Αγγλία,punkομάνα,ας αναφωνήσουμε, πριν πούμε οτιδήποτε άλλο!
Την Παρασκευή,στο Fuzz,ζήσαμε ένα live με αέρα από τα ατίθασα 70ς. Οι 25χρονοι – κατά μέσο όρο – Shame, ανέβηκαν στο stage,κι όταν κατέβηκαν ήμασταν όλοι σε hype.
Τη βραδιά, την άνοιξε ο θαρραλέος Council Popstar,ο οποίος βγήκε με fullface μπαλακλάβα, και με μοναδική συντροφιά μπίτια από την κρύπτη, πήρε το μικρόφωνο και μίλησε με τους κοινωνικούς στίχους της θανατερής του ποίησης. Απολαυστική έκπληξη ήταν η χορεύτρια που κινήθηκε στους ρυθμούς του τελευταίου κομματιού της performance του. Με τίτλους Propaganda και National Distress ήρθε σίγουρα στη σωστή χώρα και συγκυρία, με τη γλυκιά νοσταλγία μιας άλλης δεκαετίας -στην Death Disco θα ήταν υπέροχος.
Οι Shame έπαιξαν επιτυχίες από το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους “Drunk Tank Pink”, αλλά κυρίως από το Songs of Praise και το πολυαναμενόμενο Food for Worms, που θα βγει τον Φεβρουάριο. Έδειξαν όχι μόνο το μουσικό τους εύρος αλλά και το λυρικό τους βάθος, μιας και μιλούν για τις ανησυχίες της πραγματικότητας, της επιβίωσης και της αναζήτησης μιας θέσης στον κόσμο. Κι αν επί κόβιντ βίωσαν τις εσωτερικές τους αναταραχές, κατά κοινή ομολογία, στο tour που κάνουν τώρα, αποτυπώνουν την αλλαγή στη μουσική τους, με τα νέα κομμάτια τους όπου εξερευνούν τα όνειρα τους αλλά και την απογοήτευση και την σύγχυση του σημερινού κόσμου.
Ξεκίνησαν, φυσικά, με το “Alphabet”, το οποίο -καθόλου τυχαία – το τραγούδησαν ολόκληρο, και έλαβαν από το κοινό τους το καλωσόρισμα που τους άρμοζε. Ένα κοινό πιστό, όπως είναι πάντα στην punk σκηνή, όπου η δυναμική μεταξύ entertainer και θεατών απογειώνεται. Φαντάσου το σκηνικό όπου το Fuzz φωνάζει ενθουσιασμένο «Monkey see and monkey do», και θα καταλάβεις. Συνέχισαν με Fingers of Steel και Concrete δηλώνοντας εντελώς ανερυθρίαστα τις ξεδιάντροπες διαθέσεις τους. Ευτυχώς.
Ανάμεσα σε κραυγές που έλεγαν “if you think I love you, you’ve got the wrong idea”, με τον Charlie Steen ημίγυμνο να χορεύει ασταμάτητα και τους υπόλοιπους Shame να τα δίνουν όλα, παρακολουθήσαμε ένα live που όλοι θέλουμε να δούμε. Εν τω μεταξύ ο Steen είναι σκέτη αποκάλυψη. Σκαρφάλωσε στον εξώστη για να τραγουδήσει, έκανε crowd surfing όρθιος, κατέβηκε στο κοινό ήδη από το δεύτερο κομμάτι του live. Αν δεν ήταν το punk attitude για να δικαιολογήσει όλη του τη φόρα, θα έλεγα ότι είναι η προσωποποίηση του “ζήσε το εδώ και τώρα”. (Ή μήπως αυτό είναι το punk attitude; ) Ιδιαίτερα inspiring περσόνα, με αυτό το φως της τρελής νεότητας που σε κάποιους δεν σβήνει ποτέ.
Εξαιρετική βραδιά Παρασκευής με Shame,που μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Όλες μας οι προσδοκίες για το ταίριασμά τους σε κλειστό venue ικανοποιήθηκαν. Εννοείται ότι τους περιμένουμε ξανά, σύντομα, και εντελώς SHAMElessly!
Οι Shame μας συστήθηκαν το 2018 με το “Songs of Praise” και αμέσως ξεσήκωσαν συζητήσεις γύρω από το όνομά τους. Eίναι μέλη της αναγεννημένης βρετανικής σκηνής, παρέα με τους Idles αλλά και τους Ιρλανδούς Fontaines DC και Murder Capital και ανήκουν σε αυτή τη νέα γενιά των βρετανικών μπαντών, που στα δωμάτιά τους υπήρχαν οι αφίσες των Fall, των Jesus and Mary Chain ακόμα και των Birthday Party. Ανυπομονούμε να τους ακούσουμε την Παρασκευή στο Fuzz!
Το 2021 κυκλοφόρησαν το δεύτερο album τους “Drunk Tank Pink” ενώ το Φεβρουάριο του 2023 θα κυκλοφορήσει και το τρίτο album με τίτλο “Food for Worms”. Για τους φαν της Cambridge rock, οι Shame είναι αποκάλυψη. Η ενέργειά τους είναι έντονη και μεταδίδεται απευθείας στο μυαλό και στο κορμί, αποκαλύπτοντας το μουσικό τους εύρος αλλά και τη στιχουργικές τους ικανότητες. Μέρος της αναβίωσης του post punk, καταπιάνονται με την καθημερινότητα, τις μάχες που ο καθένας δίνει αναζητώντας μια θέση στον κόσμο.
Είναι μία από τις πολλές μπάντες που χρειάστηκε να διακόψουν τη ζωή και τη ροή τους λόγω του covid αλλά αυτά είναι πια παλιές αναμνήσεις. Το αξιοπερίεργο είναι ότι οι τύποι έγραψαν το Drunk Tank Pink μιλώντας για την απομόνωση και την εσωτερική πάλη προτού κλειστούμε σε παγκόσμια καραντίνα. O εκκεντρικός frontman Charlie Steen, δήλωνε πριν ένα χρόνο στο GK ότι το ροζ ήταν το χρώμα που έβαψε το δωμάτιό του για να ηρεμεί, κι από εκεί ήρθε η ιδέα. Εμείς γνωρίζουμε ότι είναι μια περσόνα που αξίζει να απολαύσεις από κοντά και σίγουρα έχει να δώσει πολλά!
Έχοντας στο μυαλό μας την απίστευτη performance τους μαζί με τους James και τον Iggy Pop το 2019, στο Release Athens Festival, ανυπομονούμε για την Παρασκευή! Ραντεβού στο Fuzz!
Info:
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022, Fuzz Live Music Club (Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1, Ταύρος, Αθήνα, 210 3450817).
Το πρόγραμμα: Πόρτες / ταμείο 20:00 Council Popstar 21:25 Shame 22:30
Η προπώληση συνεχίζεται στα 25 ευρώ. Στο ταμείο η τιμή θα είναι 27 ευρώ. Διάθεση εισιτηρίων: • Τηλεφωνικά στο 11876 • Online στα fuzzclub.gr / viva.gr Φυσικά σημεία: Καταστήματα Wind, Public, Media Markt, Ευριπίδης, Yoleni’s και Viva Spot Τεχνόπολης
Πίσω στο 2003, τότε που οι Στίχοιμα έβγαζαν τον πρώτο δίσκο τους, το πολιτικοποιημένο χιπ χοπ έμοιαζε με μια φωνούλα χωμένη στον θόρυβο της lifestyle δισκογραφίας και έδινε το «παρών». Τώρα, με μια σειρά από live συγκροτημάτων και καλλιτεχνών, που ξεκίνησαν δειλά-δειλά την καριέρα τους εκείνη την εποχή, που κάνουν το ένα sold out μετά το άλλο, αυτή η φωνούλα έχει γίνει βρηχυθμός: ένα εκκωφαντικό “ΗΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΩ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ”.
Σάββατο βράδυ , ώρα 8μησι έξω από το Fuzz, και η ουρά να έχει ήδη φτάσει στην Πειραιώς και να στρίβει προς Χαμοστέρνας , πριν αρχίσουν να ανοίγουν οι πόρτες. Κόσμος πολύς, κυρίως πιτσιρικαρία, που αδημωνεί να δει τους ΣΤΙΧΟΙΜΑ μετά το sold out της 26/11. Tο σπασμένο τηλέφωνο από το προηγούμενο live να έχει ήδη πάρει μπρος, και πολλοί να αναρρωτιούνται αν η συναυλία θα διαρκέσει πάνω από δύο ώρες, όπως η προηγούμενη. Η πόρτα επιτέλους ανοίγει και αρχίζουμε να σιγά σιγά να μπαίνουμε στον χώρο. Τα πρώτα πανώ δένονται στα κάγκελα του εξώστη, κάποιος αρχίζει να συναρμολογεί μια σημαία, μια ανακοίνωση της παραγωγής από τα videowall ζητάει, μάλλον ευγενικά, να μην ανάψουν καπνογόνα και φωτοβολίδες, πιθανόν για να αποφευχθούν τραυματισμοί, ο μπροστινοί κοιτούν με δέος, τα decks της Μαρίνας και τα πικάπ του Dj Moya που έχουν στηθεί λίγο πιο μπροστά.
Ξεκίνημα, λοιπόν, με τον dj Moya, ίσως τον καλύτερο εν ενεργεία turntablist στην χώρα, να μοιράζει beats, samples, και scratch, παραδίδοντας για μια ακόμη φορά μαθήματα, επί σκηνής. Οι μπροστινοί παρακολουθούν με ενδιαφέρον και η γαλαρία βρίσκεται σε πηγαδάκια, από τα οποία όμως όλο και κάποιος δείχνει να ανταπκρίνεται στα beats και τα samples του dj Moya, εν αναμονή του κυρίώς πιάτου.
Τελειώνει το σετ του dj Moya και η αναμονή αρχίζει να βαράει κόκκινα. Τα φώτα της σκηνής χαμηλώνουν, τα πικάπ φεύγουν, η Μαρίνα πέρνει θέση στην υπερηψωμένη πλατφόρμα με όλο τον εξοπλισμό της, αρχίζουν να σκάνε τα πρώτα beat από τον Δαίμονα, εμφανίζεται ο Explicit μαζί με την υπόλοιπη τρελοπαρέα, πέφτουν οι πρώτες μπάρες, και από κάτω γίνεται πανζουρλισμός. Με το κοινό να μην χάνει ούτε ρίμα, με όλο το Fuzz να σείεται, με τα καπνογόνα να ανάβουν τακτικά με την εφιαλτική εικονογραφία μιας πόλης που τρώει τα παιδιά της, ακούγεται το:
“Εδώ Αθήνα, βενζίνα μπουκάλι μες τη βιτρίνα
Αθήνα, εξαθλίωση σε κάθε βήμα
Αθήνα, έξι εκατομμύρια σ’ ένα μνήμα”
Τα κομμάτια διαδέχονται το ένα το άλλο δίχως διακοπή, όλη η μπάντα μοιάζει ασταμάτητη. Από πίσω η Μαρίνα κόβει, ράβει συνθέτει, και βάζει όλη την μουσική σε μια σειρά, και μπροστά ο Explicit φτύνει τις ρίμες στην σειρά. Tο κοινό φλαίγεται, σαν να περνάνε από μπροστά του η ζωή του και η καθημερινότητα του. Κάπου γύρω στο δίωρο μας χώνουν, για τα καλά, στην “Αγκαλιά του Μάρκου” δείχνωντας τις εκλεκτές συγγένειες που έχει το χιπ χοπ με το ρεμπέτικο. Και αν νομίζαμε ότι εκεί οι ΣΤΙΧΟΙΜΑ θα σφύριζαν την λήξη,είμασταν πολύ μα πολύ βαθυά νυχτωμένοι.
Αντιθέτως μετά από ένα πολύ μικρό διάλειμμα, δηλαδή μερικές ρίμες a capella από τον Explicit, και μια μικρή μνεία στο ότι «οι ΣΤΙΧΟΙΜΑ συνεχίζουν γιατί συνεχίζουν να είναι φίλοι όπως ήταν πριν από 20 χρόνια», όλο το crew επέστρεψε δυναμικά στην σκηνή, για να συνεχίσουν να μας ταρακουνούν για άλλη μια ώρα μέχρι να πουν το οριστικό αντίο. Και έτσι μετά από τρεις ώρες Δαιμονικής επίθεσης μας άφησαν μέσα στην τρελή παραζάλη.
Η επιτυχία των ΣΤΙΧΟΙΜΑ, τελικά, ίσως ωφείλεται σε ένα σπουδαίο πράγμα. Στο ότι κατάφεραν να αποτυπώσουν σε στίχους και μουσική την ζωή, την καθημερινότητα και τα άγχη δύο γενιών. Αυτής που έπεσε πάνω της η οικονομική κρίση όταν άρχισε να κάνει τα πρώτα επαγγελματικά της βήματα, και αυτής που έχει ζήσει όλη την έως τώρα συνειδητή ζωή της σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η βραδιά φαινόταν ότι θα ήταν ατμοσφαιρική. To γεγονός, μάλιστα, ότι ο Blaine Reiniger θα βρισκόταν στο stage, ως καλεσμένος των Crime & the City Solution, έμοιαζε να προϊδεάζει για τις διαθέσεις του Simon Bonney και της παρέας του.
Ξεκίνημα με μια γερή δόση από τα παλιά, αφού το πρώτο support ήταν ένα από τα πιο παλιά και έμπειρα σχήματα της Αθηναϊκής σκηνής, που πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του’90 είχε αφήσει το στίγμα του στην Ελληνική σκηνή. Μιλάμε για τους Yeah!, που στα λίγα κομμάτια που μας παρουσίασαν, πάτησαν γκάζι με σκοπό να ζεστάνουν την κάπως οικογενειακή ατμόσφαιρα που επικρατούσε στον χώρο του Fuzz Club. Πράγμα το οποίο και κατάφεραν, αφού με αυτό τον συνδυασμό των indie κιθάρων με τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα, και τις δύο φωνές, με σπαρακτικά γυναικεία φωνητικά να εναλλάσονται με επιβλητικά ανδρικά, και τούμπαλιν, προκάλεσαν ενθουσιασμό σε όσους είχαμε βρεθεί στον χώρο από νωρίς.
Ο ενθουσιασμός διατηρήθηκε στα ύψη, με το πέρασμα του Blaine L Reininger, που εμφανίστηκε στην σκηνή μετά από ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα. Εμφανίστηκε εξ αρχής με την συνοδεία του Georgio Valentino στην κιθάρα, και στα πλήκτρα/ηχητικά εφέ, και έκανε μια πολύ σύντομη περιήγηση στα σαρανταπέντε χρόνια καριέρας του, τόσο solo, όσο και με τους Tuxedomoon, παίζοντας μάλιστα και το Incubus (Blue Suit) από το Desire, σε ένα άκρως ηλεκτρονικό κιθαριστικό set, με σχετικά γρήγορους ρυθμούς. Τελείωμα, με τον Chris Hughes και τον Baron Anastis να αναλαμβάνουν τα ντραμς και το μπάσο, για να παίξουν παρέα με τον Reininger και τον Valentino το No Tears, και να μας αφήσουν να αδημονούμε για το τι θα δούμε σαν κυρίως πιάτο της βραδυάς.
Μετά από περίπου είκοσι λεπτά αναμονής, οι Hughes, Anastis και Valentino ξαναπήραν τις θέσεις τους επί σκηνής, παρέα με τον έτερο κιθαρίστα, Donald Baldie, και τους Bronwyn Adams και Simon Bonney. Κάπου εκεί, το σκηνικό φάνηκε να αλλάζει άρδην. Ο ρυθμοί έπεσαν κατακόρυφα, έγιναν πιο βαρείς και αργόσυρτοι. Ο Valentino είχε παρατήσει την κιθάρα χάριν των πλήκτρων και των ηχητικών εφέ, o Baldie εξαπέλυσε κιθαριστικά μέρη γεμάτα από distortion, και η Bronwyn Adams άπλωσε μεγάλες folk πινελιές με το βιολί της. Κινούταν σαν ένας σαλεμένος δαίμονας επί σκηνής, όσο έπαιζε, αλλά στα διαλείμματα έβγαινε “εκτός χαρακτήρα”, μοίραζε αστεία, έδειχνε να περνάει αφάνταστα καλά, και μετά ξαναέπιανε το βιολί και το δοξάρι, και καταλαμβανόταν, εκ νέου, από τον ίδιο δαίμονα. Ο Simon Bonney από την άλλη έμοιαζε να παίζει κάποιου είδους βιωματικό θέατρο. Όλη η εμφάνιση του, η κινησιολογία του, ο τόνος της φωνής του είτε ανέβαινε είτε κατέβαινε στο, θύμιζαν στανισλαφκική ερμηνεία.
Και αν και κάποιοι από εμάς είχαν έναν κρυφό καημό να δουν επι σκηνής την τελευταία δισκογραφική “μετενσάρκωση” της μπάντας, με το δίδυμο Alexander Hacke-Danielle de Picciotto, και τους Troy Gregory, Jim White και David Eugene Edwards, να πλαισιώνουν τους “μονιμάδες” Adams και Bonney, στην πραγματικότητα η touring band που τους πλαισίωνε, έφερε εις πέρας την αποστολή της. Δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα, σαν εκείνη στο Βερολινέζικο συναυλιάδικο, κάπου στο Kreuzberg, όπου εμφανίζονταν οι Crime and the City Sollution παρέα με τον Nick Cave και τα Σπόρια του Κακού, στα “Φτερά του Έρωτα” του Βιμ Βέντερς. Και πράγματι, η απόκοσμη αίσθηση αυτής της σκηνής, ήταν το πρώτο πράγμα που κόλλησε στο μυαλό του κοινού. Οι Crime & The City Solution μας χάρισαν μια καθαρτική εμπειρία. Τι κι αν έπαιζαν σε ένα μισογεμάτο Fuzz. Ήρθαν, έφτιαξαν ατμόσφαιρα, και έπαιξαν με τα πιο βαθιά σκοτάδια μας.
Την Παρασκευή,στο Gagarin 205 εμφανίζονται οι PanPan και το Παιδί Τραύμα, ένα double bill που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως “ξεχωριστό”. Και αυτό, γιατί, αφ’ενός έχουμε δύο καλλιτέχνες που έχουν πρόσφατες επιτυχίες στο ενεργητικό τους, αλλά και γιατί μιλάμε για δύο acts που αξίζουν την προσοχή μας.
Απ΄την μία πλευρά θα ακούσουμε τον Pan Pan, κατά κόσμον Παναγιώτη Πανταζή, έναν από τους λίγους πραγματικά αναγεννησιακούς ανθρώπους στην ελληνική σκηνή. Έναν πολυπράγμωνα άνθρωπο, που έχει σχεδιάσει κάποια από τα πιο όμορφα και ευαίσθητα ελληνικά comics, έναν ταλαντούχο εικονογράφο, που ταυτόχρονα μπορεί να εικονογραφίσει την αθηναϊκή καθημερινότητα με στίχους, beats και μουσικές. Επίσης πρόκειται για έναν τύπο που έχει εδώ και χρόνια τους ίδιους συνεργάτες -πράγμα πολύ δύσκολο- και που μπορεί να παλατζάρει ανάμεσα στα δύο alter ego του (την πιο ηλεκτροπόπ προσωπική του καριέρα ως Pan Pan, αλλά και τους Echo Tides που στρέφονται πιο πολύ προς τον ευρύτερο χώρο του post punk) χωρίς το ένα να ανταγωνίζεται ή να παρεμβαίνει στο άλλο.
Από την άλλη, το Παιδί Τραύμα, μας έδειξε τι μπορεί να κάνει ζωντανά το καλοκαίρι στο Release Athens Festival, ως σαπόρτ στη συναυλία του Παύλου Παυλίδη και του Γιάννη Αγγελάκα. Αυτό σημαίνει κάτι, και σημειολογικά, μιας και οι πιο εμφανείς αναφορές του βρίσκονται στα Ξυλινα Σπαθιά , εκεί κάπου ανάμεσα στην Ξεσαλονίκη και στο Μια Ματιά σαν Την Βροχή. Και αυτές οι nineties αναφορές (ή εμμονές), ειδωμένες μέσα από το μάτι ένός millenial, φαίνεται πως δουλεύουν πολύ καλά επί σκηνής.
Κι ίσως, να είναι αυτές οι αναφορές στο μουσικό παρελθόν και στο παρόν που ενώνουν τον Pan Pan με το Παιδί Τραύμα. Γιατί, εν τέλει, όλοι όσοι είμαστε στο μεταίχμιο κάπου ανάμεσα στα πρώτα -άντα και στα πρώτα -ήντα, ξεβιδωθήκαμε κάποτε στον χωρό ακούγωντας Pulp, Depeche Mode, Ξυλινα Σπαθιά, Στέρεο Νόβα και Κόρε Ύδρο, σε κάποια υπόγα στο κέντρο της πόλης.
(φωτογραφία εξωφύλλου από την επίσημη σελίδα στο Facebook – Παιδί Τραύμα , pic G. Spanos)
«Σας ευχαριστούμε που περιμένατε 2 χρόνια – ίσως αν δεν έρθει το τέλος του κόσμου να έρθουμε ξανά σε 2 χρόνια». Αυτά ήταν τα λόγια του Justin Sullivan προς το κοινό της Αθήνας που γέμισε το Fuzz.
Οι New Model Army θέλησαν να γιορτάσουν, με μια περιοδεία, τη συμπλήρωση των 40 ετών της μπάντας, όμως με την πανδημία αυτό πήγε δύο χρόνια πίσω. Η επιμονή τους να πραγματοποιήσουν το γενέθλιο tour τους, τους δικαίωσε, και έδωσε σε εμάς την ευκαιρία να τους απολαύσουμε.
Την αρχή έκαναν οι δικοί μας Kidney Black, με ένα ημίωρο set. Έχουν, ήδη, κυκλοφορήσει το demo EP “Lychnopolis Sessions” και γράφουν κομμάτια για την επόμενη κυκλοφορία τους. Το set τους κινήθηκε σε garage και post punk ήχο, που θυμίζει αρκετά Wipers . Αν και είχαν κάποια προβλήματα με τα φωνητικά, που ήταν αρκετά χαμηλά , κατάφεραν να ζεστάνουν το κοινό που γέμιζε το Fuzz, όσο περνούσε η ώρα. Αναμένουμε να τους δούμε ξανά μέσα στον χειμώνα.
Οι New Model Army ανέβηκαν στη σκηνή περίπου στις 22.30,χωρίς περιττές συστάσεις. Γνώριμοι και αγαπημένοι στο ελληνικό κοινό, δεν χρειάστηκαν καμία προθέρμανση, από το πρώτο κομμάτι ο παλμός ήταν εκεί. Το συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Μπράντφορντ το 1980 από τους Sullivan, Morrow και Tompkins, και από την αρχή συνέχισε να μετακινείται από είδος σε είδος, αλλάζοντας συνεχώς κατεύθυνση, αντλώντας επιρροές που περιλαμβάνουν, πανκ, φολκ, ροκ, μέταλ και ακόμη και κλασική. ‘Ισως,για πολλούς από το κοινό, να πέρασαν 40 χρόνια εν ριπή οφθαλμού, αλλά, ευτυχώς, αυτή η βραδιά ήταν γεμάτη αναμνήσεις.
Ο Justin Sullivan, ήταν ο κεντρικός ήρωας, με τις κινήσεις του και τον τρόπο που ερμηνεύει, με τον τρόπο που βγαίνει μπροστά σα να θέλει να γίνει ένα με το κοινό. Ανάμεσα στα κομμάτια έκανε ιδιαίτερες αναφορές για την εποχή που ζούμε, τον πόλεμο, τον Trump, τον Putin, αλλά και ένα σχόλιο για την κόντρα, που το σύστημα καλλιεργεί, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αναφερόμενος στα μπλουζάκια που είχαν στον πάγκο του merch ,με μια φράση γραμμένη στα τούρκικα. Οι New Model Army καταπιάνονταν πάντα με κοινωνικά και πολιτικά θέματα, κυρίως με το αντιπολεμικό και το αντιφασιστικό κίνημα. Τι πιο ταιριαστό για την περίοδο που διανύουμε;
“Here Comes the War”, “Vagabonds”, “Where I am” και φυσικά το “Ballad of Bodmin Mill” ήταν από τα κομμάτια που ξεσήκωσαν ακόμα περισσότερο το έτσι και αλλιώς πολύ θερμό κοινό. Στο encore έπαιξαν και τα “Green and Gray” και “No Rest”, για να έρθει ένα εκρηκτικό φινάλε. Το setlist τους ήταν ένα νοσταλγικό πέρασμα από τις στιγμές μιας ζωής, ένα δώρο για την μεγάλη,όπως φάνηκε, οικογένεια των fans τους.
Οι New Model Army μετρούν 42 χρόνια μαζί, και μοιάζουν σχεδόν ακούραστοι. Διέπονται από αυτή τη γραφική αυθεντικότητα και πίστη σε όσα τους αντιπροσωπεύουν και καταφέρνουν να κερδίζουν το κοινό τους. Happy Birthday, λοιπόν!
Υπάρχουν κάποιες μπάντες, που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου, και αυτή η θέση κερδίζεται από τον τρόπο που σου μιλάει η μουσική τους. Μια τέτοια μπάντα για μένα, είναι οι Thee Holy Strangers. Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε το πρώτο τους album, μπήκε στην playlist μου και δε βγήκε ποτέ. Το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο, το “Diary of the Shadow” που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό.
Δε θα μπορούσε λοιπόν, να μην είναι τεράστια η προσμονή μου, για την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου. Η μέρα που οι Strangers θα ανέβαιναν ξανά στη σκηνή μετά από σχεδόν 4 χρόνια.Την ίδια προσμονή φάνηκε πως είχε αρκετός κόσμος, αφού γέμισε το Κύτταρο και δημιούργησε μια πολύ ζεστή ατμόσφαιρα.
Το ξεκίνημα της βραδιάς έγινε με την Eliana One Woman Band. Η Ελιάνα ανέβηκε στη σκηνή στις 10 και μας ταξίδεψε κάπου στο Μισσισσίπη με τους blues και folk ήχους της. Με τις μεταλλικές κιθάρες της, την ενέργειά της, αλλά και με τον πολιτικό και κοινωνικό της στίχο.
Λίγο πριν τις 11 ανέβηκαν στη σκηνή οι Holy Strangers. Μια σκηνή που γέμισε χαμόγελα, όπως και όλο το Κύτταρο. Είπαμε, ήταν πολλά τα τέσσερα χρόνια, και η χαρά και η συγκίνηση της επιστροφής μεγάλη.
Η σύνθεση της μπάντας έχει αλλάξει, και πλέον τους βρίσκουμε με τον Αντρέα Λάγιο στο μπάσο, τον Κλέωνα Αντωνίου στην κιθάρα και τον Κωστή Ζουλιάτη στα πλήκτρα, να συνοδεύουν τη Φλώρα Ιωαννίδη, τον Αλέξη Καλοφωλιά και τον Κώστα Χρυσόγελο.
Η αρχή έγινε με το “Desolation Revelation” και το “Broken Arrows”. Έτσι όπως μπλέκουν τα κομμάτια του πρώτου και του δεύτερου album, φαίνεται η διαφορά στο ύφος τους. Τα νέα κομμάτια είναι πιο μεστά, πιο ώριμα, με την ίδια όμως αμεσότητα και στη μουσική και στον στίχο τους. Δεδομένων των αλλαγών, η μπάντα έχει “πειράξει” και τα παλιότερα κομμάτια. Έχει κερδίσει πολλά πράγματα από τα νέα μέλη.
Το παίξιμο του Αντρέα Λάγιου στο μπάσο γεμίζει με έναν τρόπο τόσο χαρακτηριστικό τον ήχο τους. Αν βάλουμε και στην εξίσωση και τον Κώστα Χρυσόγελο στα τύμπανα, τότε βλέπουμε ένα αξιοζήλευτο rhythm section. Για τις κιθάρες το Κλέωνα, τις μελωδίες και το πως χρωματίζει με τα σόλο του τα κομμάτια, τα λόγια είναι περιττά.
Τα διπλά φωνητικά δημιουργούν μια όμορφη ατμόσφαιρα. Η στοιχειωτική, γλυκιά φωνή της Φλώρας και αυτή του Αλέξη με την άγρια ομορφιά. Δυο φωνές που ίσως να τις έλεγες και ετερόκλητες, δένουν όμως με κάποιον μαγικό τρόπο.
Προχωρώντας με την εμφάνιση η μπάντα απέδιδε όλο και καλύτερα. Φαινόταν η όρεξη να αποδώσουν επιτέλους ζωντανά τα κομμάτια τους. Νομίζω πως η ζωντανή εκτέλεση των κομματιών, τα πήγε ακόμα ένα βήμα παραπέρα από τις στούντιο εκτελέσεις. Η extended εκτέλεση του “Shadow Town”, με το σόλο του Κλέωνα στο τέλος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα τραγούδι βγαλμένο μέσα από την καρδιά της Αθήνας του lockdown. Μέσα από τις γειτονιές, τις πλατείες και τα πάρκα, που αντί να γεμίζουν με κόσμο και παιδιά, καταλαμβάνονται από λαμαρίνες και αστυνομικούς. Ένα τραγούδι που μέσα από τη σκοτεινιά του, δίνει την ελπίδα στο τελευταίο κουπλέ, πως θα έρθει η ώρα και για μας.
Το κομμάτι που αναμενόμενα ξεχώρισε ήταν το “Fire in the Woods”. Είναι και το κομμάτι που ξεχώρισε ίσως λίγο περισσότερο από τα άλλα στο album. Η ερμηνεία της Φλώρας είναι συγκλονιστική. Ε, στο live, αυτό το κομμάτι απογειώθηκε! Μας ταξίδεψαν στο ήρεμο μέρος του, και μας ταρακούνησαν στο δυνατό. Η δυναμική που έβγαλε δεν είχε προηγούμενο. Ήταν από τις στιγμές που σου μένουν κολλημένες στο μυαλό και θέλεις να τις ξαναζήσεις.
Κάπου ενδιάμεσα, μας χάρισαν και όμορφες διασκευές. Η μία, το “Something on Your Mind” της Karen Dalton, όπου στη σκηνή ανέβηκε και ο Νίκος Γιούσεφ στο ηλεκτρικό πριόνι, και μια δεύτερη, το “Cortez the Killer” του Neil Young.
Με τη βραδιά να φτάνει προς το τέλος, οι Holy Strangers ξεσήκωσαν το Κύτταρο με το “A Star Is a Star” και μας έκαναν να χορεύουμε με το “Self Preservation Blues”. Για encore κράτησαν το “Trouble on Trouble” και με αυτό μας αποχαιρέτησαν με την υπόσχεση να τα λέμε πιο συχνά.
Εμείς κρατάμε αυτή τη βραδιά, μέχρι την επόμενη. Μια βραδιά όαση, κόντρα στη βία της καθημερινότητας. Όπως αυτές που μας έδιναν πάντα οι Holy Strangers.
Φέτος, συμπληρώθηκαν 40 χρόνια, από την κυκλοφορία του album “The Days of Wine and Rose”. Αυτού του εμβληματικού ντεμπούτου album των Dream Syndicate, που έδωσε την αφορμή για τη δημιουργία της σκηνής του paisleyunderground. Με αφορμή αυτή την επέτειο, αλλά, φυσικά, και την κυκλοφορία του νέου τους album “Ultraviolet Battle Hymns and True Confessions”, οι Dream Syndicate επέστρεψαν με ευρωπαϊκή περιοδεία. Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στους σταθμούς της περιοδείας, οπότε και η Μπολόνια αποδείχτηκε μια εξαιρετική ευκαρία για να τους απολαύσουμε, το περασμένο Σάββατο.
Το set χωρίστηκε σε δύο μέρη: Το πρώτο είχε κομμάτια από τις πρόσφατες κυκλοφορίες, αυτές της εποχής του reunion του 2012, και την δισκογραφική επιστροφή του 2017 με το “How Did I Find My self Here”. Στο δεύτερο μέρος, είχαμε τη χαρά και την τιμή να απολαύσουμε το Days of Wine and Roses στην ολότητά του.
Ξεκίνημα, λοιπόν, με τα “BulletHoles”, “Out of My Head”, “Put Some Miles On”, και είχε έρθει η ώρα για το “Damian”, το πρώτο κομμάτι από τα τέσσερα, που παίχτηκαν συνολικά από το τελευταίο album.
Μοναδική εξαίρεση στις επιλογές των νέων κομματιών αποτέλεσε το “Burn”, το οποίο και πραγματικά χαρήκαμε.
Η μπάντα, κομμάτι με το κομμάτι, ανέβαζε την απόδοσή της φτάνοντας στο αποκορύφωμα το “How Did I Find Myself Here”, λίγο πριν το τέλος του πρώτου set. Πράγματι, μια φοβερή εκτέλεση σε ένα – έτσι και αλλιώς- ξεχωριστό κομμάτι, όπου ξεχώρισε και το δέσιμο της μπάντας, αλλά και η εξαιρετική χημεία που έχουν στα κιθαριστικά μέρη, οι SteveWynn και JasonVictor.
Οι Dream Syndicate αποδεικνύουν πως είναι μια καλά δουλεμένη μπάντα, δεμένη, που ανεβάζει ψηλά τον πήχη στις εμφανίσεις της. Από το 1981 και μετά, έχουν φάει τα μουσικά χιλιόμετρα με το κουτάλι, και η εμπειρία τους είναι εμφανής. Τι κι αν έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια κάπως τον μουσικό τους προσανατολισμό; Η αυθεντικότητα τους και η δημιουργικότητα, πρώτα του Steve Wynn αλλά και των υπόλοιπων, παραμένει η ίδια.
Αφού μας πήραν τα μυαλά με το μακροσκελές τζαμάρισμα στο “How Did I Find Myself Here”, έκλεισαν το πρώτο μέρος με το “Glide” και αποχώρησαν για ένα μικρό διάλειμμα.
Με εισαγωγή το “Days of Wine and Roses” του AndyWilliams, από την ομώνυμη ταινία, οι Dream Syndicate ξαναβρέθηκαν στη σκηνή για να μας παίξουν το δικό τους album. “Tell Me When It’s Over” και “Definitely Clean” για να αρχίσουν και πάλι οι κιθάρες να παίρνουν φωτιά!
Η μπάντα συνέχισε σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Dennis Duck στα τύμπανα και Mark Walton στο μπάσο, έχτισαν τα κομμάτια, και έδωσαν όλα τα περιθώρια στον Jason Victor να δυναμιτίσει την ατμόσφαιρα με την κιθάρα του, με τον Wynn να τον συνοδεύει. Στο “Halloween” έπεσαν για λίγο οι τόνοι, ενώ αλλάξαμε πλευρά στο βινύλιο για να πάμε στο επίσης ήρεμο “When You Smile”. Για το “Too Little Too Late” επιστρατεύτηκε η Linda Pitmon στα φωνητικά.
Για το φινάλε και του δεύτερου set, με το ομώνυμο κομμάτι του album, η σκηνή πήρε και πάλι φωτιά. Ο Wynn με τον Victor, είναι χρόνια συνοδοιπόροι, από τους Miracle 3 του Wynn. Αντάλλαξαν solo και έπαιξαν μαζί, απογειώνοντας την εμφάνισή τους!
Αποχώρησαν μέσα σε χειροκροτήματα, για να επανέλθουν με ακόμα περισσότερα, σε μια από τις λίγες έντονες εκδηλώσεις του – χλιαρού κατά τα άλλα- ιταλικού κοινού.
“Still Holding on to You” και το αγαπημένο (και του ελληνικού κοινού) “Boston” για να μας αποχαιρετίσουν οριστικά και να μας στείλουν για μπύρες σε κάποια από τις γεμάτες φοιτητές πλατείες της Μπολόνια.
Οι Dream Syndicate παραμένουν μία από τις πιο αυθεντικές μπάντες που υπάρχουν. Τα χρόνια μπορεί να έχουν περάσει, μπορεί να μη γράφουν τραγούδια που σου μένουν όπως το “Medicine Show” ή το “John Coltrane Stereo Blues”, όμως υπάρχουν και πρεσβεύουν ακόμα αυτό που ξεκίνησαν. Κάτι σαν rock n roll ήρωες. Από αυτούς που το κρατάνε ζωντανό, και ας μένουν σε όλη τους την καριέρα στο underground. Άλλωστε εκεί δεν κρύβεται και η ομορφιά;
Οι Thee Holy Strangers μας συστήθηκαν ως μπάντα το 2013, τους γνωρίζαμε, όμως, ως μουσικές προσωπικότητες, μέσα από την πορεία που είχαν ήδη στην εγχώρια ροκ σκηνή μεταξύ Last Drive, Nightstalker, Make Believe. Τους γνωρίσαμε με το κομμάτι “Fiery Road” που ήταν και το πρώτο που κυκλοφόρησαν με ένα 7ιντσο, μέσω του περιοδικού Fractal Press. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, ενθουσίασε,και ήταν όντως μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών στην εγχώρια σκηνή. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά, και μιλήσαμε για όλα αυτά με τους Αλέξη Καλοφωλιά, Κώστα Χρυσόγελο και Φλώρα Ιωαννίδη.
Μόλις κυκλοφόρησαν το δεύτερο και πολυαναμενόμενο album τους “Diary of a Shadow”, στο οποίο υποβόσκει μια αίσθηση αισιοδοξίας και ελπίδας. Μια ρωγμή από φως. Σα να περπατάς στο κέντρο της Αθήνας, με σκυμμένο κεφάλι, τα παλιά και παρατημένα κτίρια να σε πλακώνουν, όμως να καταλήγεις σε μια πλατεία με φως και φωνές παιδιών που παίζουν.Το περιμέναμε πολύ καιρό, όπως και οι ίδιοι.
“Νιώθουμε σαν να φτάνουμε στο τέλος ενός μεγάλου τούνελ. Ανακούφιση και χαρά γιατί επιτέλους μπορούμε να μοιραστούμε τα τραγούδια, να τα αφήσουμε πίσω μας και να ασχοληθούμε με καινούργια.(Α.Κ.) Πολλά χρόνια αναμονής, αναποδιών και εμποδίων σε αυτό το άλμπουμ. Τελικά τα καταφέραμε και προχωράμε μπροστά.»(Κ.Χ.)
Σε αυτό το διάστημα, όπως είπαμε, έγιναν αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας. Ήρθε ο Αντρέας Λάγιος στο μπάσο και ο Κλέων Αντωνίου στην κιθάρα,με αρκετά διαφορετικές καταβολές ο καθένας.
“Το «νέο αίμα», μετά την πρώτη περίοδο της προσαρμογής, πάντα μα πάντα δίνει νέες κατευθύνσεις και ζωτικότητα σε ένα σύνολο που έχει συνηθίσει να δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο και με συγκεκριμένες διαθέσεις από τα μέλη του. Βέβαια ο Κλέων και ο Αντρέας έχουν ξαναπαίξει στο παρελθόν με κάποιους από εμάς, οπότε δεν είναι ότι δεν ξέραμε τι να περιμένουμε! Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι από το πού έχει πάει το πράγμα με τη συμμετοχή τους.»(Φ.Ι.)
«Όλα αυτά βγαίνουν πάνω στο παίξιμο και τη ζύμωση μέσα στη συγκεκριμένη συνθήκη που λέγεται Ηoly Strangers.» ( Κ.Χ)
Αρκετά από τα κομμάτια του “Diary of a Shadow” τα είχαμε ακούσει και στις τελευταίες live εμφανίσεις τους, αρκετό καιρό πριν την κυκλοφορία του.
“Η διαδρομή των τραγουδιών μέχρι να αποτυπωθούν ήταν μια περιπέτεια. Ορισμένα, όπως τα «Devil’s Hands» και «Broken Arrows», καθώς και η πρωτόλεια μορφή του «LotusSong» φτιάχτηκαν και πρόλαβαν να παιχτούν ζωντανά, από την προηγούμενη σύνθεση των Strangers. Άλλα, όπως το «Fire in the Woods», τα δουλέψαμε σε μια ενδιάμεση φάση με κιθαρίστα τον Κωστή Αναγνωστόπουλο των Distortion Tamers που ήταν για κάποιο διάστημα μαζί μας. Τέλος, υπάρχουν κάποια κομμάτια όπως το «Shadow Town» που γράφτηκαν λίγο πριν μπούμε να ηχογραφήσουμε, και αφού είχε προκύψει η τωρινή μας σύνθεση με τον Ανδρέα και τον Κλέωνα.
Η πανδημία μας πήγαινε διαρκώς πίσω. Δύο φορές επιχειρήσαμε να ξεκινήσουμε και λίγες μέρες πριν μπούμε στο στούντιο κάτι συνέβαινε – την πρώτη φορά ένα ακόμη lockdown και τη δεύτερη νόσησε ο ηχολήπτης μας. Στις αρχές του 2021 και με τη βοήθεια της Inner Ear αποφασίσαμε να ξανακάνουμε μια προσπάθεια στο διάστημα ανάμεσα στην άνοιξη και το καλοκαίρι, και το πράγμα λειτούργησε.
Οι περισσότερες αλλαγές στα τραγούδια εντοπίζονται στην ενορχήστρωση και στους στίχους – καθώς οι καταστάσεις γύρω μας άλλαζαν, άλλαζαν κι αυτοί για να τις αποτυπώσουν. Κατά κάποιο τρόπο, τα τραγούδια – η δουλειά που απαιτούσαν και η επιμονή μας να τα ηχογραφήσουμε – μας βοήθησαν να διατηρήσουμε ένα σταθερό σημείο αναφοράς μέσα σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση.» (Α.Κ.)
“Τα τραγούδια δεν είναι «στεγανά» κατασκευάσματα. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που μεταλλάσσονται, εξελίσσονται διαρκώς, αυτά μαζί μας κι εμείς μαζί τους. Σίγουρα μια ηχογράφηση τους δίνει ένα κάπως πιο συγκεκριμένο «σχήμα», όμως ακόμα και τότε είναι δεν είναι απίθανο να ξαναχρειαστούν έναν καινούργιο τρόπο ή τόπο για να συνεχίσουν τη ζωή τους!» (Φ.Ι.)
Το πρώτο τους album μάς «χτύπησε» κατευθείαν στην καρδιά, και το ίδιο συνέβη και με το “Diary of a Shadow”. Πώς επιτυγχάνουν αυτήν την αμεσότητα;
“Προσπαθείς να μπορέσεις να δώσεις ό,τι περισσότερο μπορείς έχοντας στο νου σου να παραμείνει το πράγμα απλό. Έτσι, μέσα από την συμπύκνωση, βρίσκεις μια ισορροπία.» (Α.Κ.)
«Μέσω της αλήθειας και χωρίς εξαναγκασμό, πετυχαίνεται η αμεσότητα.»(Κ.Χ.)
Το “Diary of a Shadow” είναι κάπως πιο «σκοτεινό» συγκριτικά με το πρώτο album.
“Σίγουρα αν υπάρχει μια τέτοια διάθεση, έχει να κάνει και με τους καιρούς, υπάρχει ένας διάχυτος ζόφος.” (Α.Κ.)
“Δεν είναι και λίγα όλα αυτά που συμβαίνουν γενικότερα και αν και ο πρώτος δίσκος δημιουργήθηκε μέσα σε αντίστοιχη εποχή, τώρα πια, μη έχοντας αναπνεύσει καθαρό οξυγόνο και ελευθερία για πάνω από μια δεκαετία ίσως η σκοτεινιά αποτυπώνεται αυθόρμητα. (Κ.Χ.)
Ακούμε στο “Words” το στίχο “Listen to the warplanes” και δεν μπορούμε απλά να σκεφτούμε τα πολεμικά μέτωπα που είναι ανοιχτά αυτή την περίοδο.
“Ο στίχος γράφτηκε περίπου ένα χρόνο πριν την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και τότε υπήρχαν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα. Συρία, Υεμένη, και πιο πριν Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, ο κατάλογος δυστυχώς είναι μακρύς. Για μας ο πόλεμος δεν είναι ιστορική αναγκαιότητα όπως λένε κάποιοι, αλλά η καταστροφή στην οποία καταλήγουν τα χρεωκοπημένα συστήματα εξουσίας για να λύσουν τις αντιφάσεις τους.» (Α.Κ.)
Μπορεί ένας μουσικός/καλλιτέχνης να δημιουργεί ανεπηρέαστος από την πραγματικότητα;
“Όλοι μας αναγκαστήκαμε να ζήσουμε παράλογα, αντιφατικά σχήματα όπως η κοινωνική αποστασιοποίηση, κάτι σαν τους «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς». Θεωρίες συνομωσίας, ανορθολογισμός, θάνατοι δίχως τη δυνατότητα πένθους, υποβάθμιση της δημόσιας υγείας σε μια εποχή που μόνο αυτή μπορούσε να σώσει την κατάσταση. Όλα αυτά είναι πράγματα πολύ σοβαρά και θα ζούμε για πολύ καιρό τις επιπτώσεις τους, όσο και να θέλουμε να τα αφήσουμε πίσω μας. Επίσης γνωρίσαμε τα όρια της ψηφιακής επικοινωνίας, καταλάβαμε την αξία της αληθινής επαφής, πόση σημαντικό είναι να έχεις απέναντί σου τον φίλο σου και όχι μία οθόνη. Σαν μπάντα, μας πήγε πίσω στην ηχογράφηση του άλμπουμ όπως είπαμε και παραπάνω, αλλά αυτό είναι το λιγότερο.” (Α.Κ.)
“Κάποιοι καλλιτέχνες μπορούν να μένουν ανεπηρέαστοι από την πραγματικότητα και κάποιοι άλλοι δε μπορούν, κανένας δεν είναι λιγότερος από τον άλλο. Στην καραντίνα, ζήσαμε περίεργες και παράλογες καταστάσεις, αποκτήσαμε ψυχολογικά προβλήματα, αποξενωθήκαμε, και καταλάβαμε όπως λέει και ο Αλέξης την αξία της ανθρώπινης επαφής.» (Κ.Χ.)
Ζούμε σε μια περίοδο πολέμου, φτώχειας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι καλλιτέχνες παίρνουν τελικά θέση;
“Θέση πρέπει να παίρνουν όλοι ανεξαιρέτως, ειδικά σε περιόδους δύσκολες και δυσάρεστες. Το μόνο που ίσως διαφοροποιεί σε κάτι τους καλλιτέχνες, είναι η πιθανή επιρροή που μπορεί να έχουν στο κοινό τους – και θεωρώ πως ναι, πρέπει να δίνουν το «καλό παράδειγμα». Για μένα είναι ένα είδος ευθύνης μεγάλης αλλά ταυτόχρονα και ένα μικρό προνόμιο.” (Φ.Ι.)
Με αφορμή την κυκλοφορία του album, αλλά και την επικείμενη εμφάνισή τους στο Κύτταρο στις 21 Οκτωβρίου,θυμηθήκαμε ότι εκτός από τα δικά τους κομμάτια, στις συναυλίες συνήθως παίζουν και διάφορες διασκευές. Από Link Wray και Gun Club μέχρι Neil Young. Τώρα με τα νέα μέλη, που έχουν διαφορετικές καταβολές, να περιμένουμε κάποια έκπληξη;
«Τώρα θα εστιάσουμε περισσότερο στα δικά μας, υπάρχει πια αρκετό υλικό. Το καινούργιο σχήμα προσεγγίζει διαφορετικά τα παλιότερα τραγούδια, κι αυτό είναι από μόνο του πολύ ενδιαφέρον. Εκπλήξεις θα υπάρχουν, αλλά αν τις λέγαμε, τι εκπλήξεις θα ήταν; ” (Φ.Ι.)
Ας μην κρυβόμαστε. Ο Carpenter Brut κατάφερε να ισοπεδώσει το Gagarin 205, και ευτυχώς επιζήσαμε για να έχουμε να μιλάμε για αυτή την εμπειρία για αρκετό καιρό ακόμη.
Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή. Το Gagarin 205 είχε αρχίσει να γεμίζει κόσμο από νωρίς, με τον μισό κόσμο να έχει ήδη μπει στον χώρο από την ώρα του ανοίγματος των πορτών. Μέχρι να βγει η Sierra στην σκηνή ό χώρος της πλατείας είχε μισογεμίσει, ενώ κόσμος ακόμη έμπαινε στον χώρο.
Ξεκίνημα με την Γαλλίδα μουσικό πίσω από μια σειρά pads,πλήκτρα, κουμπιά,synths αλλά και drumpads, πότε να χτυπιέται και πότε να ψυθιρίζει στίχους στο μικρόφωνο, με λάμπες LED που εναλάσσονταν ανάμεσα στο λευκό και το κόκκινο να πολιορκούν το workstation. Η Sierra παρουσίασε ένα σετ που κινούταν στον χώρο του μεταλλαγμένου EBM, το οποίο διανθιζόταν από πλατειές πινελιές industrial και synthpop, και έμοιαζε σαν να ανοίγει μια ρωγμή στο χωροχρονικό συνεχές, η οποία μας ρούφηξε και μας έστειλε στο DarkSun (ναι το γκοθάδικο στην λεωφόρο Καβάλας), πίσω στα 2002, τότε που η διαδρομή από την είσοδο μέχρι το μπαρ, έπερνε, στην καλύτερη των περιπτώσεων, κάνα μισάωρο. Το κοινό δεν άργησε να συντονιστεί με τα vibes της, και ήδη από το τρίτο-τέταρτο κομμάτι έβλεπε κανείς τις μπροστινές σειρές του κοινού να κινούνται στους ρυθμούς της, πράγμα που σιγά σιγά επεκτεινόταν και προς τα πίσω.
Με το τέλος του σετ της, ένα πράγμα ήταν φανερό. Είχε, κυριολεκτικά, πάρει κεφάλια, και είχε κερδίσει αρκετούς φανς με αυτήν την εμφάνιση. Το σίγουρο είναι ότι είναι στο χέρι της το να καταφέρει αυτό το κάτι παραπάνω, γιατί ταλέντο έχει, και φαίνεται.
Αν, λοιπόν, το support κατάφερε να παρασύρει το κοινό στους ρυθμούς του, τότε τι θα έκανε ο Carpenter Brut; Ακόμη και το λιγότερο υποψιασμένο κομμάτι του κοινού, είχε μια ιδέα για το τι θα μπορούσε να επακολουθήσει, τόσο μέσα από τα βιντεοκλίπ του, όσο και μέσα από τα όσα είχε πει σε συνεντεύξεις λίγο πριν τις συναυλίες. Η παραδοχή του, λοιπόν, ότι νιώθει μεν πιο άνετα στο στούντιο από ότι στα λάηβ, αλλά από την άλλη νιώθει πολύ κοντά στην σκηνική παρουσία ενός Trent Reznor, έδειχνε αρκετά για τις διαθέσεις με τις οποίες ο Carpenter Brut θα κατέβαινε στην Αθήνα.
Η εμφάνιση ξεκίνησε λίγο αμήχανα, μιας και κάτι φαινόταν να μην λειτουργεί στο πρώτο κομμάτι στον ήχο, και αυτός φαινόταν να μην είναι τόσο ογκώδης όσο απαιτούσε η περίσταση. Αυτό όμως διορθώθηκε πολύ γρήγορα, και από το δεύτερο κομμάτι ο Carpenter Brut και οι συνεργάτες του (συνοδεύεται επί σκηνής από τους Adrien Grousset, και Florient Marcadet, κιθαρίστα και ντραμερ των Γάλλων prog metallers Hacride), ξεπέρασαν την αρχική κρυάδα, έβαλαν τις μηχανές να λειτουργούν στο 200%, και άρχισαν να μας ταρακουνούν συθέμελα. Μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, το κοινό είχε πάρει φωτιά και χόρευε σαν τρελό.
Αυτό το συνοθύλευμα των εμμονών, από τις ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, μέχρι τη μέταλ και τη synthpop των 80s, φαίνεται πως λειτουργεί καλλιτεχνικά, για αυτό το νόθο παιδί του John Carpenter με τους Judas Priest.Ενώ οι Marcadet και Grousset μας σφυροκοπούσαν ανελέητα με beats και riffs, o Carpenter Brut εξαπέλυε μέσα από τα synths και τα pads του μελωδίες που θα μπορούσαν να είχαν βγει από τα έγκατα των έητιζ, χαμένος πίσω από την κάπνα και τα εκτυφλωτικά φώτα. Ο φωτισμός επίσης λειτούργησε θετικά για το καλλιτεχνικό όραμα που φαίνεται να έχει, μιας και άλλες φορές βλέπαμε ένα εκτυφλωτικό άσπρο φως στην σκηνή (που έφερνε σε σκηνή απαγωγής από εξωγήινους), ενώ άλλες φορές τα φώτα πίσω από την μπάντα έμοιαζαν να φτιάχνουν το περίγραμμα μιας εφιαλτικής μεγα-πόλης από το μέλλον (μην ήταν το Λος Άντζελες του Blade Runner, ή μήπως το Μανχάταν του Escape from New York;).
Αλλά και χωρίς οπτικά ερεθίσματα, μόνο με κλειστά μάτια, θα μπορούσε κανείς να δει σαν “όραμα” τον David Hasselhoff να σφάζει ανθρωποείδη βαμπίρ από την Ανδρομέδα ή, τελοσπάντων, να εκτυλίσσεται ένα οποιοδήποτε σενάριο ενός b-movie επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 80.
Οι σειρές μπροστά από τους ηχολήπτες χόρευαν ασταμάτητα στο μεγαλύτερο κομμάτι του λάηβ, όμως στις κορυφώσεις του, όλος ο κόσμος από την πρώτη σειρά μέχρι και την είσοδο του χώρου βρισκόταν κυριολεκτικά στον αέρα. Αναμφισβίτητα ήταν μια θριαμβευτική εμφάνιση για τον Carpenter Brut, και αυτό φάνηκε από τις ιαχές του κόσμου στο τέλος. Το να βλέπεις έναν συναυλιακό χώρο να “γκρεμίζεται” από τον καλλιτέχνη είναι, άλλωστε, μια πολύ σπάνια εμπειρία.
Την Τετάρτη αυτού του Σεπτέμβρη, που φαίνεται σαν να μας ρουφά σιγά σιγά, εμείς ακούσαμε αυτό: “Λένε ότι αυτός ο χειμώνας μπορεί να είναι δύσκολος. Αλλά, αν αγαπάμε και ζεσταίνουμε ο ένας τον άλλον, μπορεί να είναι ο καλύτερος”. Ξανακαλοκαιριασε στο θέατρο Βράχων. Τραγούδησε ο Αγγελάκας, ήπιαμε τσίπουρο ζεστό, φορέσαμε κοντομάνικα, χορέψαμε και τραγουδήσαμε.
Την πρώτη φορά που είδα live τον Αγγελάκα, ήταν στο Rodeo στη Βικτώρια. Θυμάμαι ότι από τότε μέχρι και τώρα, κάθε φορά που παρακολουθώ συναυλία του, είναι σαν πρώτη φορά. Λες και δεν ξέρουμε τους στίχους του απέξω. Λες και δεν έχουμε ιδρώσει στον χορό. Λες και δεν έχουμε ανατείλει τόσες και τόσες φορές με εκείνον στη σκηνή. Κι όμως, κάθε φορά, πρώτη φορά.
Την Τετάρτη, το θέατρο Βράχων δεν είχε πολύ κόσμο. Κάτι ο Σεπτέμβρης που δεν εμπνέει και πολύ για συναυλία σε εξωτερικό χώρο, κάτι το μεσοβδόμαδο που κάπως σου ρίχνει τη διάθεση, κάτι που είχε και The Ocean (Collective) το ίδιο βράδυ, μαζευτήκαμε λιγότεροι από όσοι συνήθως. Προσωπικά, το ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα, το να είναι έτσι οι συναυλίες: γεμάτος ο χώρος αλλά χωρίς να σπρωχνόμαστε. Αφού θα αγκαλιαστούμε που θα αγκαλιαστούμε σε αυτό το “ο χαμένος τα παίρνει όλα” και στο “από δω και πάνω δεν φοβάμαι”, ας το κάνουμε από επιλογή.
Ο Αγγελάκας και οι 100C° έπαιξαν αρκετά κομμάτια από το “Έχω κέφια”, τον δεύτερο δίσκο που έβγαλαν μαζί. Ξεχωριστά ήταν το “μ’ άγρια θεριά και τρυφερούς ανθρώπους βρέθηκα, γλέντησα κι έκλαψα μαζί τους μα δεν στάθηκα. Πιο πέρα είχα να πάω” του Ακόμα περπατάω, και το “αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή χωρίς εσένα, θα βρίσκαν ένα δρόμο τα όνειρά μας τα χαμένα, θα βγαίναν απ’ τα στήθια μας τραγούδια θυμωμένα;” του Φιλελεύθερος Πολίτης. Ταιριάζει ο Αγγελάκας και η μπάντα, και πολλοί λένε ότι είναι η καλύτερη συνεργασία του μετά τις Τρύπες.
Είναι μαγικό πως αυτός ο ποιητής, αυτή η παράξενη μορφή με τον ορμητικό λόγο, που μια διαδηλώνει και μια αγκαλιάζει τρυφερά τα κορμιά μας , αυτός ο τραγουδοποιός, ο καταραμένος δημιουργός, κρατάει εδώ και δεκαετίες την καλλιτεχνική του ταυτότητα, ακέραιη και καλοδιατηρημένη. Σαν να την φροντίζει και να την κρατάει ζωντανή, έτσι, για να έχουμε αποκούμπι και ώμο να αράξουμε. Θα πηγαίνουμε να τον ακούμε ακόμα κι αν χρειαζόμαστε “ένα χαπάκι τόσο δα” για να γεμίζει η καρδιά μας καλοσύνη. Και θα συνεχίσουμε και τη στιγμή που δεν θα το χρειαζόμαστε πια.
Τρόμος, μέταλ, ποστ πανκ, επιστημονική φαντασία και πολλά συνθεσάηζερ. Κάπως έτσι, θα μπορούσε να περιγράψει κανείς την μουσική του Γάλλου synthwave καλλιτέχνη Carpenter Brut, που θα εμφανιστεί στο Gagarin 205, το Σάββατο 1 Οκτωβρίου.
Μια μουσική που κυβερνάται από τις εμμονές ενός καλλιτέχνη που κρύβεται πίσω από μια σχετική ανωνυμία, αλλά φαίνεται πως έχει κάποιου είδους ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό όραμα.
Καλως ορίσατε στον θαυμαστό κόσμο του Carpenter Brut, όπως αυτός ορίζεται από τέσσερα βιντεοκλίπ του.
