Κατηγορία: REVIEWS

Ο Mike Scott και οι Waterboys στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

 

Χθες, στην Πλατεία Νερού, το κοινό είχε να συγκρίνει μεταξύ των πληθωρικών M83 και των φαντασμαγορικών Royksopp, μεταξύ της βορειοευρωπαϊκής κουλτούρας που αντικατοπτρίζεται στο βελγικό Tomorrowland και της δυτικής μεριά της γηραιάς ηπείρου, που είναι αρκετά πιο ντελικάτη, και, τελικά, μεταξύ του full band live και του dj set. Which will be your monument, στο τέλος της ημέρας;

Ως δεύτερο head όνομα της βραδιάς, παρουσιάστηκαν οι M83, σε μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα, όπου αρκετοί θυμήθηκαν πώς ήταν να παίρνεις πρώτη φορά έκσταση. Synth και dream pop, με πολλά shogaze elements και εξαιρετικά post rock ξεσπάσματα, ήταν το καλομαγειρεμένο δείπνο που μας πρόσφεραν οι M83. Το 22χρονο, πια, project του Anthony Gonzalez, γέμισε το stage του Release με ονειρικά ηχοτοπία, εξαιρετικές εκτελέσεις κομματιών από το Hurry Up, We’re Dreaming του 2011,  και τους τρεις μουσικούς να τα δίνουν όλα on stage. Το κοινό, όμως, δεν ενθουσιάστηκε. Σαν να περίμεναν οι περισσότεροι τους Royksopp, σαν τίποτα από αυτά να μην τους συγκινούσε ιδιαιτέρως.

Royksopp on stage, λοιπόν,και κάτω από ένα μεγάλο παγανιστικό triquetra για ένα σόου, ομολογουμένως εντυπωσιακό. Φυσικά, δεν είχε καμία σχέση με την τελευταία φορά που τους είδαμε το ’17, σε στυλ Eurovision, και δεν ήταν live -με μπάντα, δηλαδή- μιας και η εμφάνισή τους ήταν ένα dj set με ενδιαφέροντα visuals, εκτυφλωτικό φωτισμό, και ευφάνταστους χορευτές. Ένα dj set πολύ καλά δουλεμένο, φυσικά, στο οποίο πράγματι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, και έπαιξαν αγαπημένα κομμάτια της δισκογραφίας τους, όπως κανένας άλλος dj δεν θα μπορούσε να το κάνει -ή μήπως θα μπορούσε; Όλο το σόου θύμιζε tecno-παρτο, από αυτά που ξεχνάς το όνομά σου, και για περίπου δύο ώρες χορέψαμε ασταμάτητα.

Χθες, έλειψε σε αρκετούς μια κάποια φυσική παρουσία να τραγουδάει, ένα κάποιο φυσικό όργανο να συντροφεύει τα laptops, ενώ πολλοί fans δυσαρεστήθηκαν με tracks που “πειράχτηκαν” ιδιαίτερα (βλ. Running To the Sea), παρόλο που το concept του True Electric Tour ήταν γνωστό. Για τους περισσότερους, θα είναι ένα αξέχαστο δίωρο πάρτυ, που είχε και εξαιρετικό ήχο με τη μπασίλα να συντονίζει την καρδιά, κυριολεκτικά. Η ερώτηση που αναδύεται είναι αν τελικά προτιμάμε να βλέπουμε live μπάντες με φυσικά όργανα και φωνές ή αν τελικά η τεχνολογία μας ξεπέρασε -κιόλας- και καθετί φυσικό που δίνει ταυτότητα στη μουσική παραγωγή, μας αφήνει αδιάφορους.

Κι η πάσα πάει στο ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ, όπου ταυτόχρονα με τους M83 (τρέχοντας πήγαμε, τρέχοντας γυρίσαμε), πρωτοεμφανίστηκε στη χώρα το φαινόμενο Tash Sultana. Λιτή και απέριττη, με τα loopers της σκορπισμένα στο πάτωμα, stands για τα όργανά της και την αισθησιακή φωνή της, κράτησε το ενδιαφέρον του κοινού από την πρώτη νότα μέχρι το τέλος της performance της. Η χαρακτηριστική της βραχνάδα και το προφανές ταλέντο της, η αυθεντικότητα και η ειλικρίνεια της σκηνικής της παρουσίας, έχει πια κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στη μουσική κοινότητα, και το είδαμε αυτό χθες, με το πολυπληθές κοινό να είναι εκεί μόνο για χάρη της. Απέπνευσε μια αίσθηση ενότητας και αγάπης για τη μουσική, ενώνοντας reggae, funk, neo soul και R&B στοιχεία, δημιουργώντας μια μουσική ομίχλη που μας τύλιξε και μας συνεπήρε.

Νωρίτερα, παρακολουθήσαμε στην Πλατεία Νερού τους Mikro και τους OMD. Οι Mikro είναι ακούραστοι, ο χρόνος δεν περνάει από πάνω τους. Τα vibes τους ξεσήκωσαν την πλατεία, όπως ελάχιστοι έχουν καταφέρει κάτω από τον αττικό ήλιο που το απόγευμα μειώνει κάθε αντοχή. Πραγματικά, αναμένουμε να τους δούμε ξανά σύντομα, γιατί δεν χορτάσαμε επουδενί. Οι OMD, από την άλλη, φάνηκε να έκαναν μια φιλότιμη προσπάθεια να αντέξουν για όλο το set τους και έπαιξαν καλά, αλλά η αλήθεια είναι ότι μας προκάλεσαν μια συμπάθεια αλλά όχι όρεξη για ξεφάντωμα. Στα Electricity και Enola Gay, κουνηθήκαμε αρκετά, αλλά και πάλι, δεν ήταν ένα live αξιομνημόνευτο για την απόδοση των μουσικών αλλά περισσότερο για την ιστορία που τους ακολουθεί.

Η 2η μέρα του φετινού Release Athens & SNF Nostos είχε μεγάλο ενδιαφέρον (κι ας μην μπορέσαμε να δούμε Grοundation και Dub Inc), από πολλές απόψεις. Κι όλες αυτές τις μουσικές ημέρες γυρνάει στο μυαλό, το ότι η ιστορία του ανθρώπου πάντα αντικατοπτρίζεται στην τέχνη που δημιουργεί, στο πως προσδιορίζει τι είναι τέχνη και τι όχι, και, τελικά, στο τι και με ποιον τρόπο επιλέγει να απολαμβάνει.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Η ζέστη και η ηλιοθεραπεία στο Release είναι πλέον, για πολλούς από μας, η συνήθεια που έγινε λατρεία. Από νωρίς το απόγευμα, πολύχρωμος κόσμος κατέφθανε στην Πλατεία Νερού για την πρώτη μέρα σύμπραξης Release– Nostos, που μας χάρισε ίσως το καλύτερο live του καλοκαιριού: αυτό της Rosalia, φυσικά.

Η Πλατεία Νερού από το ξέφωτο στο Νιάρχος απέχει περίπου 20λεπτά (με τα πόδια). Διασχίζεις τη γέφυρα πάνω από την Ποσειδώνος, σκας στο δεντρόφυτο ΚΠΙΣΝ και συνεχίζεις για τον χώρο που πολλοί απήλαυσαν ως τώρα στο Nostos Festival. Εμφανώς ανανεωμένος, ο χώρος θυμίζει ένα μικρό Terra Vibe, και το καταπράσινο γρασίδι σου φτιάχνει αμέσως τη διάθεση. Ναι, η απόσταση των stages είναι μακρινή, και ακούσαμε αρκετή δυσαρέσκεια χθες. Παρόλ’αυτά, ας σημειώσουμε, ότι φεστιβάλ όπως το Primavera, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, με παράλληλες συναυλίες σε διαφορετικά stages, όπου πρέπει να διαλέξεις ποιους θα δεις και θα ακούσεις, μιας και δεν τα προλαβαίνεις όλα. Καινούρια δεδομένα για το ελληνικό κοινό, που ίσως χρειαστούν χρόνο για να εδραιωθούν, και, σίγουρα, το εγχείρημα έχει περιθώρια βελτίωσης, για να είναι ευχαριστημένοι οι θεατές. Έχουμε ακόμα δυο συναυλιακές ημέρες να τα συζητάμε, οπότε ίδωμεν.

Τι είδαμε, τι χάσαμε

Για να μπείτε στο φεστιβάλ, χρειάζεται να πάρετε τα εισιτήριά σας -αν δεν τα έχετε ήδη- από την είσοδο της Πλατείας Νερού. Μην πάτε κατευθείαν στο Νιάρχος!

Έτσι, λοιπόν κι εμείς, κάναμε αρχή με την Kande και R&B vibes που αναμιγνύει περίτεχνα με ολίγη από soulful των 90s. Ταίριαξε αρκετά στην ώρα και τη θέση του ήλιου, ενώ θα ευχόμασταν δίπλα μας να σκάει το κύμα και να πίνουμε και ένα κοκτέιλ, ιδανικά κάτω από ομπρέλα. Γενικά η 3^η μέρα του Release, μας γύρισε πίσω στα 90s και τα 00s, με γλυκύτητα και τρυφερότητα σχεδόν παιδική. Φταίει και το κοινό – very very young!

Κατευθυνθήκαμε στο ξέφωτο για να δούμε Sidarta, κι εκεί το σκηνικό ήταν τελείως διαφορετικό. Πολύ περισσότερος κόσμος, που πραγματικά ήταν σαν στολίδια σε όλον τον χώρο, χόρευε και τραγουδούσε με τα χέρια ψηλά «Ψέμα, ό, τι μου ‘πες ήταν ψέμα». Με autotune στη φωνή (sic) και πολύ ανεβασμένη διάθεση, έκανε το σόου του ως γνήσιος new comer. Ράπερ -ή τράπερ;- όνομα από το ομώνυμο του Hesse, γνώσεις ηχοληψίας, μεγάλη απήχηση. Πλέον, δεν είσαι ένα πράγμα, αφοσιώνεσαι σε πολλά για να ξεχωρίσεις και να προχωρήσεις σε κάθε επίπεδο. New age, ας αγκαλιάσουμε το καινούριο να δούμε αν θα ανθίσει.

Παραμείναμε στο ξέφωτο για IAMDDB που ξεκίνησε με ένα δυνατό dj set και φτάσαμε ως το Calm Down από Rema, για να το ξανακούσουμε στην Πλατεία Νερού, αυτή τη φορά από Ayra Starr που μας άρεσε περισσότερο με τα afro beats και την προφορά που θύμιζε αρκετά Little Simz. Για συνέχεια, είδαμε το σόου της Tinashe, η οποία μας κούρασε και μας έριξε αρκετά. Ήταν όμοια με την Beyonce, χωρίς όμως να είναι η Queen B! Ενδυματολογικές επιλογές, χορευτική κινησιολογία, ως και η κόμμωση ήταν ίδια, οπότε δεν είχε κάτι φρέσκο για να ξεχωρίσει.

Η Rosalia ήταν σκέτη έκπληξη! Ξέραμε ότι έχει συγκλονιστική απήχηση, ξέραμε ότι κάνει βόλτα στα μεγάλα φεστιβάλ (Primavera, Coachella). Αυτό που δεν ξέραμε, και δεν περιμέναμε κιόλας, είναι το πόσο το αξίζει. Παρόλο που μουσικά δεν προσφέρει κάτι καινούριο, το attitude που έχει, η αμεσότητα με το κοινό, η αυθεντικότητά της, καθήλωσε το κοινό της χθεσινής ημέρας. (διάβασε το αναλυτικό review εδώ). Τραγούδησε το Hero του Inglesias στα ισπανικά και το Blinding Lights από The Weeknd, κατέβηκε στο κοινό και έδωσε το μικρόφωνο στους fans της, κι ένα gimbal την ακολούθησε σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της για να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που γίνονται οι συναυλίες.

Η χθεσινή ημέρα ήταν βγαλμένη από τα 00’s, στυλιστικά και μουσικά, και κάπως αναβιώσαμε μια εποχή περισσότερο ανέμελη. Αυτή τη φορά το γκλαμ της δεν κάλυπτε κοινωνικές παθογένειες αλλά αναδείκνυε τη διαφορετικότητα, τη φρεσκάδα, την συνειδητή ξεγνοιασιά.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

(φωτογραφία εξωφύλλου από Release Athens)

 

Tinashe

Ayra Starr

Kande

 

 

 

Το απαραίτητο intro:

Στα ψυχοθεραπευτικά νέα της χιλιετίας: όταν κάποιος δεν έχει βρει τη δύναμή του, θα επιτεθεί σε όποιον δούλεψε και κατάφερε να την βρει. Ομοφοβικά και body-shaming σχόλια ήταν αναμενόμενα, στη χώρα που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να βγάζει κυβερνήσεις. Τα πράγματα αλλάζουν, ευτυχώς.

Για όσους λοιδορούν τη νέα γενιά γιατί ακούει pop και όχι metal και rock, να ενημερώσουμε ότι εμείς απολαμβάνουμε την πολυχρωμία, τη φωτεινότητα και την αγάπη που προτιμούν αυτή τη στιγμή αρκετά εφηβάκια, μιας και το σύστημα του μίσους κατά πάσα κατεύθυνση της προηγούμενης γενιάς δεν φαίνεται να λειτούργησε και πολύ.

Η Rosalia ήταν αποκάλυψη

Κι αφού τα βγάλαμε από την ψυχούλα μας, συνεχίζουμε με το ότι η Rosalia ήταν αποκάλυψη. Η μουσική που παίζει είναι ένα ρεγκετόν με pop elements, τίποτα, δηλαδή, το ρηξικέλευθο και συγκλονιστικό. Οι στίχοι της, κλασικής θεματολογίας των latin, περί σχέσεων και ματαίωσης του έρωτα, αλλά με κάποια υπονοούμενα κοινωνικού περιεχομένου όπως στο Malamente. Η αύρα της, η δύναμη, η όρεξη και το κέφι της, ο αέρας που αποπνέει κατακλύζοντας το stage, οι κινήσεις της, το καταλανικό της ταπεραμέντο, και ο μηδενικός κομπλεξισμός της, είναι αυτά που την καθιστούν αστέρι, σήμερα. Όσοι παρευρεθήκαμε χθες στo Release Athens Festival, θα μνημονεύουμε αυτό το live, ακόμα κι αν δεν θα υπάρχει η Rosalia, αλλά μόνο και μόνο επειδή υπήρξε.

Ένας θόρυβος, ένα βουητό σαν από κινητήρα του αυτοκινήτου,εκτυφλωτικά strobo lights και χιονισμένες οθόνες, σήμαναν τον συναγερμό για να ξυπνήσει την Πλατεία Νερού. Η εμφάνιση της Tinashe, πρωτύτερα, μας έκανε να βαρεθούμε αρκετά μιας και πρόκειται για μια αντιγραφή της Queen B – και ιεροσυλία το λες- που δεν κράτησε το ενδιαφέρον μας. Οπότε στο intro της Rosalia, κάτι μας κάλεσε κοντά στο stage, κάτι δυναμικό και πολλά υποσχόμενο. Και όσα μας υποσχέθηκε, μας τα έδωσε και με το παραπάνω. Καταλάβαμε γιατί η τριαντάχρονη Ισπανίδα ταράζει παγκοσμίως τα music charts και έχει 25 εκατομμύρια ακολούθους: συνδυάζει δουλεμένη φωνή, προσωπική εμπλοκή στη μουσική και στο songwriting, και μια πρωτοφανή αυθεντικότητα. Κατέβηκε στο pit και αγκάλιασε τους fans της, τους έδωσε το μικρόφωνο να τραγουδήσουν μαζί της, ξεβάφτηκε και έλυσε τα μαλλιά της on stage. Οι υπερβολές στο styling, οι εμφανίσεις τύπου Eurovision, η δήθεν τελειότητα, δεν πείθουν πλέον, ευτυχώς.

Το κοινό που μαζεύτηκε για να ακούσει τη Rosalia ήταν ένα από τα στοιχεία της χθεσινής βραδιάς που -σίγουρα- θα κλέψει τη λάμψη από οποιοδήποτε άλλο live του καλοκαιριού. Πιτσιρίκια με τους γονείς τους, εφηβάκια με στρας παντού -υπήρχε συγκεκριμένο μπουθ όπου μπορούσες να βαφτείς με πεταλουδίσια γκλίτερ- άνθρωποι πολύχρωμοι που δεν χόρταινες να τους χαζεύεις, και όλοι χόρευαν και ήξεραν ΟΛΟΥΣ τους στίχους. Τόσο όμορφο βράδυ, τόσο μοναδική performance, τόσο μεγάλη έκπληξη για όσους πήγαμε χθες στο Release με αμφιβολίες και σηκωμένο φρύδι -πολλώ δε μάλλον η γράφουσα.

Η Rosalia έκανε φροντιστήριο για να μας πει δυο λόγια στα ελληνικά -και σε αυτό πρωτοτύπισε, αφήνοντας πίσω της το κλασικό «gi-a so A-the-na»- και δεν είπε ούτε λέξη στα αγγλικά, γεγονός που ερμηνεύουμε ως κοινωνικό statement (thumbs up). Γκριντζάραμε με τις αγκαλιές με την ελληνική σημαία, αλλά τελοσπάντων, θα αρκεστούμε στη σύνδεσή της με τους fans και στο ειρωνικό της σχόλιο για τη Sofia De Graecia (τη βασίλισσα ντε), και θα σωπάσουμε περί τούτου. Saoko, Bizcochitto, Motomami, Con altura, Malamente, Chicken Teriyakki κι ένα Cuuuute για αντίο, ήταν στο setlist που ξεσήκωσε το Release Athens Festival. Με το υπέροχα πειραγμένο flamenco De aqui no sales, έκανε την αναφορά της στον λαογραφικό πλούτο της καταλανικής καταγωγής της, και στα κομμάτια που έκατσε στο πιάνο, μας έπεισε για τις φωνητικές της ικανότητες. Απολαυστική εμφάνιση.

Ένα acid φόρεμα, πάθος, αυθεντικότητα και λίγο από τσαχπινιά, και γίνεσαι πανταχόθεν αγαπημέν@. Όταν τη δούμε στο Ηρώδειο, σε κάποιες δεκαετίες, θα θυμόμαστε τα χθεσινά και θα αναπτερώνεται το γερασμένο ηθικό μας! Enhorabuena, Rosalia!

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

του Duke Zappa

Ο John Cale αποτελεί τον ιδανικό συνδυασμό του αλητήριου με τον διανοούμενο, και αυτό τον κάνει έναν μουσικό ο οποίος μπορεί να συνεπάρει το κοινό του, όσο ανορθόδοξα και να ενορχηστρώσει τα κομμάτια που αποτελούν την εκάστοτε setlist του. Και αυτό το απέδειξε σήμερα στο Ηρώδειο. Παρά τα όποια παραλειπώμενα, αυτή ήταν η μεγάλη εικόνα.

Από νωρίς φάνηκε ότι η βάση της συναυλίας θα ήταν το φετινό Mercy, αλλά θα γίνονταν και πολλά περάσματα από το παρελθόν του Cale. Ο ίδιος και η μπάντα του, που απαρτίζεται από ικανότατους μουσικούς με τζαζ παιδεία -πράγμα που έκανε μπαμ σε όλη την διάρκεια της συναυλίας, βγήκαν στην σκηνή του Ηρωδείου με διάθεση να πειράξουν τις συνθέσεις και να πειραματιστούν, και το εγχείρημα λειτούργησε πολύ καλά. Οι δε μουσικοί της Φιλαρμονικής Ορχήστρας των Αθηνών, στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων ακόμη και στις πιο απαιτητικές και πειραματικές ενορχηστρώσεις, δίνοντας βάθος στον ήχο, όπου αυτό ήταν απαραίτητο.

Ξεκίνημα, λοιπόν, στις 21:05, και γύρω στις 21:20 ο γραφών σημειώνει την πρώτη κατάβαση στα παλιά. Μπαίνουμε στα ρομαντικά και ελαφρώς πειραγμένα μονοπάτια του Paris 1919, με τo Half Past France, το οποίο διαδέχεται το κάπως πιο παιχνιδιάρικο Hanky Panky NoHow. Αμέσως μετά, μια σύντομη επιστροφή στο παρόν, με το νοσταλγικό Moonstruck (το οποίο είναι αφιερωμένο στην Nico), και στα καπάκια η μπάντα και η ορχήστρα πατάνε γκάζι για μια ντελιριακή εκτέλεση του Waiting for the Man στην οποία ο Cale χτυπά μανιασμένα τα πλήκτρα του, πειράζει τους στίχους και καταλήγει σε μια παραληρηματική ερμηνεία, που κολλάει τόσο πολύ με την θεματολογία του τραγουδιού. Και αν πιστεύαμε ότι κάπου εκεί είχαν τερματίσει η τρέλα και η πρωτοτυπία, ο John Cale και οι μουσικοί του είχαν ακόμη μερικούς άσσους στα μανίκια τους.

Μια τραχειά εκτέλεση του Hedda Gabbler από το 1994, και κάπου εκεί η μπάντα μας ρίχνει την πρώτη έκπληξη. Δεν ξέρω από που προέκυψε η ιδέα να ντυθεί η παράνοια των στίχων του Sunday Morning με μία lounge ενορχήστρωση, όμως φαίνεται ότι αυτή η “ανωμαλιάρικη” ιδέα λειτούργησε, με ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι του κοινού να μπαίνει απολύτως και απαρέγγλητα στο νόημα του όλου σκηνικού. Ο Cale αφήνει για πρώτη και μοναδική φορά τα πλήκτρα και πιάνει την ακουστική κιθάρα, για να γίνει ένα μικρό πέρασμα από τα ορχηστρικά μέρη του All Tomorrow’s Party, το οποίο όμως θα μετατραπεί στο Ship of Fools από το Fear, του 1974. Ένα μικρό άλμα στον χρόνο και ένα ακόμη πάτημα στα γκάζια για το Hatred του 2012,για να επιστρέψουμε ξανά στο Fear, με μια παράξενα σαγηνευτική εκτέλεση του Barracuda, με την ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο να οργιάζουν μέσα σε κύματα από παραμόρφωση. Η κορύφωση κάπου στα 100 λεπτά της εμφάνισης, βουτηγμένη σε ορχηστρικά αρπίσματα, έναν σχεδόν ambient θόρυβο, και τον ίδιο τον Cale σε ένα ακόμη ερμηνευτικό ντελίριο. Μια εκδοχή του Heartbreak Hotel, που ήταν λες και είχε βγει από το σύμπαν των ταινιών του David Lynch.

Mετά από 110 λεπτά αδιάλειπτης παρουσίας στο stage, ο John Cale και όλοι οι μουσικοί φεύγουν για λίγο από το stage, για να επιστρέψουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα, για ένα encore το οποίο δεν θα ξεκινήσει ποτέ.

Τι και αν ο John Cale ξενέρωσε με τον κόσμο που έφευγε μαζικά, και δεν βγήκε τελικά για encore; Η βραδιά στο Ηρώδειο θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό των πιο υποψιασμένων παρευρισκομένων σαν μια μαγική συνάντηση. Σαν μια συνάντηση όπου ο John Cale και οι μουσικοί του κατάφεραν να παίξουν με το μυαλό μας, και εμείς απλά νιώσαμε την απέραντη ηδονή.

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Release Athens 2023: Helloween, Jinjer, Beyond the Black, Silent Winter 

Helloween

 

Jinjer

Beyond the Black

 Silent Winter 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

της Ζωής Νικολάου

Και διαλέγουμε αυτόν τον τίτλο γιατί όπως είπαν και οι headliners, «εμείς που τυχαία δεν βρεθήκαμε να πνιγόμαστε μεσοπέλαγα», μαζευτήκαμε χθες στο Τεχνόπολις να ακούσουμε μουσική, να τραγουδήσουμε, να νιώσουμε άνθρωποι μέσα στον ζόφο που μας κυκλώνει απειλητικά.

 

Το μεγαλεπήβολο εγχείρημα της σύμπραξης Nightstalker – Fundracar πέτυχε! Πέτυχε γιατί οι τύποι αυτοί αγαπιούνται και «τη βρίσκουν» να παίζουν μουσική και να τη μοιράζονται χωρίς ταμπέλες και μικροαστικά στερεότυπα. Πόσοι ρεγκάδες φορούσαν χθες μπλουζάκι Nightstalker και πόσοι μεταλλάδες τραγούδησαν τo Νόμιμη φούντα; Πολλοί. Έτσι είναι η μουσική, μας ενώνει.

 

Πώς να νιώθεις άραγε, όταν μετά από 35 χρόνια, δύο εμφράγματα, αναρίθμητα live, και τόση τρέλα, η φωνή σου δεν ακούγεται όπως παλιά; Ο Argy μοιάζει να εξακολουθεί ακάθεκτος, πάντως, χωρίς κανένα κόμπλεξ, χωρίς κανένα κόλλημα, να μας αποκαλεί «παιδάκια», και να κρατάει το μεράκι του αστείρευτο. Αυτό είναι που θέλουμε κι εμείς στις συναυλίες, γι αυτό χθες το blended κοινό το καταχάρηκε. Συνεχόμενα moshpits, πιτσιρικάδες ημίγυμνοι, χαμογελαστοί παλαίουρες και αγκαλιές ήταν οι αντιδράσεις του κόσμου σε ένα live που δεν ήταν κι από τα καλύτερα των Nightstalker.

 

Τα θέματα στον ήχο ξεκίνησαν από το πρώτο κομμάτι – Trigger Happy –  όπου τα τύμπανα ήταν κλειστά. Συνέχισαν στο God is Dead και το Forever Stoned, με το distortion της κιθάρας να σπάει τύμπανα. Ο ήχος έφτιαξε κάπου στο μέσο της συναυλίας -στο Never Know- και συνέχισε έτσι ως το τέλος. Use, Dead Rock Commandos, Zombie hour και τέσσερα tracks από το καινούριο τους album “Great Hallucinations” συνέθεσαν το setlist της βραδιάς, το οποίο έκανε μια μικρή κοιλιά στο Sweet Knife.

 

Να πούμε, επιτέλους, εδώ, ότι σε τέτοιες μπάντες με μουσική ιστορία εφάμιλλη των Nightstalker, η ανταπόκριση του κοινού και η απόλαυσή του, λιγότερο στηρίζονται σε τεχνικά ζητήματα και πολύ περισσότερο στις στιγμές που ο καθένας έχει συνδέσει με τα τραγούδια, στην απελευθέρωση που νιώθεις σε μια συναυλία αγαπημένων σου μουσικών και στο ήθος της μπάντας που έχεις πληρώσει για να δεις. Κι αυτά, χθες, εκπληρώθηκαν, και με το παραπάνω, γι αυτό το κοινό ήταν ένθερμο και ενθουσιώδες, πράγμα που στους καιρούς που ζούμε δεν είναι και εντελώς αναμενόμενο.

 

Οι Fundracar ξεκίνησαν το 2008 από τα δυτικά της πόλης και με το ρέγκε, που ή έχει πιστούς φίλους ή ορκισμένους εχθρούς, έχουν καταφέρει μέσα σε 15 χρόνια να κερδίζουν τις καρδιές των εφήβων και να μην κολλούν στις λεπτομέρειες. Χθες, ανέβασαν γκάζια, ταίριαξαν την performance τους με τους Nightstalker και έπαιξαν αγαπημένα τραγούδια σαν να έπαιζαν για την παρέα τους. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό που τους κάνει τόσο αγαπητούς. Γκόμενες φανκυ, Obi- Wan Kenobi, Το λέσι, και Είμαστε ακατάλληλοι, «αφιερωμένο σε όλα τα ναυάγια της ζωής, ένα από αυτά είμαστε κι εμείς». Το καινούριο Ήρθε η ώρα (say your prayer) με Nightastalker και τον Argy στο stage, ήταν ωραία στιγμή, και το Νόμιμη Φούντα, ό,τι ποιο κατάλληλο για φινάλε.

 

Το live άνοιξαν οι Bad Habits που αναμένουμε να δούμε και στα μεγάλα φεστιβάλ κάποια στιγμή, σύντομα, μιας και -αδιαμφισβήτητα- τα front-κορίτσια είναι πολύ δυναμικά και το αξίζουν. Δεν δείλιασαν στιγμή, παρόλο που ο κόσμος ήταν ακόμα λίγος και ο ήλιος δεν είχε πέσει. Good job!

 

Ωραίο βράδυ, οργανωμένο από την αγαπημένη GoodHeart Productions, στην αρχή αυτού του παράξενου καλοκαιριού, που όλο μας τάζει κι εμείς περιμένουμε, σαν παιδιά, το χωνάκι παγωτό.

50 χρόνια Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο Καλλιμάρμαρο

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Release Athens 2023 : Nightwish / In Flames / Insomnium / Elysion

Nightwish

In Flames 

Insomnium 

 

 Elysion

 

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

FRENZEE w Special Guests The Mystic Tension at Piraeus Club Academy

FRENZEE

The Mystic Tension

Οι Frenzee θα εμφανιστούν στο Rockwave Festival 2023 ως opening act των Black Keys, Puscifer και Ville Valo, το Σάββατο 8 Ιουλίου 2023 στο Terra Vibe της Μαλακάσας.

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

SONS (Be) plus commuter live @ Six d.o.g.s.

SONS

commuter

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

10 + 1 φωτογραφίες από την sold out εμφάνιση του Γιάννη Αγγελάκα με τους 100°C στο Piraeus Club Academy

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)