Κατηγορία: REVIEWS

Φωνές, ουρλιαχτά, λιποθυμίες, παθιασμένα γλωσσόφιλα, δάκρυα, κορμιά τεντωμένα στα κάγκελα και.. 9ο νυχτερινό από Σοπέν. Έτσι έκανε είσοδο ο κος Turner και οι Arctic Monkeys του. Μετά το blockbuster ΑΜ, o Alex γράφει κάπου στο Λ.Α. το Tranquility Base Hotel & Casino κι εμείς είχαμε την τύχη να ακούσουμε από κοντά τι σημαίνει έμπνευση.

Για όσους απογοητεύτηκαν από το το τελευταίο album των Αrctic Monkeys, έφτασε μόνο το live performanceτους για να μας πείσει ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ένας Α.Τurner με μορφή Kenickie και αισθητική Bowie, μας άφησε άφωνους. Τα “μηχανάκια”, δε, των Arctic Monkeys, ήταν τόσο καλοκουρδισμένα που δεν άφησαν ούτε νότα, ούτε μπασογραμμή, ούτε χορδή, ούτε μπαγκέτα αδούλευτη, απροπόνητη, ανέτοιμη. Κι έτσι, ακόμα κι αν δεν είσαι φαν τους, ήξερες ότι παρακολουθούσες μια μοναδική συναυλία. Ξεκινώντας με το Four Out Of Five και παίζοντας One Poimt Perpspective, She Looks Like Fun, Star Treatment και, φυσικά το Tranquility Base Hotel & Casino από το τελευταίο τους album, Do I wanna Know και R U Mine από το AM αλλά και το πολυπόθητο The View From The Afternoon, τρέλαναν το Terra. Κάποια κομμάτια από Favorite Worst Nightmare και το Humbug τους έντυσαν με έναν απαράμιλλο δυναμισμό και ολοκλήρωσαν ένα υπέροχο show. Η κεντρική περσόνα, βέβαια, ήταν το κέντρο του σύμπαντος για περίπου μιάμιση ώρα. Όταν κάποια στιγμή κόλλησε κάπου το βλέμμα του, κορίτσια και αγόρια έλιωσαν και κρεμάστηκαν από τα χείλη του. Τα χέρια του, τα πόδια του, τα μαλλιά του. Μεγάλη γοητεία. Στο 505, το τελευταίο track του encore, συνέβη το πολυαναμενόμενο, ο Alex ανέβασε στο stage τον Miles Kane. Δεν θα μπορούσε να μην.

Ήταν και η καλύτερη στιγμή του Kane, τον οποίο παρακολουθήσαμε νωρίς το απόγευμα σε μια μέτρια εμφάνιση. Αν και πολύ ενεργητικός και εμφανώς χαρούμενος για το προσωπικό του επίτευγμα, δεν κατάφερε να μας συνεπάρει. Και όχι, δε έφταιγε το φως της μέρας. Απλά δεν τα κατάφερε. Ειδικά με διασκευή από Donna Summer και Hot Stuff.. Έμοιασε ο Τόνις Σφίνος του Rockwave. Κατά τ’ άλλα ήταν μια αξιοπρεπής εμφάνιση, αλλά σίγουρα δεν έδειξε κάτι διαφορετικό.

Και έτσι επικεντρωθήκαμε στους alt J, ή αλλιώς Δ, ή αλλιώς το lightshow της χρονιάς, ή αλλιώς τους Λονδρέζους που θέλουμε σαν τρελοί να δούμε ξανά. Ηλεκτρονικά ταξίδια με μπερδεμένα φωνητικά, fussιές και indie ύφος, θυμίζουν (όντως) Sigur Ros, που κάποιος, όχι τόσο καλμαρισμένος εγκέφαλος αποφάσισε να ρεμιξάρει. Άλλοτε downtempo, sexy ρυθμοί κι άλλοτε απανωτοί πειραματισμοί, άλλοτε σε έκαναν να κουνιέσαι σαν να ακούς Massive Attack και άλλοτε να χάσκεις μην ξέροντας πως να αντιδράσεις. Έπαιξαν πολλά από το An Awsome Wave, το ντεμπούτο που τους έδωσε τη δόξα, αρκετά από το This Is All Yours και 3WW, In Cold Bllod, Deadcrush και Pleader από το Relaxer που βγήκε πέρυσι. Ο κόσμος γνώριζε καλά τι παρακολουθούσε για αυτό πολλοί ήξεραν τους παράξενους, πολλές φορές αλλόκοτους στίχους και τους φώναζε δυνατά. Φάνηκε να διάλεξαν προσεχτικά το setlist τους, αν και ένας dj θα έλεγε ότι δεν είχε και τόση συνοχή. Παρόλ’ αυτά μας έδωσαν αυτό που ήθελαν, κι αυτό ήταν μια φοβερή παρουσία που ταίριαξε με το λυκόφως όσο σουρούπωνε στο Terra Vibe. Ο ένρηνος Joe Newman θυμίζει Άμις που φτιάχνει electronica, ενώ το Pitchfork τους έχει καταθάψει. Όμως οι alt J, είναι απλά υπέροχοι.

Η πρώτη μέρα του Rockwave 2018, ντύθηκε με μουσικάρες και έναν εξαιρετικό ήχο που δεν έμεινε θεατής που να μην τον σχολιάσει. Θα κρατήσουμε το εκκεντρικό θράσος του Alex Turner να κρατάει τις αναμνήσεις μας όμορφες και τα τερτίπια των alt J για να τους ψάξουμε ακόμα περισσότερο. Και θα προετοιμαστούμε για τις επόμενες δύο ημέρες του φεστιβάλ που θα είναι εντελώς διαφορετικές!

PS: Έτυχε να χάσω τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου και να μείνω περίπου δύο ώρες παραπάνω στον ομορφότερο συναυλιακό χώρο της Αθήνας, προλαβαίνοντας τους καθαριστές που τσουγκράνιζαν τα άπειρα σκουπίδια που το κοινό είχε παρατήσει ξεδιάντροπα στο χώμα. Αξίζει να πληρώνουμε και ακριβά εισιτήρια και ακριβά ποτά για τους είκοσι ανθρώπους που σκουπίζουν σπιθαμή προς σπιθαμή το χώρο. Πέτα τα σκουπίδια σου έξω από τους γεμάτους κάδους, είναι προτιμότερο από το να τα παρατήσεις όπου σου ΄ρθει.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”73″ gal_title=”ROCKWAVE FESTIVAL DAY 1″]

Πολλά ειπώθηκαν γι αυτή τη συναυλία αλλά ένα είναι το μόνο σίγουρο: άξιζε να τη δεις. Ανεξάρτητα από το αν είσαι fun του Sting, αν δε γουστάρεις το Shaggy, αν δεν σου αρέσουν οι συναυλίες στο Ηρώδειο, αν δεν έχεις πάει ποτέ σε συναυλία, αν ακούς μόνο jazz· αν είσαι λάτρης της μουσικής και αρέσκεσαι να ακούς καινούρια πράγματα από νέες κυκλοφορίες μέχρι διασκευές, άξιζε να δεις αυτό το live.

Άξιζε γιατί:

1. Στα tracks του Englishman in NY (το οποίο ακούσαμε δεύτερο), ταιριάζει πάρα πολύ το rap του Shaggy! Είναι και σημείο των καιρών, οι περισσότερες συνθέσεις να συνδυάζουν μελωδία και ρίμες. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, κι ενώ πολλοί από το κοινό αποδοκίμαζαν την εμπλοκή του Τζαμαϊκανού στα αγαπημένα του Sting, ήταν αντικειμενικά ωραίες διασκευές.
2. Καταλάβαμε ότι η reggae δεν του πάει του Sting, πώς να το κάνουμε; Εκτός από το ότι το album που έβγαλαν με τον Shaggy, πάτωσε κυριολεκτικά, στη live εκτέλεση του 44/876, το πρώτο κομμάτι στη setlist τους, δεν άκουγες καθόλου τον Sting, το σωστό, το γλυκανάλατο.
3. Ακούσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το mash-up της χρονιάς: Roxanne & Mr Boombastic! Ναι, θα το ακούσεις μέσα στο καλοκαίρι, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Οι «παράξενοι» του κοινού, καταχάρηκαν όταν ξαναμπήκε το Roxanne, οι υπόλοιποι εκτίμησαν ιδιαίτερα και τα sexy λικνίσματα του Shaggy.. Το γλυκό, πάντως, έδεσε.
4. Το Ηρώδειο ήταν λουσμένο με φεγγάρι και έτσι, όταν καμιά φορά σου ΄βγαινε ένα γελάκι με αυτό που παρακολουθούσες, ρέμβαζες και ξεχνιόσουν. Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς υπήρχαν κάποιες στιγμές που ο Englishman και ο Boombastic ήταν σε άλλο μήκος κύματος. Ο ένας μελίρρυτος και ο άλλος hot stuff. Ε, κάπου μπερδευόσουν.
5. Ο Sting έχει χάσει κάπως τις φωνητικές του δυνατότητες, κι έτσι σε κομμάτια όπως το Desert Rose, όπου προσπάθησε και τον αμανέ του, και στο Dreaming in the USA, o Shaggy κάλυψε τα κενά.
6. Ακούσαμε It wasn’t me  και  Hey sexy lady στο Ηρώδειο. Αυτό. Τελεία και παύλα.
7. Fragile. Fragile. Τελευταίο κομμάτι της συναυλίας τους, το τελευταίο encore για να είμαστε ακριβείς. Οι δυο τους σε μπλε φως με αναμμένους φακούς κινητών σε όλο το Ηρώδειο. Ωραία εικόνα και ωραίο ακουστικό αποτέλεσμα. Έφυγε το ύφος και το στυλ κι έμεινε το ειδυλλιακό του πράγματος. Ηρώδειο γαρ. Έχει τη γοητεία του, θέλει και την ηρεμία του.
8. Για να μιλήσουμε και λίγο για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, απ’ όσα διαβάσαμε σε συνεντεύξεις  των δύο καλλιτεχνών για το καινούριο τους project, «απολαμβάνουν ιδιαίτερα την έκπληξη των άλλων όταν ακούν για τη συνεργασία τους». Οπότε πριν μιλήσουμε για στημένες αρπαχτές, όπως διαβάσαμε στα social –και όχι μόνο- ας φανταστούμε.. κάπου στο Μανχάταν, μια μεθυσμένη βραδιά, που ο Sting και ο Shaggy κόρταραν μαζί θελκτικές υπάρξεις, να λένε ο ένας στον άλλον «είσαι να κάνουμε ένα jamming να τους μουρλάνουμε όλους;!». Κάπως έτσι έγινε, σου λέω.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”70″ gal_title=”Sting & Shaggy”]

Οι υπέροχοι Dub Incorporation, που έχουν έρθει πάνω από 10 φορές στην Αθήνα, επέλεξαν αυτή τη φορά να εμφανιστούν στο καινούριο Summer Sound Festival στο παλιό αμαξοστάσιο. Άλλη μια κολλεκτίβα που εκτιμάμε εδώ στα μέρη μας και που μας απογειώνει κάθε φορά που έρχονται.

Πριν τρία καλοκαίρια, τότε που όλα έμοιαζαν ευοίωνα, τους είχαμε δει στο Resistance κι είχαμε απλά εκστασιαστεί. Αυτή τη φορά, ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος αλλά το ίδιο θερμός. Κυρίως μικρές ηλικίες, ξέρεις αυτές οι φωτεινές, χόρευαν σαν να μην υπάρχει αύριο. Οι γνωστές ουσίες στον αέρα που έχει κάθε reggae συναυλία που σέβεται τον εαυτό της, και οι Γάλλοι σίφουνες στο stage να κάνουν χαμό.

Ο ήχος ήταν λίγο παράξενος, μιας και τα ελενίτ στο παλιό αμαξοστάσιο έκαναν το live να ακούγεται κάπως σαν το παιδί του σωλήνα. Αλλά, η είσοδος ήταν 9-12 € με μπύρα, η μπύρα είχε 2 €, μπορούσες να χορέψεις ή να αράξεις σε τραπεζάκια εκατέρωθεν της σκηνής και το καλύτερο..; Μπορούσες να νιώσεις λίγο σαν σε παραλία, μιας και από τις δύο πλευρές του χώρου είχαν ρίξει άμμο και είχαν πετάξει παντού φουσκωτά σωσίβια! Εμείς εκεί καταλήξαμε, δηλαδή, για να πιούμε τα τελευταία ποτά. Του χρόνου θα επαναληφθεί, να είστε εκεί!

Καλή αρχή Summer Sound Festival!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

[Best_Wordpress_Gallery id=”68″ gal_title=”dub”]

Περιμέναμε κι εμείς κι αναρωτιόμασταν, «Release χωρίς βροχή, γίνεται»;Ε, δε γίνεται! Πλημμύρισε ο τόπος, έριξε καρέκλες, ακυρώθηκε η εμφάνιση της Σtella και χάσαμε το Sillyboy’s Ghost Relatives . Φτάσαμε –παραδόξως- καταϊδρωμένοι στην Πλατεία Νερού κι έπαιζαν οι Cigarettes After Sex. Minimal και μελωδικοί, όπως πάντα, έδεναν απόλυτα με το λονδρέζικο ουρανό και την ψυχρούλα, παρόλη την τεξανή καταγωγή τους. Εντάξει, οι γνώμες διίστανται, πολλοί ξενέρωσαν με τη χαλαρότητα και τη γλυκύτητα τους. Οι υπόλοιποι αγκαλιαστήκαμε, χαζέψαμε τη θάλασσα, βρήκαμε γνωστούς χαμογελαστούς κι άλλα τέτοια ρομαντικά. Μας αρέσουν αυτά.. τα cigarettes.

Και περιμένοντας όλοι τον πολυπόθητο Jay Kay, ειδικά όσοι από εμάς είχαν ξαναδεί τον Parov Stelar, πήγαμε να πάρουμε καμιά μπύρα για να τον δούμε από μακριά. Έλα όμως, που δεν τα υπολογίσαμε σωστά! Ήταν η καλύτερη εμφάνισή του(ς), αδιαμφισβήτητα. Τα γνωστά του πειραγμένα swing μας (ταρα)κούνησαν όλους. Hit me like a drum γι αρχή και νομίσαμε ότι θα ακούγαμε Kadebostany, αλλά με Grandpa’s groove, Catwalk, λίγο από Clint Eastwood και  Gorillaz για να μπει το Mama Talking, όλα μπήκαν στη θέση τους. Εκρηκτική Cleo Panther, Lee Anduse με σπαστά ελληνικά και εξαιρετικός διάδοχος του Max, ο Sebastian Grimus, έδωσαν τα ρέστα τους και για περίπου μιάμιση ώρα, και έκαναν κάτι παραπάνω από προθέρμανση στο κοινό του Release, που ανέβαζε παλμούς.

Κατά τις 11, η φουτουριστική περικεφαλαία του Jay άναψε στο big screen του stage και ακούστηκε το πρώτο ζητοκραύγασμα. Ακολούθησαν πολλά ακόμα , και, η αλήθεια είναι, ότι το άξιζε. Ανέβηκε στη σκηνή, τραγούδησε τα αγαπημένα, προσπάθησε αρκετά και έδωσε μια τίμια performance, κι ας αγκομάχησε αρκετά προς το τέλος της. Ου γαρ έρχεται μόνον.. Εντελώς κιτς, από αυτό το λατρεμένο που γουστάρεις τις απόκριες, και hits που μας ξεσήκωσαν, ακόμα κι αν θεωρείται πια, ξεπερασμένο το είδος. Seven days in sunny June, Cosmic Girl, Little L, Space Cowboy, ένα τέλειο Deeper Underground για encore. Κάποτε ήρθε στην Ελλάδα για ένα secret concert, κάπου μετά το 90, και τώρα στα 48 του, ανάμεσα σε πολλά –αλλά πολλά σου λέω- φώτα, «άναψε» καμιά 12αριά χιλιάδες κόσμου. Κάποια στιγμή, γύρω μας, όλοι χόρευαν. Ωραία φάση.

P.S. Χωρίς πρόθεση να στερήσουμε τη δόξα από τους Jamiroquai, η ατάκα της βραδιάς έπεσε όταν η Cloe προλόγισε ένα track, μιλώντας για το ταξίδι της στη Σαντορίνη. Κάποιος φώναξε από το κοινό «και τι έφαγες στο νησί;!». Να μας στείλει inbox, παρακαλούμε, τον αγαπήσαμε.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Χριστίνα  Αλώση (Cigarettes After Sex) & Αλεξάνδρα Κατσαρού  (Parov Stelar & Jamiroquai)

[Best_Wordpress_Gallery id=”66″ gal_title=”release day iii”]

Από πού πέρασε όλη η Αθήνα το Σάββατο το βράδυ; Τι συζητάει η πόλη εδώ και μια βδομάδα; Τι μας κρατάει ακόμα ξύπνιους την ώρα που είμαστε στο γραφείο; Τι θα θέλαμε να κρατήσουμε μυστικό για να μη  γίνει πανζουρλισμός του χρόνου; Το ADD Festival αγαπημένοι ή αλλιώς Athens Dance Disorder!

Παραγωγή άψογη, με βραχιολάκια φορτωμένα tokens για να μην αργούμε και πολύ με τα ποτά. Χώρος από 70s, industrial, στις βιομηχανικές αποθήκες δίπλα στην Καλών Τεχνών, στο Πειραιώς 260. Τρία stages με μουσική από τα καλύτερα τεκνόπαρτα που ‘χεις πάει. Ατμόσφαιρα αλά Βερολίνο, σχεδόν εθιστική. Το εγχείρημα ήταν 22 djs για 12 ώρες. Και όχι μόνο έγινε και πέτυχε, αλλά μας έκαψε κανονικά!Απ’όλες τις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις στα αρχικά ADD, εμείς θα κρατήσουμε το Another Dancing Donkey που είπε και ο Γιώργος Μπακαλάκος aka ΝΤΕΙΒΙΝΤ, γιατί το να ξεφύγεις εκεί μέσα ήταν ό,τι πιο εύκολο κι ωραίο μπορούσες να κάνεις.

Μπαίνοντας, αντί για πόρτα συναντούσες λευκά blinders  και τα κορίτσια της Absolut που σε έβαφαν αλά Coachella για να μπεις στο mood. Για τη συνέχεια Aparrat  που καπάκια από Αγγελάκα- Παυλίδη μας έβαλε με ομαλό τρόπο στη φάση του ADD για να αποφύγουμε και το πολυτισμικό σοκ. Πίνοντας, χορεύοντας και χαιρετώντας γνωστούς, η ώρα πήγε 4 παρά και μπήκαμε στο Stage A για λίγο Glacial. Και ξαφνικά (!) Μαζωνάκης on stage, μουρμούρησε στίχους, ακομπανιαμέντο με σαξοφωνάκι- ναι καλέ, σοβαρά!  Βγαίνοντας, αράξαμε ακούγοντας Luke Slater από το hardcore stage Β του ADD, όπου γινόταν χ-α-μ-ό-ς. Και μετά τα δεύτερα ποτά, είχαν ήδη βγει οι φοβεροί και τρομεροί Red Axes! Ο αγαπημένος Καλφακάκος από τον Join Radio έτρεχε προς το Open Air Stage ξανά, κι εμείς από πίσω του.. προσπαθούσαμε δηλαδή, ήμασταν στο πόδι από νωρίς. Καταπληκτικοί, σε έκαναν να μη θες να σταματήσεις να χορεύεις, με ωραίες αλλαγές που σε ανέβαζαν όλο και πιο ψηλά. Ψαξ’ τους οπωσδήποτε!

Από τα stages του ADD πέρασαν 22 καλλιτέχνες παγκοσμίου αλλά και μικρότερου βεληνεκούς, και κράτησαν το party μέχρι τις 11+ το πρωί της Κυριακής. Σε εκείνη η φάση το Πειραιώς 260 είχε 5.000 άτομα. Φαντάσου τι γινόταν πριν.

Apparat,Kruder & Dorfmeister, Mano Le Tough, Red Axes, Stiko & Blue Lagoon, Rhadoo, Petre Inspirescu & Raresh, Anestie Gomez, Glacial, K.atou, Mr. Roussos, Amelie Lens, Analogue DJs, Cirkle, Farrago, Invisible People, Luke Slater, Speedy J, Terence Fixmer. Αυτοί είναι οι djs που άνοιξαν φετινό το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και η Αθήνα απέκτησε το δικό της ηλεκτρονικό φεστιβάλ, αυτό που πάντα ονειρευόμασταν!

ADDε και του χρόνου!!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

[Best_Wordpress_Gallery id=”59″ gal_title=”add 2018″]

Αν το Σεπτέμβρη γέμισαν την Τεχνόπολη, το Σάββατο μάζεψαν το διπλάσιο κόσμο –καμιά 12αριά χιλιάδες- κι έπνιξαν την Πλατεία Νερού στις αναμνήσεις. Οι εναπομείνoυσες νότες που ακόμα αντηχούν τη γενιά των τωρινών 30άρηδων-50άρηδων, τα Ξύλινα Σπαθιά και οι Τρύπες που εξελίσσονται against all odds, ο Παύλος και ο Γιάννης που παραμένουν λατρεμένοι, γέμισαν το stage χαρίζοντάς μας 4 ώρες μουσικής αγαπημένης.

Η απορία του τι θα παίξουν, αν δηλαδή θα πάει ο Αγγελάκας προς τον Παυλίδη ή το αντίστροφο, λύθηκε από τις πρώτες τους κοινές στιγμές επί σκηνής: δεν έχει και πολύ σημασία. Ένας ταξιδιάρης ονειροπόλος κι ένας δυναμικός αιρετικός τραγούδησαν μαζί, στίχους που μιλάνε χρόνια στην «ψιλή μαρίδα» που βράζει το αίμα της. Έπαιξαν μουσική που σε προετοιμάζει «για νέα ήττες, για νέες συντριβές», και «χωράει πυρκαγιές σε σπιρτόκουτα». Γι αυτό το live ήταν κατάμεστο, με φωτοβολίδες, αγκαλιές και πολύ χορό, με χαμόγελα, με παλιές αγάπες και καινούριες αρχές.

Ο Παυλίδης πιο ήπιων τόνων, έμοιαζε να μας κάνει διάλειμμα για να πάμε να πάρουμε μπύρες ή να κλέψουμε κάνα ιδρωμένο φιλί, ενώ ο Αγγελάκας πολύ πιο δυναμικός, γέμιζε με ένα νεύμα όλο το stage, έδινε έναν παλμό αξέχαστο. Ήταν πολύ πιο προετοιμασμένοι από την περσινή τους κοινή εμφάνιση, με αδιαμφισβήτητα περισσότερες πρόβες και , φυσικά, τη «Νέα Βαρβαρότητα» όπου οι εικόνες του Παύλου και η αιχμηρότητα του Γιάννη συντάχθηκαν με τον πιο πετυχημένο τρόπο.

Όταν υπάρχει το παλιό και να αναβιώνει με τέτοιες συμπράξεις αγάπης, αλληλεγγύης και έρωτα για τη μουσική και το μοίρασμά της, δίνει σκυτάλη στους επόμενους. Ξέρεις, έτσι ακομπλεξάριστα. Γι αυτό και τελείως αναπάντεχα, τη συναυλία άνοιξαν οι Lip Forencics, που δεν προλάβαμε να απολαύσουμε στο Release λόγω τεχνικού προβλήματος της Viva. Κι έτσι – αφού πρώτα κάνουμε μια νοερή υπόκλιση σε κάτι τέτοιες παραγωγές- να σας πούμε ότι τα παιδιά τα έδωσαν όλα και αντιληφθήκαμε μιαν υπόσχεση για πολλά ακόμα τέτοια live τους. Όταν βλέπεις φανατικό (ελληνο)ροκά να γουστάρει με electronica, που του ‘σκασε από το πουθενά, καταλαβαίνεις ότι παίζει κάτι πολύ καλό.

Και εις άλλα με υγεία!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

[Best_Wordpress_Gallery id=”57″ gal_title=”paulidis aggelakas”]

Οι πρώτες απογευματινές ώρες μας βρήκαν στην πιο hot πλατεία της πόλης να ακούμε Magenta Flaws. Ένα ακόμα εγχώριο προϊόν που παίρνει τις καλύτερες κριτικές από τότε που βγήκε το ντεμπούτο τους Corridor. Ατμοσφαιρικοί και ηλεκτρονικοί, μια smooth νότα “ψαγμενιάς” στην Αθήνα που περίμενε εναγωνίως reggae, dub και electronica. Το πρόγραμμα συνέχισε η Angelika Dusk, – όχι η σκέτη Dusk με το What are the chances- η οποία με εξαιρετικούς μουσικούς αλλά επιτηδευμένο στυλάκι κάπως μας κούρασε και πιάσαμε θέση πίσω που φυσούσε. Κι εκεί ανάμεσα σε ήλιο, λίγο αεράκι και αρκετή μπύρα ακούσαμε τις πρώτες νότες από τους Ρουμάνους Golan και μια πλάκα την πάθαμε, η αλήθεια είναι. Ηλεκτρονικοί με house elements, πολύ σωστά και δυνατά beats, ωραίο flow στο setlist τους, γενικώς εξαιρετικοί. Μας σήκωσαν από τη σιέστα και μας οδήγησαν κοντά στο stage για να τους ακούσουμε εκεί μπροστά στα ηχεία. Έκπληξη η εμφάνισή τους!

Και ύστερα, ήρθαν οι μέλισσες..!

Οι UB40 ήταν μεγάλο συναυλιακό απωθημένο για πολλούς άνω των 45, και είναι γεγονός: ήρθαν στην Αθήνα χθες το βράδυ. Και τους ακούσαμε και τους απολαύσαμε και τους γουστάρουμε γιατί θα μπορούσαν να παίζουν reggae μέχρι να σκάσει το στομάχι μας. Για όσους περίμεναν Red red wine, Falling in love with you και  Kingston town, πήραν αυτό που ήθελαν και άραξαν περιμένοντας Thievery. Για όσους, πάλι, κύλησε ένα δάκρυ όταν ο Ali Campbell ανέβηκε στο stage σαν ζαχαρωμένη τσάρλεστον καραμελίτσα -να τα λέμε κι αυτά- αλλά με την ίδια οικεία φωνή του, to live των UB40 ήταν το κάτι άλλο. Και κάπως έτσι πέρασε περίπου μιάμιση ώρα σε ρυθμούς καλοκαιριού με αγκαλίτσες και ρυθμικά βήματα μπροστά σε μια μπάντα που άφησε ιστορία και σαπόρταρε μια άλλη μπάντα εξίσου σημαντική για τους δεινούς ωτακουστές καλής μουσικής, τους…..Thievery Corporation.

Κοίτα να δεις τώρα τι γίνεται. Ναι έχουν έρθει πολλές φορές, ναι έρχονται 3 χρόνια σερί, ναι, αν τους βλέπεις πρώτη φορά, περιμένεις να παίξουν περισσότερο τις επιτυχίες τους και λιγότερο τα καινούρια τους, ναι ήταν πολύ εύστοχο -και βγαλμένο από καρδιάς βεβαίως- το χθεσινοβραδινό “you are our family!” του Garza. Αλλά πες μου, ποια άλλη μουσική κολλεκτίβα, άκρως πολιτικοποιημένη με ξεκάθαρα αντισυστημική στάση, ανθίζει σήμερα; Ποιοι άλλοι ενώνουν τα αμερικάνικα έθνη, την κουλτούρα και τις μουσικάρες τους, φτιάχνοντας albums που δε χορταίνεις ν΄ακούς; Κανένας άλλος. Χθες χορέψαμε ξανά στους ρυθμούς τους και μοιραστήκαμε τη μαγεία που οι ίδιοι χαρίζουν απλόχερα, κάθε φορά. Warning shots, The Heart ’s a lonely Hunter, Amerimaka, Lebanese blonde, Sweet tides, La femme parallel, Letter to the Editor, Fight to survive, αρκετά από το νέο τους album, και εν τέλει ένα δίωρο που μας άφησε να περιμένουμε κι άλλο. Το clue της βραδιάς, ο φοβερός και τρομερός ξυπόλυτος μπασίστας τους που δεν σταματάς να θαυμάζεις για το βιρτουόζικο παίξιμό του και για την αστείρευτη ενέργειά του! Μας λείπει ο Eric Hilton, που αφιερώνεται πλέον στα μαγαζιά του στην άλλη μεριά του πλανήτη. Ευχόμαστε την επόμενη φορά να έρθει ξανά. Έτσι κι αλλιώς είναι ο Νο1 Dj των Thievery, μην ξεχνιόμαστε.

Σήμερα, ξαναπάμε Φάληρο για Αγγελάκα- Παυλίδη, και κάνουμε υπομονή περιμένοντας για τη συνέχεια της καλύτερης συναυλιακής διοργάνωσης στην Αθήνα, του Release Athens, μέχρι τις 17 Ιουνίου!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

[Best_Wordpress_Gallery id=”55″ gal_title=”release day ii”]

Θυμάσαι την εποχή που άκουγες britbop και η 90ίλα ξεχείλιζε από τα μπατζάκια σου; Θυμάσαι τους Blur, τους Oasis, τους Verve, τους Suede να μεσουρανούν στον μουσικό κόσμο σαν να μην υπήρξε ποτέ άλλη μουσική; Αν όχι, τότε χθες έπρεπε να ΄χες έρθει στο Release Athens, γιατί έχασες.

Ο Richard Ashcroft είναι από τα «καμμένα» αστέρια μιας γενιάς που έβαλε φωτιά στα 60s για να αναγεννη θεί από τις στάχτες τους κάτι τόσο καινούριο που επηρέασε τους υπόλοιπους μουσικούς, θέλοντας και μη. Ένα αστέρι που χάρισε τη φωνή του σε tracks που θυμίζουν βράδια με ντρόγκια και όνειρα. Την πρώτη μέρα του φετινoύ Release Athens, έσωσε το show, against all odds! Τραγούδησε –φυσικά- Sonnet, Velvet Morning, Space and Time, Lucky Man, The drugs don’t work από Verve και άναψε τα φώτα της νιότης για 4.000 θεατές που άκουσαν το  Happiness/ More or less/ It’s just a change in me /Something in my liberty..!

Από τα solo του, A song for lovers, Break the night with color, Music is Power, Science of silence. Και μας αποχαιρέτησε με το Bitter Sweet Symphony, που άφησε εποχή, χωρίς καν να έχουν να λαμβάνουν από τα κέρδη του ούτε ο ίδιος, ούτε και κανείς άλλος από τους Verve. Ήταν, όμως, συναυλιακή στιγμή πολύτιμη και ανεκτίμητη, μιας και δν ξέρουμε αν θα τον ξαναδούμε στα μέρη μας, μιας και ευχαριστούμε τους  London Grammar που δεν ήρθαν και υλοποιήθηκε ένας διακαής μας πόθος, να δούμε live τον Richard Ashcroft!

Aμέσως πριν, είδαμε τον Rag ‘n’ Bone Man. Και με κάτι τέτοιες εμφανίσεις καταλαβαίνεις τι πάει λάθος στη μουσική βιομηχανία. Ο τύπος έχει εξαιρετική φωνή και εξαιρετικές ενορχηστρώσεις. Παρόλ’ αυτά δεν είναι ο Νίνο ούτε η Καλομοίρα, και θα του ταίριαζε σίγουρα να τον δούμε σε άλλου είδους διοργάνωση. Με κοινό που εκτιμάει τη δημιουργία και όχι τα εκάστοτε hit-άκια. Δεν είναι showman ο άνθρωπος, παρόλα τα εκκεντρικά tattoo του και το στυλ του. Είναι ερμηνευτής για άλλους χώρους, που μπορείς να τον ακούσεις χαλαρός, με ποτάκι και τζάκι. Όσο για χθες, έκανε μια ωραία διασκευή στο ξακουστό του Human, αλλάζοντας κάπως την τονικότητα και βάζοντας και λίγες ρίμες – που λατρεύει το ελληνικό κοινό- δείχνοντας αν μην τι άλλο τις ικανότητές του.

Τελειώνοντας την αναδρομή στο χθεσινό βράδυ, να πούμε, ότι το φεστιβάλ άνοιξαν Lip Forensics νωρίς το απόγευμα, και λόγω κάποιας τεχνικής βλάβης στον έλεγχο εισιτηρίων της Viva, καταφέραμε να μπούμε ελάχιστα λεπτά πριν τελειώσουν. Ηλεκτρονικά κόψε- ράψε υπό την εποπτεία του Σεραφείμ Τσοτσώνη ((!) και ταξιδιάρικα φωνητικά που ήδη παίζουν στα ερτζιανά.. Οπότε ακούστε το electronica Cheiloscopy EP και ελάτε να τους ακούσουμε σε δικό τους live που σίγουρα θα γίνει πολύ σύντομα. Λίγο μετά οι Sworr, τους τρεις πιτσιρικάδες που ξεπούλησαν το ντεμπούτο τους στο bandcamp τους μέσα σε ένα μήνα! Minimal ηλεκτρονική ατμόσφαιρα που θυμίζει σε σημεία τους παλιούς XX. Περιμένουμε να δούμε πολλά ακόμα από αυτούς. Με την Kid Moxie  να εμφανίζεται πριν τον Rag ‘n’ Bone Man η φάση χαλάρωσε πολύ. Έγινε μια σχετική κοιλιά στο πρόγραμμα μιας και τα παιδιά είχαν εξαιρετικό ήχο αλλά ίσως ήταν λιγότερο βαρετά τα πράγματα αν δεν μας έκαιγε το λιοπύρι.

Σήμερα, ετοιμαζόμαστε για Thievery Corporation και UB40! Βάλτε μαγιό και παρεό, θα χρειαστεί!

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

[Best_Wordpress_Gallery id=”53″ gal_title=”release day 1″]

Dub Techno; Τι είναι αυτό; Οι Porter Ricks! Δεν θα μπορούσαν να «κλείσουν» καλύτερα τα St Paul ΄s sessions, που φέτος ήταν η έκπληξη της χρονιάς για τους… ψαγμένους!

Τα τυπάκια από Βερολίνο, που το 1996 έβγαλαν το Biokinetics κι έβαλαν θεμέλια της dub techno, 21 χρόνια μετά έφτιαξαν το Anguilla Electrica συνεχίζοντας να ενθουσιάζουν τους fans τους. Και επιτέλους ήρθαν και στην Αθήνα.

Μπορείς να ακούσεις dub techno στην Αγγλικανική; Δεν ξέρω, αρχίζω να πιστεύω ότι μπορείς να ακούσεις τα πάντα εκεί μέσα! Κάτι η ακουστική του ψιλοτάβανου, κάτι η αίσθηση του θρησκευτικού στοιχείου σε βάζει σε ρόλο. Αν κάπως έφευγαν και τα στασίδια, νομίζω το live εκεί θα ΄ταν σα μυστικιστική τελετή.

Porter Ricks, λοιπόν, Andy Mellwig και Thomas Köner, πανύψηλοι, σκυφτοί μπροστά στα decks τους, πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, σχεδόν εφαπτόμενοι πολλές φορές, στο –απαραίτητο- ημίφως του Αγ. Παύλου. Υπόγεια μπάσα σαν βουητά, και ατελείωτα εναλλασσόμενα patterns deep techno. Εννοείται ότι δεν σταμάτησαν ενδιάμεσα στα κομμάτια και φάνηκε όλη η performance σαν μια εξιστόρηση με αρχή, μέση και τέλος.

Αν και αυτά τα σκοτεινά μονοπάτια είναι συνήθως συνυφασμένα με drugs, έχω να πω ότι αν αφηνόσουν, καθιστός ή όρθιος, έμπαινες στον κόσμο των Porter Ricks με ευκολία, για να ακολουθήσεις  τις υπόκωφες μπασογραμμές τους χωρίς αντιστάσεις. Φαίνεται σαν να αγαπούν τρελά την techno και τελικά όταν αγαπάς κάτι τρελά θες και να το κρατήσεις ίδιο και να το αλλάξεις. Αυτό μάλλον προσπαθούν και οι αγαπημένοι Γερμανοί και αποτελούν εθισμό για πολλούς. Και ναι, το στοίχημα κερδήθηκε · ταίριαξαν στην Αγγλικανική Εκκλησία φτιάχνοντας σκηνικό υπόγειου club αλά Βερολίνο. Viva St Paul Sessions!

Τη βραδιά άνοιξε ο Serafim Kotsonis με τις δικές του πειραματικές μελωδίες τις βγαλμένες από ταινίες. Με αρκετές παύσεις και εναλλαγές οι οποίες δεν ενθουσίασαν το κοινό. Αν, βέβαια, έπαιζε το τελευταίο κομμάτι που μας χάρισε στο encore του, θα ήμασταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι.

Κείμενο: Ζωή Νικολάου 

Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού 

Χρειάστηκαν να περάσουν 2 μέρες για να συνέλθω και να μπορέσω να μαζέψω τις σκέψεις μου σχετικά με αυτό που συνέβη το Σάββατο το βράδυ στο Fuzz. Είναι κάτι που το ξέρεις ότι θα συμβεί με τους Last Drive, αλλά κάθε φορά εκπλήσσομαι με το μέγεθος της «ζημιάς». Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή..

Στις 21.45, τυπικότατοι με την ώρα έναρξης, ανέβηκαν στη σκηνή οι The Karamazov Project. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τους ήχους της μπάντας. Άκουγα συχνά πολύ καλά λόγια αλλά δεν τους είχα δώσει την απαραίτητη προσοχή. Πράγμα που θα κάνω άμεσα μιας και η εικόνα που μου άφησαν το Σάββατο ήταν πολύ καλή. Δεμένη μπάντα, με ήχους σκοτεινής Americana που θυμίζει σε μερικά σημεία 16Horsepower και Wovenhand μπλεγμένη με τα blues και το rock n roll, έτσι ώστε σε μερικά άλλα σημεία να μου φέρνουν στο νου τους Gun Club. Στα 35 λεπτά περίπου που κράτησε η εμφάνισή τους παρουσιάσανε κομμάτια από το πρώτο τους άλμπουμ “Out of the Woodwork”, και νομίζω πως πέτυχαν την προσοχή αρκετού κόσμου, που σιγά σιγά γέμιζε το Fuzz.

Η ώρα για τα τιμώμενα πρόσωπα της βραδιάς είχε ήδη φτάσει. Οι Last Drive, έχουν νέα κυκλοφορία μετά το 2012 (News from Nowhere) και νέο ολοκληρωμένο δίσκο από το Heavy Liquid το 2009. Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια αγωνία και προσμονή για το πως μπορεί να ακούγονται αυτά τα κομμάτια παιγμένα ζωντανά.

Το ξεκίνημα με μια αναδρομή στην ιστορία των Drive με 4 κομμάτια από 4 διαφορετικά άλμπουμ , Overloaded, A Glass of Broken Dreams, Blood from a Stone, Devil May Care, για να καταλήξουν στα πρώτα νέα κομμάτια, τα The Wave και Radio. Σα να θέλανε να μας θυμίσουν πως αυτή η διαδρομή έφτασε στο σήμερα.

Η διαφορετική μουσική προσέγγιση που νομίζεις ότι έχει το ομώνυμο άλμπουμ των Last Drive όταν το ακούς από το βινύλιο, στο live φαίνεται σαν μια φυσική συνέχεια και εξέλιξη του ήχου της μπάντας. Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ζόρισαν κάτι προς τα έξω, παίζανε πάντα αυτό που τους έβγαινε ελεύθερα και χωρίς κρατήματα και όρια. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μια μπάντα που μας έχει χαρίσει κομμάτι σαν το Black Limo, να το παίζει στα ακουστικά της σετ και μια μπάντα που έχει γράψει το Bad Roads με όλα αυτά τα γκάζια, τη βρωμιά και τη «βαβούρα», να έχει στην τελευταία της κυκλοφορία 2 instrumental ψυχεδελικά κομμάτια. Η δημιουργικότητα και η φαντασία τους είναι αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς.

Ίσως να είναι αυτό που τους κρατάει και τόσο φρέσκους και επίκαιρους.

Το κομμάτι που ξεχωρίζει κατά την άποψή μου είναι το Angel, ένα κομμάτι με τρία μέρη που βγάζει σκοτεινιά, ένταση αλλά και αισιοδοξία ταυτόχρονα. Και όταν λέμε ξεχωρίζει εννοούμε πέρα από τα Snakecharmer, White Knuckles και Always the Sun που τα ξέρουμε από τις εμφανίσεις του συγκροτήματος τα προηγούμενα χρόνια.

Η εμφάνιση των Drive δεν έκανε ποτέ «κοιλιά» παρ’όλο που ακούστηκαν τα νέα κομμάτια που δεν ήταν τόσο «χωνεμένα» από το κοινό. Το setlist φάνηκε να είναι μελετημένο. Μιλάμε για μια μεστή εμφάνιση η οποία όσο περνούσε η ώρα και φτάσαμε στα γνωστά Baby It’s Real, I Love Cindy, Final Kick αλλά και Bad Roads παρέα με το Gone Gone Gone, έγινε εκρηκτική!

Οι Last Drive σε αυτό το βράδυ αποδείξανε γιατί είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα και αξίζουν τον σεβασμό όλων. Παίξανε σαν την πιο καλοκουρδισμένη μηχανή, ήταν δυναμικοί και βγήκε ξεκάθαρα το πόσο δουλεύουνε και προχωράνε. Πρέπει να αποτελούν πρότυπο για τις νέες μπάντες ακόμα και για το ήθος τους, αφού δεν ξεχνάνε ποτέ τον κόσμο τους, το Drive Tribe που τους συντροφεύει σε αυτό το ταξίδι.

Πιθανότατα θα μιλάμε για μία από τις καλύτερες και πιο γεμάτες εμφανίσεις των Last Drive, γιορτάζοντας με τον καλύτερο τρόπο τη νέα τους κυκλοφορία, στην πόλη που ξεκινήσανε 35 χρόνια πριν..

Μέχρι την επόμενη φορά, Last Drive σας ευχαριστούμε για τις στιγμές…

Κείμενο : Μιχάλης Κανάκης

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Νέγρη και το i-jukebox.gr  για την παραχώρηση των φωτογραφιών.   

[Best_Wordpress_Gallery id=”51″ gal_title=”last dr”]