Κατηγορία: REVIEWS

Ο αγαπημένος μας Nick Waterhouse επέστρεψε για άλλη μια φορά χτες το βράδυ στην Αθήνα με μια καταπληκτική sold out εμφάνιση, μεταφέροντας μας σε μια άλλη εποχή με vintage αισθητική και ασταμάτητο χορό.  Το puzzlemag ήταν εκεί και σας δίνει μια φωτογραφική γεύση από τον μοναδικό Nick με την μπάντα του αλλά και τον εξαιρετικό George Zervo που άνοιξε την συναυλία.

Nick Waterhouse

George Zervos

 

Η Sharon Kovacs βρέθηκε για άλλη μια φορά χτες στο βράδυ στην Αθήνα και ενθουσίασε το κοινό της με μια υπέροχη εμφάνιση στο κατάμεστο Piraeus Academy. Το puzzlemag ήταν εκεί φυσικά και σας δίνει μια γεύση από την καταπληκτική Kovacs και τους πολύ καλούς The Crashes.

Sharon Kovacs

 

The Crashes

 

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 

Υπήρχε μεγάλη προσμονή για αυτή την εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη και των B-Movies στο Piraeus Academy. Πάνε 9 μήνες από την τελευταία ηλεκτρική τους εμφάνιση στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα. Όπως ανέφερε και το δελτίο τύπου θα ήταν και η μοναδική για τον χειμώνα καθώς ακολουθεί η καθιερωμένη περιοδεία στην Ελλάδα, και στη συνέχεια τους περιμένει το στούντιο για τις ηχογραφήσεις του νέου δίσκου.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 7 το απόγευμα και η προσέλευση του κόσμου γινόταν με αργούς ρυθμούς. Πέρισυ είχε βοηθήσει και η ύπαρξη opening act, των Σούπερ Στέρεο, στην πιο έγκαιρη προσέλευση του κοινού. Το Σάββατο όμως, ο κόσμος άργησε, πράγμα που συνέβαλλε σε μια μικρή καθυστέρηση της έναρξης.

Αρχή με το “Άλλη μια Μέρα”, τη “Μαίρη” στην γρήγορη διασκευασμένη εκτέλεσή της και το “Πάρε με Μαζί σου” για να μας βάλουν γρήγορα και δυνατά στο κλίμα! Ο χορός άρχισε από νωρίς, η μπάντα έδειχνε ήδη ζεσταμένη και ο Παυλίδης ξεκίνησε να χορεύει πάνω στη σκηνή.

Στο σχήμα έχει προστεθεί και ένα 6ο μέλος, ο Χρήστος Λαϊνάς στην τρίτη κιθάρα και στα synths. Στυλοβάτες όπως πάντα ο Ορέστης Μπενέκας στα πλήκτρα και ο Τόλης Δεληγιάννης στο μπάσο. Αλλά και οι Δημήτρης Οικονόμου και Αλέκος Βουλγαράκης που έχουν δώσει νέα πνοή στη μπάντα τα 2 τελευταία χρόνια.

Όλα δείχνανε πως θα είναι μία από τις πιο ηλεκτρικές εμφανίσεις του Παυλίδη τα τελευταία χρόνια. Και έτσι πήγε μέχρι το τέλος. Έτσι και αλλιώς εδώ και μια τετραετία, η ατμόσφαιρα όλο και ηλεκτρίζεται και οι πιο..ήσυχες στιγμές μένουν για τις unplugged εμφανίσεις.

Εμφανής είναι και η στροφή σε αρκετά περισσότερα κομμάτια των Ξύλινων Σπαθιών, ίσως με μια αδυναμία στον δίσκο “Μια Ματιά σα Βροχή”. Κατά τη γνώμη μου τον καλύτερό τους. Από αυτόν το δίσκο ακούσαμε τα “Μόνο Αυτό”, “Ρομπότ”, “Το Καράβι” και στο φινάλε το “Παράξενο Τραγούδι”.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να κάνουμε στην πρώτη live εκτέλεση του νέου κομματιού του Παυλίδη. Το “Αλλιώτικο Παιδάκι” έκανε ντεμπούτο στις ζωντανές εμφανίσεις και κέρδισε τις εντυπώσεις. Εντυπώσεις που είχε ήδη κερδίσει με το βίντεοκλιπ (σκηνοθεσία της Μαρίνας Δανέζη) που είχε παρουσιαστεί λίγο καιρό πριν. Πρόκείται για το πιο αιχμηρό τραγούδι που έχει γράψει ποτέ ο Παυλίδης, με έντολο πολιτικό περιεχόμενο. Πολιτικές αναφορές είχε και σε άλλα κομμάτια, πάντα μπλεγμένα με τις αλληγορίες του, όπως το “Θα ‘ρθει μια Μέρα” για τους αγώνες ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, αλλά και το “Κατάδικος” για την υπόθεση της Ηριάννας. Πότε όμως δεν ήταν τόσο άμεσος και επιθετικός όσο στο “Αλλιώτικο Παιδάκι”.

Το κλείσιμο του κύριου μέρους του σετ έγινε με το “Φωτιά στο Λιμάνι”, ενώ στο encore έγινε η έκρηξη με το “Βασιλιά της Σκόνης”, με τις φωτοβολίδες που άναψε ο κόσμος. Για να έρθει το κλείσιμο με το “Παράξενο Τραγούδι”, αφού “υπήρχε όριο” όπως ανέφερε ο Παυλίδης.

Ο κόσμος ήταν αισθητά περισσότερος από πέρισυ. Όμως κάτι ήταν αυτό που έλειπε. Αυτό το κάτι παραπάνω που θα μας έκανε να τη θυμόμαστε για καιρό ακόμα. Πιθανόν να έφταιγε το setlist καθώς κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, πάτησε στο περσινό, κάνοντάς σε να νιώθεις ότι ζεις σε επανάληψη. Έλειψαν οι εκπλήξεις που συνήθως μας κρύβουν στις εμφανίσεις τους.

Αυτά όμως είναι για αυτούς που κοιτάνε τις λεπτομέρειες. Για να μην αδικήσουμε λοιπόν τη μπάντα, θα επαναλάβουμε, πως ήταν μία από τις πιο έντονες εμφανίσεις τους (οι πιο ήρεμες στιγμές ήταν το “Δεσποινίς” και το “Άσε με Εδώ”), και για 2 ώρες όσο κράτησε, όλο το Academy βρισκόταν “στη χώρα που χορεύουν όλοι όλη μέρα”!

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”108″ gal_title=”PAYLIDIS”]

Το Gagarin με λίγο κόσμο είναι μούρλια! Είναι η πρώτη παρατήρηση που κάναμε ανάμεσα σε καμιά διακοσαριά άτομα κοινό, το βράδυ της  περασμένης Παρασκευής. Το ευχαριστιέσαι περισσότερο, κάνεις και τη βόλτα σου, μια χαρά. Ο ήχος δεν μπορεί να είναι στα τέρματα, βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Σίγουρα δεν έχουμε τέτοιο παράπονο από το πρώτο Cult of the Amps!

Καταρχάς, ένα «μπράβο» για το line up του φεστιβάλ! Αρκετά συχνά οι μπάντες που εμφανίζονται σε μικρά fests δεν πολύ-ταιριάζουν μεταξύ τους. Στο Cult of the Amps, όμως, υπήρχε ένα κοινός παρανομαστής αισθητικά και αυτό είναι ό,τι καλύτερο. Η σκακιέρα της βραδιάς, αντί για άσπρο και μαύρο, είχε post και metal .

Παίρνοντάς τα με τη σειρά ακούσαμε πρώτα τους Caldera, οι οποίοι άνοιξαν και τη συναυλία των Mono πριν λίγο καιρό. Οι Caldera είναι μια έκπληξη, για να είμαστε ειλικρινείς, τόσο για τα tracks και τις μελωδίες τους όσο και για το performance τους · απλοί, λιτοί και κατανοητοί. Αμέσως μετά οι Amniac βάρυναν το κλίμα με τα brutal φωνητικά τους. Αν δεν είσαι fan τoυ τόσο brutal ίσως ξενέρωσες με τους Amniac αλλά οι τύποι ξέρουν καλά τι κάνουν.

Για τη συνέχεια το μενού είχε Afformance σε ένα καταπληκτικό performance. Τους αγαπάμε τους Afformance, τους γνωρίσαμε και πρόσφατα διά ζώσης (τσέκαρε εδώ) και τους εκτιμάμε. Όταν ειδικά τους ακούει κανείς ανάμεσα από άλλες μπάντες σίγουρα καταλαβαίνει την παρουσία τους! Δεν παίζει να μην πεις «ρε συ αυτοί είναι ωραίοι», να μην τους ψάξεις, να μην τους ευχαριστηθείς!

Το πρώτο Cult of the Amps το έκλεισαν οι Allochiria με το Omonoia που έκλεισε 5 χρόνια και την εντυπωσιακή τους παρουσία οn stage. Highlights του performance τους, η Ειρήνη Παππά που σε αφήνει..  άφωνο με τα φωνητικά της  –πολύ δυναμική, παιδιά, παθαίνεις πλάκα- και φυσικά τα σκοτεινά ζοφερά videos που προβάλλονταν παράλληλα. Σε καθηλώνουν οι Allochiria μέσα από τις εναλλαγές στο ύφος τους on stage. Θες κι άλλο.

Ένα ακόμα «μπράβο» στα παιδιά που κάνουν όλες τις γύρω γύρω πολύτιμες εργασίες για να βγει ένα live, γιατί στο change over ακούγαμε Solstafir. Δεν ξέρω για σας, προσωπικά αρέσκομαι να ακούω σχετικές μελωδίες με το live.. Βγαίνεις από το mood στην αντίθετη περίπτωση, πώς να το κάνουμε;

 Τίμια διοργάνωση, λοιπόν, συνεπής στο πρόγραμμά της, με πολύ πετυχημένο line up!

Μην το χάσετε το επόμενο Cult of the Amps! Εμείς θα είμαστε εκεί!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Σπύρος Ανδρομανέσκος

[Best_Wordpress_Gallery id=”105″ gal_title=”Cult of the Amps”]

Μια αίσθηση πλανάται στον αέρα ότι η metal επανέρχεται στη μόδα.. ή μήπως φταίει ότι οι μεταλλάδες είναι οι πιο true fans από εκείνους όλων των άλλων ειδών; Δεν ξέρουμε..θα δείξει!

Εννέα στα δέκα metal live πάντως, δεν σε απογοητεύουν. Ακόμα, δηλαδή, κι αν η δίκασι δεν είναι ο αγαπημένος σου ήχος, θα περάσεις ωραία. Γιατί οι metal μπάντες το ζουν! Και το κοινό νιώθει πάντα τα vibes του stage.

Οι Paradise Lost, λοιπόν, έγιναν 30 και ήρθαν –και πάλι!- στην Αθήνα, φέρνοντας μαζί τους τα παλιά τους αργόσυρτα βαριά doom metal κομμάτια τους, τα ενδιάμεσα που συνοδεύτηκαν με τις αλλαγές και στο προσωπικό τους στυλ αλλά και το περσινό τους Medusa με το οποίο επανήλθαν στο pure αγαπημένο metal τοπίο. Από το τελευταίο έπαιξαν 3 κομμάτια (Medusa, From the Gallows, Blood and Chaos), κάτι που εκτιμήσαμε ιδιαιτέρως, γιατί σε όλους μας αρέσει όταν μια μπάντα κάνει tour αλλά όχι απλά διαφήμιση του τελευταίου της album. Όταν αγαπάς θες το παλιό καλό staff που δεν σε προδίδει ποτέ!

Ψάχνοντας για τα highlights της βραδιάς, θα πούμε ότι το Erased, το As I Die και , φυσικά το Say Just words με το οποίο και μας αποχαιρέτησαν, έκλεψαν την παράσταση. Ήταν οι φάσεις όπου τα περίπου 2.000 άτομα που βρίσκονταν στο Academy κάνανε χαμό. Και μη φανταστείς καπνογόνα και τέτοια, αυτά στον Παυλίδη. Η metal κοινότητα έχει ξελαρυγγιάσματα, moshpit, handbanging και μπύρα. Διάλεξαν κομμάτια από όλη τους την πορεία και έφτιαξαν ένα εξαιρετικό flow στο setlist τους, που ικανοποίησε σίγουρα τους ταμμένους fans τους που τους γνώρισαν και τους αγάπησαν από εκείνο το Lost Paradise του ’90 και τους λατρεύουν ακόμα σε κάθε τους ανάσα.

Nick Holmes, Gregor Machintosh και Αaron Aedy στο stage. Εγγύηση, τι να λέμε. Τι κι αν έχασαν τα μαλλιά τους (εκτός από τον Machintosh που παραμένει λουκούμι), τι κι αν γέρασαν ολίγον τι, τι κι αν έγιναν κιόλας 30 χρονών, μην τους φοβάσαι! Παραμένουν ένα team που δεν ξεχνάς, που δεν σε απογοητεύει, που τελοσπάντων καρφώνεται στο κεφάλι σου και τρέχεις να το ακούσεις! Το τρίο στούντζες της metal έδωσε για άλλη μια φορά το «παρών!» και μας άφησε να περιμένουμε κι άλλο.

ΥΓ: Οι επαναλαμβανόμενες χριστουγεννιάτικες ευχές του Holmes μέσα στη μεταλο-μαυρίλα, πόσο crippy εν τω μεταξύ… Κι όμως, δεν μας χάλασε καθόλου!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”99″ gal_title=”Paradise Lost”]

Ένα live καλό, ένα live δυναμικό, ένα live που περιμέναμε καιρό. Οι Sólstafir ήρθαν στην Αθήνα και έφεραν μαζί τους τα tracks που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε.

Μεγάλο πράγμα η εξέλιξη και οι Sólstafir φαίνεται να το γνωρίζουν. Άφησαν πίσω τα πρώτα τους death metal βήματα, κάνοντας ένα άλμα προς τα landscapes χωρίς να χάσουν, βέβαια, την ταυτότητά τους. Κατά γενική ομολογία έτσι μας κέρδισαν… Και αποδείχτηκε αυτό, καθώς, ενώ στα πρώτα κομμάτια τους στο live πλανιόμασταν μεταξύ λαχτάρας να τους δούμε και υποτονικότητας από την πλευρά τους, στο Otta τα πράγματα άλλαξαν. Με ένα από τα πιο catchy riffs, μας έβαλαν στο κλίμα αυτού του βόρειου soundtrack που ξέρουν να παίζουν τόσο καλά.

Συνέχισαν με Ljosfari, Hula, Fjara, φυσικά. Μας θύμισαν τους Sigur Ros με την περίεργη γλώσσα που μοιάζει με διάλεκτο του Τόλκιν. Μάλιστα σε κάποια φάση ο Trygvasson, ανάμεσα σε βλέμματα και χιουμοριστικά σχόλια προς το κοινό,  ζήτησε και τη μετάφραση του Black Sand, για να αναφωνήσει «Μαύρη άμμος» στο μικρόφωνο!

Ο ενεργέστατος Tryggvason, ένας βίκινγκ (aka Austman- μπάσο), ένας καουμπόυ (aka Sæþórsson – κιθάρα) κι ένα wannabe μέλος των Rotting Christ (aka Hallgrímsson  – drums) βρίσκονταν on stage για ένα δίωρο περίπου, προμηνύοντας sold out στις επόμενες επισκέψεις τους στην χώρα. Είναι το μόνο σίγουρο!

Παρόλ’αυτά από το live τους θα κρατήσουμε κάτι που δεν έχουμε δει/ακούσει έως τώρα σε live: Τον πρόλογο του Tryggvason για το Goddess of the Ages. Κι αυτό όχι μόνο γιατί είναι ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ, όχι μόνο γιατί ακόμα και κάποιος που δεν αγαπάει τους Solstafir γνωρίζει πολύ καλά αυτό το track, αλλά κυρίως για εκείνον τον πρόλογο. Γι αυτό σας τον παραθέτουμε εδώ σε ελεύθερη μετάφραση:

«Είναι η κατάθλιψη κάτι καθημερινό, κάτι που σε κάνει να παλεύεις με τον εαυτό σου και τα σκοτάδια του μυαλού σου κάθε στιγμή. Δεν φαίνεται απαραίτητα, μπορεί να δείχνεις χαρούμενος και ok, αλλά μέσα σου παλεύεις καθημερινά. Αυτό το τραγούδι είναι για εκείνους που αντιμετωπίζουν αυτήν την πάλη αλλά και για εκείνους που είναι κοντά τους. Αν έχετε κοντά σας έναν κάποιον άνθρωπο που παλεύει με την κατάθλιψη, μιλήστε του, ίσως είστε η μόνη του ελπίδα».

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”95″ gal_title=”solstafir”]

Winter Plisskën Festival 2018

Main Stage – Piraeus 117 Academy

 Lindstrøm 

David August

Pantha Du Prince

Nathan Fake

object blue

Aquarium – Wave Athens

DEBONAIR

Elena Colombi

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

Kikagaku Moyo

Holy Monitor

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Οι fans των Mogwai ξεχύθηκαν στο Piraeus Academy προετοιμασμένοι να μεταφερθούν σε μια rock μελαγχολική πραγματικότητα. Η μπάντα της Γλασκώβης μας έπαιξε παλιά και νέα, ακριβώς μετά από ένα καλό warmup από τους  Afformance που αγαπάμε, κι ας ήταν κάπως αμήχανοι αυτή τη φορά σε σχέση με αυτό που μας έχουν μάθει.

Οι Mogwai άνοιξαν το live τους με το κλασικό Heard About You Last Night. Το κομμάτι μας έβαλε κατευθείαν στην εκστατική ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι Mogwai με τo τυπικό built up και το distortion στα πλήκτρα. Crossing the road material, We ‘re not done, Rano Pano και μια ευθεία βουτιά με rock riffs, μαζί με ένα φλογερό ζεστό κόκκινο και λευκό lightshow.. Για να φτάσουμε στο Coolverine όπου το live άρχισε να παίρνει μια διαφορετική τροπή. Μέχρι εκείνη την ώρα, παρόλο τον ενθουσιασμό μας που τους βλέπαμε ξανά, δεν μας είχαν ακόμα συνεπάρει. Όμως, η υπέροχη μελωδία του Hunted By A Freak, μας.. έφτιαξε. Η συνεχής εναλλαγή των οργάνων έκανε δύσκολη τη διάκριση μεταξύ ήχων, και είναι αυτό που στα live των Mogwai σε κάνει να χάνεσαι, να αφήνεσαι..

Κάθε κομμάτι μας πήγε εκδρομή στον παράδεισο – κάποια κατευθείαν στην κόλαση και πάλι πίσω. Όσο περισσότερο αφήνονταν ελεύθεροι, τόσο μας έκαναν να ανατριχιάζουμε μέχρι τις πατούσες.. Μας έλειψε ένα video wall να ταξιδέψει τη ματιά μας.. Είναι και η μοναδική προσθήκη για να μας τρελάνουν τελείως. Άλλωστε αυτές οι μορφές του μπασίστα Dominic Aitchison με  την γενειάδα αλά ZZ Top και του frontman Stuart Braithwaite που έλεγε “thank you” σε κάθε κομμάτι, δεν χρειάζονται και πολλές.. σάλτσες.

Κι ενώ η αρχή του Do not Believe The Fife μας ξεγέλασε, με μια βαθιά στιγμή γαλήνης, μας χάρισε μετά την ευφορία που ξεσπάει σε θόρυβο, με θρυμματισμένες κιθάρες και θορυβώδη drums από τον Martin Bulloch. Για να ακολουθήσει το Old poisons και να μας στείλει στον ουρανό και το 2 Rights make 1 wrong να μας κατεβάσει πάλι στην ηρεμία. Εδώ έλειπαν τα υπέροχα ινδιάνικα φωνητικά της ηχογραφημένης version αλλά προστέθηκε ένα ρυθμικό beat που ταίριαξε τέλεια.

Encore και Remurdered και το συγκαταλέγουμε στα highlights της βραδιάς. Για το τέλος, μας φύλαξαν ένα παλιό φόβο: Mogwai fear Satan! Κι έτσι μας άφησαν με ένα νοσταλγικό σημείωμα, που μας υπενθύμισε γιατί τους κρατάμε στην καρδιά μας για δύο δεκαετίες.

 

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”93″ gal_title=”Mogwai”]

Οι Brit Floyd γιόρτασαν χτες στο Piraeus 117 Academy τα 45 χρόνια από την κυκλοφορία του «Dark Side of the moon» μέσα από ένα οπτικοακουστικό θέαμα τριών ωρών και το puzzlemag βρέθηκε εκεί και σας δίνει μια γεύση από το υπέροχο show που πρόσφερε η κορυφαία tribute μπάντα των Βρετανών χτες βράδυ στην Αθήνα. Σήμερα ανεβαίνουν στο stage του Fix Factory of Sound στη Θεσσαλονίκη, μη το χάσεις!

 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Αγαπημένοι του ελληνικού κοινού και τακτικοί επισκέπτες στη χώρα μας, οι Nomads μας τίμησαν μετά από 6 χρόνια. Γερόλυκοι του garage punk στο γνωστό υπόγειο των Εξαρχείων, στο An Club. Η βραδιά ήταν υποσχόμενη πολλά, έτσι και αλλιώς -από αυτά που μου λένε οι εμπειρότεροι- οι εμφανίσεις τους δεν περνάνε απαρατήρητες, το κάθε άλλο.

Το ορεκτικό είχε τους δικούς μας Snails. Με μια αξιοσημείωτη καθυστέρηση, οι Snails ανέβηκαν στη σκηνή. Ήταν η τρίτη φορά που τους έβλεπα και μπορώ να πω η καλύτερη. Από την αρχή μπήκαν δυνατά, με κομμάτια από τα 2 άλμπουμ τους Snails και Dr Acid. Κλασικός 60’s garage ήχος, με fuzz, που πότε έγερνε προς το garage punk και πότε στην ψυχεδέλεια. Ξεχώρισα το “She’s Like My Girl” και φυσικά το Graveyard, τη διασκευή-φόρο τιμής στον Fred Cole των Dead Moon. Σε 45 λεπτά που διήρκησε η εμφάνισή τους κατάφεραν να μας βάλουν στο κλίμα και να φέρουν το σκορπισμένο γύρω από τα μπαρ του An κοινό, πιο κοντά στη σκηνή.

Με ένα πολύ γρήγορο changeover, και αφού οι Nomads στήσανε τα όργανά και τους ενισχυτές τους στη σκηνή, ήρθε το κυρίως πιάτο. Κατευθείαν στο ψητό μπήκαν οι Σουηδοί και με τα γκάζια στο τέρμα με το Can’t Keep A Bad Man Down . Με το κοινό όμως μουδιασμένο κάπως στην αρχή, είχαμε τις πρώτες εκρήξεις στο Don’t Pull My Strings και κάπου στη μέση με το Where the Wolf Βane Blooms, μπήκαμε κι εμείς για τα καλά στο κλίμα.

Πολύ ωραίες εκτελέσεις από τους Nomads, μια μπάντα η οποία είναι αρκετά εκδηλωτική και με εμφανή αλληλεπίδραση με το κοινό. Τα σόλο του Ostlund έδιναν ακόμα πιο μεγάλη ένταση και ηλεκτρισμό και απογείωναν τα κομμάτια.

Προς το τέλος του set έγινε και το highlight ίσως της βραδιάς, με κάποιον οπαδό να ανεβαίνει στη σκηνή και να παίρνει το μικρόφωνο του Froberg και να συνοδεύει στα φωνητικά στο Call of your Dogs. Κομβική στιγμή καθώς μπάντα και κοινό ξεσηκώθηκαν, και με τα encore να παίρνουν άλλη τροπή. Τη μπάντα να ζητάει από το κοινό να διαλέξει κομμάτι, να κάνει και μερικά χατίρια ξεφεύγοντας κάπως από το setlist.

Μπορεί να μη μιλάμε για τη συναυλία της χρονιάς, ούτε για τη δικιά τους καλύτερη στη χώρα μας, όμως η εμπειρία των Nomads βγήκε στο σανίδι, ξεπέρασαν τα όποια προβλήματα στον ήχο υπήρξαν, και κατάφεραν να μας γεμίσουν με αγνό rock ‘n roll και garage, να ξεσηκώσουν ένα δύσκολο όπως φάνηκε κοινό, και να μας στείλουν όλους  σε κάποιο μπαρ μετά από μια χορταστική εμφάνιση.

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

[Best_Wordpress_Gallery id=”91″ gal_title=”nomads”]