστούν στο όνομα καμιάς σημαίας, να ερωτευτούν χωρίς ταυτότητες και θρήσκευμα, να φροντιστούμε για να μην τα μισήσουμε και συνεχίσουν τα μίση σκοτώνοντας.

    Καλή συνέχεια, Θανάση. Και στο «Απολλώνειο», εκεί θα είμαστε.

     

    ΥΓ: Εκτός από τις παλαιστινιακές σήμαίες και τα συνθήματα, εκτός από τις πειρατικές σημαίες, ο Πιστιόλης υπενθύμισε και το δικαστήριο της 28ης του Μαίου, για τον Γιώργο Καλαϊτζίδη που συνελήφθη για μια του ανάρτηση. Να έχουμε τον νου.

     

    Ερμηνεία
    Μάρθα Φριντζήλα
    Αλέξανδρος Κτιστάκης
    Γιάννης Λίταινας

    Μουσικοί
    Βάσω Δημητρίου (ηλεκτρική κιθάρα)
    Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα)
    Αποστόλης Γιάγκος (πλήκτρα)
    Γιώργος Αγγελάκης (τρομπόνι, ακορντεόν)
    Δημήτρης Μυστακίδης (ακουστική κιθάρα)
    Θανάσης Βόλλας (λαούτο, μπουζούκι)
    Κωσταντής Πιστιόλης (κλαρίνο, γκάιντα)
    Λεωνίδας Κυρίδης (μπάσο)
    Νίκος Δημηνάκης (σαξόφωνα)
    Φοίβος Άνθης (τύμπανα)

     

    Επόμενες συναυλίες περιοδείας

    Παρασκευή 31 Μαΐου – Σάββατο 1 & Κυριακή 2 Ιουνίου– Θέατρο Γης Θεσσαλονίκη
    Παρασκευή 7 – Σάββατο 8 & Κυριακή 9 Ιουνίου – Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού
    Παρασκευή 14 Σάββατο 15 & Κυριακή 16 Ιουνίου – Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη”

     

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

     

  • High voltage rock ‘n’ roll από τους Truckfighters

    High voltage rock ‘n’ roll από τους Truckfighters

    Τα live στο An Club έχουν πάντα ειδική βαρύτητα. Έχει κάτι το ξεχωριστό αυτό το υπόγειο. Τι κι αν δεν είναι πολύ άνετο, τι κι αν πνιγόμαστε από την κάπνα, τι κι αν έχει μικρό και χαμηλοτάβανο stage; Ο τρόπος που είναι στημένος ο χώρος και φέρνει ουσιαστικά τη μπάντα μέσα στο κοινό, δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν εκεί παίζει μια μπάντα-δυναμίτης, όπως οι Truckfighters!

     

     

    Την αρχή, και μάλιστα στην ώρα τους, έκαναν οι Potergeist. Ο ήχος τους πηγάζει, κυρίως, από αμερικάνικες επιρροές, όπου Pantera και Alice in Chains ήταν οι πιο εμφανείς. Το αθηναϊκό σχήμα έχει πολλές εμπειρίες, και δισκογραφικά αλλά και συναυλιακά, και αυτό φάνηκε στη σκηνή του An. Το κοινό ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά τους και εκείνοι το αντέμειψαν με ένα μεστό set των σχεδόν 50 λεπτών. Πολύ σωστό και δεμένο παίξιμο, ωραίες κιθάρες και στιβαρό rhythm section, ό,τι έπρεπε αρχή!

     

     

    Το An είχε ήδη γεμίσει στο set των Potergeist και ετοιμάστηκε να υποδεχθεί τους Truckfighters, μετά από αρκετά χρόνια. Το 2015 ήταν headliners στο φεστιβάλ του Los Almiros, και από τότε θυμάμαι την συγκλονιστική ενέργεια της μπάντας στη σκηνή και ιδιαίτερα εκείνη του κιθαρίστα τους, Dango.

     

     

    Αυτή η ένταση και η ενέργεια φάνηκε με το που πάτησαν το πόδι τους στο stage, ξεσήκωσε τον κόσμο και έκαψε δύο (τουλάχιστον) ενισχυτές! Ένα δαιμονισμένο set που έμοιαζε σαν να είσαι σε roller coaster. Με τον Dango να μη σταματάει να χτυπιέται και να κάνει φιγούρες στη σκηνή -ακόμα και στριμωγμένος. Μαζί με τον Ozo έκαναν τα πάντα για να ξεσηκωθεί ακόμα περισσότερο το κοινό, κι εκείνο διψασμένο για τους Truckfighters δε σταμάτησε να δίνει παλμό.

    Οι Truckfighters ως τρίο καταφέρνουν κάτι που ακόμα και μπάντες με περισσότερες κιθάρες δεν καταφέρνουν. Βγάζουν όγκο στον ήχο τους και δυναμικές, ενώ ταυτόχρονα δεν χάνεται τίποτα από τη σκηνική τους παρουσία-σήμα κατατεθέν της μπάντας.

     

     

    Τα τεχνικά προβλήματα ήταν αρκετά, τόσο με τους ενισχυτές όσο και με τον ήχο, αφού μετά βίας ακούγαμε τα φωνητικά -ειδικά του Ozo. Όλα όμως ξεπεράστηκαν. Οι τεχνικοί ήταν ικανότατοι και, φυσικά, υπήρχε τεράστια θέληση από τη μπάντα αλλά και από όλους όσοι ήμασταν μέσα στο An να μη χαλάσει τίποτα αυτή τη βραδιά! Χαλούσε ενισχυτής; Η μπάντα τζάμαρε με τον κόσμο να ξεσηκώνεται. Δεν ακούγονταν τα φωνητικά; Έτσι και αλλιώς ο κόσμος τραγουδούσε πιο δυνατά!

    Τίποτα δε μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στους Truckfighters, αφού τα ισοπέδωσαν όλα στο An.

     

    Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

     

     

     

     

  • The Steams: Υπέροχοι λίγο πριν το tour τους

    The Steams: Υπέροχοι λίγο πριν το tour τους

    Λίγο πριν το πρώτο ευρωπαϊκό τους tour και μετά από πολλά live που μας έχουν κάνει να τους αγαπήσουμε, οι Steams εμφανίστηκαν στο stage του Gazarte για μια ακόμα απολαυστική performance (μια περίοδος, έξι λέξεις αγγλιστί, μια χαρά πάμε αδέρφια).

    Η ιδιαίτερη παρουσία του frontman τους, Πάνου Δημητρόπουλου, που έχει υιοθετήσει ένα στυλ μεταξύ Frank Zappa και Freddie Mercury, και φωνή βγαλμένη από την αυθεντική ψυχεδέλεια των 60s-70s, είναι από τα πρώτα στοιχεία που θα σε μαγνητίσουν στους Steams. Δίπλα του τα κιθαριστικά κόλπα του Andrew Kokovikas, τα δυναμικά drums του Νικόλας Μαμάσης και τα έξυπνα μπασιστικά riffs του Alex Bolbasis, συνυφαίνουν την σχεδόν ποιητική τους εμφάνιση. Το πολυδοκιμασμένο πάντρεμα του ροκ με παραδοσιακά όργανα,εδώ φαίνεται σαν κάτι καινούριο και αναπάντεχα ενδιαφέρον.

     

     

    Το κοινό τραγούδησε τους στίχους, χόρεψε και χάρηκε τον πηγαίο αυθορμητισμό των Steams, που θυμίζει εφηβική ανεμελιά,κάτι που έχουμε ξεχάσει στον κόσμο που τα στερεότυπα ακόμα καλά κρατούν (αλλά πέφτουν με εκκωφαντικούς γδούπους σιγά σιγά,ευτυχώς).

     Απολαυστικό και αυτό το live show τους, όπως ακριβώς το περιμέναμε. Αυτή η στροφή στο παρελθόν για πολλούς μεταφράζεται ως βιντατζολαγνεία, και πράγματι σε πολλές περιπτώσεις αποκαλύπτεται η οπισθοδρόμηση του εγχειρήματος. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες περιπτώσεις,όπως αυτή των Steams, όπου το ταξίδι στο παρελθόν μοιάζει να γίνεται για να θυμηθούμε ξεχασμένα οράματα και συναισθηματικές εξάρσεις που ίσως να μπορούμε να κάνουμε και δίχως acid τώρα πια.

     

     

    Νωρίτερα, οι Psycada έκαναν μια εξαιρετική δουλειά για να μας προθερμάνουν και περιμένουμε να τους δούμε ξανά σύντομα. Δυστυχώς, ο ήχος ήταν εξαιρετικά δυνατά και, τουλάχιστον στον εξώστη, δεν απολαύσαμε το live τους όσο θα θέλαμε.

     

    Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

    Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού