Κατηγορία: MUSIC

Sivert Høyem at Floyd

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση στην αναβίωση του ήχου των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70. Μέσα σε αυτό το ύφος δημιουργήθηκαν και οι Lucifer. Η Johanna Sadonis μετά τη διάλυση των The Oath, έφτιαξε τους Lucifer και τους πάει αρκετά μακριά. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν το “V” μέσω της Nuclear Blast. Πιθανότατα το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι τώρα.

Πηγαίνοντας προς το Temple μαθαίνουμε πως ο Nicke Andersson δεν έχει έρθει στην Ελλάδα και πως έχει αντικατασταθεί από άλλο ντράμερ. Μια κρυάδα την πήραμε. Μεγαλύτερη κρυάδα πήραμε μπαίνοντας στο χώρο, όπου το παραδοσιακό «ζακέτα να πάρεις» μοιάζει αναγκαίο για επιβίωση.

 

 

Τη συναυλία άνοιξαν οι Saturday Night Satan με ένα καθαρό heavy metal ύφος. Καθαρός ήχος, βαριά riffs αλλά και με με μια προσθήκη synthesizers. Κατάφεραν και με το παραπάνω να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και να δημιουργήσουν δυνατή ατμόσφαιρα μέχρι να ανέβουν στη σκηνή οι Lucifer.

 

 

Το φέρετρο των Lucifer παίρνει τη θέση του μπροστά στη σκηνή, με μια κρυφή ελπίδα να βγει ο Nicke κάνοντάς μας «έκπληξη!» , πράγμα που -προφανώς- δεν έγινε. Πάμε παρακάτω όμως.

 

 

Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ξεχνούσες σε ποιό έτος ζούμε, και εστιάζες μόνο στη σκηνή, θα μεταφερόσουν σίγουρα κάπου κοντά στο 1970. Μακριά μαλλιά, μουστάκια, παντελόνια καμπάνες. Το ξεκίνημα των Lucifer με το “Fallen Angel” από την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους, έβαλε με τη μία το πόδι τέρμα στο γκάζι, και από εκείνο τη σημείο δε σταμάτησε ποτέ. Ο ήχος εξαιρετικός, οι κιθάρες εναλάσσονταν στα σόλο και ένας πληθωρικός ντράμερ έδινε τον ρυθμό. Η Sadonis με πολύ καλή απόδοση πηγαινοερχόταν στη σκηνή. Το φέρετρο είχε και αυτό τις δικές του στιγμές. Έτσι και αλλιώς υπάρχουν άμεσες και έμμεσες αναφορές σχεδόν σε πολλά κομμάτια των Lucifer.

 

 

Μπορεί οι Lucifer να ήταν λίγο φειδωλοί στο χρόνο τους πάνω στη σκηνή, ήταν όμως ανοιχτοχέρηδες σε απόδοση και ένταση στην εμφάνισή τους. Απολαυστικό και άκρως συναυλιακό το setlist που κάλυψε μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους. Τα κομμάτια τους είναι ξεσηκωτικά και «πιασάρικα» με ρεφρέν που σου μένουν. Τραγουδήθηκαν αρκετά κιόλας από το κοινό. Είναι ξεκάθαρο ότι είναι μπάντα για φεστιβαλικές σκηνές. Οι Lucifer στο encore με το “Reaper on your Heels” σε μια φοβερή εκτέλεση, έκλεισαν το set όπως το ξεκίνησαν με «τέρμα τα γκάζια»

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

Βρεθήκαμε στο Floyd το Σάββατο, και πού αλλού να βρισκόμασταν, αφού ο Παύλος Παυλίδης θα παρουσίαζε το νέο του άλμπουμ και τη νέα του μπάντα. Η προσμονή ήταν μεγάλη και αυτό φάνηκε με το sold out περίπου 2 εβδομάδες πριν τη συναυλία.

Στις 22:00 ακριβώς, και ενώ το Floyd είχε γεμίσει αρκετή ώρα νωρίτερα, τα φώτα έσβησαν και η μπάντα βγήκε στη σκηνή. 

 

 

Ξεκίνημα με νέα κομμάτια. Ακούσαμε όλο το νέο άλμπουμ. Κυκλοφόρησε μόλις την προηγούμενη μέρα, κι όμως τα τραγούδια έλαβαν την αναγνωρισιμότητα που τους πρέπει. Όπως συμβαίνει συνήθως με τον Παυλίδη, φτιάχνει μπάντες που είναι για live, και έτσι τα κομμάτια ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά.

Η μπάντα αν και είναι νέα, ήταν φανερή η συνοχή της και το δέσιμό της. Τόσο στο παίξιμο των κομματιών, όσο και γενικά στο feeling που έβγαινε από τη σκηνή. Η εικόνα έμοιαζε με μπάντα που παίζει μαζί χρόνια. 

 

 

Μέσα στις 2,5 ώρες της εμφάνισης του Παύλου Παυλίδη, ακούσαμε όλο το νέο άλμπουμ αλλά και κομμάτια από όλη του τη δισκογραφιά, είτε με τα Ξύλινα Σπαθιά είτε με τους B-Movies. Είναι φανταστικό αυτό που γίνεται με τον Παυλίδη, που ανά περιόδους «πειράζει» τα παλιότερα κομμάτια του, άλλοτε με μικρές αλλαγές και άλλοτε με μεγαλύτερες. Ανανεώνοντάς τα, δίνοντάς τους νέα πνοή και κάνοντάς μας να μη βαριόμαστε ποτέ να τα ακούμε.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ο κόσμος τραγουδούσε και χόρευε ακατάπαυστα. Άλλωστε και ο Παυλίδης από σκηνής χόρεψε όσο περισσότερο μπορούσε! Ασταμάτητος!

 

 

Πραγματικά κάποιες στιγμές, για κάποια κομμάτια, προσπαθούσα να αναρωτηθώ αν τα έχω ξανακούσει να τραγουδιούνται τόσο πολύ από το κοινό. Ο μεγάλος χαμός γινόταν προφανώς στα… «χιτάκια», αλλά ο κόσμος δε σταμάτησε να δίνει παλμό μέχρι το τέλος.

Μια γεμάτη εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη, τόσο σε διάρκεια όσο και σε απόδοση. Η μπάντα κατάφερε να βγάλει όλες τις δυναμικές των κομματιών και να τα αποδώσει εξαιρετικά. Ακόμα και τα visuals του Βασίλη Κεχαγιά, ήταν εκεί για να συμπληρώσουν την εικόνα και να δώσουν επιπλέον στοιχεία στην ατμόσφαιρα.

 

 

Άλλη μια συναυλία του Παυλίδη. Άλλη μια φορά που βγήκαμε από το συναυλιακό χώρο και σκεφτήκαμε «μα πώς (μας) το κάνει αυτό κάθε φορά;» Κάποιος θα έλεγε «μα δεν κάνει και κάτι ιδιαίτερο». Σίγουρα πάντως αυτό που κάνει, και το κάνει πολύ καλά. Παίζει τη μουσική του, αυτή που χρόνια τώρα μας συντροφεύει στις ζωές μας. Μας γεμίζει ήχους, εικόνες και μαγικές στιγμές όπως αυτές του Σαββάτου στο Floyd. 

Αυτό ήταν το καλύτερο live των τελευταίων ετών του Παύλου. Μέχρι το επόμενο.

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

Δεν πουλάει πια η καλή μουσική με την έννοια που την ξέραμε. Τα ποιητικά αρπίσματα και οι λυρικές μπασογραμμές είναι πλέον ντεμοντέ ενώ οι συναρπαστικές χροιές έχουν εκλείψει ως θέλγητρο για να επιλέξεις τα ακούσματα που θα σε συνοδεύσουν στη ζωή. Η Δήμητρα της Λέσβου είχε πει για έναν γκόμενο της ότι «δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο απλώς ήταν αυθεντικός». Η αυθεντικότητα είναι το ζητούμενο σήμερα, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Το χθεσινό live ήταν όλο ελληνόφωνο και καθ’ όλη του την διάρκεια είχε υποτιτλισμό. Η συμπερίληψη είναι, επίσης, κάτι καινούριο που ξεπροβάλλει, αν και ακόμα έχουμε δρόμο.

 

 

Η χθεσινή βραδιά στο Gazarte ξεκίνησε με  Turboflow 3000, ένα project γεννημένο επί covid. Σύνθια, breaks και ρίμες, επιρροές από Κλιντ, Μicro, Fandracar, και ένα γενικό πλάνο από live σε κατάληψη. Οι σκέψεις που οι άνθρωποι 15-45 κάνουν κάπου-κάπως-κάποτε, βγήκαν σε στιχάκια, κόλλησαν και με κλασικά πολυτραγουδισμένα «fuck you, I wont do what you tell me” και «μοιάζουν με τέχνη». Ή μήπως είναι τελικά;

 

 

Για τη συνέχεια, η μελιστάλαχτη Sophie Lies που έριξε τους ρυθμούς. Σαν μια ολοκαίνουρια Τσάτσου, λίγο νεράιδα και λίγο πραγματική, μας έσπρωξε πιο βαθιά. Από τα επιφανειακά που όλοι συζητάμε με τσίπουρο, κάτσαμε στην καρέκλα της ψυχοθεραπείας. Η μουσική έγινε πιο ταξιδιάρικη, πιο ατμοσφαιρική, βγήκε κι ο Αγγελάκας και κάπως το κράμα της γλυκύτητας και της αγριότητας έφτιαξε ωραίες στιγμές. Ενδείκνυνται ως ντουέτο και για πιο καλοκαιρινά βράδια δίπλα σε τρεχούμενο νερό μακριά από το αστικό περιβάλλον. Η καλλιτέχνης έχει επιχειρήσει επιτυχώς να διασκευάσει τον Δρόμο του Λοΐζου. Συγκινητική η νέα γενιά.

 

 

Για το κυρίως, Παιδί Τραύμα. Οι γνώμες διίστανται – sic – αλλά το χθεσινό κοινό απήλαυσε τη βόλτα του Τ.Κ. στα τρία του άλμπουμ. Έπαιξε απ’ όλα, χόρεψε, παρέσυρε το κοινό σε ωραία μονοπάτια. Οι στίχοι είναι και εδώ ο κυρίαρχος μαγνήτης, μιας και η μουσική δεν έχει κάτι το ρηξικέλευθο. Να πούμε ότι οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν είναι ιδιαίτερες περιπτώσεις και ο ηχολήπτης του φανερά ταλαντούχος. Διαφυλικότητα, αγία ελληνική οικογένεια, αγάπη, διαφορετικότητα, αυτά που πλέον λέμε ανοιχτά, δεν χρειάζονται πια συμβολισμοί, είναι όλα πολύ ξεκάθαρα ειπωμένα. Έχει ενδιαφέρον αυτή η αλλαγή.

 

 

Η πιο ωραία στιγμή ήταν το τελευταίο «Ανατέλλω». Όλοι οι συμμετέχοντες βρέθηκαν στο stage και είπαν/έπαιξαν μαζί ένα κομμάτι που μπορούμε να αφιερώνουμε για πάντα στις σάπιες μήτρες που μας λένε πώς να ζήσουμε – όποια μορφή κι αν έχουν αυτές. Είναι ευτυχές να ατενίζουμε το μέλλον με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε μια μέρα ελεύθεροι να σκορπάμε τις στάχτες τους δίχως ενοχές.

 

 

Σήμερα είναι η δεύτερη ημέρα του project, μην το χάσετε.

 

Υ.Γ.: Γυρνώντας σπίτι, η TV είχε Πλιάτσικα – Στόκα σε συνέντευξη του Χατζηνικολάου, όπου ο Στόκας δήλωνε ότι «περιμένουμε να υπάρξουν μουσικοί να μας ξεπεράσουν». Είπα να βάλω μια σφήνα, για να προσγειωνόμαστε και λίγο στην ζοφερή πραγματικότητα. Σε αυτήν την μεγάλη παρακμή που ζούμε και που κανείς δεν ξέρει πότε θα ξεφουσκώσουμε επιτέλους το μπαλόνι, οι άνθρωποι προσπαθούμε να χαμογελάμε και να δημιουργούμε. Καλό είναι αυτό.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

 

 

 

 

 VV  with Zetra at Fuzz Club in Athens

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

EDEN FEST Night ‘n’ Day at Athens Conservatoire

30 MARCH 2024 SATURDAY 

31 MARCH 2024 SUNDAY 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Ήταν 2 Μαρτίου του 1948 όταν ο Rory Gallagher γεννήθηκε στο Ballyshanon της Ιρλανδίας. Ήταν 14 Ιουνίου του 1995 όταν άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα νοσοκομείο του Λονδίνου, μόλις στα 47 του χρόνια. Στα χρόνια που έζησε όμως φρόντισε να μας αφήσει μια τεράστια μουσική παρακαταθήκη στο blues και το rock. Ποιος ξέρει τι ακόμα θα ακούγαμε από εκείνον;

 

 

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τον Ιρλανδό κιθαρίστα. Η επεισοδιακή του συναυλία στη Νέα Φιλαδέλφεια το 1981, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και σημαδεύτηκε από συγκρούσεις με την αστυνομία έχει περάσει στα πλαίσια του θρύλου. Τα τελευταία 10 περίπου χρόνια, δύο από τα μέλη της μπάντας που έπαιξε σε εκείνο το ιστορικό live, μας επισκέπτονται για να κάνουν live γιορτές με τα τραγούδια του Rory Gallagher. Πρόκειται για τους Gerry McAvoy και Brendan O’neil με όχημά τους, τους Band of Friends. Μαζί τους αυτή τη φορά θα ήταν δύο κορυφαίοι (και όπως αποδείχθηκε) κιθαρίστες: ο Jim Kickpatrick που ανέλαβε και τα φωνητικά και ο Paul Rose.

 

 

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή της βραδιάς, σε ένα γεμάτο Gagarin, έκαναν την εμφάνισή τους οι Sakis Dovolis Trio μαζί με τον Νίκο Ντουνούση για ένα ωριαίο αφιέρωμα στον Jimi Hendrix. Ο Νίκος Ντουνούσης αποτελεί έναν από τους κορυφαίους blues κιθαρίστες στη χώρα μας αλλά και ο Σάκης Ντοβόλης έναν από τους ανερχόμενους. Η αλήθεια είναι πάντως πως αυτό που έπαιξαν απείχε αρκετά από κάτι που θα θύμιζε Jimi Hendrix. Χορταστικά σόλο μεν, δεξιοτεχνικά, αλλά κάτι δεν κολλούσε, κάτι έλειπε. Πιθανόν να ήταν πιο επιτυχημένη η εμφάνιση αν αφιέρωναν τη βραδιά στον Stevie Ray Vaughan. Όλα αυτά χωρίς καμία αμφισβήτηση στο παίξιμό τους, το οποίο ήταν υποδειγματικό.

 

 

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα για τις απαραίτητες αλλαγές και οι Band of Friends ανέβηκαν στη σκηνή του Gagarin. Έναρξη με το Wayward Child και Continental Op για να μπούμε στο κλίμα, ενώ το γερό μπάσιμο έχει με το Moonchild λίγο μετά. Οι συγκινήσεις είχαν ήδη ξεκινήσει.

Το σχήμα με τις δύο κιθάρες δουλεύει εξαιρετικά. Έτσι και αλλιώς τα περισσότερα κομμάτια του Gallagher έχουν 2 κιθάρες στις studio ηχογραφήσεις. Στα σόλο οι δύο κιθαρίστες έπαιρναν εναλλάξ το ρόλο αυτοσχεδιάζοντας. Φυσικά τον χώρο και την ελευθερία για όλα αυτά τα σόλο τους τον έδιναν ο Brendan O’neil που ήταν εξαιρετικός στα τύμπανα με τον Gerry McAvoy στο μπάσο – οι παλιοσειρές δε χάνουν ποτέ.

 

 

Καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους, το κοινό είχε δυναμική παρουσία, ενώ ο Gerry McAvoy με την αστείρευτη ενέργειά του, δεν έπαψε στιγμή να προσπαθεί να μας ξεσηκώσει κι άλλο, έχοντας και ρόλο «οργανωτή κερκίδας».

Από μια βραδιά που ακούστηκαν πολλοί «ύμνοι» από τη δισκογραφία του Gallagher (Moonchild, Shadow Play, Bad Penny, Tatto’d Lady), και από άλλους τόσους που δεν ακούστηκαν, θα ξεχώρισα την εκτέλεση του Ghost Blues, μιας και αφορά ένα από τα πιο όμρφοα κομμάτια του, τα οποία όμως δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να τα ακούμε live.

 

 

Στο προηγούμενο σχήμα τους, οι Band of Friends με τον Marcel Scherpenzeel στην κιθάρα και τα φωνητικά, είχαν ένα πιο απελευθερωμένο παίξιμο που θύμιζε περισσότερο τον τρόπο που ο Gallagher έπαιζε στα live του. Στον τρόπο που τραγουδούσε, στα σόλο, στις φόρμες των αυτοσχεδιασμών. Στο τωρινό σχήμα οι Jim Kickpatrick και ο Paul Rose, λειτουργούν περισσότερο «by the book». Παίζουν σφιχτά, δουλεμένα, με συγκεκριμένα μέρη ο καθένας. Πολύ πιο πιστοί στις studio εκτελέσεις των κομματιών. Τίποτα λάθος δεν υπάρχει στις δύο περιπτώσεις, όλα είναι θέμα γούστου. Ωστόσο σε κάποια σημεία, ίσως να το παραέκαναν με τα επαναλαμβανόμενα κλεισίματα στα κομμάτια, όπου μόλις έκλειναν, ξανάρχιζαν  να παίζουν. Μερικές φορές 2 και 3 φορές για το ίδιο κομμάτι, χάνοντας έτσι και το συναίσθημα του μακρόσυρτου σόλο που πιθανόν να οδηγούσε και σε μεγαλύτερη κορύφωση, αλλά και στερόντας μας 1 με 2 κομμάτια ακόμα.

Όλα αυτά ίσως είναι και λεπτομέρειες, αφού οι Band of Friends εκτελεστικά ήταν άψογοι, απόλυτα δεμένοι και δουλεμένοι. Για άλλη μια φορά έδωσαν πνοή στα κομμάτια του Rory Gallagher και ήταν εκεί για μια ζωντανή γιορτή, φόρο τιμής στον τεράστιο Ιρλανδό κιθαρίστα.

 

 

Κείμενο & Φωτογραφίες : Μιχάλης Κανάκης

 

 

 

Το ρολόι δείχνει 21:00 και οι μουσικοί παίρνουν τη θέση τους στη σκηνή του θεάτρου Βέμπο. Ξεκινούν να παίζουν μια εισαγωγή, η οποία δεν είναι άλλη από τη Σφεντόνα. Κανένα άλλο τραγούδι δε θα ήταν καταλληλότερο για να ξεκινήσουμε αυτό το μουσικό ταξίδι στις «Μπαλάντες του Βασίλη». Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου βγαίνει στη σκηνή καταχειροκροτούμενος και μας συστήνεται ουσιαστικά μέσω του τραγουδιού και απευθύνεται με τον στίχο από κάτω στον κόσμο «παλιέ μου φίλε, γνώριμε, συμμαθητή, θαμώνα». Τον κόσμο που γέμισε το θέατρο Βέμπο, τον κόσμο που τον ακολουθεί 50 χρόνια και πλέον. Οι ηλικίες ποικίλουν: από έφηβους μέχρι.. αιώνιους έφηβους σαν κι εκείνον.

 

 

Το καλοκαίρι με τη μεγάλη περιοδεία, και τη μεγαλειώδη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, ο Βασίλης έκανε τη μεγάλη γιορτή για τα 50 του χρόνια στη δισκογραφία. Τώρα στο θέατρο, έρχεται ακόμα πιο κοντά με το κοινό του. Είναι άμεσος, τρυφερός και συγκινητικός. Μας λέει ιστορίες για τα τραγούδια, αλλά και για την κόρη του, ανοίγεται. Γιατί εκτός από τις αρένες, του πάει και το θέατρο.

 

 

Μέσα σε σχεδόν 3 ώρες, μας ταξίδεψε μέσα στη δισκογραφία του. Μας είπε τραγούδια του Λοΐζου, του Θεοδωράκη, του Μικρούτσικου, του Άσιμου. Ακούσαμε στίχους του Ρίτσου, του Λειβαδίτη, του Ιωάννου, του Ελευθερίου. Όλα τα τραγούδια έχτισαν μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Το κοινό συνόδευσε τον Βασίλη στο τραγούδι, σε πάρα πολλές στιγμές. Άλλωστε όπως είπε  «Παίζουμε χωρίς ηλεκτρισμό, χαμηλώσαμε την ένταση για να ακούσουμε καλύτερα τους στίχους τον ποιητών», και ενώ έλειπαν οι ηλεκτρικές κιθάρες, ο ηλεκτρισμός γέμιζε την ατμόσφαιρα του θεάτρου μαζί με τη συγκίνηση.

 

 

Σε αυτές τις μουσικές παραστάσεις τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου συνοδεύουν οι εδώ και πολλά χρόνια συνεργάτες του: ο Ανδρέα; Αποστόλου (πιάνο και ενορχηστρώσεις), ο Βαγγέλης Πατεράκης (μπάσο), η Μαίρη Μπρόζη (βιολί, κρουστά και φωνητικά), ο Απόστολος Μόσιος (ακουστική κιθάρα και φωνητικά), ο Θύμιος Παπαδόπουλος (πνευστά) και η Ειρήνη Αναστασίου (τσέλο).

 

 

Όπως η «Σφεντόνα» ήταν το κατάλληλο τραγούδι για την έναρξη, έτσι για το κλείσιμο μας τραγούδησε το «Από μένα το Βασίλη» αφήνοντας τον κόσμο φορτισμένο, συγκινημένο και γεμάτο από μουσικές και στίχους. Τις μπαλάντες του Βασίλη, που τόσα χρόνια, τόσος κόσμος, τραγουδάει, και που τον αγγίζουν κάθε φορά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

 

THERION

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

 

Του Μιχάλη Κανάκη

 

Μπορεί να είναι υπερβολικό, όμως ακριβώς έτσι ένιωθα το Σάββατο το βράδυ βγαίνοντας από το Floyd.

Είναι μεγάλη υπόθεση να βλέπουμε μπάντες πάνω στην καλύτερή τους φάση, πάνω στη δημιουργικότητά τους. Εκεί δηλαδή που βρίσκονται και οι Black Country, New Road. Αν και σε μεταβατικό στάδιο μετά την αποχώρηση του Isaac Wood, αποφάσισαν να μην κοιτάξουν πίσω, και προχώρησαν άμεσα στη σύνθεση νέου υλικού με το οποίο και περιόδευσαν. Υλικό που αποτυπώθηκε και στην τρίτη κυκλοφορία της μπάντας “Live at the Bush Hall”.

 

 

Δεν ξέρω πόσος κόσμος ήξερε τι θα άκουγε το Σάββατο στο Floyd, μιας και οι BC,NR έχουν αφήσει το υλικό των δύο πρώτων -και εξαιρετικών- άλμπουμ τους και παίζουν μόνο το νέο υλικό τους. Ο κόσμος πάντως, που γέμισε τον κάτω χώρο του Floyd -αρκετοί ήταν οι 20άρηδες- αγκάλιασε τη μπάντα, τους υποδέχτηκε πολύ θερμά και τους αποθέωνε σε κάθε ευκαιρία. Η ίδια η μπάντα ανταπέδωσε με την εμφάνισή της.

 

 

Είδαμε λοιπόν, έξι χαμογελαστά πρόσωπα πάνω στη σκηνή. Ένα πολύ δυναμικό ξεκίνημα με το “Up Song” και τον κόσμο να τραγουδάει μαζί με τη μπάντα. Ένα παραμυθένιο “The Boy”. Μια πολύ καλή εκτέλεση του “Across the Pond Friend”. Απίστευτες εκρήξεις στο “Turbines/Pigs” με τον Charlie Wayne να γκρεμίζει τα τύμπανά του στο φινάλε του κομματιού. Μια μαγευτική εκτέλεση του “Dancers” που έδειξε όλες τις δυναμικές που μπορεί να βγάλει η μπάντα.

 

 

Οι BC,NR κατάφεραν κάτι πολύ σπουδαίο το Σάββατο. Μέσα σε μόνο 70 λεπτά, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σκηνική παρουσία, χωρίς να παίζoυν τα…“χιτάκια” από τα προηγούμενα άλμπουμ τους, κατάφεραν να μας δώσουν μαγικές στιγμές, και μας έκαναν να φύγουμε μουσικά χορτάτοι από το Floyd.

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

 

Paradise Lost

Opening Act: On Thorns I Lay

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Black Country, New Road at Floyd – Live Music Venue

Look at what we did together
BC, NR friends forever

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)